Motivational

Life Lessons We Can Learn from Children….!!!

Natarajan2 Comments

 

Children seem to know something that adults have forgotten. They appear more confident, more courageous and enjoy life more intensely than we adults do. I often look back at my childhood years and cannot help but think of them as the best years of my life. I was a carefree spirit; I lived in the present moment; I had no anxieties and I had no fears. I often wish that I could return to the innocence and zest for life I once had when I was a child. I believe that we can all learn something from our younger selves to bring more clarity and joy into adulthood.

1. They see each day as a new beginning

When you are young, a day can feel like an eternity. Yet with each new day we are aware of the new prospects and new opportunities to make new friends, explore new adventures and learn new things. Every day is an opportunity to start afresh. And, unlike adults, children do not carry baggage from one day to the next.
2. They are fearless
Children are more willing to explore and try new things. They are unaware of the consequences and are more willing to try something new. If they injure themselves they use it as an opportunity to learn from their mistakes. As adults, we often hold ourselves back, predominantly because of fear. We stop ourselves from taking chances and seeing what happens. Successful people tend to be those that step out of their boundaries and take risks.
3. They lose themselves in creative projects
A child can often be seen getting lost in a creative project for hours at a time, be it drawing, playing with clay, building a sand castle, and so on. Yet, as we get older, we stop seeing creative activities as worthwhile. How many adults do you know (aside from artists) who spend their free time drawing, playing with clay or finger painting?
4. They find joy in most things and laugh every day

 

Children have a beautiful ability to find joy all around them. They see silliness everywhere.

 

5. They cry if they feel like it

Crying is not often an emotion that adults feel comfortable expressing, yet children do so all the time. Crying helps release our emotions in a normal, healthy way. Yet, instead, we always make it a point to keep it in check. Consequently, we end up keeping our emotions to ourselves. At times, it’s okay for us to be a little more open and vulnerable with people we feel comfortable around.

6. Children are active

Thinking back to my younger years, it was a joy to play outside, running around until I was out of breath and my cheeks were rosy. I never thought of being active as exercise or daily fitness, for me, I was just playing and it was fun.

7. They are more willing to try new things

Children will attempt to play a sport that they have never tried before. They are more willing to jump on a trampoline or dive into a pool, or ski down a mountain, even if they have never done so before. Adults tend to have a fear of the unknown and prefer to stay in their comfort zone, rarely venturing out. Adventure though can make us feel exhilarated and awakened.

8. They are enthusiastic

Children often tend to have so much enthusiasm. They feel lots of excitement, and are hopeful and optimistic. We too should learn to approach life in a more optimistic way. As adults, we often tend to dwell on the negative

9. They nurture friendships

Observe children playing with their friends, they often find pure joy in doing so and are always keen to make new ones. Children tend to enjoy their many activities too – they join soccer teams, go to birthday parties and enjoy quite a number of after school activities too.

10. They notice the little things

The simple things that we often take for granted tend to bring incredible joy and profound inspiration to children. They notice the tiny miracles that surround them each day. How much more beautiful life could be if we noticed the same things they do?

 

Source….www.ba-bamail.com

Natarajan

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The 21-year-old who beat Michael Phelps first met him as a kid in 2008….!!!

NatarajanLeave a comment

joseph schooling

Joseph Schooling

Michael Phelps might still be snagging gold medals, but a lot has changed since 2008.

Michael Phelps’ only silver medal of the Rio Olympics came at the hands of 21-year-old Singaporean swimmer Joseph Schooling. Schooling beat Phelps in the 100-meter butterfly, claiming his and Singapore’s first gold medal in Olympic history.

During the victory lap after the race, Schooling turned to Phelps and said, “Dude this is crazy, out of this world, I don’t know how to feel right now,” according to The Guardian. Phelps smiled and simply replied, “I know.”

For Schooling, beating Phelps also meant beating his swimming idol. Phelps and Schooling met for the first time in 2008. Here is a picture that has been circulating on social media that puts that meeting into perspective:

Cps6iiuWAAAKEW5

“They came to the country club that I trained at,” Schooling told The Guardian. “Everyone just rushed up and was like “it’s Michael Phelps! It’s Michael Phelps!’ and I really wanted a picture … It was very early in the morning and I was so shell shocked, I couldn’t really open my mouth.”

Now it’s Phelps’ turn to be shell shocked, as Schooling put him in a position he’s not used to: second.

And the gold medal isn’t the only thing Schooling will take away from these Olympics. He also just became a millionaire. Singapore tops the rest of the world in prize money for winning a gold medal. According to Fox Sports Australia, athletes who win Olympic gold medals get paid 1 million Singapore dollars for their achievements (roughly $983,000 American).

Source…..www.businessinsider.com.in

Natarajan

“Did You Know, Dr APJ Abdul Kalam’s Best Friend Was 110 Years Old…? “

NatarajanLeave a comment

 

Meeting Arjuna, Dr APJ Abdul Kalam’s 110-year-old best friend who was a permanent fixture at the former President’s residence, 10 Rajaji Marg, in a book excerpt.
July 27, 2016 marked the first death anniversary of the nation’s best loved president, a teacher par excellence and a human being worthy of being called one of the most humble people in the current times: Dr APJ Abdul Kalam.

Srijan Pal Singh, a close associate of Dr Kalam as well as his student, has chosen to pay tribute to the People’s President through the book ‘What Can I Give: Life Lessons from my Teacher APJ Abdul Kalam.’ The book reveals to readers rare, personal and unheard of anecdotes as well as unseen pictures from Dr Kalam’s life. It also offers one a peek into his daily routine, travels and reflections on various issues.

Below is an excerpt from the book

The people who visited 10, Rajaji Marg to meet Dr Kalam were inevitably asked one question: ‘Have you met my friend Arjuna? Let me introduce you to him. He is a wonderful fellow.’

Then he would escort the guest to the front garden, where Arjuna stood—tall and majestic like the warrior he had been named after, the long years proudly etched on his body.

Dr Kalam would then say, ‘This fellow is very old. Hundred and-ten years old. He must have seen so much, imagine− Gandhiji, Nehru, the freedom wars and India’s rising story. He holds an entire section of history his heart. He is my best friend.’

Arjuna would wave back at Dr Kalam gently, its large branches swaying gracefully. The people who have seen it have always been tempted to take a selfie with it. Arjuna was almost three decades older than Dr Kalam. He was the most special occupant of 10, Rajaji Marg, loved and respected by the owner of the house.

Dr Kalam would walk up to him every day and they would exchange their thoughts silently. No one knew what they communicated, in what language, but we all knew that they made each other wiser. Dr Kalam would often thank Arjuna for taking care of 10, Rajaji Marg through the ages and for helping so many flowers and plants grow under his care. Arjuna was also the official bee-keeper of the house.

One day in 2012, while Dr Kalam and I were in the garden, I asked him, ‘What is so special about Arjuna? Why do you admire him so much?’ He looked at me, puzzled.

Then he said, ‘Because Arjuna lives to give and anyone who lives to give needs to be venerated. Arjuna’s mission in life has been “What can I give, what can I give, what can I give?” That is why he is standing so proudly and happily at such an age.’

I could feel Arjuna, the 110 year-old Terminalia tree, smile behind us.

The conversation did not stop there. Dr Kalam gave me a task one day. ‘Can you determine how many lives Arjuna supports?’ he asked. I was puzzled. It was an unexpected challenge. ‘Go ahead, find out,’ he said.

So I walked up to the giant tree and counted the thick rings of runners around the trunk. Runners are smaller plants that cannot support themselves and so spread themselves around the trunks of large and stronger trees like Arjuna.
One, two, three . . . eleven. Bingo. Eleven rings. I came back with my answer. ‘Sir, it supports eleven rings and of course, it gives out oxygen.’

‘Oh. You missed the nests. Look again.’

So I went back to Arjuna. This task was difficult because the tree was heavy with foliage, which carefully shielded its inner branches. I managed to count about twelve nests. I went back. ‘Sir, it supports eleven rings, twelve nests, and gives oxygen.’

‘You missed something again. Come with me.’

This time he walked back towards Arjuna with me. Pointing down at the base of the trunk, he said, ‘You missed this. Didn’t you?’ There it was. Hidden in the dense bushes, growing around the base of the trunk was a peacock’s nest, and a beautiful peahen was laying her eggs in there.

‘Yes, I missed it.’

You know why? Because we often look for solutions that are above us and that makes the solutions look more magnificent. Our mind points us that way. Thus we ignore the inspiration that comes from below, from the ground level. You missed, the largest nest, with the prettiest birds in it, because it was lying on the ground—at the base, around the roots. Diamonds are found in the depths of the earth, and not at the height of the sky.’

A few weeks later, the nest became alive with the chirping of five little chicks. Dr Kalam asked me if I knew what a baby peacock was called. And before I could Google it, he gave them a name—‘Pea-children’.

The pea-children became a part of the 10, Rajaji Marg family. Dr Kalam would regularly ensure that they were fed in the courtyard, which was near the dining room. While we had lunch at the table, he would get birdfeed laid out at the courtyard for the pea-children. And the pea-children would flock to it hungrily.

‘We have more guests for lunch. Now they will always come here for their lunch happily, even when we are not there. You just keep watching; they will come, and come just on time, regardless of anything,’ he would say.
Of course, soon the pea-children were joined by many other birds—pigeons, parrots and crows. This established a tradition which continued for years to come. Even when Dr Kalam went out of town, those birds were served their food. He would remind his staff to feed them whenever he was gone for a long time. And he made it a point to check on them whenever he returned from his trip.

When I returned to 10, Rajaji Marg after Dr Kalam’s death, the fact that he would never again eat in that dining room across the courtyard sunk in. But the birds are still fed, like they used to be in his time. The birds will always be fed, in his honour.

www. the betterindia.com

Natarajan

Two tales of struggle and answering the call of the Olympic dream…

NatarajanLeave a comment

 

Indian Judoka, Avtar Singh’s parents take maiden flight to cheer son, who will go up against Pople Misenga from the Olympic Refugee Team.  Read on about the intense and interesting story of both Judokas

They once cashed their fixed deposits to realise Avtar Singh’s Olympic dream and the Indian judoka’s parents are now in Rio de Janeiro to support him when he begins his Rio 2016 Olympic campaign at the Carioca Arena 2 in Barra da Tijuca on Wednesday.

A Class-4 employee in the health department, Avtar’s dad Shingara Singh encashed a fixed deposit of Rs 4 lakh saved over 21 years to book Avtar’s tickets to the Samsun Grand Prix in Turkey in April.

Avtar became the first Indian judoka to qualify for the Olympics since the 2004 Athens Games after the International Judo Federation confirmed his entry in the men’s 90kg category as one of the two Asian judokas under the continental quota.

Four months later, thanks to sponsors, Shingara and wife Sukhvinder Kaur, who hail from Gurdaspur, Punjab, boarded their maiden International flight spanning more than 20 hours.

“It’s a dream come true. To have my parents watch me from the hall would be the best thing I wanted. I will give my best and make my parents, country proud,” Avtar told PTI ahead of his bout against Pople Misenga.

Misenga, originally from the Democratic Republic of Congo, one of the worst areas affected by the civil war from 1998-2003, has made Brazil his home and represents the debutant Refugee Olympic Team.

Misenga is ranked way below the 71-ranked Indian, but the latter’s coach sees a tough bout for the assistant sub-inspector of Punjab Police.

“After moving to Brazil, Misenga has been training in Brazil with Olympic medallist judokas for more than three years. So it will be a tough challenge but Avtar is ready,” coach Yashpal Solanki said at the GamesVillage.

“We will give our best, no excuse,” Yashpal said, adding that Avtar was really moved by the pep-talk given by goodwill ambassador Sachin Tendulkar on Sunday.

“He is a motivation for others. He told him to give your best don’t think about medals. Everybody talks about medals but Sachin did not, which was exceptional,” he said showing their photo with the Indian cricket icon.

Misenga has already become a much talked about judoka after overcoming the odds in Congo.     “I wondered sometimes how to live when so many people were dying. Even in Kinshasa, the military of our country comes to do only one thing — kill. I have seen too much war, too much death. I do not want to get into that. I want to stay clean so I can do my sport.”

The 24-year-old lost his parents as a child and managed to board a truck to Kinshasa and that’s where he learnt judo and became champion in Dakar and other places in Africa.

“I tried to get away and now I have a chance to be a part of the Rio games and I am very happy, I’m going to fight for a medal.”

On what Brazil means to him, he said, “I am living in Brazil. Brazil is my home. I have children here, a son and daughter. The people here in Brazil helped me. The people introduced me to a place for training judo because I had stopped.

“I didn’t know where there was a gym for judo. Then I found the institute. I was happy. I learnt Portuguese. They gave me a chance to reach an Olympic Games and I am ready. I will demonstrate what I learnt there and that moment is coming.”

Source…..www.rediff.com

Natarajan

படித்து ரசித்தது …” வெங்காயத்தின் குரல் ” !!!

NatarajanLeave a comment

 

கதைகள் நம்மை யோசிக்க வைக் கின்றன. சில கதைகளைக் கேட்டோ, வாசித்தோ முடிக்கும் போது இப்படியும் சிந்திக்க முடியுமா? கற்பனை செய்ய முடியுமா என வியப்பாக இருக்கிறது.

பெரியவர்கள் சொல்லும் கதைகள் ஒருவிதம் என்றால், சிறுவர்கள் சொல்லும் கதைகள் வேறுவிதம். நாம் குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்வது போலவே, குழந்தைகளிடம் கதை கேட்க வும் வேண்டும். முடிந்தால் மகனோ, மகளோ, பேரன், பேத்தியோ சொன்ன கதைகளை சிறுநூலாக அச்சிட்டு, அவர்களின் பிறந்தநாள் பரிசாக தரலாம். பள்ளிக்கூடமே தனது மாணவர்கள் சொன்னக் கதைகளை அச்சிட்டு, சிறு வெளியீடாக கொண்டுவரலாம்.

சிறுவர்களிடம் ‘எதைப் பற்றி கதை கேட்கப் பிடிக்கும்?’ என்று கேட்டால், உடனே அவர்கள் ‘சிங்கம், யானை, குரங்கு’ ஆகிய மூன்றைத்தான் விரும் பித் தேர்வு செய்கிறார்கள்.

‘சிங்கம்’ பற்றி ஆயிரமாயிரம் கதைகள் சொல்லப்பட்டுள்ளன. எழுதப் பட்டுள்ளன. ஆனாலும், சிங்கத்தின் வசீகரம் குறையவே இல்லை.

நான் கூட சிறார்கள் செய்தித்தாள் படிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை எடுத்துச் சொல்லும் விதமாக, நியூஸ் பேப்பர் படிக்கிற சிங்கம் பற்றி ‘படிக்கத் தெரிந்த சிங்கம்’ என்ற சிறார் நாவலை எழுதியிருக்கிறேன். இதனை ‘டிஸ்கவரி புக் பேலஸ்’ வெளியிட்டுள்ளது.

சமீபத்தில் சஞ்சீவ் சன்யால் எழுதிய ‘ஏழு நதிகளின் நாடு’ என்ற புத்தகத்தைப் படித்தேன். அதில் அவர் ‘சிங்கம் எப்படி இந்தியாவில் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் அடைந்தது?’, ‘மவுரியர்கள் ஏன் சிங் கத்தைச் சிற்பமாக செதுக்குவதில் இவ்வளவு ஆர்வம் காட்டினார்கள்?’, ‘சிந்து சமவெளி நாகரீகத்தில் சிங்கம் இருந்ததா, இல்லையா?’ என பல செய்திகளைச் சுவாரஸ்யமாக எழுதி யிருக்கிறார். தமிழகத்தில் சிங்கம் இருந் ததா? சங்க இலக்கியத்தில் சிங்கம் இடம்பெற்றிருக்கிறதா என்பது பற்றி ஆய்வாளர்கள்தான் சொல்ல வேண்டும்.

துருக்கி நாட்டுப்புறக் கதை ஒன்று ‘வெங்காயம் ஏன் சிறியதாக இருக் கிறது?’, ‘தர்பூசணி ஏன் பருமனாக இருக் கிறது?’ என்பதற்கு பதில் சொல்கிறது. ‘இதற்கெல்லாம் கூட கதைகள் இருக்குமா?’ என யோசிக்க வைக்கிறது இக்கதை.

முன்னொரு காலத்தில் வெங் காயம்தான் மிகப் பருமனாக இருந்தது. சோம்பேறியாகவும் தூங்குமூஞ்சியாக வும் இருந்த வெங்காயத்துக்கு, வம்பு பேசுவதைத் தவிர எதிலும் விருப்பம் இல்லை. இதற்கு மாறாக, தர்பூசணி சிறியதாக எலுமிச்சை அளவில் இருந்தது. நாள் முழுவதும் சுறுசுறுப்பாகத் தாவிக் குதித்துக் கொண்டு உற்சாகமாக பேசிக் கொண்டிருந்தது. இந்த இரண்டும் ஒரே தோட்டத்தில் இருந்தன.

அங்கே ஒரு வாழை மரம் இருந்தது. அந்த மரத்தை வெங்காயத்துக்குப் பிடிக்கவே பிடிக்காது. வாழையும் அதன் பிள்ளைகளும் இருக்கிற தண்ணீரைக் குடித்துவிடுகிறார்கள் என்று ஆத்திரமே, அதற்கான காரணம். எப்போதும் வாழை மரத்தைக் குற்றம் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தது வெங்காயம். இதற்கு மாற்றாக தர்பூசணிப் பழம் வாழை மரத்தை பாராட்டிக்கொண்டே இருந்தது.

ஒரு நாள் வாழை மரம் வெங்காயத் திடம் கேட்டது: “நீ ஏன் இப்படி உடம்பை வளர்த்துக் கொண்டு வீணாக இருக்கிறாய்? உன்னால் யாருக்கு என்ன பிரயோஜனம்?”

அதைக்கேட்ட வெங்காயம் சொன்னது: “நீ மற்றவர்களுக்குப் பிரயோ ஜனமாக இருக்கிறாய். அதற்காக உன்னை வெட்டாமல் விடுகிறார்களா? மனிதர்கள் உன் காய்களைப் பறித்துக் கொள்கிறார்கள். இலையை அறுத்துக் கொண்டுப் போகிறார்கள். பழங்களைத் தின்கிறார்கள். முடிவில் ஒருநாள் உன்னையே வெட்டிவிடுகிறார்கள். நல்லது செய்தால் ஒரு பயனும் இல்லை என்பதை உன்னிடம் இருந்தே கற்றுக் கொண்டேன்.”

அதைக் கேட்ட வாழைமரம் சொன்னது: “அப்படிச் சொல்லாதே. இருப்பதை எல்லாம் அள்ளிக் கொடுப் பது சந்தோஷமானது. அதை அனுபவித் துப் பார் தெரியும்!”

“பொய். நீ ஒரு முட்டாள். ஏமாளி. வெட்ட வருபவனை உன்னால் எதிர்க் கவோ, தடுக்கவோ முடியாது. தைரிய மற்ற கோழை!” என்றது வெங்காயம்.

“அதெல்லாமில்லை. தைரியம் என்பது சண்டைபோடுவது இல்லை. வேதனையைத் தாங்கி நிற்பதே உண்மையான தைரியம்” என்று வாழை மரம் மறுபடியும் சொல்ல, அதைக் கேட்ட தர்பூசணி சொன்னது:

“வாழை மரம் சொல்வது உண்மை தான். தன்னைக் கஷ்டப்படுத்து கிறார்களே என்று வாழை ஒருபோதும் மனிதர்களுக்கு கசப்பான பழத்தைத் தருவதில்லை. சொல்லாலும் செய லாலும் அடுத்தவரை இம்சிக்காமல் வாழ்வது சிரமம். இந்த வாழை மரம் துறவியைப் போல வாழ்கிறது’’ என்றது

இதை கேட்ட வெங்காயம் எரிச்சலான குரலில் சொன்னது: “இதெல்லாம் வெறும் நடிப்பு. சுயநலம். நான் நம்ப மாட்டேன்!”

அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, அங்கே தோட்டக்காரன் வேலைக்கு வந்தான். அவனிடம் சென்று வெங்காயம் கண்ணீர் சிந்தியபடியே சொன்னது: “இந்த வாழை மரம் சுத்த மோசம். அதுவே எல்லாத் தண்ணீரையும் குடித்துவிடுகிறது. முதலில் இங்கிருந்து அதை வெட்டி எறி”என்றது.

இதைக் கேட்ட தர்பூசணி: “அய்யோ! வெட்ட வேண்டாம்” என்றது.

தோட்டக்காரன் வெங்காயத்தின் பேச்சைக் கேட்டு, வாழைமரத்தை வெட் டிப்போட்டான். துண்டாகி விழுந்த வாழைமரம் வெங்காயத்தைப் பார்த்து சாபமிட்டது: “வாழ்க்கையின் அர்த் தத்தை நீ உணரவில்லை. அதனால் மெலிந்து சுருங்கிப் போவாய். உண்ணும் பொருளாகி, நீயும் என்னைப் போல துண்டு துண்டாக்கப்படுவாய். உன்னால் கண்ணீர் வடிப்பவர்கள் தினமும் உன்னைத் திட்டுவார்கள்!”

வாழை மரத்தின் நிலையைக் கண்டு தர்பூசணி வருந்தியது. அதைக் கண்ட வாழை மரம் சொன்னது: “மனதில் நல்லதை நினைத்து, நல்லதைப் பாராட்டும் தர்பூசணியே… நீ உடல் பெருத்து, எப்போதும் கருணை ஈரத்துடன் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வாய்!”

அன்று முதலே வெங்காயம் சுருங்கி சிறியதாகிவிட்டது. தர்பூசணி பருமனாகி பலராலும் விரும்பப்படுகிறதாம்.

உடற்பருமன் என்பது கேலிக்குரிய விஷயமில்லை. ஒருபோதும் எவரையும் அவரது உடலமைப்பை வைத்து கேலி செய்யவோ, அவமதிக்கவோ கூடாது. உலகப் புகழ்பெற்ற ஓவியரான ஹென்றி டாலெஸ் லாட்ரெக் நாலரை அடி உயரமுள்ளவர். ஆனால், அதை ஒரு குறையாக ஒருபோதும் அவர் கருதவேயில்லை.

உணவுப் பொருட்கள் உண்டான விதம் பற்றியும் தாவரங்கள் உருவான விதம் பற்றியும் நிறைய வாய்மொழிக் கதைகள் உள்ளன. ‘பிரம்மாஸ் ஹேர்’ (Brahma’s Hair) என்ற மேனகா காந்தி தொகுத்த நூலில் இதுபோன்ற சிறந்த கதைகள் உள்ளன.

உலகில் அதிகம் உண்ணப்படும் பொருட்களில் ஆறாவது இடத்தில் வெங்காயம் உள்ளது. எகிப்தில் கி.மு-3500-ல் வெங்காயம் பயிரிட்டிருக் கிறார்கள். அங்கே வெங்காயம் புனிதப் பொருளாகக் கருதப்பட்டது. எகிப்திய மன்னர்களைப் புதைக்கும்போது வெங்காயத்தையும் சேர்த்து வைத்து புதைத்திருக்கிறார்கள். மரணச் சடங்கு களில் வெங்காயம் முக்கிய பொருளாக இடம்பெற்றுள்ளது.

எகிப்திய மதகுருக்கள் வெங்காயத் தில் மந்திரத் தன்மை இருப்பதாகவும், இதன் மூலம் இறந்தவர்களை உயிர்ப் பிக்க முடியும் என நம்பினார்கள். கிரேக்க ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் கலந்து கொள்ளும் வீரர்கள் உடல் உறுதிக் காக வெங்காயத்தை நிறையச் சாப் பிட்டுள்ளார்கள். அத்தோடு நோய்த் தொற்றைத் தடுக்க உடலில் வெங்காயச் சாற்றை தேய்த்துக் கொள்வார்களாம்.

வாழ்க்கைப் பாடங்களை எளிமை யாகக் கற்றுத் தருவதற்கு கதைகள் அதிகம் உதவி செய்கின்றன. கதை வழியாகத்தான் வெங்காயமும் தர்பூசணி யும் பேசிக்கொள்கின்றன. இக்கதையை ஒரு சிறுவனிடம் சொன்னபோது அவன் உடனே, “வெங்காயத்தின் குரல் எப்படியிருக்கும்?” என்று கேட்டான்.

“நீயே சொல்லு!” என்றேன். அவன் உடனே கீச்சுக் குரலில் பேசத் தொடங்கினான். வெங்காயத்தின் குரல் இப்படிதான் இருக்கும் என சிறுவன் கற்பனை செய்யத் தொடங்கும் போது, அவனுக்குள் இருந்து படைப்பாற்றல் முளைவிடத் தொடங்குகிறது. இதற் காகத்தான் கதைகள் கேட்கவும் சொல்லவும் வேண்டியிருக்கிறது.

இணையவாசல்: கதை சொல்லிகளுக்கு உதவும் இணையதளம்

– கதை பேசும்… | எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள: writerramki@gmail.com

Source…..S.Ramakrishnan in http://www.tamil.thehindu.com
Natarajan

A Syrian refugee who was swimming across borders a year ago is now in the Olympics…

NatarajanLeave a comment

 

One year ago, Syrian refugee Yusra Mardini was swimming for her life as she fled Damascus, Syria with her older sister. Today, she is a member of the Olympic refugee team competing in Rio.

The 18-year-old is one of ten athletes competing for the Refugee Olympic Athletes in three sports.

Below, read about Mardini’s tenacious and heroic journey, via Alexander Hassenstein of Getty.

Before that, Mardini and her sister have been swimmers for many years. They were known as shining stars at their swimming club in Syria, until the war disrupted their training.

Their parents tried their hardest to keep them away from the intense war zones — they moved multiple times to avoid the conflict, but the war shortly became too dangerous. They decided to pick up and move all together after their house was destroyed.

Mardini and her sister left Damascus, Syria in early August. They boarded an inflatable boat in Turkey that was headed for the Greek island of Lesbos, alongside 20 other refugees.

Not too long into their journey, the motor on the boat broke down. Mardini and her sister were the only two swimmers on the boat, so they jumped into the water to swim the boat to shore.

They swam while helping the boat stay above water for three and a half hours, saving everyone on the boat.

After swimming all of the passengers to safety, the sisters continued their journey to make it to Germany.

They then travelled through five more countries, on land.

They faced many problems — they were arrested at borders, lost money, and had many items stolen from them. Despite all of these problems, the sisters remained strong. They were not going to give up.

After 35 days of fleeing, the sisters finally made it to Germany.

Now, they are safe with their parents in Berlin.

Shortly after their arrival in Berlin, they were introduced to a swimming coach at a local swimming club.

Mardini’s goal was originally to make it to the 2020 Olympics in Tokyo, but her coach said she had progressed so well that there was a good chance that she could qualify for the International Olympic Committee’s (IOC) refugee team for the 2016 Olympics in August.

Since she lost everything and faced a treacherous journey, she was given a IOC Olympic Solidarity scholarship — a scholarship to help athletes qualify for the Olympics.

Her daily schedule leading up to the Olympics involved school and intensive training.

Mardini hopes to encourage refugees and make them proud of her.

In the meantime, she seems to be having the time of her life in Rio.

Source…www.businessinsider.com.au

Natarajan

Joke of the Day…” Best Business Plan ….” !!!

NatarajanLeave a comment

 

As a boat docked into a tiny seaside village, a visiting businessman complimented the local fisherman on the quality of his fish and asked how long it took him to catch them.

“Not very long,” answered the fisherman.

“But then, why didn’t you stay out longer and catch more?” asked the businessman. The fisherman explained that his small catch was sufficient to meet his needs and those of his family.
The businessman asked, “But what do you do with the rest of your time?”

“I sleep late, fish a little, play with my children, and take a siesta with my wife. In the evenings, I go into the village to see my friends, play the guitar, and sing a few songs… I have a full life.”

The businessman interrupted, “I have an MBA from Harvard, and I can help you! You should start by fishing longer every day. You can then sell the extra fish you catch. With the extra revenue, you can buy a bigger boat.”

“And after that?” asked the fisherman.

“With the extra money the larger boat will bring, you can buy a second one and a third one and so on until you have an entire fleet of trawlers. Instead of selling your fish to a middle man, you can then negotiate directly with the processing plants and maybe even open your own plant. You can then leave this little village and move to the city, Los Angeles, or even New York City! From there you can direct your huge new enterprise.

How long would that take?” asked the fisherman.

“Twenty, perhaps twenty-five years,” replied the businessman.
“And after that?”

“Afterwards? Well my Friend, That’s when it gets really interesting,” answered the businessman, laughing. “When your business gets really big, you can start selling stocks and make millions!”

“Millions? Really? And after that?” said the fisherman.

“After that you’ll be able to retire, live in a tiny village near the coast, sleep late, play with your children, catch a few fish, take a siesta with your wife and spend your evenings doing what you like and enjoying your friends.”

Source…….www.ba-bamail.com

Natarajan

Phrases to Avoid in a Professional and formal emails….

NatarajanLeave a comment

 

Writing professional and formal e-mails isn’t as easy and straightforward as it seems.

It can sometimes go horribly wrong.

Many people don’t realise that the phrases they use can take on different, sometimes unintended, meanings in the workplace, especially when interacting with crucial clients and senior people in the company.

Having a professional bearing is good, but having professional communicative skills is far more important.

Here are some phrases you should avoid using in your e-mails, unless you want to come across as unprofessional, and perhaps even rude, to the recipient:

1. “I don’t know”

The phrase ‘I don’t know’ is the pinnacle of unprofessionalism as it conveys that the writer is bluntly washing their hands away from the work at hand and is not even willing to find a solution to it.

The ideal phrase should be: “I will get back to you on that subject matter/issue/topic” or “That is exactly what we are looking to resolve/find out/figure out.”

You are certainly not expected to know everything, but reassure the other person over the mail that you will find out what is needed or that you are working towards finding out what you don’t know.

Doing this helps you come across as an efficient and hardworking professional.

2. “Is that okay?”

When you have to follow up, discuss or enquire about a particular issue that you don’t know about, you certainly need the time to do so.

Asking the person if “that is okay” can put them off. If the person replies that it’s not okay, it will make the conversation unproductive and it heads nowhere. Not only does it make you look unprofessional, but it also makes it seem like you are sloppy at your job.

When you know that a particular matter will not be possible or needs time, it’s right to form a crisp reply and end it there without any further words. If the person is not comfortable with the decision, then run it though your boss and respond accordingly.

3. “I am the *designation title*”

Whether you have a junior-level title or a senior-level title, it’s arrogant to start an e-mail with such a sentence.

If you have a junior-level designation, it is better not to include it at all because it comes across as brash and superficial to potential clients and higher management.

4. “Hey”

Never begin an e-mail with the word ‘hey’.

It is far too casual for a professional setting and gives the reader the impression that you are a random person who has appeared form nowhere.

A better way to introduce yourself is by saying “Hello” or “I am *name* from *name of department *.”

It inspires more confidence and gives the impression that you were invited to be included in this conversation.

5. “Thanks”

Anything less than a ‘Thank you’ is righteously believed to be either sarcastic or flippant. The word ‘thanks’ is slightly harsh as well.

Refrain from using it even verbally in the office environment.

6. “That’s fine.”

‘Fine’ is a word that can be interpreted in many ways. It could mean fine in the manner of quality, or it could mean the work is average and not better.

So, instead of confusing the reader with a colloquial term, it is better and more professional to be specific in all the words you use.

Instead of “fine”, say “that is/was a good effort” or “that is/was not up to the mark.”

7. “I’m sorry.”

Saying “I’m sorry” sounds offhand and almost like you don’t mean it at all.

Always keep in mind that when you need to apologise, it is better done in person.

However, if you have to type it out in an e-mail before that, say something like “My sincere apologies for the inconvenience, let us make it up to you by *doing something else*.”

Always apologise and follow it up with a small service that you can extend to the other party with a genuine intention.

8. “Extremely”, “Enormously”, and “Exceptionally”

Avoid using adverbs like these in professional e-mails should be fact-based and not express emotion or emphasise a feeling.

For instance, when you want to say “I’m extremely busy this week,” instead say, “I have a tight schedule this week.”

9. “I’m exhausted.”

While we all know you are bound to get tired after working long hours, saying it in an e-mail is like telling people that you can’t manage your work life.

Successful people know how to work hard and work smart.

10. “!!!!!????”

Exclamation points will be the death of your professional image in a work environment.

Do not use or overuse them at all if you can help it. It looks very childlike, and using them could send mixed signs to the receiver.

Exclamation points are used when you want to tone up your virtual voice or say something in an authoritative manner.

While you may think that you sound like a proactive and efficient individual, it just may happen that you come across as pompous and rude.

Mean well, write smart and sound sincere, and things will work in your favour.

Source…..www.rediff.com

Natarajan

APJ Abdul Kalam 1st death anniversary: This is how the noble soul planned to celebrate his elder brother’s 100th birthday….

NatarajanLeave a comment

 

APJ Maracayer, elder brother of APJ Abdul Kalam was like a father figure to Kalam and counselled him on several important decisions and was also his spiritual guide.

apj-abdul-kalam-political-party

APJ Abdul Kalam had planned a “big surprise party” for his elder brother who would turn 100 this November by gathering all the family members at his native place Rameswaram, putting up banners saying ’100′ and playing Tamil songs but destiny had other ideas.
Sixteen years older, APJ Maracayer was like a father figure to Kalam and counselled him on several important decisions and was also his spiritual guide.

But as fate would have it, seven weeks after this planning session Kalam passed away on July 27 last year. Kalam’s aide Srijan Pal Singh presents a tribute to the late President on his first death anniversary in the form of a book “What Can I Give?: Life Lessons from My Teacher, A.P.J.

The book, published by Penguin Random House, brings alive rare personal and unheard-of anecdotes as well as unseen pictures from Kalam’s life. Taking Kalam’s vision ahead, Singh has decided to donate all the royalties from the book to the charitable cause of providing free education to underprivileged children through an initiative called The Kalam Library Project.

On the grand plans made by Kalam for his brother’s 100th birthday celebrations, Singh writes, “In 2015, in the month of May, Kalam’s brother dropped by for a visit. It was a special moment as Janaab A P J Maracayer was about to turn 99 in a few months. His birthday was on the 5th of November. The day his brother was leaving for Rameswaram, Kalam met him over dinner.

He said to me later, ‘You fellow, listen. My brother will turn 99 years old in November. Tell me, now by the end of this year, how many orbits will he have completed around the sun? “This was the question he always asked on people’s birthdays. A true rocket engineer, he loved equating years to the number of orbits the earth had made around the sun and the number of orbits the moon had made around the earth. I was familiar with this question by now.”

“Hundredth orbit!” Singh replied. ”Right. Now listen, you fellow. You see, next year, in November 2016, my brother will be a hundred years old. He has never celebrated his birthday in a big way. On his hundredth birthday, I want to throw him a big surprise party. He would love it, right?” Kalam asked.

Kalam wanted the party to happen at his native place. ”We can also gather all the family – the grandchildren, the great-grandchildren – everyone. There will be about 50 fellows like that,” Singh quotes Kalam as saying. Kalam entrusted Singh with making all the arrangements. Then Kalam was undecided on what gift he should give to his brother. For the next half an hour, both sat planning the details of the party.

“We thought of everything, from banners saying ’100′ to Tamil songs to be played in the party. We came up with many ideas for commemorating the occasion and finally decided to open a 100 libraries across rural India. A 100 libraries for a 100 years on earth. Kalam was very happy with the idea. We decided to begin working on it by July,” Singh writes. The Kalam Library Project was started in December 2015.

“By the time this book reaches you, we would have perhaps already completed the target of opening a hundred libraries.
And by reading this book, you are becoming a part of this project because the proceeds from this book will be used to open more and more such libraries,” Singh says.

Source…..Press Trust of India….27 july 2016

Natarajan

 

காவியம் படைத்த கனவு நாயகன் கலாம் முதலாண்டு நினைவஞ்சலி….

NatarajanLeave a comment

 

1931: தமிழகத்தின் ராமேஸ்வரம் தீவில் அப்துல் கலாம் பிறந்தார்.

gallerye_021857771_1572606

1954: திருச்சி புனித ஜோசப் கல்லுாரியில் பி.எஸ்சி., இயற்பியல் பட்டம் பெற்றார்.

 

1960: சென்னை எம்.ஐ.டி., கல்லுாரியில் ‘ஏரோஸ்பேஸ் இன்ஜினியரிங்’ பட்டம் பெற்றார்.

 

1960: டி.ஆர்.டி.ஓ.,வில் விஞ்ஞானியாக பணியில் சேர்ந்தார்.

 

1969: இஸ்ரோ நிறுவனத்துக்கு மாற்றப்பட்டார்.

 

1980: கலாம் தலைமையிலான விஞ்ஞானிகள் ரோகிணி செயற்கைக்கோளை,

 

‘எஸ்.எல்.வி.,- 3’ ராக்கெட் மூலம் விண்ணில் வெற்றிகரமாக ஏவினர். இதன் மூலம்

 

உலகின் பார்வையை இந்தியா மீது திருப்பினார்.

 

1980-90: ஒருங்கிணைந்த ஏவுகணை தயாரிப்பு திட்டத்தின் கீழ், அக்னி மற்றும் பிருத்வி ஏவுகணைகள் வெற்றிகரமாக சோதித்து பார்க்கப்பட்டது.

1981: பத்ம பூஷன் விருது பெற்றார்.

 

1990: பத்ம விபூஷன் விருது பெற்றார்.

 

1992 – 99: டி.ஆர்.டி.ஓ., அமைப்பின் செயலராகவும், பிரதமரின் தலைமை பாதுகாப்பு ஆலோசகராகவும் பணியாற்றினார்.

 

1997: நாட்டின் உயரிய விருதான ‘பாரத ரத்னா’ விருது பெற்றார்.

 

1998: பொக்ரான் அணுஆயுத சோதனையை வெற்றிகரமாக நடத்திக் காட்டினார். இதன் மூலம் அணுஆயுத நாடுகளின் பட்டியலில் இந்தியாவும் இடம் பெற்றது.

 

1999: அப்துல் கலாம் எழுதிய அவரது சுயசரிதை புத்தகம் ‘அக்னி சிறகுகள்’

 

ஆங்கிலத்தில் வெளியானது.

1999 – 2001 : பிரதமர் வாஜ்பாயின் முதன்மை அறிவியல் ஆலோசகராக பணியாற்றினார்.

 

2002: நாட்டின் 11வது ஜனாதிபதியாக பதவியேற்றார்.

 

2007: ஜனாதிபதி பதவிக்காலத்தை நிறைவு செய்தார்.

 

2007: திருவனந்தபுரத்தில் இஸ்ரோவால், தொடங்கப்பட்ட இந்திய விண்வெளி அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப கல்லுாரியின் முதல் வேந்தராக பொறுப்பேற்றார்.

 

2007-15 : ஜனாதிபதி பதவியில் இருந்து விலகிய பின், பல்வேறு பல்கலைக்கழங்களில் கவுரவ பேராசிரியராக பணியாற்றினார்.

 

2015: மேகாலயாவில் மறைந்தார்.

பொன்மொழிகள்

 

* கனவு காணுங்கள் அவற்றை நனவாக்க கடுமையாக உழைக்க வேண்டும். என்னால் முடியும்… நம்மால் முடியும்… இந்தியாவால் முடியும் என்ற மந்திரத்தை சொல்லிக்கொண்டே இருங்கள்.

 

* முதல் வெற்றியுடன் ஓய்வு எடுத்து விடாதீர். ஏனெனில் இரண்டாவது முயற்சியில்

 

தோல்வி அடைந்தால், முதல் வெற்றி அதிர்ஷ்டத்தால் வந்தது என விமர்சிப்பர்.

 

* மழை வந்தால் பறவைகள் எல்லாம் பாதுகாப்பான இடத்தில் தஞ்சம் அடையும். ஆனால் கழுகு மட்டும் வித்தியாசமாக சிந்தித்து, மேகத்துக்கு மேலே பறந்து மழையில் இருந்து தப்பிக்கும்.

 

* அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரியான திறமை கிடையாது. ஆனால் திறமையை வளர்த்துக் கொள்ள ஒரே மாதிரியான வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.

 

* வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதற்கு ஒரு வழி. அடுத்தவர்களின் வெற்றியை உங்களுடைய வெற்றியைப் போலக் கொண்டாட கற்றுக் கொள்ளுங்கள்.

 

* நீங்கள் உறங்கும்போது வருவதல்ல கனவு. உங்களை உறங்கவிடாமல் செய்வதே கனவு.

 

* உங்களுக்கு சிறகுகள் உள்ளன. தவழ்ந்து செல்லாதீர்கள். அதைக் கொண்டு, மேலே மேலே பறந்து செல்லுங்கள்.

 

* உன் ரேகையைப் பார்த்து எதிர்காலத்தை நிர்ணயித்து விடாதே. ஏனெனில் கையே இல்லாதவனுக்கும் எதிர்காலம் உள்ளது.

 

* ஜனாதிபதி, விஞ்ஞானி என பன்முக மனிதராக இருந்த அப்துல் கலாம், தேசப்பற்று மிக்கவராக இருந்தார். இந்தியாவின் மிகப் பெரும் விஞ்ஞானி விக்ரம் சாராபாயை தனது ‘ரோல் மாடலாக’ கொண்டு செயல்பட்டார்.

கலாமுக்கு மரியாதை

 

கலாம் மறைவுக்குப் பின் பல்வேறு மாநில அரசுகளும், அவரது பெயரை சூட்டி மரியாதை அளித்துள்ளன.

 

* டில்லியில் உள்ள அவுரங்கசீப் சாலை, அப்துல் கலாம் சாலை என பெயர் மாற்றம்.

 

* ஒடிசாவில் உள்ள ஏவுகணை சோதனை மையமான வீலர் தீவுக்கு, அப்துல் கலாம்

 

தீவு என பெயர் மாற்றப்பட்டது.

 

* கேரள தொழில்நுட்ப பல்கலைக்கழகம், அப்துல் கலாம் தொழில்நுட்ப பல்கலைக்கழகம் என பெயர் சூட்டியுள்ளது.

 

* உத்தர பிரதேசத்தில் செயல்படும் உ.பி., தொழில்நுட்ப பல்கலைக்கழகம், அப்துல் கலாம் தொழில்நுட்ப பல்கலைக்கழகம் என பெயர் மாற்றம் செய்துள்ளது.

 

* டில்லி அரசு ‘மாணவர்களுக்கு 10 லட்சம் ரூபாய் வரை வழங்கப்படும் கல்விக்கடன்’ திட்டத்துக்கு, அப்துல் கலாம் பெயரை சூட்டியுள்ளது.

 

* தமிழக அரசு அப்துல் கலாம் பிறந்த தினத்தை ‘இளைஞர் எழுச்சி தினமாக’ அறிவித்தது. மேலும் அறிவியல் துறையில் சாதிப்பவர்களுக்கு அவரது பெயரில் விருது ஒன்றையும் வழங்குகிறது.

 

* ஐதராபாத்தில் உள்ள ஏவுகணை மையத்துக்கு, அப்துல் கலாம் பெயரை மத்திய அரசு

 

இன்று சூட்டுகிறது.

 

* பீகாரில் உள்ள கிஷன்கஞ்ச் வேளாண்மை கல்லுாரிக்கு, அப்துல் கலாம் பெயர் சூட்டப்பட்டது.

புதுவை அறிவியல் மையம் மற்றும் கோளரங்கத்திற்கு அப்துல் கலாம் பெயர் சூட்டப்பட்டது.

 

கடைசி நிமிடத்திலும்

 

கலாம் தன் கடைசி நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்பதற்காக கவுகாத்தியில் இருந்து ஷில்லாங்கிற்கு காரில் பயணம். மேற்கொண்டார். அப்போது அவரது பாதுகாப்பிற்காக, பாதுகாப்பு வீரர்கள் நின்றபடி பின்தொடர்ந்து வந்தனர்.

 

அதைப்பார்த்த கலாம், அவரை தயவு செய்து அமரச் செய்யுங்கள் என்றார். இது வழக்கமான பாதுகாப்பு நடைமுறைதான் என எடுத்துச் சொல்லியும் கலாம், கேட்க வில்லை. கடைசியில் அவர், நான் அந்த பாதுகாவலரை சந்திக்க வேண்டும் என்றார்.

 

ஐ.ஐ.எம்., சென்றதும் அந்த பாதுகாப்பு வீரரை சந்தித்த அப்துல் கலாம், ‘நன்றி இளைஞனே. என்னால் தானே உனக்கு இந்த கஷ்டம். சோர்ந்து விட்டாயா? எதாவது சாப்பிடுகிறாயா? எனக்காக

 

1 மணி நேரம் நின்று கொண்டு வந்தாயே நன்றி இளைஞனே என்றார். அந்த பாதுகாவலருக்கு பேச வார்த்தை வரவில்லை.

 

‘சார்… உங்களுக்காக நான் 1 மணி நேரம் அல்ல… 6 மணி நேரம் கூட நின்று கொண்டே வருவேன் என்று பதிலளித்தான். கலாமின் இப்படிப்பட்ட மனிதநேய செயல்களால் தான் அவர், இன்றும் மக்களால் விரும்பப்படுகிறார்.

Source……www,dinamalar.com

Natarajan