health wise – Page 16 – Take off with Natarajan

Message for the Day…” Emulate Rama and transform yourselves by following the path of Love …”

May 4, 2016NatarajanLeave a comment

God descends and takes on the human form only to change the lives of humans by His own example. Only humans descend to the depths of degradation by their utter disregard of their dharma (code of conduct) and Divinity. Birds and beasts firmly adhere to their own respectivedharmas. There is no need for the Avatar to arise amongst birds and beasts since dharma has not declined in them. Lord Krishna declared, “I come down for the protection of the good” (Paritranaya sadhunam). God always protects the virtuous. There is no use merely lisping Rama’s name. Emulate Rama and transform yourselves by following the path of Love. However deep and great your scholastic eminence may be, one cannot achieve anything without undergoing the transformation of the mind.

“ஆழமான இடத்தில் அதிக நீர் தங்கும் …ஆத்மார்த்தமான உள்ளத்தில் பகவான் தங்குவார் …”

May 4, 2016May 4, 2016NatarajanLeave a comment

கடமையைச் செய்… பலனை எதிர்பார்க்காதே.’

– இது பகவான் கிருஷ்ணன் சொன்னது.

அதுபோல் தெய்வங்களிடமும், மகான்களிடமும் பிரார்த்தனைகளை வைப்பதோடு நம் வேலை முடிந்து விட்டது. ‘பிரார்த்தனை வைத்தோமே… நாம் வணங்குகிற கடவுள் இதை எப்போது நிவர்த்தி செய்வார்? நாம் கும்பிடுகிற மகான் இதை எப்போது நிறைவேற்றி வைப்பார்?’ என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கக் கூடாது.

ஆழமான இடத்தில்தான் நீர் அதிகம் தங்கும்.

ஆத்மார்த்தமான உள்ளத்தில்தான் பகவான் தங்குவார்.

நம் பிரார்த்தனை நியாயமாக இருந்தால், அவற்றை தெய்வங்களிடமோ மகான்களிடமோ சொல்ல வேண்டும் என்கிற அவசியம் இல்லை. அதை அவர்களாகவே தங்களது தீர்க்க தரிசனத்தின் மூலம் உணர்ந்து எப்போது நிறைவேற்ற வேண்டுமோ, அப்போது நிறைவேற்றி விடுவார்கள்.

காஞ்சி மகா பெரியவாளின் அனுக்ரஹத்துக்கு உள்ளான பக்தர்களுக்கு இது நன்றாகவே தெரியும்.

அந்த மகானின் அன்புக்கும், கருணைக்கும் கட்டுப்பட்ட பக்தகோடிகள் இவரது தரிசனத்தையே மாபெரும் வரப்ரசாதமாக எண்ணுவார்கள்.

அது 1991-ஆம் வருடம்… மகா பெரியவா முதுமைக் காலத்தில் இருந்தார். பக்தர்களுக்கு அதிக தரிசனம் அப்போது இல்லை.

அன்றைய தினம் விசேஷமாக மகா பெரியவா பக்தர்களுக்கு தரிசனம் தந்து கொண்டிருந்தார்.

ரொம்ப நாள் கழித்துப் பெரியவா தரிசனம் தரப் போகிறார் என்பதற்காக அன்றைய தினம் மகா பெரியவாளைத் தரிசிக்க எண்ணற்ற பக்தர்கள் வந்திருந்தனர்.

குழந்தைகளில் இருந்து முதியோர் வரை எல்லா தரப்பினரும் ஸ்ரீமடத்தில் திரண்டிருந்தனர்.

பிரார்த்தனை எதுவும் இல்லாமல் இன்றைக்குக் கோயில்களுக்குச் செல்வோரையும், மகான்களின் அதிஷ்டானம் செல்வோரையும் காண்பது மிகவும் அரிதாகி விட்டது.

அன்றைய தினமும் அப்படித்தான். மகா பெரியவாளைத் தரிசிக்கக் கூடி இருந்த பக்தர்களுள் பலரது முகத்தில் ஏதோ எதிர்பார்ப்புகள். வேண்டுதல்கள்.

அவரவர்கள் தங்களால் இயன்ற காணிக்கைகளைக் குருவுக்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று வாங்கிக் கொண்டு வந்திருந்தார்கள். அவற்றில் பழங்கள், உலர்வகை பழங்கள், முந்திரி, வில்வ மற்றும் துளசி மாலைகளும் அடங்கும்.

பக்தர்களோடு பக்தராக அங்கே கலந்து ஓர் ஓரமாக நின்று கொண்டிருந்தனர், நாராயணன் – வைதேகி தம்பதியர். சென்னையில் வசிப்பவர்கள். நாராயணன் உத்தியோகஸ்தர்.
நாராயணனது இடுப்பில் அவர்களது ஒண்ணரை வயது பெண் குழந்தை நிதர்சனா அப்பாவின் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டிருந்தது.

விழிகளை உருட்டி உருட்டி அங்குமிங்கும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். புதுப் புது மனிதர்களே எங்கும் தென்பட்டதால், குழந்தையின் முகத்தில் ஒரு மிரட்சி தெரிந்தது.

‘மகா பெரியவா அருகே செல்ல வேண்டும்… அந்த மகானிடம் தங்களது பிரார்த்தனையைச் சொல்ல வேண்டும்’ என்பது இந்தத் தம்பதியர்களின் விருப்பமாக இருந்தது.

ஆனால், அன்றைக்குக் கூடி இருந்த பக்தர்கள் கூட்டத்தில் இவர்களால் ஒரு இஞ்ச் கூட முன்னேறிச் செல்ல முடியாத சூழ்நிலை.

எனவே, தாங்கள் இருந்த இடத்தில் இருந்தபடியே மகா பெரியவாளின் திருமுக தரிசனத்தை எம்பி எம்பிப் பார்த்து கன்னத்தில் போட்டபடி இருந்தனர்.

‘‘ஏங்க, கூட்டம் இவ்ளோ இருக்கே… நிதர்சனாவைப் பெரியவாகிட்ட கூட்டிண்டு போய் காட்ட முடியுமாங்க? அந்த தெய்வத்தின் அனுக்ரஹப் பார்வை இவ மேல் திரும்புமாங்க?’’ என்று வைதேகி, நாராயணனைப் பார்த்து ஏக்கத்துடன் கேட்டாள்.

‘‘இன்னிக்கு அந்த மகானோட அனுக்ரஹம் கிடைக்கணும்னு நமக்கு விதி இருந்தா கிடைக்கும். பார்ப்போம், குருவோட பார்வை நம்ம மேல திரும்பறதானு…’’ என்று மகா பெரியவாளையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்தபடி உருக்கத்துடன் சொன்னார் நாராயணன்.

வந்திருந்த பக்தர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர்களது பிரார்த்தனையை மகானிடம் சென்று சொல்ல வேண்டும்… இதற்கு சாதகமாக ஒரு அருளாசி அவரிடம் இருந்து பெற வேண்டும் என்று இருந்ததே தவிர, தரிசனத்துக்காகக் காத்திருக்கும் குழந்தைகளுக்கோ, பெரியோர்களுக்கோ ஒரு முன்னுரிமை கொடுத்து அவர்களை முதலில் அனுப்ப வேண்டும் என்று யாருக்கும் கவலை இல்லை. அப்படிப்பட்ட எண்ணமும் இல்லை.

மகானின் சந்நிதி முன்னாலும், எல்லோரும் சுய நலத்துடன் காணப்பட்டார்கள்.

மகா பெரியவா அருகே வரும் பக்தகோடிகளை அவரது சிஷ்யர்கள் கட்டுப்படுத்தி, அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

வழக்கம்போல் மகா பெரியவா அங்கே திரண்டிருந்த பக்தகோடிகளைத் தன் அனுக்ரஹப் பார்வையால் ஒரு முறை அலசினார்.

தன்னைத் தரிசிக்க ஆத்மார்த்தமாக வந்திருக்கும் நாராயணன் – வைதேகி தம்பதியருக்கு அன்றைய தினம் யோகம் அடித்தது.

அடுத்த விநாடி ஒரு சிப்பந்தியை ஜாடை காட்டித் தன் அருகே அழைத்தார் மகா பெரியவா. குழந்தை நிதர்சனாவை இடுப்பில் சுமந்து கொண்டிருக்கும் நாராயணனை அடையாளம் காண்பித்து, ‘அவாளைக் கொஞ்சம் கிட்டக்கக் கூட்டிண்டு வா’ என்று சைகை செய்தார் மகான்.

அந்த சிப்பந்தி கூட்டத்தை விலக்கிக் கொண்டு நாலடி பாய்ச்சலில் ஓடிப் போய் நாராயணன் – வைதேகி தம்பதியரிடம் விஷயத்தைச் சொல்ல… அவர்கள் ஆனந்த அதிர்ச்சியில் திறந்த வாயை மூட மறந்தார்கள். ‘‘என்னது… மகா பெரியவா எங்களைக் கூப்பிடறாரா?’’

‘ஆமா… வாங்கோ, சீக்கிரம். உங்களுக்குத்தான் உத்தரவு ஆகி இருக்கு.’’

கணவன், மனைவி இருவரின் விழியோரங்களும் நெகிழ்வின் காரணமாக கண்ணீர் சொரிந்தன.

குழந்தையை இடுப்பில் வைத்துக் கொண்டே இரு கரங்களையும் கூப்பிய வண்ணம் மகா பெரியவாளை வணங்கியபடியே நடந்தார் நாராயணன்.

‘‘வழி விடுங்கோ… வழி விடுங்கோ…’’ என்று உரக்கக் கூவிக் கொண்டே சிப்பந்தி முன்னால் செல்ல… பின்னால் நாராயணனும் வைதேகியும் நடந்தனர்.

மகா பெரியவா அருகே இவர்களைக் கூட்டிக் கொண்டு வந்து நிறுத்திய சிப்பந்தி, பெரியவாளுக்குத் தகவல் தெரிவித்தார்.

கலியுக தெய்வத்தின் பார்வை தம்பதியின் மேல் விழுந்தது. ‘‘இடுப்புல வெச்சிண்டு இருக்காளே… அது அவாளோட குழந்தையானு கேளு…’’ – தன் பக்கத்தில் இருந்த சிப்பந்திக்கு பெரியவா உத்தரவு!

இந்தக் கேள்வி அப்படியே ஓவர் டூ தம்பதியர்.

வந்த பிரார்த்தனையே அதுதானே!

குழந்தையை முன்னிறுத்தித்தானே இன்றைக்கு மகா பெரியவாளைத் தரிசிக்க வந்திருக்கிறார்கள் இவர்கள்!

இவ எங்க கொழந்தைதான் பெரியவா…’’ – நாராயணன் நெக்குருகச் சொன்னார். அதை ஆமோதிப்பதுபோல் வைதேகியும் கண்கள் கலங்க… பெரியவாளையும் நிதர்சனாவையும் மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

குழந்தையைப் பார்த்துப் பெரியவா புன்னகைத்தார்.

குழந்தையும் பதிலுக்குப் புன்னகைத்தது.

அதன்பின் மகா பெரியவா தனக்கு அருகில் இருந்த ஒரு மூங்கில் தட்டில் இருந்து சிறிது உலர் திராட்சைகளை அள்ளி, சிப்பந்தியிடம் கொடுத்தார். ‘‘அந்தக் கொழந்தைகிட்ட கொடு.’’
திராட்சை இடம் மாறியது.

தன் பிஞ்சுக் கைகளை நீட்டியபடி அத்தனை திராட்சைகளையும் இரண்டு உள்ளங்கைகளுக்குள் அடக்க முற்பட்டது குழந்தை. அம்மாவும் இதற்கு உதவினார்.

மகா பெரியவா திருச்சந்நிதியிலேயே அந்த திராட்சைகளில் இருந்து இரண்டை எடுத்துத் தன் வாயில் போட்டுக் கொண்டது குழந்தை.

நாராயணனுக்கும் வைதேகிக்கும் கண்கள் குளமாயின என்று சொன்னால், அது சாதாரணம்.

இருவரும் குழந்தையை வைத்துக் கொண்டு தேம்புகிறார்கள்.

வந்த கார்யம் முடிந்து விட்டது. அந்தப் பரப்பிரம்மம் தன் வலக் கையை உயர்த்தி, இவர்களுக்கு விடை கொடுத்தது.

இத்தனை பக்தகோடிகள் கூடி இருக்கிற இடத்தில், மிகவும் ஆத்மார்த்தமாக வந்திருக்கிற ஒரு ஜோடியைத் தேர்ந்தெடுத்துத் தன் அருகே வரவழைத்து அவர்களுக்குத் தேவையானதைக் கொடுத்து விட்டார் மகா பெரியவா.

அடுத்து, மகானது பார்வை கூட்டத்தைத் துழாவியது.

அடுத்த அதிர்ஷ்டம் யாருக்கோ?!

காஞ்சி ஸ்ரீமடத்தை விட்டு வெளியே வந்தார்கள் நாராயணனும் வைதேகியும்!

இன்னமும் இடுப்பிலேயே இருந்தாள் நிதர்சனா!

இதுவரை அநேகமாக ஏழெட்டு திராட்சையை சாப்பிட்டிருப்பாள்.

மகா பெரியவா பிரசாதம் இன்னமும் அவள் கையில் இருந்தது.

காஞ்சிபுரம் பஸ் ஸ்டாண்ட் வந்து சென்னைக்குச் செல்லும் பஸ்ஸில் ஏறினார்கள் மூவரும்.

மிதமான கூட்டத்தோடு பஸ் புறப்பட்டது.

மூவர் அமரக் கூடிய ஒரு இருக்கையில் ஜன்னல் ஓரமாக நிதர்சனாவும், அவளுக்கு அருகில் நாராயணனும் வைதேகியும் அமர்ந்தார்கள்.

பஸ் புறப்பட்டு ஐந்து நிமிடம் ஆகி இருக்கும்

திடீரென நாராயணனின் கன்னத்தையும், சற்று எம்பி வைதேகியின் கன்னத்தையும் தடவி, ‘‘அம்மாமா… அப்பாபா…’’ என்று குரல் உயர்த்திக் குழந்தை பேச ஆரம்பித்தபோது, தாயும் தகப்பனும் போட்ட விநோதக் கூச்சலில் ஒரு விநாடி அதிர்ந்து சடன் பிரேக் போட்டு பேருந்தை நிறுத்தினார் டிரைவர்.

‘என்ன பிரச்னையோ?’ என்று டிரைவர், தன் இருக்கையில் இருந்தே திரும்பிப் பார்க்க… கண்டக்டர் ஓடி வந்து, ‘‘என்னம்மா…’’ என்று கரிசனத்துடன் விசாரிக்க…
கண்களில் உடைப்பெடுத்துப் பெருகும் நீருடன் எல்லோரையும் பார்த்து வைதேகி சொன்னாள்: ‘‘எங் குழந்தை பேச ஆரம்பிச்சிடுச்சுங்க. எங் குழந்தை பேச ஆரம்பிச்சிடுச்சுங்க… ஒண்ணரை வருஷமா பேசாம இருந்த கொழந்தை இப்ப பேசுது. இவளோட மழலை மொழியை இப்பதான் கேக்கறேன்.’’

பஸ்ஸில் இருந்த அத்தனை பேரும் எழுந்து வந்து குழந்தையின் கன்னம் தொட்டுக் குதூகலித்தனர்.

ஆம்! நிதர்சனா பிறந்தது முதல் தற்போது வரை (ஒண்ணரை வயது) எந்த ஒரு வார்த்தையும் பேசியதில்லை.

வேண்டாத தெய்வம் இல்லை. போகாத கோயில் இல்லை. செய்யாத பரிகாரம் இல்லை.

ஆனால், அத்தனையும் தாண்டி, ஒரு கலியுக தெய்வம் தனக்கு பிக்ஷையாக வந்த திராட்சையைக் கொண்டே இவர்களின் பிரச்னையைத் தீர்த்து விட்டது.

குடும்பத்துக்கே பிரசாதமாக வந்த திராட்சை குழந்தை நிதர்சனாவுக்கு மட்டுமில்லை.

நாராயணன் அவர் புரிந்து வரும் உத்தியோகத்தில் அடுத்தடுத்து நல்ல மாற்றங்கள். பிரமோஷன், சம்பள உயர்வு என்று எல்லாம் கிடைத்தன.

மகா பெரியவாளுக்கு சுமார் 97 வயது இருக்கும்போது நடந்த அற்புதங்களில் இதுவும் ஒன்று.

ராகவேந்திரரும், ஷீர்டி பாபாவும் காலங்களைக் கடந்தும் தங்களது பக்தர்களுக்கு – தங்களை நம்பியவர்களுக்கு அபயம் அளித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

நம் பக்கத்திலேயே வெண்ணெயை வைத்துக் கொண்டு நெய்க்கு அலைந்து கொண்டிருக்கிறோம் நாம்!

மகானின் திருச்சந்நிதி தேடி காஞ்சிக்கு ஒரு முறை போய் வாருங்கள்!

உங்கள் உதடுகள் பேச வேண்டாம். மனம் அவரோடு பேசட்டும்.

உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்வார். உள்ளத்தை அறிந்து கொள்வார்.

‘குருவே சரணம்’ என்று அவரது திருப்பாதங்களைப் பற்றிக் கொள்ளுங்கள்.

உங்களை ஆசிர்வதித்து அருள அவர் தயாராக இருக்கிறார்.

கட்டுரையாளர்: பி. சுவாமிநாதன்

Source …….Mail input from my friend Shri . Swaminathan

Natarajan

Message for the Day…”Enthusiasm and care will show the way for the prosperity of human beings”

May 3, 2016NatarajanLeave a comment

Most God fearing people believe in Karma philosophy, that fruits we reap, are a result of our own actions. Because of our strong faith in the doctrine ofKarma, we readily come forward to do good deeds, and hesitate or abstain from doing bad acts. To lose hope is not a characteristic feature of cultured people. To suffer from lack of faith and to lose hope is a weakness; by entertaining such weaknesses, one will lose all the human strength one has. Enthusiasm and care will show the way for the prosperity of human beings. Every individual with these qualities will surely achieve success and attain glory in any work that they undertake. Hence lead your journey of life with interest and enthusiasm.

Message for the Day…” Let three D’s ..Discipline, Devotion and Duty get firmly implanted in your Heart…”

April 30, 2016NatarajanLeave a comment

We talk a lot about discipline. Simply to keep on talking about discipline and not have the strength and faith to accept discipline is not going to do any good. Today, unfortunately, even persons who claim to be, and boast of being highly educated, appear as weaklings in practical life. Such people do not understand the value of true education. You must be prepared to put into practice one out of the ten things that you preach, in preference to just saying ten good things. To discipline and duty we should also add devotion. It is only when these three D’s—Discipline, Devotion, and Duty—are together and firmly implanted in your heart, that your heart will be able to develop into a sacred one. SI_20160501

Message for the Day…”Every act performed with thought, word, and deed in harmony is a Dharmic act…”

April 30, 2016NatarajanLeave a comment

Righteousness (Dharma) is the basis for the entire Universe. A true human being is one who practices the principle of dharma. Burning is the dharma of fire. Many often use the word dharma without knowing its true nature and majesty. Coolness is the dharma of ice. Fire is no fire without burning. Ice is no ice without coolness. Similarly, thedharma of a human lies in performing actions with the body and following the commands of the heart. Every act performed with thought, word, and deed in harmony is a dharmic act! A dharmic life is a divine life! This dharma of the heart is supreme and verily thedharma of life. You must achieve unity in thought, word, and deed at all costs.

Academic, Teacher, Inventor – This Man Suffering from Cerebral Palsy Plays Many Roles to Perfection

April 29, 2016April 29, 2016NatarajanLeave a comment

A fulfilling life is within everyone’s reach – regardless of the abilities and challenges they face. Riitesh Sinha, who suffers from spastic cerebral palsy, is living proof of this.

Consummate student. Creative innovator. Attentive teacher. Model employee. Recipient of Cavinkare Ability Award. Limca Book Record holder. Honorary Doctorate holder. Many achievements, one name – Riitesh Sinha.

Dr Riitesh Sinha hails from Karnal. The 43 year old’s list of achievements is awe-inspiring, particularly

in light of the fact that he suffers from spastic cerebral palsy.

Cerebral palsy is a group of permanent movement disorders that appear in early childhood. They result in poor motor skills, stiff or weak muscles and tremors, making simple movement painful and simple tasks time-consuming.

Yet, Riitesh was never one to be cowed down by circumstances. He had just passed with flying colours from his CBSE school (securing 75% in his board exams) when his quest for independence led to him invent his own ‘trike.’

“Throughout my school life, my parents had to take me to school and other places. I was entirely dependent on them,” recounts Riitesh. It was when he was watching a video on science that the idea of making a trike struck him:

“After two years of research and with very little expertise available in a small place like Karnal, I got modifications done on a normal cycle. I added a foot pedal that helped me steer the cycle and balance myself. The trike is affordable and very convenient to use.”

Soon Riitesh was using the trike to get around town, often going as far as 10 km all on his own – a noteworthy achievement and freeing experience for someone who was forced to depend on others to get around earlier. Teaching in nearby villages as a part of literacy campaigns became easier with the trike, as did attending his B.Sc classes in Kurukshetra University. Says Riitesh, “The trike gave me wings! And I was glad that this was my own innovation.”

“It even helped me bunk classes,” he jokes. “After all, bunking classes is a part of leading a fulfilling college life!”

With the help of supportive teachers and friends – “All my classes were arranged on the ground floor. I never once had problems of accessibility” – Riitesh completed his B.Sc. That, however, was only the beginning of his academic journey. He went on to do a Post-Graduate Diploma in Computer Application, a Certificate in Computing from IGNOU, a Masters in Technology from Manipal Academy of Higher Education, and a Diploma in Naturopathy from Nature Care Institute, Nashik.

Next, Riitesh opened a computer centre that was affiliated with the National Institute of Open Schooling. Here, he taught children – and some interested adults – the basics of computers.

Over a period of ten years, he introduced more than a 1000 students to the world of computers.

In 2011, Riitesh landed a job at the Districts & Sessions Court in Karnal. “But after a few months, I was ousted from the job on the grounds of my disability,” he recounts. “I then approached the High Court with my case. The Court asked me to submit to an ability test. I did and I won the case. The Court quashed my termination order.”

“Since it was the first time in the history of the High Court that a physically challenged person was asked to undergo an ability test, my name is in the Limca Book of Records,” says Riitesh.

His win went on to positively influence several other cases as well.

Today, he works with the Karnal District & Sessions court and is responsible for maintaining digitised records.

Riitesh also runs a blog called ‘Riitesh’s Mudraa.’

“I was reading a story about a yogi and how he benefitted from the practice of yoga. I started practicing it myself and found great relief…my body stiffness went away. I decided to help others discover this too,” Riitesh says. The blog lists mudraas and practices that can provide relief to people suffering from cerebral palsy and Parkinsons.

Ask him about the greatest struggle physically challenged people in India face and pat comes the reply: “Social stigma.”

“In India, our society thinks that physically challenged people are useless. We are not even treated as proper human beings. There are easily 25 lakh Indians who suffer from cerebral palsy, and yet, very few of them get jobs. I believe that if we remove this social stigma, more than 80% of physically challenged people can lead more fulfilling lives,” Riitesh explains.

“People refer to cerebral palsy as ‘CP’. I believe that CP stands for ‘Capable Person’ – we can do anything that others can,” says Riitesh.

As his sister Anila says, “For a man who finds it difficult to hold a pen, who finds it difficult to wear clothes, who sometimes takes as long as two hours to brush his teeth… the fact that such a man has achieved so much is truly inspirational.”

source…Anandita Jumde in http://www.the betterindia.com

Natarajan

Message for the Day…”Need for harmony between thoughts, words, and deeds…”

April 28, 2016NatarajanLeave a comment

A person’s life depends upon three essential things – thoughts, words and deeds. When desires arise, one immediately takes it to their mind. For any thought, mind is the basis. The thought that comes to your mind will be exposed to the world as a word from your mouth, and once you utter those words, then, to put it into practice, you take action. When you are able to apply these three—thought, word, and action along the right path, you earn merit (punya); but if you apply them along the wrong path, you earn sin. Thus for good and bad, you need thoughts, words, and deeds. Only when there is harmony between thoughts, words, and actions; you will be able to recognise your own true nature. To keep them pure and in harmony, you must undertake some kind of sadhana(spiritual practice). This is of utmost need today.

வாரம் ஒரு கவிதை …. ” பேசும் மௌனம் ” !!!

April 27, 2016August 1, 2018NatarajanLeave a comment

பேசும் மௌனம்

……………

வாய் திறந்து பேச தேவை ஒரு மொழி! ..ஆனால் பேசுமே மௌனம்

மௌனமே மொழியாக !

வாய் அடைத்து பேச்சு துறக்கும் நிலையிலும் மறக்காமல் ஒருவர்

பேசும் மொழி …மௌனம்!

அகத்தின் அலைகள் முகத்தில் தெரிய இதயம் திறந்து

காட்டுமே மௌனம் ! இதயம் பேசும் மொழியும் அதுவே !

வாய் திறந்து பேசாமல் பேசும் மௌனம்! …பேசாமல் பேசும்

மௌனம் நம்மில் பலரை மௌனமாக்கி வியக்க வைக்கும் !

இதயம் இறுக்கமான சமயம் வலியைக் காட்டுவது மௌனம்

துயரத்தின் உச்சத்தில் நம் மன வலிமையை சொல்லுவதும் மௌனமே !

சினம் தவிர்த்து பொறுமை காத்திட வித்திடுவது மௌனம்

மனம் திறந்து இரு இதயங்கள் உரையாட, உறவாட , துணைபோவதும்

மௌனமே !

Natarajan

joke for the day…” what is he ..deaf or something ” ? !!!

April 26, 2016NatarajanLeave a comment

A champion jockey is about to enter an important race on a new horse. The horse’s trainer meets him before the race and says, “All you have to remember with this horse is that every time you approach a jump, you have to shout, “ALLLLEEE OOOP!” really loudly in the horse’s ear. Providing you do that, you’ll be fine.”

The jockey thinks the trainer is mad but promises to shout the command. The race begins and they approach the first hurdle. The jockey ignores the trainer’s ridiculous advice and the horse crashes straight through the center of the jump.

They carry on and approach the second hurdle. The jockey, somewhat embarrassed, whispers “Aleeee ooop” in the horse’s ear. The same thing happens – the horse crashes straight through the center of the jump.

At the third hurdle, the jockey thinks, “It’s no good, I’ll have to do it,” and yells, “ALLLEEE OOOP!” really loudly. Sure enough, the horse sails over the jump with no problems. This continues for the rest of the race, but due to the earlier problems the horse only finishes third.

The trainer is fuming and asks the jockey what went wrong. The jockey replies, “Nothing is wrong with me – it’s this bloody horse. What is he – deaf or something?”

The trainer replies, “Deaf?? DEAF?? You idiot, he’s not deaf – he’s BLIND!”

Source….www.ba-bamail.com

Natarajan

The difference between Green and Black Tea ….

April 25, 2016NatarajanLeave a comment

Both black and green tea is harvested from an evergreen, tree-like shrub known as camellia sinensis. Most likely originating in China, the camellia sinensis is thought to have first been used to brew a medicinal elixir during the Shang Dynasty (1600 BC to 1046 BC). By the Qin Dynasty in the third century BC, it had become a relatively popular drink using only the leaves from this plant, rather than mixed with other things as seems to have been common when used medicinally.

As for the plant itself, camellia sinensis can grow as tall as 30 ft if left untended, but is generally kept significantly shorter, usually only 3-6 ft tall, to make it easier to harvest the buds and leaves. It is those that are then processed to become green or black tea, among other types.

The difference between these teas is achieved via different processing methods. Manufacturers create green tea by picking the leaves off the plant and then heating them immediately afterwards. This is commonly done by pan firing the leaves or steaming them. Sufficient heat stops the leaves from oxidizing, allowing them to maintain their green color.

Leaves that are going to be used for black tea are allowed to ferment, or oxidize, completely. The general process here is to roll, tear, or crush the leaves to help along the oxidation process (similar to why the inside of an apple turns brown when you expose it to air). The leaves are then dried out, sometimes in the Sun or otherwise using machines. As the leaves oxidize, they gradually turn from green to black. Other common types of tea include white and oolong. Oolong is initially generally processed in the same way as black tea, but isn’t allowed to oxidize for as long. Once the desired oxidation level has been reached, which varies quite a bit by type and manufacturer (some oolong tea is closer to green tea, while others is closer to black in oxidation levels), the leaves are fired similar to green tea to stop the oxidation process at that point.

White tea is made by picking the leaves and buds early in the year while the bud is still closed. From here, the leaves may be placed out to dry in the Sun or may be dried out in some other fashion, in either case attempting to minimize oxidation during this process.

Source…www.today i foundout.com

Natarajan