Interesting read

Every Stone Has a Story To Tell Here …..

NatarajanLeave a comment

The carving show Hanuman in front, since he was the only monkey that spoke in favour of Vibheeshana. Photo: Aravind Venkatraman

The carving show Hanuman in front, since he was the only monkey that spoke in favour of Vibheeshana. Photo: Aravind Venkatraman

The horse structure is composed of several women and the entire image is just about 50 cm. Photo: Aravind Venkatraman

The horse structure is composed of several women and the entire image is just about 50 cm. Photo: Aravind Venkatraman

The elephant structure is composed of several women and the entire image is just about 50 cm. Photo: Aravind Venkatraman

The elephant structure is composed of several women and the entire image is just about 50 cm. Photo: Aravind Venkatraman

 

Story By Pradeep Chakravarthy  in The Hindu ….

The Nambi Rayar Perumal temple, in Tirukkurungudi, offers a visual treat.

A place that can delight passionate supporters of art and sculptures is tucked away deep in southern Tamil Nadu not very far off from Kerala, 47 km from Palayankottai (Sri Vallabha Chaturvedimangalam in the old days). This massive 18-acre temple for Nambi Rayar Perumal, in Tirukurungudi, has held its secrets well. Even the senior scholars, relentless in their fieldwork and reach have forgotten to write a monograph. The Chitra gopuram and the main gopuram have more than 3,500 sq.ft of wooden and stone sculptures yet to be catalogued. The inscriptions are yet to be comprehensively recorded. The Chitra gopuram has outstanding stone and wooden sculptures.

To the right of the threshold one can see a series of sculptures such as a scene of traders from Arabia, with their ship, camels and other wares. The Pandya kingdom rested heavily on trade. It was therefore close to both its neighbours Kerala and Sri Lanka. Horses, spices, precious gems and metals were the key products. The area around the Tamirabarani and its tributaries formed the heart of the Pandya Kingdom. Although the capital was Madurai, food for the kingdom came from here – technically the Tamirabarani is not a perennial river but the Western Ghats ensured ample rain and therefore ample harvests. So, the most massive and prosperous temples of the kingdom were on the river banks rather than in far away Madurai.

Unique designs

The Chitra gopuram has several unique sculptures. Most are of scenes from the epics, the Bhagavatam being the most popular depiction. Others are from local legends and surprisingly for a Vishnu temple, many are of Saivite themes. The village has had a long history of accord between these two sub-sects of Hinduism. The sculptures reveal an extraordinarily imaginative sculptor who used space and lines to signify scale and movement. Much like the Chola frescoes in the Brihadeeswara temple, some sculptures tell a story and give definite clues to how the frame frozen in time will end, others are tantalisingly left to the viewers’ imagination.

In the various levels of the Chitra gopuram there are more than 3,000 sq ft of carved wood. Amongst them is this unique small bass relief of two men hunting a boar with a spear. Who will win? The answer is a mystery. In one image, just a foot across, the sculptor has left a riddle that can stimulate the viewers’ curiosity and interpret the image at multiple levels.

The pillars in the mandapam in front of the chitra gopuram have large images of Arjuna and others, a very common Nayaka theme. Behind these are pillars with nagabandhas – where the pillar is composed of square and octagonal blocks.

The four corners at the junction have stylised cobra heads. In one of them, the cobra is substituted with a hunched up monkey. The sculptor has conformed to the process but has not let it limit his creativity! Indeed, monkeys peer at you in this temple from all places – perhaps a reminder that our mind should not wander like a monkey’s but be focused on the divine when in the temple.

Bhima unable to lift the tail of Hanuman is a well-known story in the Mahabharata. Images, however, are rare if not non-existent. The chitra gopuram has one where the sculptor has deliberately worked on the sizes to underscore Hanuman’s frailness and Bhima’s strength. What’s more, are clouds behind Bhima, reminding us that despite him taking his tallest form to reach the skies, he was still unable to lift the tail of Hanuman.’

Famous themes

Composing forms out of other forms is a favourite theme for expert sculptors. Such sculptures are rare since it involved both imagination and flawless execution. This temple has several of them, and what is remarkable in these are the sizes, both the horse and elephant are composed of several ladies and the entire image is just one and a half feet! This is even more remarkable when we are reminded that the stone used is granite – one of the hardest stones!

Vibheeshana seeking refuge before Rama leaves for Lanka is a masterful part of the epic when Valmiki teaches us the various forms of persuasion.

Vibheeshana says, “Few volunteer to give honest and frank feedback and very few listen to it,” – relevant to our times!

The sculptor has significantly shown Hanuman in front, since he was the only monkey who spoke in favour of Vibheeshana.

The sculptor has also used a monkey to our left to frame the image and worked the stone to create waves in the front.

The temple has several other rare images, those of Garuda holding the tortoise and elephant in the hand and a tree with the sages meditating upside down, a man playing marbles and Sanishwara.

It’s a shame that the Nambi temple at Tirukurungudi is a shrine that Tamil Nadu has forgotten – by both scholars and amateurs interested in sculptural art.

On the Shukla Paksha Ekadasi of Karthigai (November 24) the temple witnesses a dance drama done nowhere else, that may be a good excuse for a trip that will please children and adults alike, provided they spend a little time looking at the temple walls.

Keywords: The Nambi Rayar Perumal temple, Tirukkurungudi, stone temple, Chitra Gopuram, mythology sculptures

source:::::THE HINDU …History &Culture setion… Dec 13 2012.

natarajan

” Is it Safe to Drink Water on Planes ” ?!!!

Natarajan1 Comment

THEY are the myths and mysteries every passenger wants answers to.

From the safest seat on a plane to why some airlines don’t include row 13 and what really happens to your waste, we reveal the truth about air travel, with some help from flight deal websiteSkyscanner.com.

Is it safe to drink the water on planes?
Some planes have unwanted stowaways in their water supply, including bacteria that could make you sick, according to tests by the US Environmental Protection Agency in 2009. The water didn’t meet safety standards in one out of every seven planes tested, with bacteria associated with human faeces like coliform and E. coli found. Bacteria can grow in the plane’s water tanks and hoses, as the water is pumped on board through hoses that are difficult to clean. Best to be cautious on this!

 

Do you really get drunk quicker while in the skies?
Not true, according to studies. Dr. Bhushan Kapur from the University of Toronto, Faculty of Medicine said passengers’ blood alcohol level doesn’t increase in the air. However, people do tend to drink more in a shorter time frame in the skies, which can leave them  more impaired. So where does the misconception come from? The onboard effects of hypoxia – less oxygenated conditions due to the low-pressure environment and high altitude – can cause passengers to experience symptoms similar to intoxication.

What happens to your waste?
Airlines are not allowed to dump their waste tanks in mid-flight, however leaks can occur. Numerous “blue ice” (frozen sewage material treated by a liquid disinfectant that freezes at high altitude) impacts have been recorded, including some where it has fallen through the roofs of people’s homes.

For example, one UK couple were reportedly sitting in their garden when blue ice hit the roof of their house before landing on their heads. It gave off a “particularly pungent whiff of urine” as if thawed.

Do flight attendants have to be a certain weight?
There are no strict rules according to waistlines, but cabin crew must have “weight in proportion to height”. They must be able to sit in the jump seat without an extended seat belt and fit through the emergency exit window. The acceptable height is approximately 160-185 centimetres.

What happens when the pilot goes to the toilet?
Ever wondered why the seatbelt sign randomly lights up during a flight? Well forget turbulence, it may be that the pilot has made a sneaky trip to the toilet. A cabin crew member will guard the flight deck door while the pilot makes the trip to the lavatory.

Can lightning cause a plane crash?
Passenger planes are inevitable targets for lightning, which strikes a commercial plane on average once a year. However, lightning hasn’t downed a passenger plane since 1967. Planes have to pass numerous lightning certification tests. The outer skin of most planes is mainly aluminium – a good conductor of electricity. The current flows through the skin from the point of impact to another extremity point, commonly the tail.

Why do airlines leave out row 13?
Some airlines remove row 13 from their planes so not to spook superstitious flyers, including Air France, Emirates, Continental Airlines, Lufthansa and Ryanair. Lufthansa also flies minus a 17th row as it’s regarded as unlucky in Italy and Brazil.

Do lavatories have to be fitted with an ashtray, despite ban on smoking?
Smoking on planes has been banned for nearly 15 years, but all planes worldwide must have ashtrays to ensure flight safety. Why? A discarded cigarette sparked a plane crash in 1973, so the rule was adopted in case a passenger gave in to their cravings on a flight.

Can you get high from the emergency masks?
Contrary to what Brad Pitt’s character in Fight Club may think, the oxygen from the emergency masks won’t get you high. It’s actually a loss of oxygen that makes you feel this way, so that’s why airlines provide the masks in case the cabin pressure suddenly drops.

Can your mobile phone cause a plane crash?
The jury’s still out on this issue, but airlines are erring on the side of caution. Current regulations give crew the power to ban the use of any device that could threaten the safety of an aircraft. Experts say that electromagnetic waves emitted by mobiles can interfere with a plane’s electronics and cause a crash, concerns that were outlined in an investigation by the New York Times last year.

Which seats are the safest?
It’s true – the safest seat should you be involved in a mid-air disaster is the emergency exit, according to researchers from the University of Greenwich commissioned by the US Civil Aviation Authority, who looked at the accounts of 2000 survivors in 105 air accidents around the world. A seat up to five rows from an exit offers a greater chance of escaping if there’s a fire. There’s only a “marginal” difference as to whether the seat is on the aisle or not. It also found passengers at the front of the plane had a 65 per cent chance of escape, while those at the rear had only a 53 per cent chance.

Why does food taste different on a plane?
It’s not just your imagination – food really does taste different in the skies. Firstly, the atmosphere inside the cabin dries out the nose and then the change in air pressure numbs approximately a third of the taste buds. This explains why airlines tend to add a lot of salt and spice to food.

source:::news.com.au

natarajan

Message For The Day…Be Aware of the God Within You …

Natarajan1 Comment

A mother holds a child that has soiled its shirt and puts on it a new one. Death is the removal of the soiled shirt and putting on the fresh one. Let the Mother do Her will, be a willing child in Her hands. Have full faith in Her love and wisdom. Be an instrument; submerge your will in the Will of the Lord. That will save you from worry and pain. Do not lose your mind, seeing people who have gone astray. It will be like seeing a stagnant pool and then judging rainwater to be dirty. Rain water is pure; it is the soil that soils it. Also be careful not to decry anyone. It amounts to decrying God. Be aware of the God within you and the God in everyone else. If you do this, there is nothing to equal the joy and peace that you will be rewarded with. I bless you, so that you may attain that bliss.

Sathya Sai Baba

“Behave Yourself ….Youth are Watching ” ….

Natarajan3 Comments

 

This Banner is going viral on Facebook in India 🙂 What is your opinion. Such a bold and strong statement by Indian Press Media 🙂 Kudos to The Hindu ! Keep more coming like this…

It says ” Dear Mr.Politician, How come rising fuel prices worry a single-car owner and not someone with a 20-car convoy? Behave yourself, India. The Youth are watching.” – The Hindu

hindu

 

 

source :::::Reblogged from propel steps @wordpress.com

natarajan

மாற்றத்தின் வித்தகர் …ஆசிரியர் ஜோதிமணி !!!

NatarajanLeave a comment

சின்ன வயதில் எல்லோருக்குமே நாம் என்னவாக வேண்டும் என்று ஒரு கனவு இருக்கும். நிச்சயமாக யாரும் ஊழல் செய்ய வேண்டும் என்றோ, செயல்படாமல் நாற்காலியைத் தேய்க்க வேண்டும் என்றோ கனவு காண்பதில்லை. எதையோ சாதிக்க வேண்டும் என்றுதான் எல்லோரும் கனவு காண்கிறோம். அந்தக் கனவை எவ்வளவு நாளுக்கு உயிரோடு வைத்திருக்கிறோம்? அந்தக் கனவுக்காக நாம் எவ்வளவு அர்ப்பணிப்பைக் கொடுக்கிறோம்? எந்தக் காலகட்டத்தில் அந்தக் கனவைப் பலிகொடுக்கிறோம்?

அறந்தாங்கி பக்கத்திலுள்ள சின்னக் கிராமமான அழியாநிலையைச் சேர்ந்த ஜோதிமணிக்கு வாத்தியார் கனவை ஊட்டிவிட்டது அவருடைய படிக்காத அம்மா காந்திமதி. ஆறாம் வகுப்பில் அவருக்கு ஆசிரியராக இருந்த வில்லியம் ஓர் ஆசிரியர் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு முன்னுதாரணமாக இருந்திருக்கிறார். தன்னுடைய கனவுத் தீயை அணையாமல் அடைகாத்து வளர்த்த ஜோதிமணி 19-வது வயதிலேயே அரசுப் பள்ளி ஆசிரியரானார். ஒரு கிராமத்து அரசுப் பள்ளி ஆசிரியராக உலகளந்தான்வயல், குறுந்திறக்கோட்டை, கூத்தாடிவயல், பெருங்காடு என்று அறந்தாங்கியைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் சின்னச் சின்ன மாற்றங்களாக முன்னெடுத்தவர் ஒன்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் மாங்குடி ஊராட்சி ஒன்றிய நடுநிலைப் பள்ளியின் தலைமையாசிரியர் ஆனார்.

இந்த ஒன்பது ஆண்டுகளில், ஓர் அரசுப் பள்ளிக்கான மிகச் சிறந்த முன்னுதாரணமாக மாங்குடிப் பள்ளியை மாற்றியிருக்கிறார் ஜோதிமணி. பசுமையான தோட்டங்கள் நிறைந்த பள்ளி வளாகம், சுத்திகரிக்கப்பட்ட குடிநீரில் தொடங்கி தொலைக்காட்சிப் பெட்டி வரையில் சகல வசதிகளையும் உள்ளடக்கிய வகுப்பறைகள், விரிவான நூலகம், சுத்தமான கழிப்பறைகள், படிப்போடு கூடவே ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் கைத்தொழில் பயிற்சி, எல்லா மாணவர்களுக்கும் மின்னஞ்சல் முகவரிகள் என்று மாங்குடிப் பள்ளியை இன்றைக்குப் புதிதாகப் பார்க்கும் எவரும் ஆச்சர்யத்தில் ஆழ்ந்துபோவார்கள். மாங்குடியின் வரலாறு தெரிந்தவர்களுக்கோ இது ஆச்சர்யம் அல்ல; அதிசயம்.

புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தின் ஏழ்மையான குக்கிராமங்களில் ஒன்று மாங்குடி. ஆகப் பெரும்பான்மையினர் கூலித் தொழிலாளிகள். ஊரில் எந்த வசதியும் கிடையாது. ஏழு கி.மீ. தொலைவில் உள்ள நகரமான அறந்தாங்கிக்குத்தான் சகலத்துக்கும் செல்ல வேண்டும். ஊருக்கு பேருந்து போக்குவரத்துகூடக் கிடையாது. சுதந்திரத்தாலும் மக்களாட்சியாலும் மாங்குடி மக்கள் பெற்ற ஒரே பயன் அந்தப் பள்ளிக்கூடம். அதுவும் அரசுப் பள்ளிகளுக்கே உரிய சகல அழுக்கு அடையாளங்களோடுதான் இருந்தது. இப்படிப்பட்ட சூழலில்தான் ஜோதிமணி அங்கு வந்தார். கொஞ்சம்கொஞ்சமாக மாற்றினார் எல்லாவற்றையும். எப்படி?

“எனக்குப் படிப்பிச்சது, என்னை வளர்த்தது எல்லாமே அரசுப் பள்ளிக்கூடங்கள்தான். ஒரு மாணவனா நான் படிச்ச பள்ளிக்கூடங்களைப் பார்த்து எவ்வளவோ வேதனைப்பட்டிருக்கேன். அப்பவெல்லாம் எங்கம்மா சொல்வாங்க ‘தம்பி, இன்னைக்கு நீ படிக்கிறப்போ எதெல்லாம் பள்ளிக்கூடத்துல, உனக்குச் சங்கடமா இருக்கோ, அதையெல்லாம் நீ நாளைக்கு வாத்தியாராப் போய் மாத்தணும்பா’ன்னு. அதையே வைராக்கியமா வைச்சுக்கிட்டுதான் படிச்சேன்.

ஆசிரியர் பணிக்கு வேலைக்குச் சேர்ந்தப்போ, அங்கே உள்ள யதார்த்தச் சூழல் புரிஞ்சுது. ஆரம்பத்துல துடிப்புல செஞ்ச எவ்வளவோ காரியங்கள் பகையையும் வசவையும்தான் வாங்கித்தந்துச்சு. எது ஒண்ணையும் நான் அவமானமா நெனைக்கலை. எல்லோர்கூடவும் கைகோத்துக்கிட்டேன். எந்த ஒரு மாற்றத்தையும் உடனேயோ, வெறும் உத்தரவுகளாலேயோ கொண்டுவந்துட முடியாதுங்கிறதைப் புரிஞ்சுக்கிட்டேன். சின்னச்சின்ன விஷயங்கள்தான் நான் கொண்டுவந்த எல்லா மாற்றங்களுக்கும் அடிப்படை.

முதல்முதல்ல பள்ளிக்கூடத்துல நான் செஞ்ச பொதுக்காரியம் என்ன தெரியுமா? பைப் இல்லாம ஒழுகிக்கிட்டு இருந்த குழாய்க்கு பைப் வாங்கி மாட்டினது. நம்மள்ல பலருக்கும் இந்த அனுபவம் இருந்திருக்கும். வீட்டுக்கு எதிர்ல, பாதையில, அலுவலகத்துல எங்கேயாவது ஒரு குழாய் பைப் இல்லாம தண்ணியைக் கொட்டிக்கிட்டு இருக்கிறதைப் பார்த்துக்கிட்டே கடந்திருப்போம். யாரும் கவலை இல்லாம கடக்கிறது இல்லை. அது நம்ம பொறுப்பு இல்லைனு நெனைக்கிறோம். ஒரு விவசாயக் குடும்பத்துல வந்த என்னால இப்படித் தண்ணி தாரைத்தாரையா போறதைச் சகிச்சுக்க முடியலை. பைப்பை வாங்கி மாட்டினேன். வெறும் அஞ்சு ரூபா சமாச்சாரம். எவ்வளவு தண்ணீர் மிச்சம்?

இப்படித்தான் ஒவ்வொரு விஷயமும். மாங்குடிக்கு வந்தப்போ, இங்கே உள்ள குழந்தைங்க அவ்வளவு மோசமான சீருடையில வந்தாங்க. அப்போ வருஷத்துக்கு ஒரு சீருடைதான் அரசாங்கம் தரும். பெற்றோரைக் கூப்பிட்டோம். அவங்க ஏழ்மையைக் காரணமாச் சொன்னாங்க. என்ன வழி? ‘இனி தீபாவளிக்கோ, பொங்கலுக்கோ பிள்ளைங்களுக்குப் புது துணி எடுக்கும்போது சீருடையாவே எடுத்துடுங்களேன்’னு கேட்டுக்கிட்டோம். குழந்தைங்க உடுப்பு மாறுனுச்சு. தினமும் குளிப்பாட்டி அனுப்பச் சொன்னோம். தலை வாராமல் வர்றதை மட்டும் மாத்த முடியலை. பள்ளிக்கூடத்துலேயே சீப்பு – கண்ணாடி வாங்கி வெச்சோம். நன்கொடையாளிகளைத் தேடிப்பிடிச்சோம். ஒவ்வொரு பைசாவுக்கும் வரவுசெலவு நேர்மையா பராமரிச்சதால உதவி செஞ்சவங்களே திரும்பத்திரும்பத் தேடிவந்து செஞ்சாங்க. பள்ளியோட அடிப்படைக் கட்டுமான வசதி உயர்ந்துச்சு.

சரி, பள்ளிக்கூடத்தோட அன்றாடச் செயல்பாட்டை உயர்த்துறது எப்படி? குழந்தைங்ககிட்ட கூட்டுமுயற்சியைக் கொண்டுவந்தோம். இங்கே நடக்குற ஒவ்வொரு செயல்பாடுக்கும் ஒரு குழு உண்டு. பள்ளி சுகாதாரக் குழு, தோட்டக் குழு, நூலகக் குழு, கணினிப் பராமரிப்புக் குழு… இப்படி. பள்ளிக்கூடத்துல உள்ள ஒவ்வொரு குழந்தையும் ஏதாவது ஒரு குழுவுல இருப்பாங்க. ஒவ்வொரு வகுப்பறைலேயும் ஒரு தபால் பெட்டி உண்டு. பள்ளிக்கூடத்துக்கு உள்ளே யாருக்கு யார் வேணும்னாலும் தபால் எழுதிப்போடாலாம். அந்தந்த வகுப்புக்குத் தபால்காரரா இருக்குற மாணவர் மற்ற வகுப்புத் தபால்கார மாணவர்கிட்டே கொடுத்து சம்பந்தப்பட்டவங்ககிட்டே சேர்த்துடுவார். இதோ பாருங்க, இன்னைக்கு வந்துருக்குற தபால்” என்று ஒரு அட்டையை நீட்டுகிறார்.

‘ஐயா, எங்கள் வகுப்பில் குழல் விளக்கு வேலை செய்யவில்லை. மழை பெய்யும்போது வெளிச்சம் இல்லாததால் படிக்கக் கஷ்டமாக இருக்கிறது. சரிசெய்ய வேண்டும்’ என்று எட்டாம் வகுப்பு மாணவர் ஒருவர் எழுதிய கடிதம் அது. “பிள்ளைகளிடம் எழுதும் பழக்கத்தை உருவாக்கிவிட்டால் போதும்; எதிர்காலத்தில் எதையும் எழுதிச் சமாளித்துவிடுவார்கள் அவர்கள்” என்கிறார்.

பள்ளிக்கூடத்தில் படித்து முடிக்கும்போது தையல் பயிற்சியோ, புத்தக பைண்டிங் பயிற்சியோ சொல்லிக்கொடுத்துவிடுகிறார்கள். “கைத்தொழில் ஒன்று கையில் இருக்க வேண்டும் அல்லவா?” என்கிறார்.

சரி, அரசுப் பள்ளிகளில் ஒரு தலைமையாசிரியர் நினைத்தால் மட்டும் மாற்றம் சாத்தியம் இல்லையே; ஏனைய ஆசிரியர்களின் ஒத்துழைப்பும் முக்கியமாயிற்றே; எப்படி அரவணைக்கிறார் ஜோதிமணி? “காந்தி காட்டிய வழி” என்கிறார்.

“பள்ளிக்கூடத்தில் கழிப்பறையே இல்லாத காலம் ஒண்ணு இருந்துச்சு. கழிப்பறை கட்டிய பின் அது சுத்தமாக இல்லை. நம்ம பிள்ளைங்க அசிங்கம் பண்ணிட்டா வீட்டை விட்டுடுவோமா? முதலில் நானே துடைப்பத்தை எடுத்துக்கிட்டு இறங்கினேன். பின்னாடியே ஆசிரியர்களும் மாணவர்களும் இறங்கினாங்க. அர்ப்பணிப்போட நேர்மையாகவும் நேர்மறையாகவும் அணுகுனா, உடனிருக்குற ஆசிரியர்களா இருந்தாலும் சரி; அதிகாரிகளா இருந்தாலும் சரி… நிச்சயம் கைகோத்து நிப்பாங்க. ‘சத்திய சோதனை’ சொல்லிக்கொடுத்த வழி இது.”

ஜோதிமணியைப் போலவே, அவர் மனைவி சாவித்ரியும் ஆசிரியர். பக்கத்திலுள்ள ரத்தினக்கோட்டையில் மாற்றங்களுக்கான செங்கற்களை அவர் அடுக்கிறார். குழந்தைகள் வெவ்வேறு அரசுப் பள்ளிகளில் படிக்கிறார்கள்.

“அரசுப் பள்ளிக்கூடங்கள் தலைநிமிரணும்னா ஆசிரியர்கள் முதலில் அதைக் கௌரவமாப் பார்க்கணும்; தான் கௌரவமா நடந்துக்கணும்…”

தன் வார்த்தைகளில் நிற்கிறார் ஜோதிமணி!

சமஸ் – தொடர்புக்கு: writersamas@gmail.com

 source:::::The Hindu….Tamil
  natarajan

Message For The Day…For Greater Harmony Sing God “s Name Together…

NatarajanLeave a comment

The greatest instrument by which success can be ensured for all your efforts is devotion. That will grant you health, wealth and prosperity too. It will also eliminate hatred and faction, and give more strength to you. A person with devotion will do every act as worship of the Lord, and so the act will be done effectively without any malingering or insincerity. It will also win the Grace of the Lord, so the devotee will be able to do more and enjoy greater health and mental happiness. If every one of you unite and sing the glory of the Lord, it will produce greater harmony and social cohesion than thousand people clamoring and shouting one against the other. Divine Love will flood the area and fertilize all your efforts if all of you sing the Lord’s name together in unison. Do it for some time and you will yourself bear witness to the loving and serene atmosphere.

Sathya Sai Baba

Laughter The Best Medicine….” Give me Back My Dog “!!!

NatarajanLeave a comment

A gwala (cattle herder) named Budhi Ram was overseeing his herd in a remote mountainous pasture in Himachal when suddenly a brand-new BMW advanced towards him out of a cloud of dust.

The driver, a young man in a Brioni suit, Gucci shoes, RayBan sunglasses and YSL tie, leaned out the window and asked the cowboy, “If I tell you exactly how many cows and calves you have in your herd, Will you give me a calf?”

Budhi Ram looks at the man, obviously a yuppie, then looks at his peacefully grazing herd and calmly answers, “Sure, Why not?”

The yuppie parks his car, whips out his macBook Air computer, connects it to his iphone, and surfs to a NASApage on the Internet, where he calls up a GPS satellite to get an exact fix on his location which he then feeds to another NASA satellite that scans the area in an ultra-high-resolution photo.

The young man then opens the digital photo in iPhoto and exports it to an image processing facility in Hamburg , Germany .

Within seconds, he receives an email on his iPhone that the image has been processed and the data stored. He then accesses an MS-SQL database through an ODBC connected Excel spreadsheet with email on his iPhone and, after a few minutes, receives a response.

Finally, he prints out a full-color, 150-page report on his hi-tech, miniaturized LaserJet printer, turns to Budhi Ramy and says, “You have exactly 1,586 cows and calves.”

“That’s right. Well, I guess you can take one of my calves,” says Budhi- Ram.

He watches the young man select one of the animals and looks on with amusement as the young man stuffs it into the trunk of his car.

Then Budhi Ram says to the young man, “Hey, if I can tell you exactly who you are & what is your business , will you give me back my calf?”

The young man thinks about it for a second and then says, “Okay, why not?”

“You’re a Business  and Investment Consultant  says Budhi- Ram.

“Wow! That’s correct,” says the yuppie idiot, “but how did you guess that?”

“No guessing required.” answered Budhi Ram. “You showed up here even though nobody called you; you want to get paid for an answer I already knew, to a question I never asked. You used millions of dollars worth of equipment trying to show me how much smarter than me you are; and you don’t know a thing about how working people make a living – or about cows, for that matter. This is a herd of sheep. …

Now give me back my  Dog !!!!

source:::: input from a friend of mine

natarajan

“நமக்கு நேரம் சரி இல்லை ” !!!….பரிகாரம் தேடுகிறது ஸ்பெயின் நாடு !!!

NatarajanLeave a comment

நேரம் சரியில்லை என்று தனி மனிதர்கள் யோசிப்பது சகஜம். ஒரு நாடே அப்படி யோசித்தால்? யோசித்தால் என்ன யோசித்தேவிட்டது ஸ்பெயின். நாட்டின் நேரத்தை மாற்றுவதே ஸ்பெயின் நாடாளுமன்றத்தின் முன் இப்போதுள்ள முக்கிய விவகாரம்.

இதில் சுவாரஸ்யமான ஒரு வரலாறு உண்டு.

1942-ல் ஸ்பெயினை ஆண்டவர் பிரான்சிஸ்கோ பிரான்கோ. ஹிட்லரைப் போலவே சர்வாதிகாரியான இவர், ஹிட்லர் எதைச் செய்தாலும் அப்படியே ஸ்பெயினிலும் அமல்படுத்திவிடுவார். ஒருகட்டத்தில் ஜெர்மனியின் நேரத்தையே ஸ்பெயினிலும் பின்பற்ற வைத்தார். ஐரோப்பாவின் மேற்கில் – சர்வதேச நேரக்கோட்டில் இங்கிலாந்துக்கு அருகில் – உள்ள நாடு ஸ்பெயின். ஆனால், மத்திய ஐரோப்பாவில் உள்ள ஜெர்மனியின் நேரக்கோட்டுக்கு இணையாக நேரம் மாற்றப்பட்டதால், ஸ்பெயினில் இயல்பான பொழுது அளவுகளில் குழப்பம் உருவானது. இதைச் சரிக்கட்ட வேலை நேரத்தின் இடையே தூங்கும் கலாச்சாரம் ஸ்பெயினில் அனுமதிக்கப்பட்டது. இதனால், ஸ்பானியர்கள் காலையில் 9 மணிக்கு வேலைக்குச் சென்றால், மதியம் 2 மணி வரை வேலை செய்வார்கள். பிறகு வீட்டுக்குப் போய்ச் சாப்பிடுவார்கள். அப்புறம் ஒரு நல்ல தூக்கம். திரும்ப மாலை 5 மணி வாக்கில் மீண்டும் அலுவலகம். இரவு 9 மணி வரை வேலை. இப்படியே 71 ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன.

இப்போது உலகமயமாதல் சூழலில் – பொருளாதார நெருக்கடிகள் சார்ந்து, இந்த நேர நிர்ணயம் ஸ்பானியர்களை இக்கட்டில் தள்ளியிருக்கிறது. ஏனைய தேசத்தினரைப் போல, வருமானத்துக்காகக் கூடுதல் நேரமோ, இரட்டை வேலையோ பார்க்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம். ஆனால், நேரக் குழப்படியால் ஏற்கெனவே வேலைக்கு நடுவே தூங்க வேண்டியிருக்கும் நிலையில், கூடுதல் வேலைக்காக இரவில் மேலும் கண் விழிப்பதோ, காலையில் முந்நேரத்தில் எழுவதோ அவர்களுடைய உடல் – மனநிலை, குடும்பச் சூழலைப் பாதிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. கணவனும் மனைவியும் சந்தித்துக்கொள்ள முடியவில்லை; சிறுவர்கள் காலையில் உரிய நேரத்தில் எழுவதில்லை; அவர்களை எழுப்ப பெற்றோரும் இருப்பதில்லை; குடும்பங்களில் அமைதியின்மை, தேசியக் குழந்தை பிறப்பு விகிதம் குறைவு, விபத்துகள் என்று ஏகப்பட்ட பிரச்சினைகள்.

கடைசியாக ஸ்பானியர்கள் நேர மாற்றத்துக்காக இக்னேஷியோ புகேராஸ் ஆணையத்தை அமைத்தார்கள். நேர மாற்றத்தைப் பரிந்துரைத்திருக்கும் ஆணையம், ” எட்டு மணி நேரம் வேலை, எட்டு மணி நேரம் தனிப்பட்ட வேலைகள், எட்டு மணி நேரம் ஓய்வு முக்கியம்” என்று கூறியிருக்கிறது. நாடாளுமன்றம் விரைவில் நேர மாற்றத்தை அறிவிக்கலாம். நவீன வாழ்க்கைச் சூழலில், ஸ்பெயினைத் தாண்டியும் இதில் செய்தி உண்டு. ஒரு நாளை மூன்று எட்டு மணி நேரங்களாக எப்படிப் பிரிக்கிறோமோ அதில்தான் வெற்றிகரமான வாழ்க்கை இருக்கிறது என்பதே அது!

source:::::The Hindu….Tamil
natarajan

Do You Know …Daylight Saving Was Once Proposed As a Joke !!!

Natarajan1 Comment

 

Today I found out Ben Franklin’s proposal of something like daylight saving time was written as a joke.

In a comedic letter he wrote, An Economical Project (published in 1784), ”to the authors of the journal of Paris”, Franklin mentions something like daylight saving time. Although, instead of changing clocks, he suggested ringing church bells and firing cannons, among other things, as the sun rises to maximize the amount of time people would be awake during times when the sun is providing free light.  The letter was meant to be a satire, rather than actually suggesting these changes be made.

Here’s an excerpt of the letter:

You often entertain us with accounts of new discoveries.  Permit me to communicate to the public, through your paper, one that has lately been made by myself, and which I conceive may be of great utility.

I was the other evening in a grand company, where the new lamp of Messrs. Quinquet and Lange was introduced, and much admired for its splendor; but a general inquiry was made, whether the oil it consumed was not in proportion to the light it afforded, in which case there would be no savoring in the use of it.  No one present could satisfy us in that point, which all agreed ought to be known, it being a very desirable thing to lessen, if possible, the expense of lighting our apartments, when every other article of family expense was so much augmented…

I went home, and to bed, three or four hours after midnight, with my head full of the subject.  An accidental sudden noise waked me about six in the morning, when I was surprised to find my room filled with light; and I imagined at first, that a number of those lamps had been brought into it; but, rubbing my eyes, I perceived the light came in at the windows.  I got up and looked out to see what might be the occasion of it, when I saw the sun just rising above the horizon, from whence he poured his rays plentifully into my chamber, my domestic having negligently omitted, the preceding evening, to close the shutters.

I looked at my watch, which goes very well, and found that it was but six o’clock; and still thinking it something extraordinary that the sun should rise so early, I looked into the almanac, where I found it to be the hour given for his rising on that day.  I looked forward, too, and found he was to rise still earlier every day till towards the end of June; and that at no time in the year he retarded his rising so long as till eight o’clock.  Your readers, who with me have never seen any signs of sunshine before noon, and seldom regard the astronomical part of the almanac, will be as much astonished as I was, when they hear of his rising so early; and especially when I assure them that he gives light as soon as he rises.  I am convinced of this…

Yet it so happens, that when I speak of this discovery to others, I can easily perceive by their countenances, though they forbear expressing it in words, that they do not quite believe me.  One, indeed, who is a learned natural philosopher, has assured me that I must certainly be mistaken as to the circumstances of the light coming into my room; for it being well known, as he says, that there could be no light abroad at that hour, it follows that none could enter from without; and that of consequence, my windows being accidentally left open, instead of letting in the light, had only served to let out the darkness…

This event has given rise in my mind to several serious and important reflections.  I considered that, if I had not been awakened so early in the morning, I should have slept six hours longer by the light of the sun, and in exchange have lived six hours the following night by candle-light; and, the latter being a much more expensive light than the former, my love of economy induced me to muster up what little arithmetic I was master of, and to make some calculations, which I shall give you, after observing that utility is, in my opinion the test of value in matters of invention, and that a discovery which can be applied to no use, or is not good for something, is good for nothing…  [From The Writings of Ben Franklin: An Economic Project]

He then goes on to estimate that a total of about 64 million pounds of wax would be saved in Paris alone over a six month period starting in spring if people woke up when the sun came up.  He then suggests a variety of methods to induce people who are “obstinately attached to [the] old custom” of getting up at noon to wake up with the sunrise, such as taxing people who have shutters on their windows, rationing candles, and waking people as soon as the sun comes up by ringing church bells and firing cannons.

Although, it’s quite clear he’s joking around in this letter, Franklin was known for putting more subtle jokes in many of his other papers that only the most astute would spot.  He was so famous for this that, according to Ormand Seavey, editor of Oxford’s edition of Ben Franklin’s autobiography, when they were deciding who should write the Declaration of Independence, they partially chose Jefferson over the significantly more qualified and respected Franklin, as some feared Franklin would embed subtle humor and satire in it that wouldn’t be recognized until it was too late to change.  Knowing this document would likely be examined closely by the nations of the world at that time, they chose to avoid the issue by having the much less gifted writer, Jefferson, write it instead, with Franklin and three others to help Jefferson draft it.

The modern day version of daylight saving time was first proposed by the New Zealand entomologist George Vernon Hudson in 1895. The credit for the first to suggest the modern day DST system is often incorrectly given to William Willett who independently thought up and lobbied for DST in 1905.  He was riding through London one day in the early morning and noticed that a good portion of London’s population slept through several hours of the sunlit summer days.  If only he’d read Franklin’s letter, inspiration might have struck sooner.  Willet lobbied for DST until his death in 1915.  It was one year later in 1916 that certain European countries began adopting DST.

source::::todayifoundout.com

natarajan