India – Page 27 – Take off with Natarajan

Are these the Most Magical Settlements in the World … ?

October 22, 2015NatarajanLeave a comment

Nestled in some of the most beautiful corners of the world, are tiny settlements of people who have adapted to live around nature.

From villages under boulders in Portugal, to floating villages in Peru, these dwellings are hidden away from the rest of the world.

The secluded settlements are often cut off from the surrounding areas, but are each set in their own natural paradises.

Bravest village ever? The settlement of Aogashima in the Philippine Sea, has 200 inhabitants who live in the middle of a volcanic crater

Aogashima, Philippine Sea

Perhaps the last place you would expect to find a living community would be inside a tropical volcanic island in the Philippine Sea.

The last time the Class-C volcano erupted was in the 1780s, and it proved fatal for half of the people living on the island.

Over fifty years later, the inhabitants who had escaped the island returned, and now there are 200 brave villagers living there.

Hidden behind a rock! This tiny settlement is concealed from the Greek coastline behind a giant rock on the island

Monemvasia, Greece

Monemvasia is a little settlement concealed behind a huge rock face in Laconia in Greece.

The island was separated from the mainland in 375 AD by an earthquake, although a small walkway has been created since for easy access to the mainland.

Inhabitants are hidden away from the rest of the world, with spectacular views of the Palaia Monemvasia bay.

Giant honeycomb! The Phugtal Monastery in India is hidden on a cliff on the entrance to a cave in the Zanskar region

Phugtal Monastery, India

The hidden cliff face village of Phuktal or Phugtal Monastery is one of the most isolated monasteries in northern India.

Constructed from mud and timber, it is located at the entrance to a cave on a cliff face in the south-eastern Zanskar region in Ladakh district.

Looking like a giant honeycomb it was founded in the early 12th century, but remained a hidden treasure until the 1800s when Alexander Cosmo de Koros visited the place, and stayed there for a year.

The remote east Greenland village of Isortoq includes a supermarket, the large red building (pictured front)

Isortoq, Greenland

On 64 people reside on Greenland’s Isortoq village, which is set in the middle of miles of snow and ice.

The Inuit inhabitants used to be forced to survive on only meat, as the harsh landscape didn’t allow for plants to be grown.

They do have a red supermarket nowadays, which offers a variety of other produce.

There is even ketchup and mayonnaise available for eating with seal.

Long way to the corner shop! Only 16 people live in this tiny village nestled high on the cliffs near the coast of the Faroe Islands

Gásadalur Village, Denmark

The isolated village of Gásadalur situated on the west side of Vágar in the Faroe Islands.

Only 16 residents live in the peaceful settlement, with stunning views of tumbling cliffs overlooking the North Atlantic’s Gulf Stream.

A tunnel was built through the mountains in 2004, but before that, a walk to the next village would have meant a strenuous hike or horseback ride over the 400m high mountain.

Nestled in one of the driest locations on earth, is Huacachina; a town complete with trees, hotels, shops and even an oasis library – tranquil!

Huacachina, Peru

In the midst of one of the driest climates in the world is an oasis town with lush palm trees, flourishing foliage, and a tranquil lagoon which is said to have curative properties.

The magical town is called Huacachina, and it can be found not only on adventurers’ bucket lists, but also in a barren desert in Peru.

Visitors can visit the surreal settlement and the 96 residents who thrive on running small businesses on their greatest resource; sand.

The incredible Cliff of Bandiagara in Mali is an impressive series of clay structures, which are home to the Dogon people

The Cliff of Bandiagara, Mali

It looks like a model village created by clay, but it is actually a real village in West-Africa, home to the Dogon people.

The Cliff of Bandiagara is zone of tablelands, gorges and plains which has been constructed out of red-coloured clay.

The series of fascinating clay chambers consists of houses, granaries, altars, sanctuaries and, or communal meeting-places, which look perfect for exploring.

Fairytale village! Undredal is hidden in a narrow valleyin the Aurlandsfjord in Norway, and looks like something out of Disney movie

Undredal, Norway

The small village of Undredal is home to approximately 100 people and 500 goats, and is a popular tourist destination along the Aurlandsfjorden.

Undredal is famous for the brown goat cheese, and even produces goat sausages.

Before 1988, Undredal was only accessible by boat, but now a road connection has been made by constructing two tunnels as part of the European route E16.

A village in a Fjord! Furore in Italy is a brightly coloured settlement tucked away in the mouth of the fjord

Furore, Italy

Tucked away in a Fjord is a quaint Italian village, completed with brightly coloured houses decorated with murals.

Furore can be discovered in the Campania region of south-western Italy, although it used to be practically hidden from travellers.

Following Furore being dubbed ‘the village that doesn’t exist,’ the mayor decided it was time for action, and sought to put the minuscule commune on the map.

He ordered that the tiny buildings should be painted in vibrant colours so the picturesque village could be viewed from the coastal road.

Green haven! Sapa is one of the most beautiful places in earth, and is home to villagers who farm the rice fields and sell trinkets to visitors

Sapa, Vietnam

Cascading vibrant green rice fields line the hills in the Sapa region of North Vietnam.

Hill-tribe people fill the mountains with colour, and open their homes to tourists who flock to take in the incredible views across the region.

Visitors can trek through the hills and buy colourful trinkets from the tribes people, who accompany them on the walk to help.

Giant mole hills? An entire population of over a thousand residents live underground in dugouts at Coober Pedy in northern South Australia

There is even an underground chapel and houses that come with lounges, kitchens and dining rooms

Coober Pedy, Australia

From first glance you would think that Coober Pedy in northern South Australia, is a series of giant mole hills.

It is, in fact, a town concealed underground in dugouts which were built to withstand the blazing daytime heat.

According to the 2011 census, its population was 1,695 (953 males, 742 females), who live in the area to mine the precious opals that lie there.

Gorge-ous views! Tiny hilltop village, Rougon, boasts panoramic views of the surrounding Verdon Gorge in the south of France

Rougon, France

After winding your way through the picturesque mountain views in Alpes-de-Haute-Provence in France, you will stumble on a preserved, peaceful village called Rougon.

Sitting under a large rocky outcrop, the hidden village is perfectly situated for panoramic views of the Verdon gorge.

Visitors can explore the Saint Christophe chapel, the Huguenote church, the remains of its feudal castle and enjoy the local fair occurring in the last Sunday in June.

If you are feeling adventurous, guests can camp at the village all year round.

The Havasupai tribe are the smallest Indian nation in America, with just over 600 village inhabitants. It is so remote that mail is delivered by mule

Supai, Arizona

Millions travel to witness the spectacular Grand Canyon every year, but few know that this Arizona landscape is home to a secret tribe, hidden away in its depths.

More than 600 people are part of the Havasupai tribe, which is the smallest Indian nation in America.

Visitors can reach the mysterious tribe on foot or by helicopter or mule, and experience life in the village of Supai, which has a cafe, general stores, a lodge, post office, school, LDS chapel, and a small Christian church.

The most remote location in the world: Tristan da Cunha is situated over a thousand miles from the nearest land and has 300 residents

Tristan da Cunha, Saint Helena

Taking the prize for the most remote village is Tristan da Cunha, which is only accessible by a six-day boat journey from South Africa or as part of epic month-long cruises through the South Atlantic Ocean.

The inhabited archipelago stands 1,243 miles from Saint Helena, 1,491 miles from South Africa and 2,088 miles from South America in the middle of ocean.

It’s just seven miles long and 37.8 square miles in area, and has but one settlement at the foot of the 6,765-foot Queen Mary’s Peak, with 300 residents all of whom farm for a living.

Floating village! The Uros live on islands made by interwoven reeds which sit in Lake Titicaca Puno. The tribe have been living on the lake for hundreds of years, since Incas expanded onto their land forcing them out

Uros Floating Islands, Lake Titicaca Puno, Peru and Bolivia

Secluded from the world are the Uros Islands in Lake Titicaca Puno which sits on the border of Peru and Bolivia.

The pre-Incan Uru tribe live on forty-two floating islands that are made out of totora reeds.

Reeds must be constantly added to the islands, as the bottom rots away in the water.

The Uros also use these reeds for a big part of their diets, and consume the white bottom of the reeds as they are pulled from the bottom of the islands.

The village under a rock! Monsanto in Portugal has built its homes around the 200-tonne rocks in the area. Some of its 828 brave residents even sleep under gigantic boulders

Monsanto, Portugal

Residing under a roof that weighs more than the average cruise ship may make some people anxious.

Residents in the Portuguese village of Monsanto, have adapted their homes around the gigantic granite boulders.

In the mountaintop village, homes are sandwiched between, under and even in the 200-tonne rocks.

BECKY PEMBERTON FOR MAILONLINE

Source….www.dailymail.co.uk

Natarajan

India’s global ad giant taking on Google and Facebook…

October 22, 2015NatarajanLeave a comment

“I am a very proud Indian and I want to see our country succeed,” says Naveen Tewari, chief executive of mobile advertising giant InMobi.

“I thought if I could do something from here that can be successful, maybe I’ll have a small role in creating great companies out of India that can compete with the iconic companies in Silicon Valley.”

It’s fair to say that eight years after starting the company with three co-graduates from the prestigious Indian Institute of Technology, Kanpur, Mr Tewari has done just that.

Today InMobi, based in Bangalore, India, is the third largest player in the fast-growing mobile advertising industry, with only Facebook and Google outstripping it.

The company has 24 offices in 17 countries and employs more than 900 people. Last year it posted 720 billion mobile adverts on the phones of more than a billion users.

In just a few years he hopes they will send adverts to 2.5 billion people every day.

Naveen Tewari’s family hoped he would pursue a career in academia

”That level of ability for us to touch so many lives and impact their decision-making is a huge responsibility,” says Mr Newari.

“I want to ensure we deliver value to them.”

Smartphone revolution

The advertising giant has grown quickly because of the fast proliferation of smartphones and tablets across the world.

“InMobi creates audience networks for advertisers to reach through mobile devices,” explains Ian Maude, the director of digital media at Enders Analysis.

InMobi places adverts on smartphone content apps such as games

“These companies sign up digital publishers, like app makers, so they can access their audiences, package them up and sell them on to advertisers.”

India is the world’s third-largest smartphone market and many users are upgrading to smartphones for the first time from basic handsets.

Chinese mobile companies, like Xiaomi, OnePlus and Coolpad, are now investing in India, providing competition for home-grown brands, such as Micromax and Karbonn, as well as for global giants Samsung and Apple.

”InMobi is directly relevant to what is happening in India at a macro point of view because of its distribution and ability to access people on mobile devices, which people in India are adopting very quickly,” says Eileen Burbidge, who invests in technology companies for Passion Capital.

Global gamble

It has not been a clear road to global success for Mr Tewari and co-founders Abhay Singhal, Amit Gupta and Mohit Saxena.

The company was originally called mKhoj and offered a search engine that worked via text message.

In 2009, with mKhoj failing to take off, they rebranded as InMobi, funding the new business with credit card debt.

The gamble quickly paid off – that year InMobi became the largest mobile ad network in South Africa and opened offices in Europe, expanding to North America the following year.

InMobi has 24 offices around the world but is headquartered in Bangalore

“People asked us why are you building this as a global business when there is no past success like this,” Mr Tewari says.

“But we said we think we can make it happen; we have a great product and there is a market for it. Logic suggested that if we looked at the past we shouldn’t go for it, but my gut suggested that we should. We went for it and we are successful.

”You have to make decisions with 10% of the available information. If you had 100% information then decision-making would be very easy,” he adds.

Tech ambition

Mr Tewari says the turning point in his career was when he got to work with a venture capital firm in Silicon Valley during his summer breaks from his MBA [Master of Business Administration] at Harvard Business School.

”It was my first introduction to the world of start-ups and I learnt that I could make a difference, define the vision and actually make things happen.”

His chosen career path was a disappointment to some of his more academic family members.

”Everyone was disappointed when I did not go down the path of doing a PhD and taking up something with potential at the Indian Institutes of Technology.

“Now what I do is very different and it’s a big change,” he says.

Pl watch this video clip from you tube too….

By Kinjal Pandya-WaghBusiness reporter, Bangalore

Source….www. bbc.com and http://www.youtube.com

Natarajan

“When you are in the ring you know no fear”…

October 21, 2015October 21, 2015NatarajanLeave a comment

From the humble boxing ring of Dighwara village comes the amazing story of girl boxers who have started a revolution of sorts in Bihar’s rural hinterland.

Archana Masih met the boxing champs and their dedicated coaches as Rediff.com looks at poll-bound Bihar through the lives of its people.

IMAGE: Mona sorts her many medals. Photographs: Archana Masih/Rediff.com

I am standing before some of the brightest stars of Bihar. Girls who have come from neighbouring villages and wait under a mango tree — their medals gleaming under the afternoon sun.

They are the boxing champions of Dighwara, young girls that have trained in a grossly sub-standard boxing ring made of brick and sand in a village school. But this is their hallowed ground. They reverently touch each of its three steps with their hands and then touch their foreheads before stepping on to it.

Burnt and burnished in this pit of sand, where they practice for two-and-half hours every day, they have gone on to win medals at the district, state and national level.

Priyanka and Mona, with three medals each at the national level, are about to leave for another national championships in Guwahati in a couple of days. They have a host of other medals, they say, that can fill up an entire wall in their homes.

“The girls have graduated from salwar suits to track suits and are our pride,” says coach Roshan Singh, a young army man who is the force behind Dighwara’s boxing revolution that began in 2008.

IMAGE: Girl boxers who have assembled from three schools that have started boxing classes. One is a government school. Coaches Roshan Singh, right and Dheeraj Kant, left.

It had started with 6, 8 girls; now 20 of them stand in front of me. In rural Bihar where parents send their girls to school or college to study and not much for sport — and marry them soon after — the interest in boxing is no ordinary achievement.

“It has made us confident and opened our minds,” says Priyanka, who was among the first batch of boxers, “I want to continue boxing and then train to be a referee or a coach.”

All set to travel for her next competition, she had jogged four kilometres from her village of Aami to the boxing ring in Dighwara at 4 am last morning.

For their practice coach Roshan Singh makes them box with boys as well. When I ask Priyanka if it is tough to fight the boys, she brushes it off lightly, “Nahin, there’s no difference. It’s the technique that matters.”

The club is also a rural melting pot of sorts — an ideal learning ground for young athletes. It has children from different castes, religions and backgrounds. Young Sabiya Khatoon is the junior-most in the group.

The ring was made by a sports enthusiast Ashok Singh who is contesting the assembly election as an Independent candidate. When he started it he says little did he imagine that it would become such a hit with the girls.

It is holiday time in Bihar. The schools are closed and there is a festive air, but the girls have come to a college near the boxing ring (which is on a school campus). Some have come from a government school in Amnaur two hours away. The teacher accompanying them says that encouraged by the girls in Dighwara, he wanted his school girls to also learn boxing. Now they have a coach of their own.

IMAGE: Mona and Priyanka, star boxers of the club, who come from villages nearby.

Another school owner had brought students in an autorickshaw from another village. None of the girls are city or town-bred neither do they have access to facilities that boxers in states like Punjab, Haryana and Delhi have, but they are raring to go.

When I ask coaches Roshan and Dheeraj, what they need most — they say a good boxing ring, which would cost around Rs 250,000. The district or state has not helped them enhance their facility, some netas have made some promises, but they have remained just promises, they say.

The girls are confident — a precocious bunch of youngsters, like you may find anywhere in this country — and say that they love to pack a punch.

“There may be some nervousness initially, but when you are in the ring, you know no fear,” says Priyanka, the youngest of her siblings who lives in a large joint family.

IMAGE: Sudha Kumari has got a discount at the club because her mother is a daily wage earner. She stands at the entrance of her home.

Sitting in the drawing room where they offer rasgullas from their sweet shop, her mother Sona Devi, a former municipal office bearer, says, “People here still don’t encourage their girls, but I am determined to support mine. My older daughter has completed her PhD and people are pressing me to get her married, but I think what’s the hurry.”

The girls pay Rs 300 to enrol in the boxing club. A price too high for Sudha Kumari, who has borrowed her friend’s cycle to come to the ring.

She could only pay Rs 200 and was provided her track suit, shoes and gloves by the club. The club often waives the fees of girls who cannot afford it.

Sudha is a quiet girl who is in Class 11. Her mother Mamta is a daily wage worker and her father is no more. Mamta earns around Rs 100 a day.

IMAGE: Coach Roshan with Sudha’s grandparents.

I ask Sudha to take me to her home because I want to meet her mother and she agrees without hesitation. On the way, she tells me she walks to the boxing club which takes 5 minutes by a short cut. She also tells me that the cycle she received as part of Chief Minister Nitish Kumar’s cycle scheme had broken down and she did not have the means to get it repaired.

You make your way past two cows and three goats to go into the small house that is shared by her four younger siblings, mother and grandparents. The small room has a bed that occupies the whole room, leaving just enough room for two people to stand. A small TV is wedged in a corner where Sudha has watched Mary Kom, who is an idol to all these girls.

“I did not know what boxing was when she told me she wanted to join the club, but I let her because she wanted to. It is eight months now,” says her mother. Sudha will leave for Delhi to compete in her first competition in December.

In the courtyard, coach Roshan is standing with the grandparents. “Dadaji, this girl is better than boys,” he tells Sudha’s old grandfather. “She will make your family proud.”

The old man weeps with tears of joy.

If you want to help Dighwara’s boxing club, you can contact coach Dheeraj Kant at 9852994629.

Source….Archana Masih / Rediff.com

Natarajan

“அழகா, சின்னதா கொலு வெச்சு, மனஸார 9 நாளும் அம்பாளுக்கு பூஜை பண்ணினாலே போறும்…சுண்டல் பண்ணனும்னு கூட அவஸ்யமில்ல .. “

October 21, 2015Natarajan1 Comment

ஜய ஜய சங்கர
ஹர ஹர சங்கர

காவேரிக் கரையில் உள்ள மண், மக்கள், ஆடு மாடு அத்தனையுமே செழிப்புதான் !

கும்பகோணம், திருச்சி அதைச் சுற்றிய க்ராமங்கள்…..ப

சுமையை வாரித் தெளித்திருக்கும்.

இந்த மாதிரி ஒரு அழகான, பசுமையான க்ராமம்தான் களத்தூர் !

அந்த ஊரில் உள்ள துர்க்கா பரமேஶ்வரியின் கோவில் மிகவும் அழகானது. சிறிய கோவில் என்றாலும், பூஜைக்கு குறைவில்லாமல் இருந்தது.

அந்தக் கோவிலின் தர்மகர்த்தா அம்பாளின் கைங்கர்யமே வாழ்வாகக் கொண்டவர். மிக மிக நல்ல மனுஷ்யன். நவராத்ரி வந்துவிட்டால், கோவிலா, வீடா என்று போட்டி போட்டுக் கொண்டு அம்பாளுக்கு ஒன்பது நாளும் அலங்காரம், நைவேத்யம், என்று ஏகமாக செலவழித்து அப்படிக் கொண்டாடுவார்.

அண்டா அண்டாவாக சுண்டலும், இனிப்பும் ஒரு பக்கம் தயாராகி, நைவேத்யமாகி, ப்ரஸாதமாகி அக்கம்பக்கம் இருக்கும் க்ராமங்களில் இருந்தெல்லாம் பசியோடு வருபவர்களுடைய குக்ஷியில் போய்ச் சேரும்.

தர்மகர்த்தாவுக்கு மொத்தம் எட்டு குழந்தைகள். ஐந்து பிள்ளைகள்; மூணு பெண்கள். ஒருத்தருக்கும் கல்யாணம் ஆகவில்லை. கடைக்குட்டியான ரமணி ரொம்பச் சின்னப் பையன். நாம் எல்லாருமே பிறக்கும் போதே, பிடரியில் மஹிஷவாஹனனை உட்கார வைத்துக் கொண்டுதானே பிறக்கிறோம்?

அந்த ஜன்மத்தில் வந்த பந்தபாஶங்களை அறுத்து, இருப்போர், போனவர் எல்லாரையும் நிலைகுலையச் செய்து, அடுத்த பிறவியில் தள்ளும், பாஶக் கயிற்றை, எந்த க்ஷணத்தில் நம் கழுத்தில் இறுக்குவான் என்பதே தெரியாதே !

மஹிஷாஸுர மர்த்தினியான லலிதாம்பிகையின் அம்புஜ ஶரணங்களை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டால், அவளுடைய இடது கரத்தில் உள்ள பாஶமானது, மஹிஷவாஹனனின் பாஶக் கயிற்றிலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றி, பிறவா பெருநிலையை அனாயாஸமாக அளித்துவிடுமே !

தர்மகர்த்தா இப்படித்தான் ‘பட்’டென்று ஒரு க்ஷணத்தில் காலமாகிவிட்டார் ! கட்டாயம் துர்க்கையின் மலரடியில் புஷ்பமாகப் போய்ச் சேர்ந்திருப்பார். பாவம். குடும்பமே நிலைகுலைந்தது ! ஆனால், அவர் மனைவி, எட்டு குழந்தைகளை தன் பொறுப்பில், அந்த அம்பாளே விட்டிருப்பதாக நினைத்தாள். தர்மகர்த்தா உயிரோடு இருக்கும்போது, “ஒங்காத்துப் பொண்ணுதான் எங்காத்து நாட்டுப்பொண்” என்று பேசியவர்கள், அவர் போனதும், வசனமும் அவரோடு போச்சு ! என்பதாக காணாமல் போனார்கள்.

கொஞ்சமும் மனஸை தளரவிடாமல்,வீட்டிலிருந்த அண்டான், குண்டான் கொஞ்ச நஞ்சமிருந்த தங்கம், வெள்ளி, பித்தளை ஸாமான்களை விற்றுக் காஸாக்கி, தன்னுடைய ஶக்திக்கு ஏற்றவாறு மூன்று பெண்களுக்கும் எளியமுறையில் கல்யாணம் செய்து வைத்தாள். பையன்கள் நாலு பேரையும் காலேஜ் வரை படிக்க வைத்தாள்.

பையன்களில் மூத்தவன் காலேஜ் முடித்ததும், “அம்மா! இனிமே நீயும், தம்பிகளும் என்னோட பொறுப்பு !…” என்று சொல்லுவதாக கனவெல்லாம் கண்டாள். அது கனவில்தான் முடிந்தது !
படிப்பை முடிக்கும் வரை பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு, அந்த குச்சு வீட்டில், அம்மாவின் ஏழ்மைக் கைகள், அன்போடு போட்ட மோர் ஸாதத்தை, அதிலுள்ள அன்பின் ருசி அறியாமல், வேண்டா வெறுப்பாக ஸாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். படிப்பு முடிந்ததோ இல்லையோ, ‘நீயாச்சு! உன் பிள்ளைகளாச்சு !’ என்று ‘டாடா’ காட்டிவிட்டு எங்கோ சென்றுவிட்டான் ! தன் வாழ்க்கையை தான் பார்த்துக் கொண்டான்.

அண்ணாவுக்கு ஏற்ற தம்பிகளாக, தர்மத்தை கடைப்பிடித்தது ஸ்ரீராமனின் தம்பிகள்தான் !

இப்போது, கலியில், அண்ணாவைப் போல் ‘அதர்மத்தை’ கடைப்பிடித்து, அவன் போன மாதிரியே, அம்மாவையும், கடைசி தம்பி ரமணியையும் அதோகதியாக்கிவிட்டு, மற்ற மூன்று பிள்ளைகளும் நடையைக் கட்டினர்!

ரமணி அப்போது ஒன்பதாம் க்ளாஸ் படித்துக் கொண்டிருந்தான். இப்படிப்பட்ட புத்ர ரத்னங்களை படிக்க வைக்க, அம்மாக்காரி வாங்கிய கடனோ கழுத்தை நெரித்தது ! வீட்டில் அவளும், ரமணியும் மட்டுந்தானே! மாடி போர்ஷனை வாடகைக்கு விட்டு, ஸொல்ப பணத்தில் கஞ்சியோ கூழோ குடித்துக் கொண்டு, மீதியை கடனுக்கு செலுத்தி வந்தாள்.

சிறுவன் ரமணி, பேருக்கேற்றபடி ரமணீயமான குணம். படிப்பை நிறுத்திவிட்டு, உள்ளூர் மளிகைக் கடையில் வேலைக்கு சேர்ந்து, தன் ஸம்பாத்யத்தையும் அம்மாவின் கடனை அடைக்க குடுத்தான் ! இவர்கள் குடுக்கும் பணம், கடலில் கரைத்த பெருங்காயம் போல், கடன் அடையக் கூடியதாக இல்லை!

கடன்காரர்கள் வாயில் வந்ததைப் பேசும்போது, தன்னுடைய அம்மாவின் நல்லகுணத்துக்கு இப்படியெல்லாம் நடக்கிறதே ! என்று தாங்காமல், அம்மாவின் மடியில் தலையை வைத்துக் கொண்டு அழுதான், குழந்தை ரமணி.

அம்பாளுக்கு எவ்வளவு ஆசை ஆசையாய் செய்திருப்பார் தர்மகர்த்தா !

கைவிடுவாளா அம்பிகை? கஷ்டத்தைக் குடுத்து, மிச்சம் மீதி இருக்கும் கர்மாவை [அதுவே கடைசி பிறவி என்பதால்] கழிக்கவிட்டு, தன்னுடைய அதிரடிக் காருண்யத்தை ஒரேயடியாக சொரிந்து விடுவாளே!

ரமணியின் அம்மாவுக்கு அன்று இரவு ஒரு ஸொப்பனம்…..அதில், கரும்புவில்லுக்கு பதில் கருணை தண்டமேந்திய நம்முடைய பெரியவா அவளிடம், ” ஒன்னோட ஆத்துக்காரர் போனதுக்கு அப்றம் நீ……நவராத்ரி கொலுவையும் மறந்துட்டே!…..அதோட, என்னையும் மறந்துட்டே! ரமணிய ஒடனே எங்கிட்ட அனுப்பு…” என்றதும், அப்படியே மனஸ் படபடக்க எழுந்து உட்கார்ந்து கொண்டு, பக்கத்தில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த ரமணியை எழுப்பினாள்.
“ரமணி….கண்ணு…..பெரியவா வந்தாடா ஸொப்பனத்ல ! நவராத்ரி கொலு வெக்கணுமாம்…..ஒன்னை பெரியவா ஒடனே வரச் சொல்றாடா!..”

“அம்மா…பெரியவா இப்போ எங்கியோ வடக்குல இருக்கார்ம்மா..அங்க போக, வர செலவுக்கு நீ எங்கம்மா போவே?….”

இருவருமே இது வெறும் கனவுதான்! என்று துளிகூட ஒதுக்கவில்லை. இருண்ட குகையில் இருப்பவர்களுக்கு, எங்கோ குட்டியாக வெளிச்சம் தெரிந்தால் போறுமே ! விடுவிடுவென்று வெளிச்சத்தை நோக்கி நடையைக் கட்ட வேண்டியதுதானே?

“பெரியவாதானே கூப்டிருக்கா? கவலைப்படாத! அவரே வழி காட்டுவார்…”

விடிந்ததும், மாடி போர்ஷனில் குடியிருக்கும் ஶர்மா வந்தார். மிகவும் நல்ல மனுஷ்யர். அவரும் அவர் மனைவியும் இவர்களிடம் மிகவும் ஆதரவோடும், அனுஸரணையோடும் இருப்பார்கள்.

“அம்மா….நானும், எங்காத்துக்காரியும் நாளான்னிக்கி நார்த் இண்டியா யாத்ரை கெளம்பறோம். திரும்பி வரதுக்கு எப்டியும் ரெண்டு மாஸம் ஆகலாம். ஒன்னோட ரெண்டு மாஸ வாடகையை ஒங்கிட்ட அட்வான்ஸாவே குடுத்துடறேன்……இல்லேன்னா நீ ரொம்ப ஸ்ரமப்படுவே. இந்தாத்துக்கு வந்தப்றம் எங்களுக்கு மனஸ்ல ஒரு நிம்மதி கெடச்சிருக்கு. அதுனால, கடைசி வரைக்கும், ஒனக்கு வாடகை குடுத்துண்டு, இங்கியேதான் இருக்கப் போறோம் ! செரியா?….” சிரித்துக் கொண்டே பணத்தைக் குடுத்தார்.

கரகரவென கண்ணீர் வழிந்தோட,

“மாமா…..பெரியவா தன்னோட லீலையை ஆரம்பிச்சுட்டார்! இன்னிக்கி காலேலதான் பெரியவா கனவுல வந்து நவராத்ரி கொலு வெக்கச் சொல்லிட்டு, ரமணியை ஒடனே அவர்கிட்ட அனுப்பச் சொன்னா…..பணத்துக்கு என்ன பண்றதுன்னு யோசிச்சேன். பாருங்கோ! ஒங்க மூலமா, அதுக்கும் வழி பண்ணிட்டார் !…எனக்கு, பெரியவா எங்க தங்கியிருக்கான்னு கொஞ்சம் விஜாரிச்சு சொல்றேளா?….”

ஶர்மா மாடியை நோக்கி..”வேம்பு! சித்த கீழ எறங்கி வாப்பா…..” என்றதும்

“இதோ வரேன் சித்தப்பா!…” என்றபடி ஒருவர் அங்கே ஆஜரானார்.

அம்மா….இவன் என்னோட அண்ணா பிள்ளை! ரொம்ப வர்ஷமா, பெரியவாகிட்டயே இருக்கான். மடத்லேயே தங்கிண்டு பெரியவாளுக்கு ஸுஸ்ரூஷை பண்ணிண்டு இருக்கான். என்னிக்காவுது இப்டீ…..ஊர் பக்கம் வருவான். நேத்திக்கித்தான் வந்தான். இன்னிக்கி ஸாயங்காலம் அஞ்சுமணி ட்ரெயின்ல கெளம்பி, பெரியவா இருக்கற எடத்துக்குப் போறான். நீ வேணா…ரமணியை இவனோட அனுப்பி வை! பத்ரமா அழைச்சிண்டு போய் பெரியவாளை தர்ஶனம் பண்ணிவெச்சுட்டு, பத்ரமா திருப்பி அனுப்பி வெக்கச் சொல்றேன்”

அம்மாவும் பிள்ளையும் அழுதே விட்டனர் !

இது, பெரியவா போட்ட அடுத்த “ஆனந்த குண்டு” !

“அனுப்பி வை! “என்றதோடு நிற்காமல், அதற்கான பணத்தை ஏற்பாடு பண்ணி, பந்தோபஸ்து பண்ணி, அழைத்துப் போக தகுந்த துணையையும் முன்னாடியே அனுப்பி வைத்து……

“அதான் பெரியவா…!” என்றார் வேம்பு சிரித்துக் கொண்டே!

பூனா பக்கத்தில் ஒரு சின்ன ஊரில் இருந்த பெரியவாளுடைய முகாமுக்கு வேம்புவோடு போனான் ரமணி. நல்ல கூட்டம் !

ஸ்நானத்தை முடித்துக் கொண்டு, அந்த ‘க்யூ’வில் ரமணியை நிற்க வைத்துவிட்டு “இங்க பாரு ரமணி ! இப்டியே கூட்டத்தோட போய்ண்டே இரு…ஒன்னோட டர்ன் வரும். பெரியவாகிட்ட, ஒன்னோட மனஸ்ல இருக்கற எல்லாத்தையும் கொட்டிடு! பயப்படாதே…எனக்கு உள்ள வேலையிருக்கு…..பெரியவாளை தர்ஶனம் பண்ணினதும், இங்கியே இரு. நா….வந்து ஒன்னை அழைச்சிண்டு போறேன். பயப்படாதே, என்ன?” என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார்.

சின்னப்பையனான ரமணிக்கோ அங்கிருந்த கூட்டத்தை கண்டதும், “இந்த ‘க்யூ’ எப்போ நகந்து, எப்போ நா…பெரியவாளைப் பாக்கறது!” என்ற மலைப்போடு, ஏதாவது இண்டு இடுக்கு வழியாக பெரியவாளைப் பார்க்க முடியுமா என்று முயற்சி பண்ணினான். ம்ஹூம்! இவன் குனிந்து, நிமிர்ந்து, குதித்ததுதான் மிச்சம்!

“செரி ….வேம்பு மாமா இங்கியே இருக்கச் சொல்லியிருக்கா. கட்டாயம் பெரியவாளை பாப்பேன்” என்று தனக்குத்தானே முடிவு செய்துகொண்டு “ஹர ஹர ஶங்கர, ஜய ஜய ஶங்கர” என்று கண்களை மூடியபடி சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

யாரோ அவனை லேஸாக தட்டியதும், கண்களைத் திறந்தான்…..

“நீதானே ரமணி? வா….எங்கூட ! பெரியவா ஒன்னைக் கூப்பட்றா !…..”

முழித்தான்!”

இந்த அலைமோதற கூட்டத்ல, பெரியவா என்னை மட்டும் கூப்ட்டாரா?.. “
ரமணிக்கு இது “மூணாவது ஆனந்த குண்டு”

“என்னடா? வேம்பு மாதிரி நானும் பெரியவாகிட்ட கைங்கர்யம் பண்றேன். பெரியவா சொல்லாம, நானா வந்து கூப்டுவேனா? வா…..” என்று சொல்லி, அவனுடைய கையைப் பிடித்து அழைத்துக் கொண்டு, கூட்டத்தை விலக்கிக்கொண்டு, அவனை பெரியவா முன்னால் கொண்டுபோய் நிறுத்தினார், ஒரு பாரிஷதர்.

ஒரு க்ஷணம்! குழந்தை த்ருவனுக்கு முன்னால் ஸாக்ஷாத் மஹாவிஷ்ணு ஶங்குசக்ரதாரியாக நின்றபோது அவன் என்ன ஒரு ஸ்திதியில் இருந்தானோ, கிட்டத்தட்ட ரமணியும் பெரியவாளை அவ்வளவு அருகில் தர்ஶனம் பண்ணியதும், அப்படியொரு அநிர்வசநீயமான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டான்.

பெரிய கூட்டத்தில் அம்மாவின் கையைவிட்டு விட்டு, தொலைந்து போன குழந்தை, கதறி அழுது, மறுபடியும் தன் அம்மாவைப் பார்த்ததும், முதலில் சிரிக்காது, ஸந்தோஷப்படாது. மேலும் பலமாக அழும் ! அம்மா,அதைத் தன் கைகளில் தூக்கிக் கொண்டு, கட்டிக்கொண்டு, தட்டிக் கொடுத்து ஸமாதானம் பண்ணினாலும், அதன் அழுகை ஓய நேரமெடுக்கும்.

இப்போது ரமணி த்ருவனாகவும், கூட்டத்தில் தொலைந்து போன குழந்தை போலவும், இரண்டும் கலந்த மனநிலையில், பெரியவாளைப் பார்த்ததும், “பெரியவா!……ஓ!….என்னோட பெரியவா!” என்று வாய்விட்டு அலறிக்கொண்டு, ஸாஷ்டாங்கமாக அவர் முன் விழுந்து விசும்பி விசும்பி அழ ஆரம்பித்தான்…..

“ரமணி!….அழாதேப்பா…எந்திரு. ஒனக்கு என்னடா கொறை? என்னடா வேணும்?…”

தாயின் குரலைக் கேட்டதும் அழுகை ஜாஸ்தியாகி, திக்கித் திக்கி எல்லாவற்றையும் சொன்னான்.

“பெரியவா……எங்கப்பா தர்மகர்த்தா….அம்பாள்கிட்ட ரொம்ப பக்தியா இருப்பார். திடீர்னு செத்துப் போய்ட்டார்…..என்னோட நாலு அண்ணாக்களையும் அம்மா கஷ்டப்பட்டு படிக்க வெச்சாலும், எங்களை விட்டுட்டு அவாவா பிச்சிண்டு போய்ட்டா பெரியவா…..மூணு அக்காக்களும் கல்யாணம் ஆய்ட்டாலும், சீர், செனத்தி, ப்ரஸவம்ன்னு பிச்சு எடுக்கறா பெரியவா…..

……பாவம் அம்மா! எங்க போவா பணத்துக்கு? பத்தாததுக்கு பழைய கடனே 80,000 இருக்கு! எங்காத்தை வித்து கடனை அடைக்கலாம்-னா, கஷ்டத்ல விக்கறோம்-ன்னு தெரிஞ்சுண்டு, அடிமாட்டு வெலையா 10,000த்துக்கு பேசறா! நா…..படிப்பை நிறுத்திட்டு மளிகைக் கடேல வேலை பாக்கறேன்…..
அம்மாவை என்னால ஸந்தோஷமா வெச்சுக்க முடியலியேன்னு இருக்கு பெரியவா……”

அத்தனை வர்ஷங்கள் குழந்தையிலிருந்தே பட்ட கஷ்டத்தை, கொட்டித் தீர்த்து கதறிவிட்டான் !

பொங்கும் பரிவோடு அவனைப் பார்த்த பெரியவா…

அழாதே……கண்ணைத் தொடச்சுக்கோ! நா…..சொல்றதக் கேளு…..

நாலாவது “ஆனந்த குண்டு”….

..இப்போ ஒங்காத்ல கொலு வெக்கறதில்ல ;
நவராத்ரி பூஜையும் பண்றதில்ல…அப்டித்தானே?”

“அம்மாவுக்கு கனவுல வந்து சொன்னதை ‘ஸத்யம்’-னு நிரூபிச்சுட்டாரே!”
அதிர்ந்து போனான் ரமணி.

“ஆமா…….பெரியவா. அப்பா போனதுக்கப்றம் அம்மா எல்லாத்தையும் நிறுத்திட்டா! வஸதியும் இல்ல…..”

“கொழந்தே!….ஒங்கப்பா பண்ணின மாதிரி தடபுடலா ஊரைக்கூட்டி, அண்டா அண்டாவா சுண்டலும், ஸொஜ்ஜியும் பண்ணி விநியோகம் பண்ண வேணாம். அழகா, சின்னதா கொலு வெச்சு, மனஸார ஒம்போது நாளும் அம்பாளுக்கு பூஜை பண்ணினாலே போறும்! சுண்டல் பண்ணனும்னு கூட அவஸ்யமில்ல….”

என்று சொல்லிக்கொண்டே தன் முன்னால் மூங்கில் தட்டில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பாக்கெட் கல்கண்டையும், பேரீச்சம் பழத்தையும் தொட்டுவிட்டு, பாரிஷதரை விட்டு ரமணியிடம் குடுக்கச் சொன்னார்.
“ரமணி…..இது ரெண்டையும் அம்மாகிட்ட குடுத்து, நவராத்ரிக்கு அம்பாளுக்கு நைவேத்யம் பண்ணச் சொல்லு. நாளன்னிக்கி நவராத்ரி ஆரம்பிக்கறதே! நீ…இன்னிக்கி ஸாயங்காலம் பொறப்டாத்தான், நாளக்கி ஸாயங்காலம் ஊர் போய்ச் சேருவே! மறுநா…காலம்பர கொலு வெக்கறதுக்கு தோதா இருக்கும்…” என்று சொல்லிவிட்டு, பாரிஷதரிடம் ஏதோ சொன்னார்.

அவரும் ரமணியிடம்,

“ரமணி….பெரியவாளை நமஸ்காரம் பண்ணிக்கோ! இந்தா இந்த கல்கண்டு, பேரீச்சம்பழத்தை எடுத்துக்கோ!…” என்றதும், சின்னப் பையன்தானே! அதே ஜோரில் பெரியவாளிடம், “என்ன பெரியவா இது! ஒங்கள பாக்கணும்ன்னு எவ்ளோவ் ஆசையோட வந்தேன்? நீங்க என்னடான்னா….இன்னிக்கே கெளம்பிப் போயி, ஆத்துல கொலு வெக்கச் சொல்றேளே ! இதுக்குத்தானா என்னை இவ்ளோ தூரம் வரவழைச்சேள்?…” அழுகையும், ஏமாற்றமும் கலந்து லேஸாக ஒரு
பாந்தவ்யமான கோபத்தின் ரேக்குகளை அதன் மேல் பரப்பி, கண்கலங்க கேட்டான்.

அவனைப் பார்த்து லேஸாக புன்னகைத்துவிட்டு, பாரிஷதரிடம் அவனை அழைத்துக் கொண்டு போகச் சொன்னார். ப்ரஸாதங்களை எடுத்துக் கொண்டு, அழுகையோடேயே வேம்பு ஐயரிடம் சென்றான். நடந்ததையெல்லாம் கேள்விப்பட்டதும் வேம்பு, ரமணியிடம்

“கொழந்தே ரமணி! பெரியவாகிட்ட இப்டியா கேக்கறது? ‘இதுக்குத்தானா என்னை இவ்ளோ தூரம் வரச் சொன்னேள்?’-ன்னு கேட்டியாமே !

அந்த “இதுக்குத்தானா” குள்ள எத்தனை ரஹஸ்யங்கள், அர்த்தங்கள் ஒளிஞ்சிண்டு இருக்குன்னு ஒனக்கு மட்டுமில்லடா, யாருக்குமே தெரியாது. பெரியவா சொன்னதோட அர்த்தங்களை போகப் போக நீயே புரிஞ்சுப்ப…..செரி செரி ….ஸீக்ரம் ஸாப்ட்டுட்டு கெளம்பு….பாரு! பெரியவா ஒனக்கு ரெண்டு ஜோடி புது வேஷ்டி ஆஸிர்வாதம் பண்ணிக் குடுத்திருக்கா! “

பெரியவாளுடைய அன்பை, வேம்பு ஐயர் சொல்லச் சொல்ல, இப்பேர்ப்பட்ட பெரியவாளுடன் இருக்க முடியாமல், ஊருக்குப் போகணுமே! என்று அழுது கொண்டே ஸாப்பிட்டுவிட்டு கிளம்பியவனிடம்

“பெரியவா குடுத்த கல்கண்டு பேரீச்சம்பழம், வேஷ்டி எல்லாம் இந்தப் பையில வெச்சிருக்கேன். இந்தா….இதைக் கை செலவுக்கு வெச்சுக்கோ!
[ஒரு கவரில் சில நூறு ரூபாய் நோட்டுக்களை போட்டுக் குடுத்தார்] ரயில்ல ஒன்னை ஏத்திவிட நானே வரேன். ரொம்ப பாக்யஸாலிடா நீ! பெரியவாளோட
முழூ ஆஸீர்வாதத்தையும் அப்டியே அள்ளிண்டுட்டே! இனிமே ஒனக்கு ஒரு கொறையும் வராது. ஒன்னோட ரயில்ல வர்றவர் என்னோட ஸொந்தக்காரர்தான்
…. பெரியவா ஒனக்கு எப்டி பந்தோபஸ்து பண்ணி அனுப்பறார் பாரு! ஒன்னை ஒங்காத்துல அவர் கொண்டு விட்டுடுவார். பெரியவா சொன்னபடி, ஒடன்னே
அம்மாவை கொலு வெக்கச் சொல்லிடு….”

பத்ரமாக ஊர் வந்து சேர்ந்தான். போன ஜோரில் திரும்ப வந்த குழந்தையைக் கண்டதும் அம்மாவுக்கு ஒரே பதைபதைப்பு !

“என்னடா ஆச்சு? பெரியவாளைப் பாத்தியா? என்ன சொன்னார்?…..” இப்படியாக ஒரே கேள்வி மயம்!

” அம்மா…அம்மா! பயங்கரக் கூட்டம்! அத்தனை கூட்டத்லயும் என்னை அழைச்சிண்டு வரச் சொல்லி, நன்னா கிட்டக்க தர்ஶனம் பண்ணினேன். நம்மளோட
கஷ்டம் எல்லாத்தையும் அவர்கிட்ட கொட்டித் தீத்துட்டேன்!

பெரியவாளோடேயே இருந்துட மாட்டேனான்னு இருந்துது…ஆனா, ஆஸ்சர்யம் பாரேன்! ஒனக்கு வந்த கனவு நெஜந்தாம்மா ! பெரியவாளே “நீ ஒடனே ஊருக்கு
போயி, அம்மாகிட்ட நா சொன்னேன்னு, கொலு வெக்கச் சொல்லு ! ஒங்கப்பா இருந்தப்போ பண்ணின மாதிரி, பெருஸ்ஸா ஊரைக் கூட்டி தடபுடல் பண்ணாம,
ஆத்துமட்டோட சின்னதா, அழகா பொம்மைகளை வெச்சு, சுண்டல் கூட வேணாம்…இந்த கல்கண்டு, பேரீச்சம்பழத்த தெனோமும் கொஞ்சமா அம்பாளுக்கு
நைவேத்யம் பண்ணினாப் போறுன்னுட்டார்’-ம்மா!”

“பெரியவா சொல்லிட்டான்னா வேற என்ன வேணும்? ஒடனே பரண் மேல வெச்சிருக்கே! அந்த கொலுபொம்மைப் பொட்டியை கீழ எறக்கு….அப்டியே அந்த
சின்ன கொலுப்படியையும் எறக்கு… வேற என்னடா சொன்னா? நம்ம கஷ்டத்துக்கு எதாவுது விடிவு பொறக்குன்னாரா ?…

பெரியவாளை பாத்ததுமே ரொம்ப அழுதுட்டேம்மா! எனக்குத் தாங்கல….இத்தனை வர்ஷமா நீயும், நானும் மட்டுந்தான் வாய்விட்டு பேசிண்டோம்…நமக்கு
சொல்லி அழறதுக்குக் கூட யாருமே காது குடுக்கலியேம்மா! அவர் வேற எதுவுமே சொல்லாட்டாலும், எல்லாத்தையும் கேட்டுண்டு, என்னை அழாதேப்பா-னார்ம்மா!
கொலு வெச்சுட்டு ஒம்போது நாளும் அம்பாளுக்கு ஶ்ரத்தையா பூஜை பண்ணச் சொல்லுன்னு மட்டும் சொன்னார்……”

ஸீதையை லங்கையில் தர்ஶனம் பண்ணியதை திரும்பத்திரும்ப சொல்லியும், கேட்டும், ‘போறாது, போறாது’என்பது போல் ஆனந்தமாய் பேசிப் பேசி அனுபவித்த
ஆஞ்சநேயரும், அவருடன் சென்ற வானரக்கூட்டமும் போல், அம்மாவும், பிள்ளையும் பெரியவாளைப் பற்றி பேசித் தீர்த்தபாடில்லை!

பரணில் இருந்து பொம்மைகள் இறக்கப்பட்டு, பெரியவா சொன்ன மாதிரி, நவராத்ரி ஆரம்பித்ததும், வீட்டில் மாக்கோலம் போட்டு, மாவிலைத் தோரணம் கட்டி,
விளக்கை ஏற்றி வைத்து, அம்பிகையை ஶ்ரத்தையாக பூஜித்தாள். கல்கண்டு, பேரீச்சம்பழம் நைவேத்யம். என்னவோ, அத்தனை வர்ஷங்கள் இல்லாத நிம்மதியும்,
லக்ஷ்மிகரமும் அவர்கள் வீட்டிலும், மனஸிலும் புகுந்தது.

“ரமணி, பெரியவா சொன்னதைப் பண்ண ஆரம்பிச்சதுமே நமக்குள்ள ஒரு அமைதி வந்துடுத்து பாத்தியா….!”

அம்மாவுக்கு கிடைத்த நிம்மதி ரமணிக்கு முழுமையாக கிடைக்கவில்லை.

காரணம்?

“நேத்திக்கி பரண்ல ஏறி கொலுப் பொட்டியை எடுக்கறச்சே…..வேறே எதையோ பாத்தேனே……”
இதே சிந்தனைதான் நிம்மதிக்கு குறுக்கே வந்தது. கிடுகிடுவென்று ஏணியைப் போட்டு, பரணில் ஏறினான்.

அதோ…..மூலையில் ஒரு நசுங்கிப் போன தகரப் பொட்டி!”

அம்மா! இங்க இன்னொரு பொட்டி இருக்கும்மா! அதையும் எறக்கறேன்….எதாவுது பொம்மை இருந்தா அதையும் கொலுல சேத்துக்கலாம்”

அம்மா அதை வாங்கி கீழே வைத்து திறந்தால்……

அதில் பொம்மை இல்லை! ஆனால்…..இதென்ன? ஏதோ பட்டுத் துணியில் சுத்தியிருந்தது!

பயமும் பக்தியும் ஒருசேர, அந்தப் பட்டுத் துணியை மெல்ல பிரித்தால், உள்ளே நாலைந்து ஓலைச்சுவடிக் கட்டுகள்! மஹா அரதப்பழஸு என்பதைப்
பார்த்தாலே புரிந்தது.

என்னடா ரமணி இது! அப்பா, இத இவ்ளோ பத்ரமா பட்டுத் துணில சுத்தி வெச்சிருக்கான்னா….இது ரொம்ப முக்யமான விஷயமா இருக்குமோ?”

“அம்மா! நா……இன்னிக்கி ஸாயங்கால டிரெயின்ல போயி, பெரியவாகிட்ட இந்த சுவடிகளை பட்டுத் துணியோட குடுத்துட்டு வந்துடறேன்…”

“உங்கள் பாரம் எனதே! ” என்று பெரியவா ஸதா சொல்லிக் கொண்டிருப்பதை, நம்மைப் போலில்லாமல், ரமணியும் அவன் அம்மாவும் கேட்கத் தொடங்கியதால்
, “ஓடு! பெரியவாளிடம்!..” என்று சுவடிகளோடு மறுநாளே பெரியவா முன் ஆஜராகிவிட்டான்!

முதல்முறை வந்தபோது இருந்த அழுகையும், குழப்பமும், பயமும், ஸந்தேஹமும் இந்தத் தடவை ரமணியிடம் இல்லை! அவனுடைய வாழ்வில் ரெண்டு நாளைக்கு
முன்பிருந்த அதே பணமுடைதான் இப்போதும் இருந்தது. பின், எப்படி இந்த அமைதி? தெளிவு?

” நம் ஹ்ருதய குகைக்குள் ஸதா மஹாநடனம் புரிந்து வரும் நம்முடைய மஹா மஹா பெரியவாளை அப்படியே மனஸில் கட்டிக் கொண்டுவிட்டான்,
மார்கண்டேயன் பரமேஶ்வரனை கட்டிக் கொண்டது போல்!”

“என் அப்பன், என் அம்மை இருக்கையில் எனக்கென்ன குறை? பயம்?……ஆனந்தமோ ஆனந்தம் மட்டுமே!”

இது பெரியவா அவனுக்குத் தராமல் தந்த ஸர்வகால ஸஹவாஸ வாக்குறுதியால் வந்த த்ருட விஶ்வாஸம்!

வேறு எதுவுமே இல்லை!

பெரியவா எல்லாருக்குமே இப்படியொரு பாக்யத்தை அருளிக் கொண்டிருக்கிறார். ரமணி பிடித்துக் கொண்டான்! நாம்…?

ரமணி பெரியவா இருந்த இடத்துக்குப் போனபோது, தனியான ஒரு இடத்தில் பெரியவா அமர்ந்திருந்தார்.

சில பாரிஷதர்களைத் தவிர, ஜாஸ்தி கூட்டமே இல்லை!

பெரியவா முன்னால் ஸுமார் 60 வயஸு மதிக்கத்தக்க ஒரு பெரியவர் பவ்யமாக கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு நின்று கொண்டிருந்தார். பெரியவாளிடம்
ஏதோ ஸீரியஸ்ஸான விஷயத்தை ப்ரஸ்தாபித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“ஸரஸ்வதி மஹால்…அங்கெல்லாம் விஜாரிச்சியோ?..”

“எல்லா எடமும் சல்லடை போட்டு சலிச்சாச்சு பெரியவா! இந்தியால இருக்கற famous ஜோஸ்யக்காரா, உபன்யாஸக்காரா, ஏன்?ஆர்க்கியாலஜிகாராளைக் கூட
விடலை பெரியவா! எங்கியாவுது, யார் மூலமாவுது, எதாவுது, தெரியாதான்னு அலைஞ்சாச்சு பெரியவா…..அதை யாரு, எங்க ஒளிச்சு வெச்சிருக்காளா, இல்லே, அதோட அருமை தெரியாம எரிச்சோ, தூக்கியோ போட்டுட்டாளோன்னு ரொம்ப பதட்டமா இருக்கு…. எங்கியாவுது அது இருக்கற சின்ன clue கெடச்சாக்கூட
போறும்! எப்டியாவுது அவா கைல கால்ல விழுந்தாவுது கெஞ்சிக் கூத்தாடி வாங்கிண்டு வந்துடுவேன்…..எத்தன லக்ஷங்கள் ஆனாலும் பரவாயில்ல பெரியவா!
ஆனா, அதோட மதிப்புத் தெரியாம, எங்கியோ ஒரு மூலேல அது மக்கிப் போய்டக்கூடாது…. இதான் என்னோட ப்ரார்த்தனை!….”

கண்களில் வழிந்த கண்ணீரை அவர் துடைத்துக் கொண்டிருக்கும்போதுதான், ரமணி உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான்.

பெரியவா அவனைத் திரும்பிப் பார்த்து,

“வாடா! கொழந்தே! வா….வா” என்றதும், ஸரியாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், தகரடப்பாவும், கையுமாக குதித்துக் கொண்டு ரெண்டே எட்டில் பெரியவா முன்னால் நின்றான். தகரடப்பாவை ஒரு பக்கம் வைத்துவிட்டு, ஸாஷ்டாங்கமாக நமஸ்காரம் செய்தான்.

“பெரியவா! நீங்க சொன்னமாரியே அம்மா ஆத்துல கொலு வெச்சுட்டா! ஆனா, மேல பரண்ல கொலுப் பொட்டியோட, இந்த தகரடப்பாவும் இருந்துது பெரியவா! பிரிச்சா… “

என்று பேசிக்கொண்டே அவன் தகரடப்பாவை திறந்ததும்,

“ம்ம்….நல்லதாச்சு போ! அந்த டப்பால இருக்கறதை அப்டியே பட்டுத்துணியோட அந்த மாமாகிட்ட குடுத்துடு! ”

இது ஐந்தாம் ஆனந்த குண்டு!

இதுக்குள்ள ஏதோ ஓலைச்சுவடி இருக்கு பெரியவா…… நீங்க படிக்க வேணாமா?…”
என்று கேட்டுக்கொண்டே, பட்டுத்துணியோடு அந்த ஓலைச்சுவடியை அந்த பெரியவரிடம் குடுத்தான். பணிவோடு வாங்கிக் கொண்டார்.”

“நீ…இத்தன வர்ஷமா இந்தியா முழுக்க தேடி அலஞ்சுண்டு இருந்தியே! இதான்…..அது! “

என்னது! அவரோ வாய்விட்டு அழுதேவிட்டார்!

“ஓ ….பெரியவா! என் தெய்வமே! க்ருபா ஸாகரா! பெரியவாகிட்ட இதப்பத்தி பேசி பத்து நிமிஷம் கூட ஆகல……அதுக்குள்ள இப்டியொரு கருணா வர்ஷமா?
இது கெடைக்கும்னு கனவுல கூட நா…..நெனைக்கல பெரியவா…!”

இந்தக் கொழந்தைக்கு நா….வயஸ்ல பெரியவங்கறதால நமஸ்காரம் பண்ண முடியாத நெலேல இருக்கேன்……”

என்று சொல்லிக்கொண்டே, தன் bag ஐ திறந்து உள்ளேயிருந்ததை அப்படியே எடுத்து பெரியவா முன் இருந்த மூங்கில் தட்டில் வைத்தார், கனகதாரா மாதிரி
கட்டுக்கட்டாக ரூபாய் நோட்டுக்கள்!

“பெரியவா…..மஹாப்ரபோ! இன்னதுதான் வெலை-ன்னு நிர்ணயிக்க முடியாத இந்த அபூர்வமான பொக்கிஷத்துக்கு, என்னால முடிஞ்ச சின்ன ஸமர்ப்பணம்…..
அனுக்ரஹம் பண்ணி ஸ்வீகரிச்சுக்க சொல்லணும்…

அழகாக சிரித்துக் கொண்டே….” ஏது? ஒனக்கு ஊருக்கு போய்ச்சேர நடராஜா ஸர்வீஸ்தானா? காலணா வெச்சுக்காம, எல்லாத்தையும் குடுத்துட்டியே!…” என்று
சொல்லிவிட்டு, ரமணியிடம்,

“இதோ பாருடா! நீ குடுத்த ஓலைச்சுவடிக்காக, இந்த மாமா ஒனக்கு ரெண்டுலக்ஷ ரூவா குடுத்திருக்கார்!…. இப்போ நீதான் இவருக்கு ஊருக்குத் திரும்பிப்
போறதுக்கு, டிக்கெட் காஸு குடுக்கணும்! இந்தக் கட்டுலேர்ந்து ஒரு அம்பது ரூவா எடுத்து அந்த மாமாகிட்ட குடுத்துட்டு, அவரை நமஸ்காரம் பண்ணிக்கோ!…”

“ஹா……!! பெரியவா…! நா…ரெண்டுலக்ஷ ரூவா கொண்டுவந்திருக்கேன்னு எப்டி கரெக்டா சொல்லிட்டேள் பெரியவா?…”

கூடவே ரமணியும் கபடில்லாமல் “அதான! எப்டி பெரியவா? எண்ணிப்பாக்காம சொன்னேள்?…”

பெரியவாளிடமிருந்து வெறும் புன்னகைதான் இதற்கு பதிலாக வந்தது!

“செரி செரி ஊருக்கு கெளம்பற வழியைப் பாரு! ஒங்கூட இந்த பணத்தை எடுத்துண்டு வேம்பு மாமாவும் ஊருக்கு வருவார். எல்லாத்தையும் அவர் பாத்துப்பார்.
ரெண்டு பேரும் ஸாப்ட்டுட்டு கெளம்புங்கோ!…”

அனுக்ரஹம் பண்ண மட்டுமே தெரிந்த கரங்களை உயர்த்தி ஆஸிர்வாதம் பண்ணி, ப்ரஸாதம் குடுத்தார்.

ஊருக்கு வந்த மறுநாளே, வேம்பு ஐயரிடம் பெரியவா குடுத்திருந்த instruction படி, 80,000 ரூபாய் கடன், “ப்பூ!…” என்று ஊதித் தள்ளப்பட்டது ! நவராத்ரி ஆரம்பித்த
நாலாம் நாளே, துர்க்கையாக அவர்களுடைய துக்கத்தைப் போக்கி, மஹாலக்ஷ்மியாக செல்வத்தையும் அருளிவிட்டாள் அம்பிகையான “ஸ்ரீ சந்த்ரஶேகரேந்த்ர” ஸரஸ்வதி !

ஶர்மா தம்பதி நல்லபடி யாத்ரை முடித்துக் கொண்டு வந்ததும், ரமணியின் க்ருஹமும் “ஶங்கரா” என்ற நாமத்தைத் தாங்கியபடி புனர்ஜன்மாவை பெற்றது!

வாஸலிலேயே ஒரு பக்கத்தில் நல்ல தரமான மளிகைப் பொருட்களை, ஞாயமான விலையில் விற்க ஆரம்பித்தான் ரமணி!

அவ்வீட்டில், எந்தக் கார்யமுமே, பெரியவா அனுக்ரஹம் என்ற பிள்ளையார் சுழியோடுதான் ஆரம்பிக்கும்! நல்ல வருமானம்! நல்ல பேர்! பின்னாளில், பெரியவா
சொன்னபடியே, ஶர்மாவின் பெண்ணை ரமணி கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டான்.

கஷ்டமில்லாத, கடனில்லாத வாழ்க்கை, அடிக்கடி பெரியவா தர்ஶனம்!

வேறு என்ன வேண்டும்? பெரியவா சொன்னபடி, தங்கள் வாழ்க்கையின் தேவைகளை எளிமையாக ஆக்கிக்கொண்டு, எதையும் அபரிமிதமாக சேர்த்து வைத்துக்
கொள்ளாமல், பல பேருக்கு அன்னதானம் செய்யும் அளவு, ரமணியின் வாழ்க்கை என்னும் கப்பலுக்கு பெரியவாளே மாலுமியாகவும், கப்பலாகவும், ஸமுத்ரமாகவும்
இருந்தார்.

ஜய ஜய சங்கர
ஹர ஹர சங்கர
Source…input from a friend of mine

Natarajan

Court Peon’s Daughter Dreamt of Joining the Legal Profession. Today She Is a Judicial Magistrate …

October 20, 2015NatarajanLeave a comment

Amrin Kasim, the daughter of a peon in a Nagpur court, has achieved her dream of becoming a part of the legal profession. After a tough exam, she has been selected as a Judicial Magistrate First Class (JMFC).

24-year-old Amrin Kasim, daughter of Ghulam Pathan, a court employee, spent a major part of her formative years being attracted towards the legal profession. And today, she has accomplished her dream of making a mark in the very same field.

Her father is a class IV staffer posted at the court of ad hoc district and additional sessions court in Nagpur.

And Amrin, after clearing the competitive Judicial Magistrate First Class (JMFC) examination in her first attempt in April this year, is all set to take charge as one of the JMFCs in Bhandara court later this month.

Photo Credit: Brian Turner/Flickr

Amrin was always passionate about this field of work, and thus, after clearing her five years’ degree from Dr BR Ambedkar College of Law in 2011, she started practicing under former judge-turned-advocate Shyamnayan Abhyankar. At the same time, she also started coaching for the JMFC selection test.

According to a Times of India report, Amrin used to visit the courtroom to see her father’s workplace, and there she would pester him to let her occupy the judge’s chair. Her father said that she would always be in awe of the cloaks of lawyers. Ghulam Pathan, in spite of being a peon, did his best to provide his daughter with the best education and all possible assistance. Amrin proudly says that her father used to talk to her mostly about examinations and results, than about marriage proposals which is very common for young, educated women in her community.

She wanted to get a position among the top 10 in the state, and for that she studied 16 hours a day.

“My parents and younger brother Irshad supported me a lot and allowed me to pursue my dream especially when girls of my age in our community are expected to tie the knot soon after graduation. The credit also goes to my mentor (Abhyankar),” she told Times of India.

The District Bar Association had organized a felicitation programme for the newly selected judicial officials and their families on Oct. 17, 2015. A judicial magistrate is under the general control of the Sessions Judge and is subordinate to the Chief Judicial Magistrate.

Source….Tanaya Singh….www.thebetterindia.com

Natarajan

How a Ride in a Mumbai Taxi Can Teach You to Communicate with the Hearing Impaired in India …

October 19, 2015Natarajan1 Comment

It’s fun, it’s creative and it’s colourful – the interior of one taxi in Mumbai that is upholstered in fabric printed with the Indian sign language. Meet the designer who wants to not only popularise the language but also instil a desire in people to learn it.

“Sign language is a pretty cool language and all of us should learn it. There are so many deaf and mute people in India. If you don’t know their language you are missing out on the chance of having a conversation with them,” says Harshit Vishwakarma, a 23-year-old visual communication design graduate from Delhi, who wants to popularise sign language.

And with this in mind, he recently designed the interior of a taxi in Mumbai in a very creative way, which will not only help people become aware about the language but also learn some of the hand gestures that are used by deaf and mute people.

Harshit got together with the team of Taxi Fabric – an organization that enables designers and taxi drivers to come together and create beautiful art with a social purpose in Mumbai taxis – and upholstered a taxi with colourful fabric that has the alphabets A-Z in sign language printed on it.

Harshit was inspired to select this design theme by an incident from his college days.

“My college in Delhi conducted a program for deaf and mute students, along with hearing people, in the same classroom. We wanted to talk to those students but had no idea how. There was a language barrier, which led to the formation of two communities in college. The deaf and mute students would hang out with each other and I never really got a chance to interact with them,” he recalls.

Harshit’s fascination with the sign language did not leave him after college either. He arranged to meet a lady who works as a sign language interpreter with Doordarshan. It was in this meeting that he got to learn more about the Indian sign language, which is, apparently, very different from other sign languages across the globe.

“While the American sign language utilises one hand, the Indian sign language, which has been inspired by the British sign language, utilises two hands. It has about 5,000 words,” he says.

Harshit’s background in visual communication got him very interested in the details of the sign language because it is all about visuals, gestures, and expressions.

The fact that India has one of the largest populations of deaf people in the world (approximately six percent of the population lives with some kind of hearing impairment), and not many hearing individuals are aware of the language used by them, bothered him a lot.

“I started learning the language, and found it to be so much fun. I felt that people would love to learn it…some even told me that they would be very interested. Other than talking to people with hearing impairments, it can also be used as a secret language among friends, or to communicate in places where you need to be silent – like libraries, or under water, or in places with loud music, and a lot more,” says Harshit, who strongly believes that if there is a good resource bank for people to learn the language, they will definitely try to learn it.

Harshit did not want to just create a visual resource, like a booklet of the sign language, which people would have to purchase.

Let’s talk He wanted to think of a better idea of how to embed sign language in the daily lives of people and make them realise the importance of learning it. –

“The basic idea was to make sign language cool. I did not want people to learn it out of sympathy but to learn it because they don’t want to miss a conversation with people who cannot hear or speak,” he explains.

This was when the idea of contacting Taxi Fabric struck Harshit.

Taxi Fabric is a project that was initiated by Mumbai-based designer Sanket Avlani in 2013. The idea behind this project is three fold:

• To convert the fabric used inside taxis into a canvas for designers to showcase their talent.
• To transform the unaccounted time that people spend in Mumbai taxis into a visually appealing experience.
• To communicate a social message, like Harshit’s for instance, in the process.

The way the project works is that designers think of the design they want to implement inside a taxi, prepare it, and get it printed on polyester-based canvas.

After this, the taxi goes to a workshop in Mumbai where the new fabric is fitted. Taxi Fabric funds the entire exercise with the help of crowd funding.

“Design, as a profession, is not well understood in India. For people here, something designer means something expensive. But that’s not true. People don’t realise how design can contribute to the social and cultural development of a city. How problems can be solved with design. Designers like me face the problem of explaining to people what we do for a living. Thus, Taxi Fabric is a great way of using a taxi, which is a very democratic mode of transportation, to take designers out of the galleries and put them inside the city,” says Harshit

His own sign language project, says Harshit, is a reflection of the mission of Taxi Fabric – it showcases his talent, uses the unaccounted time of people travelling in taxis, and communicates a social message to both deaf people and those who can hear.

“People usually have about 10 minutes to spare in a taxi. I wanted to design the taxi in a way that those 10 minutes would be enough for them to be introduced to a new language. And I tried to do this in the most colourful manner so that the language could be presented in a fun way.”

After several sleepless nights, Harshit finished his project – from design to execution – in just 10 days. He wanted to get the taxi ready and take it to a school for deaf and mute children on Sept. 25, World Deaf Day. And he did.

The school children were exhilarated to see a taxi that highlighted their language in such a beautiful way. –

They had ideas of their own – some wanted the same thing to be done inside aeroplanes and others took the phone number of the taxi driver asking if they could call him the next time they wanted to go out.

“It was an overwhelming moment for us. The driver too was overjoyed,” says Harshit.

“It is very important for people to learn the basic set of signs of this language; then they can derive more signs from them. I am exploring other ways of popularising the Indian sign language now,” concludes Harshit.

You can find get details about Taxi Fabric here, and contact Harshit at harshit.vishwakarma@gmail.com.

Source…Tanaya Singh….. www.thebetterindia.com

Natarajan

Rising Above Communities, This Muslim Man Presided Durga Puja Celebrations For 23 Years…

October 19, 2015NatarajanLeave a comment

In these days where channels are filled with news about communal violence and the comments on every headline that even tangentially mentions any religion reek of hatred, finding anything on peace and harmony is heart-warming.

This story of a man from Chhattisgarh’s Raigarh district is that Oasis in the desert.

Meet Sheikh Salim Niyariya, he is a 50-year-old man who has astonished many people around him by showing them that amity knows no religion. He along with two other members of the Muslim community has organised Durga Puja celebrations in the Handi Chowk area with full enthusiasm.

He is a Corporator, but he has not done this to impress the vote bank. Sheikh Salim Niyariya has been doing this for the last 23 years since 1992.

He has been well managing the ‘Handi Chowk Durga Committee’ by actively installing the Goddess idols in the area, managing the ongoing activities like decorating the deity’s pandals and finally the idol immersion on the ninth day.

He also holds the post of Speaker of the Raigarh Municipal Corporation and works for all communities through it. While speaking to PTI he said, “Peace and harmony of this locality is an example to the nation. Both Muslim and Hindu communities take part in each other’s festivals with full enthusiasm.”

Setting quite an exemplary example, isn’t he?

News Source: First Post

Source…www.storypick.com

Natarajan

This elite Nepalese warrior fought 40 train robbers all by himself…

October 19, 2015NatarajanLeave a comment

If a bad guy wants to mess with someone, they should probably make sure that someone is not a Gurkha.

Gurkha are a legendary class of Nepalese warriors whose lineage dates back to the Middle Ages. Gurkhas fought first against the British during the colonial era, and the Brits were so impressed by their ability in combat, they decided to enlist them in their military efforts.

They’ve been with the British since the days of the British East India company, through to World War II, and even through the wars in Iraq and Afghanistan. Their distinctive knife, the Khukuri, is symbolic of their heroism, bravery, and skill in combat.

A true testament to their ability is praise for their prowess from friend and foe alike. Indian Army Chief of Staff Field Marshal Sam Manekshaw, once stated “If a man says he is not afraid of dying, he is either lying or is a Gurkha.”

Prince Charles once said, “In the world there is only one secure place, that’s when you are between Gurkhas.” Osama bin Laden once claimed he would “eat Americans alive” if he had Gurkhas on his side. Adolf Hitler said of them, “If I had Gurkhas, no armies in the world would defeat me.”

On Sep. 2, 2010, when Bishnu Prasad Shrestha was returning home after a voluntary retirement from the Indian Army, the train incident happened. At around midnight on the Maurya Express train from Ranchi to Gorakhpur, 40 armed bandits boarded the train and started looting the passengers.

He allowed himself to be robbed by the gun- and knife-toting train robbers. When they soon began to mess with an 18-year-old girl in front of her parents, who were watching helplessly, he couldn’t sit down any longer. Shrestha lost it.

He took out his Khukuri and fought the entire group of 40 robbers single-handedly, killing three of them and injuring eight others. The rest fled. After the incident, he explained:

“They started snatching jewelry, cell phones, cash, laptops and other belongings from the passengers. They had carried out their robbery with swords, blades and pistols. The pistols may have been fake as they didn’t fire. The girl cried for help, saying ´You are a soldier, please save a sister.’ I prevented her from being raped, thinking of her as my own sister.

During the fight, he took a serious knife wound on his left hand and the girl took a small cut on her neck.

He was able to recover what the bandits stole, 200 cell phones, 40 laptops, a significant amount of jewelry, and nearly $10,000 in cash.

When the intended rape victim’s family offered him a large cash reward, he refused it, saying:

“Fighting the enemy in battle is my duty as a soldier. Taking on the thugs on the train was my duty as a human being.”

Bishnu Prasad Shrestha held himself to the traditions of his Gurkha regiment and training.

Today, Gurkhas fight with British, American, Indian, Nepalese, and Malaysian forces all over the world. After their service ends, they usually return to Nepal to become subsistence farmers. In 2009, the United Kingdom granted pensions at settlement rights to any Gurkha who served the UK for at least four years.

Read the original article on We Are The Mighty. Copyright 2015. Follow We Are The Mighty on Twitter.

Source…..

Blake Stilwell, We Are The Mighty

http://www.businessinsider.com

Natarajan

This Flight Costs Just Rs. 60 and Goes Nowhere….!!!

October 17, 2015NatarajanLeave a comment

Never been on an airplane? Here’s your chance to board one for as little as Rs 60, or even for nothing if you don’t have the money. Retired aircraft engineer Bahadur Chand Gupta will be happy to show you around.

“I am in an aeroplane for the first time. I saw many things inside,” exclaimed an excited Jatin when he boarded the flight to nowhere.

He is one of many underprivileged kids who may never get a chance to fly on an actual plane. But he climbed the long stairway that took him to an orange and white aircraft set up on a patch of land on the outskirts of Delhi.

The plane, of course, is going nowhere. But it is giving an opportunity to people from some of the poorest neighbourhoods in the city to experience what it is like to sit on the jets they see fly above them in the sky.

When a retired aircraft engineer Bahadur Chand Gupta, who comes from the small village of Kasana in Haryana, started his career many years ago, the villagers curiously asked him what it was like to be in an aircraft. None of them had ever seen a real airplane and they wanted to get a glimpse of life in the aviation industry through Gupta’s eyes. –

For security reasons, Gupta was never able to take his fellow villagers inside an actual aircraft. But he always wanted to do something that would give them a taste of flying.

Finally, in 2003, Gupta sold some land and bought an old Airbus A300. He parked it on a vacant lot close the city’s domestic airport and started offering virtual ‘flights’ to the general public.

To make the experience close to real, the ‘passengers’ in his ‘flight’ are given boarding passes, shown safety instructions, and even offered in-flight snacks. Some even get to see the cockpit.

The passengers pay as little as Rs. 60 to board this flight and some can even get to be part of it for free (depending upon their financial condition). What adds to the amazing in-flight experience is the unique evacuation practice where the kids slide out of the the aircraft instead of taking the regular stairs.

Source….Shreya Pareek….www.the betterindia.com

Natarajan

Everyone Should Have a Last Day at Work Like This 60-Year-Old Liftman ….

October 17, 2015NatarajanLeave a comment

When was the last time you smiled at a liftman or returned the morning wish of a watchman? Appreciated the kind people who are at your service even when you don’t notice them? These college students from Delhi did something remarkable for a liftman who had been with their institution for 34 years. And, in the process, sent an important message to the rest of us as well.

The watchman, the peon, the liftman, the gardener – aren’t these some of the very first people one sees on entering a college building? And also the first few people whose smiles mark the beginning of a new day for most students who walk the same paths and corridors every day?

While students enter and leave colleges every four to five years, these people keep doing their jobs silently and perfectly, day in and day out. They play a crucial role in the smooth functioning of a college and also form a special bond of friendship with many students.

Dhaniram, the ex-liftman at the School of Planning and Architecture (SPA) in Delhi, is one such person.

This 60-year-old man, respectfully known as Dhaniram ji, spent 34 years of his life working as the liftman at the college. Be it students, parents, visitors, faculty members, or old students who have now become teachers, Dhaniramji knows one and all.

“He is a really nice guy, a very friendly human being and a very important part of the college family,” says Ayush Kamalia, a fourth year student at SPA.

And so, when it was announced a month ago that the liftman is going to retire on Sept. 30, 2015, students knew they had to do something for the man, something that would help him remember the college and its students forever.

So they got together, pitched in money, and organized a full-fledged, colourful, creative, and memorable farewell party for Dhaniram ji, leaving the old man both overjoyed and teary-eyed at the same time.

Dhaniram welcomed to his farewell party On Sept. 23, Dhaniram ji received a very warm and loud welcome by a gathering that had students, faculty members, administrative staff, and just about everyone from the college. –

“Everyone wanted to come together to thank him for his service, for his time and for his gleaming smile that brings out more happy wrinkles than the years he has given to the college,” says Ayush.

Being architecture students, everybody tried to contribute with their creative efforts.

Dhaniram ji was pleasantly surprised with a miniature model of a lift, inside which he found a scroll with a personal message thanking him for being his awesome self, and a memento marking his time in the college. Other gifts included a wallet, belt, wrist watch, and some cash. Faculty members gave gifts as well. One of the most incredible gifts was some graffiti – the students had painted Dhaniram ji’s face inside the lift, capturing his memory for years to come.

Students and teachers also took to the podium to speak about him and thank him – each sharing their own anecdotes and memorable experiences about Dhaniram ji.

The director and heads of departments, who have known Dhaniram ji since they were students, thanked him for understanding the college and contributing to its growth. –

This was followed by an event organised by a college society named Gupshup, which usually invites some eminent personalities from outside to come and give inspirational talks to the students.

This month, the chief guest and speaker at the event was none other than Dhaniram ji.

He was overwhelmed and really excited about the respect he was receiving at the place to which he had dedicated a large part of his life.

There was a ‘Wall of Thanks’ as well, and people wrote their messages on it throughout the day. –

Wall of Thanks

“On days when we did not have our assignments ready, we would ask Dhaniram ji to speak with the concerned faculty and tell them not to take submissions that day. And he would joke around with us. That was the kind of relationship we had with him. First year students who used to enter the college afraid and anxious, always felt calmer after speaking with him. If you were in any sort of trouble, all you had to do was to speak to him to feel better”, says Ayush, remembering his first days at the college. –

Every college, school, office, and administrative building has a Dhaniram – the man or woman who knows every nook and corner of the place, every face, every emotion, and yet, always remains in the background. The SPA students, who took such a wonderful step for Dhaniram ji, have an important message for all – that people like Dhaniram should be given the respect and love they deserve for their extraordinary service. And once in a while, they should be made to feel as special as they make others feel! –

Source….Tanaya Singh …..www.thebetterindia.com

Natarajan