Nostalgia – Page 14 – Take off with Natarajan

” நான் இருக்கேன் ……..”

September 25, 2015NatarajanLeave a comment

திருவாரூரை அடுத்த சாத்தனூர் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர் வேங்கட சுப்பிரமணியம். வேத விற்பன்னர். மகாபெரியவர் சன்னிதானத்தில் முதல் பக்தர். ஒரு முறை மகாபெரியவர் மயிலை கபாலீஸ்வரர் கோயிலுக்கு விஜயம் செய்தார். கற்பகாம்பாள் சன்னிதியில் கொடுக்கப்பட்ட குங்குமப் பிரசாதத்தைப் பார்த்ததும், அந்தக் குங்குமம் சுத்தமான தயாரிப்பாக இருக்க முடியாது என்று அவருக்குத் தோன்றியது. தூரத்தே கோஷ்டியில் நின்றுகொண்டிருந்த வேங்கட சுப்பிரமணியத்தை அருகில் வரும்படி கட்டளையிட்டார். ஓடோடி வந்து பவ்யமாக குனிந்தபடி நின்றார் அவர். உனக்கொரு வேலை கொடுக்கப் போறேன். செய்வியா?” என்றார். உத்தரவு” என்றார் வேங்கட சுப்பிரமணியம். தமிழ்நாட்டில் பல கோயில்களில் அம்பாள் சன்னிதியில் கொடுக்கப்படும் குங்குமம் அசலான தயாரிப்பாக இல்லை. எனவே, பக்தர்களுக்காக நீ சாஸ்திரோக்தமாக குங்குமம் தயாரிக்க வேண்டும்” என்று ஆக்ஞையிட்டார் மகாபெரியவர்.

மகாபெரியவர் கட்டளையிட்டவுடன் சும்மா இருக்க முடியுமா? வேதங்கள், உபநிஷத்துக்கள், அம்பாளின் மகத்துவத்தை விளக்கும் ஸ்தோத்திரங்கள் ஆகியவற்றில் குங்குமத்தின் பெருமைகளைக் குறித்த தகவல்களைச் சேகரித்தார். குங்குமம் தயாரிப்பு தொடர்பான புத்தகங்களைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தார். பின் தயாரிப்பைத் துவக்கினார். நல்ல தரமான குண்டு மஞ்சள், எலுமிச்சை, படிகாரம், வெண்காரம், நல்லெண்ணெய் ஆகியவைதான் குங்குமத் தயாரிப்புக்கான மூலப் பொருட்கள். பழந்தயாரிப்புப்படி கைகளாலேயே தயாரிக்கப்பட்ட குங்குமத்தைச் செய்து முடித்ததும் வேங்கட சுப்பிரமணியத்துக்கு மகிழ்ச்சி பிடிபடவில்லை. தயாரித்த குங்குமத்தை ஒரு துணிப்பையில் போட்டு எடுத்துக்கொண்டு மகாபெரியவரைப் பார்க்க கும்பகோணம் விரைந்தார். குங்குமத்தை உள்ளங்கையில் இட்டுப் பார்த்தவுடன் மகாபெரியவரின் முகத்தில் மலர்ச்சி தெரிந்தது. இந்தப் பணியை நீ தொடர வேண்டும்” என்று சைகையிலேயே ஆணையிட்டார். வேங்கட சுப்பிர மணியம் ஸ்ரீவித்யா உபாசகர். அம்பாள் குங்குமப் பிரியை ஆயிற்றே! ஒரு அர்ப்பணிப்போடு குங்குமத் தயாரிப்பில் இறங்கிவிட்டார் வேங்கட சுப்பிரமணியம்.

ஸ குங்கும விலேபனாம் அளிக சும்பி கஸ்தூரிகாம்
ஸமந்த ஹஸிதேக்ஷணாம் ஸ ஸரஸாப பாசாங்குசாம்
அசேஷஜ நமோஹினீம் அருணமால்ய பூஷாம்பராம்
ஜபாகுஸூம பாசுராம் ஜப விதௌ ஸ்மரேத் அம்பிகாம்என்று லலிதா சகஸ்ரநாமத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

அதாவது குங்குமப் பூவின் விழுதைப் பூசிக் கொண்டிருப்பவளும், நெற்றியை அலங்கரிக்கும் கஸ்தூரி திலகம் இட்டவளும், புன்னகைக்கும் கண்கள் உள்ளவளும், வில், அம்பு, பாசம், அங்குசம் ஏந்தியவளும், எல்லா மக்களையும் தன்பால் ஈர்ப்பவளும், செந்நிற மாலை, ஆடைகள் அணிந்து, செம்பருத்திப் பூ போல ஒளிமயமாக இருப்பவளுமான அம்பிகையை ஜபகாலத்தில் நினைவு கொள்கிறேன் என்பதுதான் இதன் பொருள். அம்பாள் உமைக்கு பல அம்சங்கள். திரிபுரசுந்தரி, காமாட்சி, அபிராமி, பார்வதி, லலிதா என்று பல திருநாமங்கள். ஒவ்வொரு அம்சத்திலும், பல பாக்கியங்களை பக்தர்களுக்கு அள்ளித் தருகிறாள் அம்பாள். எப்போதும் சுமங்கலியாகவே இருப்பவள் லலிதா” என்று லலிதா சகஸ்ரநாமத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. சுமங்கலியான பெண்ணை பளிச்சென்று வெளிப்படுத்துவது, அவளது நெற்றியில் அலங்கரிக்கும் குங்குமம்தான். ஒரு பெண் தன் திருமணத்தின் போதுதான் குங்குமம் வைத்துக் கொள்ளும் தகுதியைப் பெறுகிறாள். நெற்றியிலுள்ள குங்குமம், ஒரு பெண்ணின் சுமங்கலித் தன்மையை மட்டும் சொல்வதல்ல. அவளுக்குள் பொதிந்திருக்கும் ஞானத்தையும், ஆற்றலையும் குறியீடாக உணர்த்தும் தன்மையும் கொண்டது. சௌந்தர்ய லஹரியும் லலிதா சகஸ்ரநாமமும் குங்குமத்தின் பெருமைகளை எடுத்து வைக்கின்றன.

சுமார் 5,000 வருடங்களாக, குங்குமம் வைத்துக் கொள்வது என்பது நமது சம்பிரதாயமாக இருந்து வருகிறது என்கிறது ஒரு புராணத் தகவல். இரண்டு இமைகளுக்கு நடுவில் நெற்றிப் பொட்டில் குங்குமம் வைத்துக் கொள்வதற்குப் பல காரணங்கள் உண்டு. நமது உடலில் ஆற்றலை வெளிப்படுத்தும் வகையில் ஏழு சக்கரங்கள் உள்ளன. நமது செயல்கள், சாதனைகள், சாகசங்கள் என்று அனைத்துக்குமே காரணமாக அமைந்தவை இந்தச் சக்கரங்கள். இந்தச் சக்கரங்களின் செயல்பாட்டைத் தூண்டி விடுவதில், முதுகுத் தண்டுக்கு அடிப்பகுதியில் பொக்கிஷமாக இருக்கும் குண்டலினி சக்திக்கு பெரும்பங்கு உண்டு. யோகம், தியானம் போன்றவற்றின் மூலம் குண்டலினி சக்தியை எழுப்பி, இந்த ஏழு சக்கரங்களைத் தூண்டி விடலாம். இந்த ஏழு சக்கரங்களில் ஒன்றான ஆக்ஞை, நெற்றிப்பொட்டில், புருவங்களின் மத்தியில்தான் உள்ளது. ஒருவரின் ஞானம், பேரறிவு ஆகியவை வெளிப்பட காரணமாக அமைவது இந்த ஆக்ஞா சக்கரம் தான். அதைக் குறித்துத்தான் நெற்றிப்பொட்டில் குங்குமம் வைக்கிறோம்.

Source…www.periva.proboards.com

natarajan

” ஓ ….சுவாமிநாதா …நீயா ….எனக்கு என்ன உத்தரவு சொல்லு …”

September 24, 2015NatarajanLeave a comment

ஒரு முறை மகா சுவாமிகள் தென் தமிழ் நாட்டில்

யாத்திரை செய்யும்போது இரவு நேரத்தில் அடுத்த

கிராமத்துக்குக் கால்நடைப் பயணமாகப் போக நேர்ந்தது.

அங்கே இரு பிரிவினரிடையே ஜாதிச்சண்டை நடந்து

கொண்டிருந்தது. அதனால் பக்தர்கள் போவதற்குப்

பயப்பட்டார்கள்.

“ஒன்றும் நடக்காது.போகலாம் வாருங்கள்” என்று

கிளம்பி விட்டார் சுவாமிகள். சீடர்கள் பயத்தினால்

நடுங்கியபடி தொடர்ந்து போனார்கள்.

அடுத்த கிராமத்துக்குள் நுழையும் இடத்தில் ஒரு

கூட்டம் அரிவாள்,குண்டாந்தடியுடன் அவர்களைத்

தாக்குவதற்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தது.

அந்தக் கூட்டத்தின் தலைவன் அவர்களை

அமர்த்திவிட்டு மகா சுவாமிகளை நோக்கி வந்தான்.

இரண்டு நிமிடங்கள் ஒரே அமைதி. யாருக்கும்

பயத்தால் வாய் திறந்து பேசக்கூடத் தைரியம்

வரவில்லை. மகா சுவாமிகள் ஒரு புன்னகையுடன்

அவனைப் பார்த்தார்.

“ஓ! சுவாமிநாதா! நீயா? உன் உத்தரவு எதுவானாலும்

நாங்கள் நிறைவேற்றி வைக்கிறோம்” என்று

அங்கேயே கீழே விழுந்து நமஸ்காரம் செய்தான் அவன்.

மற்ற எல்லோருக்கும் ஆச்சரியம்! கூட வந்த கலகக்

கூட்டம் குண்டாந்தடி,அரிவாள் எல்லாவற்றையும்

கீழே போட்டுவிட்டு அந்தந்த இடத்திலேயே

நமஸ்காரம் செய்து வணங்கி நின்றது.

மற்றவர்களிடம் மகா சுவாமிகள் அமைதியாக

“நானும் அவனும் பள்ளிக் கூடத்தில் ஒன்றாகப்

படித்தோம்” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.

எல்லோருக்கும் ஒரே ஆச்சரியம். காரணம் அந்தத்

தலைவன் இஸ்லாமிய வகுப்பைச் சேர்ந்தவன்.

அவர்களுடைய இமாமை சந்திக்க விரும்பினார்

மகா பெரியவர்கள்.அவர் வந்ததும் குர் ஆனிலிருந்து

சில வரிகளை எடுத்துச் சொல்லி அன்பையும்

சகோதரத்துவத்தையும் இஸ்லாமிய மதம் எவ்வளவு

முக்கியமாகக் கருதுகிறது என்று விளக்கினார்.

அனைவரும் மகிழ்ந்து போனார்கள்.

அன்று கிராமத்தில் சுவாமிகளை ஊர்வலமாக

அழைத்துக் கொண்டு போனார்கள் கிராம மக்கள்.

அவர்களை அடுத்த கிராமத்துக்கு அழைத்துச் சென்று

விட்டு விட்டு, விடை பெற்றுத் திரும்பினார்கள்.

Source…….www.periva.proboards.com

Natarajan

The Origin of the Term ” Conman ” ….!!!

September 22, 2015NatarajanLeave a comment

The Original “Conman”

“Have you confidence in me to trust me with your watch until tomorrow?”

With these 13 words politely expressed, as often as not William Thompson would acquire another watch. Of course, Thompson wasn’t even close to the first to run such a daringly simple scheme, but his bold method of gaining his mark’s trust led a writer in the June 8, 1849 edition of the New York Herald to pen a piece “Arrest of the Confidence Man,” giving us the first known documented instance of the term “confidence man.”

Within a decade, Herman Melville published his novel The Confidence-Man, which further popularized the phrase. Over time, this has been shortened to the familiar “con man” or “conman” and the derivative “con artist.”

Schemes like Thompson’s have been around for seemingly as long as humans have had assets to swindle, with various names for the scammers popping up over the centuries. As for early-on in the United States, before Thompson, con men were commonly called diddlers, after a character, Jeremy Diddler, from the 1803 play Raising the Wind, by James Kenney.

Analyzed in depth by none other than Edgar Allan Poe in an 1840 essay,Diddling, Considered as One of the Exact Sciences, Poe noted the qualities necessary to succeed at diddling: audacity, minuteness (focusing on the small crime), self-interest, ingenuity, perseverance, impertinence, nonchalance, originality, and a grin.

Having his fair share of each of these, good manners and being well dressed, Thompson was remarkably successful with his scheme… that is, until he was finally caught, as described in the aforementioned 1849 edition of the New York Herald:

“Arrest of the Confidence Man—For the last few months a man has been traveling about the city, known as the “Confidence Man,” that is, he would go up to a perfect stranger in the street, and being a man of genteel appearance, would easily command an interview. Upon this interview he would say after some little conversation, “have you confidence in me to trust me with your watch until to-morrow;” the stranger at this novel request, supposing him to be some old acquaintance not at that moment recollected, allows him to take the watch, thus placing “confidence” in the honesty of the stranger, who walks off laughing and the other supposing it to be a joke allows him so to do.

In this way many have been duped, and the last that we recollect was a Mr. Thomas McDonald, of No. 276 Madison street, who, on the 12th of May last, was met by this “Confidence Man” in William Street, who, in the manner as above described, took from him a gold lever watch valued at $110; and yesterday, singularly enough, Mr. McDonald was passing along Liberty street, when who should he meet but the “Confidence Man” who had stolen his watch.

Officer Swayse, of the Third Ward, being near at hand, took the accused into custody on the charge made by Mr. McDonald. The accused at first refused to go with the officer; but after finding the officer determined to take him, he walked along for a short distance, when he showed desperate fight, and it was not until the officer had tied his hands together that he was able to convey him to the police office. On the prisoner being taken before Justice McGrath, he was recognized as an old offender by the name of Wm. Thompson, and is said to be a graduate of the college at Sing Sing.

The magistrate committed him to prison for a further hearing. It will be well for all those persons who have been defrauded by the “Confidence Man” to call at the police court Tombs and take a view of him.”

Bonus Fact:

While Moby Dick is now considered a great classic of literature, in its day, it wasn’t very successful and only earned Herman Melville $556.37, with less than 3000 copies sold over the four decades or so from when it was published to when Melville died.

Source…….www.today i foundout.com

Natarajan

” சங்கத்தமிழ் மூன்றும் ஆங்கிலமும் தா …” !!!

September 22, 2015NatarajanLeave a comment

பிள்ளையார் சுழி!

விநாயகர் சதுர்த்தி-செப்டம்பர் 17-09-2015

மகா சுவாமிகளுடன்…

பரணீதரன்

காவ்யம் கரோமி நஹிசாருதரம் கரோமி

யத்னாது கரோமி யதி சாருதரம் கரோமி

பூபால மௌளி மணிமண்டித பாத பீட

ஹே சாகஸாங்கா கவயாமி வயாமி யாமி..!

(பெரியவா சொன்ன கவிதை)

தேனம்பாக்கம் சிவாஸ்தானத்தில் ஒரு மாலை நேரம். ஸ்ரீகாஞ்சி மகாசுவாமிகளுக்கு வந்தனம் செய்துவிட்டு எழுந்து நின்று, கருணைமுகில் அருள்மழை பொழியக் காத்திருந்தேன்.

”ரமண மகரிஷியைப் பத்தி உலகம் பூராவும் தெரிஞ்சுண்டது. பால் பிரண்டன் அவரைப் பத்தி விவரமா எழுதுனதுக்கு அப்புறம்தான்… தெரியுமோ?”

”மகரிஷியைத் தரிசனம் பண்ணிட்டுத்தான் கப்பல் ஏறணும்னு பால் பிராண்டனைக் கட்டாயப்படுத்தினது பெரியவாதானே…”

”அது இருக்கட்டும்… என்ன சொல்ல வந்தேன்னா, பால் பிரண்டன் ரமணரைப் பார்த்துப் பேசின அனுபவங்களை எல்லாம் இங்கிலீஷ்லே எழுதுனதுக்கு அப்புறம்தானே உலகம் தெரிஞ்சுண்டது. அதுக்கப்புறம்தானே அங்கேயிருந்து நிறையப் பேர் ரமணாச்ரமத்துக்கு வந்து தங்க ஆரம்பிச்சா. அவாளும் நிறைய எழுதினா. அதுமாதிரி நம்ம சேஷாத்ரி சுவாமிகளைப் பத்தியும் இங்கிலீஷிலே எழுதினா அங்கே இருக்கிறவாளெல்லாம்கூட தெரிஞ்சுப்பாளேனு எனக்குத் தோண்றது”.

”பெரியவா அனுக்கிரகம் பண்ணினா நான் முயற்சி பண்றேனே”.

”நீ இங்கிலீஷ் என்ன படிச்சிருக்கே?”

”அதிகமா ஒண்ணும் படிச்சதில்லே. ஆனா, இங்கிலீஷ் மேலே எனக்கு ரொம்ப ஆசை. காலேஜ்லே இருந்தப்ப நிறையப் படிப்பேன்..”

”காலேஜ்லே என்ன படிச்சே?”

”பி.காம்”

”மெயின் சப்ஜெக்ட் இல்லை. Non-detail ஸ்டடிதான். ஆனா, லைப்ரரிலேருந்து நிறையப் புத்தகங்கள் எடுத்துண்டு போய்ப் படிப்பேன். அப்போலேருந்தே இங்கிலீஷ்ல எழுதணும்… பேசணும்னு எனக்கு ரொம்ப ஆர்வம் உண்டு!”

சற்று நேரம் எதையோ யோசிப்பதுபோல் மகா சுவாமிகள் மௌனமாயிருந்தார். நான் காத்திருந்தேன்.

பெரியவா பேசத் தொடங்கினார்: ”ஒரு கதை சொல்றேன். கேளு. போஜராஜானு கேள்விpபட்டிருக்கியோ?”

”கேள்விப்பட்டிருக்கேன்”

”அவனோட ராஜசபையில் பெரிய பெரிய கவிகள்லாம் இருந்தா. அந்த ராஜ்யத்தில் கவிதா ரசனை இல்லாதவாளே கிடையாதுனு சொல்லுவா… ஒரு நாள் ராஜா, மந்திரியைக் கூப்பிட்டு, ‘நம்ம ராஜ்யத்தில் கவிதை பண்ணத் தெரியாதவன் யாராவது இருக்காளானு விசாரிச்சுப்பாரு.. அப்படி ஒருத்தன் இருந்தான்னா அவனை அழைச்சிண்டு வா!’னு சொன்னார். ‘சரி’னு மந்திரியும் ஊர் ஊரா போய்த் தேடிப் பார்த்துட்டு, ‘கவிதை பாடத் தெரியாதவனே இல்லை. ஒரே ஒரு ஏழை நெசவாளி மட்டும், ‘கவிதை எழுத எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் எழுதணுங்கற ஆசை இருக்கு!’னு சொன்னான். ‘இதுவரைக்கும் நீ கவிதை ஒண்ணும் எழுதினது இல்லியே?’னு நிச்சயம் பண்ணிண்டு இதோ அழைச்சுண்டு வந்திருக்கேன்’னான்.

போஜராஜா நெசவாளியைப் பார்த்து, ‘நம்ம ராஜ்யத்தில் எல்லாரும் கவி பாடுவாளே.. உனக்குப் பாடத் தெரியாதுன்னு சொன்னியாமே?’ என்று கேட்டார். ஒண்ணும் தெரியாதவன்கூட போஜராஜாவைப் பார்த்தான்னா அவன் மனசுலே கவி பொங்குமாம். ராஜா இப்படிக் கேட்டதும் அந்த நெசவாளி, ‘கவிதை பண்றேன். ஆனா அர்த்தத்தோட அழகாப் பாடத் தெரியாது!’னு முதல் வரிலே சொன்னான். ரெண்டாவது அடியிலே, ‘கொஞ்சம் முயற்சி பண்ணினா நன்னாவே பாடிடுவேன்’னு சொல்லிட்டு, மூணாவது அடிலே மளமளனு அமர்க்களமா ராஜாவைப் புகழ ஆரம்பிச்சுட்டான். என்ன சொன்னான் தெரியுமா, ‘மத்த ராஜாக்களெல்லாம் உன் பாதங்கள்ல விழுந்து வணங்கறப்போ, அவர் கிரீடங்கள்ல இருக்கிற ரத்தினங்களோட சிவப்பு நிறம், உன் பாதங்கள்ல பட்டு அந்தப் பீடமே சிவந்து போற மாதிரி இருக்கு’னு அழகா வர்ணிச்சுட்டான்!

நாலாவது அடிலே, ‘நான் கவி பண்றேன், நெசவு செய்யறேன், போயிட்டு வரேன்’னு கவிதை நயத்தோடு சொன்னபடியே புறப்பட்டுப் போயிட்டான்” என்று சொன்ன பெரியவா, ”நீயும் போயிட்டு வா!” என்று எனக்கு ஆசி வழங்கி அனுப்பி வைத்தார்.

பெரியவா சொன்ன கவிதை இதுதான்…

காவ்யம் கரோமி நஹிசாருதரம் கரோமி

யத்னாது கரோமி யதி சாருதரம் கரோமி

பூபால மௌளி மணிமண்டித பாத பீட

ஹே சாகஸாங்கா கவயாமி வயாமி யாமி..!

ஆங்கிலத்தில் எழுதுவதற்கு குரு எனக்கு ஆசி வழங்கிவிட்டார். குருவருள் பரிணமிக்க, தெய்வத்துணை வேண்டுமல்லவா? அடுத்து விநாயகரிடம் விண்ணப்பித்துக் கொண்டேன்.

அதன் பின்னணியைக் கூற வேண்டுமல்லவா? சின்ன வயதிலிருந்தே என்னுள் ஒரு நெருடல், ‘ஒளவைப் பாட்டி, விநாயகரிடம், பாலும் தெளிதேனும் பாகும் பருப்பும் இவை நாலும் கலந்து உனக்கு நான் தருவேன். நீ எனக்கு சங்கத் தமிழ் மூன்றும் தா’ என்று கேட்டது என்ன கணக்கு? நான்கைக் கொடுத்துவிட்டு பதிலுக்கு மூன்றைக் கேட்பானேன்? நான்குக்கு ஈடாக நான்கைக் கேட்டிருக்கலாமே?’ என்று என் சின்ன புத்திக்குத் தோன்றியது.

அது போகட்டும்… வயது ஆக ஆக என்னுள் வேறொரு சந்தேகம் முளைக்கத் தொடங்கியது. ‘சங்கத் தமிழ் மூன்றும் தா’ என்றால் என்ன? இயல், இசை, நாடகத் தமிழா அல்லது மூன்று தமிழ்ச் சங்கங்கள் வளர்த்த தமிழா?

இது ஒருபுறம் இருக்கட்டும், ”நான்கைக் கொடுத்து மூன்றைக் கேட்ட ‘பழைய நெருடல் கணக்குக்கே வருகிறேன். ஆங்கிலத்தில் எழுத காஞ்சி மகானிடம் ஆசி பெற்ற பிறகும் நூல் எழுத என் ஆங்கில அறிவு போதும் என்ற நம்பிக்கை பிறக்கவில்லை. தும்பிக்கையானிடம் சரணடைந்தேன். ஒளவைப் பாட்டியைப் போலவே தா’ எனக் கேட்டுவிட முடிவு செய்தேன். கூடவே, அதை எப்படிக் கேட்பது என்ற பிரச்னை எழுந்தது.

ஒளவைப் பாட்டி நான்கைக் கொடுத்து மூன்றைக் கேட்ட கணக்கு சிறு வயதிலிருந்தே என் மனதை உறுத்தி வந்ததால் நான்குக்கு நான்கையே கேட்டு கணக்கைச் சீர் செய்துவிடுவது என்று நான் முடிவு செய்தேன். எனவே,

‘பாலும் தெளிதேனும் பாகும் பருப்பும் இவை

நாலும் கலந்துனக்கு நான் தருவேன்- கோலம் செய்

துங்கக் கரிமுகத்துத்தூமணியே நீ எனக்கு

சங்கத் தமிழ் மூன்றும் ஆங்கிலமும் தா’

என்று செய்யுளை மாற்றியமைத்துக் கொண்டேன் (ஒளவைப் பாட்டி மன்னிப்பாராக).

இந்த அத்துமீறலுக்கு என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன். ஆண்டவனைப் பொறுத்தவரை மொழித் தகராறு இருக்க முடியாது; அது நமக்குள்தான். உண்மையான பக்தன். எந்த மொழியில் வேண்டிக் கொண்டாலும் அவன் உள்ளம் பகவானுக்குப் புரியும். அளிக்க வேண்டியதை அளித்து ஆட்கொள்வார்.

ஒரு நாள் பிள்ளையார் சுழி போட்டுவிட்டு தைரியமாக எழுதத் தொடங்கினேன். ஸ்ரீசேஷாத்ரி சுவாமிகளைப் பற்றி எழுதுவதற்கு ஜகத்குருவிடம் ஆசி கோரினேன். அதற்கான ஆங்கில அறிவை அருளுமாறு ஆனைமுகத்தானிடம் பிரார்த்தித்துக் கொண்டேன்.

ஒரு மகானைப் பற்றி எழுதத் தொடங்கினேன். ஆறுமுகனுக்கு மூத்தவர் ஆறாக அருளிவிட்டார். பத்தாண்டுகளுக்கு முன் ‘Six Mystics of India’ என்ற எனது முதல் ஆங்கில நூல் வெளிவந்தது

Source….Expeience of Bharanidharan in http://www.periva.proboards.com

Natarajan

At the Age 64 , She adopted her First Orphan…

September 22, 2015NatarajanLeave a comment

Thousands of orphaned children in India never find loving homes because the authorities take too long to declare them ‘free for adoption.’ Prabhavati Muthal, 79 years old and mother of two adopted orphans herself, has been fighting to get justice for these children all her life. We appeal to all our readers to support her by signing her petition.

“We are guilty of many errors and many faults, but our worst crime is abandoning the children, neglecting the fountain of life. Many of the things we need can wait. The child cannot. Right now is the time his bones are being formed, his blood is being made, and his senses are being developed. To him we cannot answer ‘tomorrow,’ his name is ‘today’.”

― Gabriela Mistral

“Aai tu Aai saarkhi nahi disat, Aaji sarkhi diste. Mala ‘Mummy Papa’ hawa aahe”

(Mom you don’t look like a mom, you look like a grandma. I want my Mummy Papa!)

Mohini often used to say this to Prof. Prabhavati Muthal. Mohini was 5-years-old now and she had heard from her schoolmates that she had not come out of her mother’s womb but from a dirty sack, and because of that, her right arm was paralyzed.

Photo Credit: Tawheed Manzoor/Flickr

On November 30, 1996, Prof. Prabhavati Muthal had retired and was all set to relax for the rest of her life in Chandrapur, Maharashtra, after working for 35 years as a history professor. Her son was a well-known paediatrician at the local government hospital.

There was no orphanage in the town. Thus, unwanted and orphan (mostly newborn) babies landed in Dr. Muthal’s ward. Like all government hospital wards, this too was crowded. The nursing staff were always overloaded.

On March 30, 1997, a lady sarpanch from a nearby village brought a brutally battered newborn girl to Dr. Muthal. The baby was just 3 days old. She had been tied in a gunny bag and thrown in the garbage to die. Someone had found her and informed the sarpanch.

The girl was visibly injured. Her skull was fractured. Yet, for three days, the lady sarpanch had not provided her with any treatment nor had she informed the police. Consequently, the child became critically sick, developed a high fever and started convulsing.

Even then, the lady was reluctant to let the hospital keep the child and treat her. Dr. Muthal had to threaten her and force her to admit the child to the government hospital. On seeing how serious the child’s condition was, the lady sarpanch disappeared from the scene.

For weeks, the child hovered between life and death. One usually associates government staff with impersonal and callous behaviour, but the nurses at this government hospital rallied together to save the child. One of the sisters told Dr. Muthal: “God will not forgive us if we cannot save this child.”

Due to their untiring efforts, the child survived. But the prolonged battle for life had taken its toll. She was badly emaciated and cranky due to constant pain. She had major neurologic deficit, which left her right side paralysed. Feeding and cleaning her was an ordeal.

Prof. Prabhavati Muthal willingly took over this daunting task. With her selfless love and care, the child gradually improved. As she grew healthier, a beautiful face emerged. She looked so attractive that she was called ‘Mohini.’

Little abandoned but inncocent infants giggling at Kilbil, not knowing their fate

Her story attracted a journalist’s attention and she became well known. Many people, including a doctor, came forward to adopt her. Suddenly, the lady sarpanch re-entered the scene and demanded custody of the child.

The custody of orphan children is decided by the JWB or Juvenile Welfare Board (the name for the Child Welfare Committee before the year 2000). To everybody’s surprise, the local JWB gave Mohini’s custody to the same sarpanch, ignoring better claimants and the lady’s past suspicious behaviour.

Alarmed, Prabhavati approached the Sessions Court. After a prolonged struggle lasting over 2 years, the Sessions Court finally overturned the JWB’s order.

Prabhavati then decided to establish an orphanage so that Mohini had a place to stay. The orphanage, called Kilbil (chirping of birds), is now 16 years old.

Prabhavati Muthal with a 1.5-year-old child who is waiting to be made ‘free for adoption’ by CWC –

However, Mohini’s agony did not end here. The infuriated JWB avenged the situation by blocking her transfer to the orphanage for a year. Finally, her case was cleared by special order of the state government. The JWB continued to obstruct her rehabilitation. She was finally declared ‘free for adoption’ by the Session Court under section 7.3 of the Juvenile Justice Act after one more year.

‘Free For Adoption’ means that a child’s parents or guardians have relinquished their parental rights or have had them terminated in a court of law. Once this has occurred, a child is then ‘legally free’ to be adopted by another person or family member. Any orphan or abandoned or surrendered child, declared legally free for adoption by the Child Welfare Committee (CWC), is eligible for adoption.

“Most of the couples prefer small babies so that they can enjoy each milestone of the baby while growing up. If a child is not made ‘free for adoption’ soon, then mostly they don’t get adopted and lead an affectionless life,” says Prabhavati Muthal.

Unfortunately, in Mohini’s case too, all the prospective adoptive parents had given up by the time she became ‘free for adoption.’ No one was willing to wait for years and fight court battles just to adopt a physically impaired child.

When nobody came forward to adopt her for more than a year, Prabhavati decided to adopt Mohini herself and become a mother to a 4-year-old child at the age of 64. –

Kilbil had now become the home of many abandoned children. Vasundhara (Vasu) was one of them. Just a few days old, Vasundhara was found in one of the movie theatres of Chandrapur. She did not have one ear. Every adoptive couple wanted a beautiful and flawless child and so did not adopt Vasu. It was Vasu’s 11th year in Kilbil. She was supposed to go to a remand house for juveniles once she became 12. Prabhavati couldn’t let this child go and so, once again, she took the legal guardianship of Vasundhara.

Vasu and Mohini are sisters with the same mother now!

At the time that Prabhavati was looking to adopt Mohini, the law required that to contest a case, you must be the ‘aggrieved party.’ This means you should be affected somehow by the case — it is only then that you have the ‘locus standi,’ that is, eligibility to participate in the judicial dispute.

Prabhavati had none, but she could participate in the dispute because lawmakers then (1986 version of the Juvenile Justice Act) had wisely put in Sec 7.3, which said:

“The powers conferred on the board or juvenile court by or under this act may also be exercised by the high court and the court of session, when the proceeding comes before them in appeal, revision or otherwise.” – Juvenile Justice Act 1986. Sec. 7.3 Chapter II

The word ‘otherwise’ opened the window for any conscientious citizen to seek redress from the Sessions Court purely on merit of the case, bypassing technicalities like ‘locus standi.’ The same clause also allowed the Sessions Court to declare Mohini ‘free for adoption.’

It is vital to keep this window open for the orphans, because they have no one to look after them. The orphanages that keep the children and the parents who adopt the children are really ‘beneficiaries’ and not truly ‘aggrieved.’ They have no real stake in any individual child.

The only victim of a wrong decision (or lack of decision) is the orphan child. The child is therefore, the only truly ‘aggrieved. –

Unfortunately, this Section was deleted only for orphan babies in the newer editions of the Act. The implications are tremendous for the orphan children, because now the CWC has absolute power over orphan children. There is no effective, accessible mechanism to correct its mistakes, misdeeds and inaction. –

Please help Prabhavati make a representation to the government authorities to suitably amend the Juvenile Justice Act and include a clause like Sec. 7.3 of 1986 Juvenile Justice Act in the present Bill for orphan children by signing this petition

. Prabhavati has also penned the story of her struggle in a book titled Adhantari. This book has bagged an award from the Maharashtra government. –

If you wish to help Prabhavati in her struggle for justice for these kids, or wish to donate for Kilbil, or want to adopt a child, please email at kilbil.mvm@gmail.com. You can buy Adhantari (the book is in Marathi) by writing to the same email address. Prof. Muthal is also looking for writers who can translate the book into English.

About the author: A mechanical engineer, Manabi Katoch has been brought up listening to Tagore’s poems and stories, so she is kind of an emotional person within. She loves writing poems and stories on social and political issues. Few of her poems can be viewed on www.poemocean.com and satires on www.mindthenews.com. She has worked with Wipro, Frankfinn and Educomp in the past.

Source………Manabi Katoch….www.the betterindia.com

Natarajan

Tired of Just Complaining, This Retired RBI Employee Now Decongests Traffic Junctions in Bangalore !!!

September 16, 2015NatarajanLeave a comment

Everyone, but everyone, has heard about Bangalore traffic. People complain about it in drawing rooms, write about it on Facebook and joke about it on WhatsApp. There are very few though who will step out to get down and dirty and do something about it. Ajit Lakshmirathan, 65 years old and retired from the Reserve Bank of India (RBI), is one such man.

“You can start a conversation about the troublesome traffic of Bangalore with anyone in India. Residents here are always complaining about the horrible traffic situation and how nothing is being done about it, ” says Ajit.

Therefore, at an age when many people like to relax and spend time at home with their families, Ajit Lakshmirathan decided that it was time to end the continuous cribbing about traffic.

He wanted to start taking action in order to solve the ever-increasing problem. Today, he is seen at some of the most crowded and chaotic traffic signals of Bangalore, trying his best to help vehicles move as smoothly as possible.

“We see a lot of people complaining — ‘this is not right,’ ‘that is wrong.’ There are also many armchair activists, people on Facebook and WhatsApp who keep whining about various issues in the country. But I believe that if you have a complaint, you have to work on it,” says Ajit, who lives in the Whitefield area of the city, a locality known for two reasons – for being the IT hub of Bangalore and for being a very difficult region to reach or cross because of the traffic.

Ajit retired from RBI in 2010, after 40 years of service. Since he was always interested in working at a personal level to bring change rather than give armchair advice, he soon joined a group called Whitefield Rising. This group helps people from the locality come together to devise solutions for issues concerning them — water pollution, broken footpaths, unhygienic garbage disposal habits, and a lot more. (Read more about Whitefield Rising here)

“I made many friends in the group and we realised that in Whitefield a major area of concern for most people is the traffic. So, a couple of us thought that we should be doing something about it,” says Ajit.

Initially, he began by speaking with traffic officials in the area close to his house, to find out what the problems were and how they could be dealt with.

After speaking with the officials, Ajit felt that some formal training would help him and others who wanted to contribute to solving the problem. They required a much better understanding of the issue at hand.

Hence, he joined the Traffic Warden Organization (TWO), which is a wing of the Bangalore Traffic Police. The Bengaluru City Police Traffic Warden Organisation came into existence in 1985 with a view to having citizens assist the traffic police in Bangalore. Since then, members of TWO have been sharing the load of the increasing vehicle population and traffic woes with the officials. The duties of the wardens include assisting the police in regulating traffic, along with educating road users, including pedestrians, about road safety. Headed by former Traffic DCP M.T. Naik, TWO has trained numerous wardens coming from various fields of employment, including doctors, engineers, lawyers, teachers, industrialists, and more.

These wardens volunteer their time to help fight traffic troubles in the city.

In order to become a traffic warden, interested candidates with a minimum educational qualification of Class 12, are required to fill an application form, which is followed by police verification and a day of rigorous training. The training includes information about the various traffic rules, awareness programs, traffic violations, rules for violators, and other traffic management details. Wardens also have to file monthly enforcement sheets and submit them to TWO, detailing the kind of work done in the month. They do not get any salary for this role.

After the training, applicants receive certificates from the Commissioner of Police, post which they can begin their duties.

Ajit received his certificate in December last year and since then, he spends three to four days on the road every week helping with the traffic.

“Every traffic signal in the Whitfield area is always jam packed. So thinking about which signal I should go to help out that day is not much of a task,” he laughs. As Ajit lives near the Kundalahalli Gate signal, he usually chooses to go there and works from 9:30 am to 12:00 noon.

“The priority for us is the smooth movement of traffic. We also stop violators at times but that is not the first thing we do; the number of violators anyway comes down when there is a person in a uniform standing at the signal,” he says.

He takes down the numbers of the vehicles that break rules, such as people who jump the signal, cabs that stop at bus stops, buses that don’t stop at the bus stops, etc. He also helps conduct trainings for BMTC (Bangalore Metropolitan Transport Corporation) drivers.

Ajit has some really amusing stories about the excuses framed by traffic violators: “People give some ridiculous excuses for driving on the footpath. A few will tell you that they are related to some prominent personality in a position of power. There are others who request that I should let them go because they have to use the toilet urgently.”

Ajit is active on other fronts besides traffic and Whitefield Rising. This 65-year-old is a member of a group called the 50+ Bulleteers of Bangalore.

This group of people, over the age of 50, who have a passion for riding Royal Enfields, get together once every three months to ride for a cause. They take up social issues on the way — such as teaching English to village kids, picking up plastic waste and clearing garbage, donating clothes to the needy, etc.

Ajit lives with his wife, while his two sons live in Mumbai. This inspiring man is very humble about the work he is doing.

“It is not a very strenuous job like people think it is. You just have to stand in the open for some time. But the respect you get is mostly because you are wearing a uniform and, in my case, also because of the age. My idea of relaxing is to do something which makes me personally happy and if that means working for community welfare, it’s right up my alley! Being part of the wonderful Traffic Warden Organisation and Bangalore Traffic Police gives me immense pleasure. Seeing people much older than me relentlessly pursuing difficult goals continues to inspire me,” he concludes.

You can contact Ajit by writing to him at ajitlakshmiratan@gmail.com.

Know more about Bengaluru City Police Traffic Warden Organisation here.

Source….Tanaya Singh….www.the betterindia.com

Natarajan

தெய்வீக இசையின் நூற்றாண்டு!….“சூரிய-சந்திரர்கள் உள்ளவரை உன் புகழ் இருக்கும்.”

September 16, 2015September 16, 2015NatarajanLeave a comment

இசையோடு பிறந்து, இசையில் வளர்ந்து, இசையில் மூழ்கி முத்துக்கள் எடுத்து இணையற்ற சரித்திரம் படைத்தவர் இசை மேதை எம்.எஸ். சுப்புலட்சுமி. அவருடைய நூற்றாண்டு வருடம் ஆரம்பமாகும் இந்நாளில், அவரது நினைவில் சற்று லயித்திருப்போம்!

தன் இசையைக் கேட்கும் ஒவ்வொருவரையும் புனிதப் பயணம் அழைத்துச் சென்று ஆலயங்களைத் தரிசிக்க வைத்த இசையரசி அவர். தியாகராஜரின் கீர்த்தனைகளைப் பாடும்போது, கருணையே வடிவமான ராமனைக் கண்முன் கொண்டுவந்து நிறுத்துவார். முத்துஸ்வாமி தீட்சிதரின் ‘துவஜாவந்தி’ ராகக் கீர்த்தனை மூலம் அனைத்து கலைகளுக்கும் இருப்பிடமான திருவானைக்கா அகிலாண்டேஸ்வரியைத் தரிசிக்க வைப்பார். சியாமா சாஸ்திரியின் பாடல்களை எம்.எஸ். இசைக்கும்போது, காஞ்சி காமாட்சியும் மதுரை மீனாட்சியும் அலங்கார தேவதைகளாக அணிவகுத்து நிற்பார்கள்.

1916 செப். 16-ம் தேதி மதுரையில் பிறந்தார் எம்.எஸ். தந்தை சுப்பிரமணிய ஐயர், பிரபல வழக்கறிஞர். தாய் சண்முகவடிவு, வீணை இசைக் கலைஞர். வீட்டில் குஞ்சம்மா என்று செல்லமாக அழைக்கப்பட்டார் எம்.எஸ். 5-வது படிக்கும்போது, ஒருநாள் ஆசிரியர் அடித்துவிட, குஞ்சம்மா மயக்கமாகிவிட்டார். சில நாட்களில் உடல்நிலை சரியான பிறகும், குஞ்சம்மாவை இடைவிடாத இருமல் வாட்டியது. அம்மா சண்முகவடிவின் முடிவுப்படி பள்ளிப் படிப்புக்கு முற்றுப்புள்ளி விழுந்தது.

ஒரு சமயம், சண்முகவடிவுக்கு வெளியூரில் கச்சேரி. குஞ்சம்மாவையும் அழைத்துச் சென்றார். மேடையில் அம்மா வீணை வாசித்துக்கொண்டிருக்க, மகள் வெளியே மணலில் வீடுகட்டி விளையாடிக்கொண்டிருந்தார். கண்திறந்து பார்த்தபோது, குஞ்சம்மா இல்லாததைக் கண்டு பதற்றம் அடைந்தார் சண்முகவடிவு. தேடிப் பார்த்து அழைத்துவரும்படி பக்கத்தில் இருந்தவரைப் பணித்தார். குஞ்சம்மா கண்டுபிடித்து அழைத்துவரப்பட்டார். மேடையில், அந்த 8 வயதுக் குழந்தையைப் பக்கத்தில் உட்காரவைத்துக்கொண்டதும், மகளை ஒரு பாட்டுப் பாடச் சொன்னார் சண்முகவடிவு. ‘மராத்தி’பஜன் ஒன்றைக் குஞ்சம்மா பாட, அந்த இனிய குரலில் அங்கிருந்தவர்கள் சொக்கிப்போனார்கள்.

எவரிமாட எம்.எஸ். சுப்புலட்சுமி

குஞ்சம்மாவின் திறமையைக் கண்டறிந்த ரசிகர் ஒருவரின் சிபாரிசின் பேரில், அவருடைய குரலை ஹெச்.எம்.வி. நிறுவனம் பதிவுசெய்து வெளியிட்டது. ‘செஞ்சுருட்டி’ ராகத்தில் மதுரை மீனாட்சி அம்மனைப் போற்றி, ‘மரகத வடிவு’ பாடியபோது குஞ்சம்மாவுக்கு வயது 10. ‘மதுரை சண்முகவடிவு சுப்புலட்சுமி’ என்று கிராமபோன் ரெக்கார்டு லேபிளில் பெயர் அச்சிடப்பட்டது. பிறகு, எம்.எஸ்.எஸ். என்பது சுருங்கி, உலகமே இன்றும் என்றும் உச்சரிக்கும் ‘எம்.எஸ்’ ஆனது!

டீன் ஏஜ் பருவத்தை நெருங்குவதற்கு முன்பாகவே எம்.எஸ்ஸின் திருமணம் குறித்து சண்முக வடிவுக்குக் கவலை வந்துவிட்டது. மகளிடம் இதுபற்றிப் பேசினார்.

“எனக்கு இப்போ கல்யாணத்துக்கு அவசரமில்லேம்மா. சங்கீதத்துல நிறைய சாதிக்கணும்னு எனக்கு ஆசை…” என்று தன் எண்ணத்தை உறுதியுடன் தெரிவித்தார் குஞ்சம்மா.

எம்.எஸ். தன் இசைப் பயணத்தைத் தொடரும்பொருட்டு சென்னைக்குப் பயணமானார். “மதுரைலேர்ந்து வந்திருக்கிற சுப்புலட்சுமிங்கிற சின்னப் பொண்ணு ரொம்ப நல்லாப் பாடறாளாமே…” – சென்னை ரசிகர்களின் வாய்மொழி விளம்பரம் மூலமாகப் பிரபலம் அடையத் தொடங்கினார் எம்.எஸ். சென்னையின் சங்கீத சூழ்நிலை, பிறருடன் பழகும் விதத்தில் எம்.எஸ்ஸிடம் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தின. கூச்ச சுபாவம் மெல்ல மெல்ல விலகியது.

‘கிராமபோன் கம்பெனி ஆஃப் இந்தியா’வில் இருந்து அழைப்புகள் வந்தன. ‘கோகிலகான எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமி’ என்று கிராமபோன் தட்டில் பெயரை அச்சிட்டார்கள். எம்.எஸ். பாடிய தியாகராஜரின் ‘காம்போதி’ ராகக் கிருதியான ‘எவரிமாட…’ இசைத் தட்டு விற்பனையில் சாதனை படைக்க, ‘எவரிமாட எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமி’ என்ற பட்டப் பெயருடன் அழைக்கப்பட்டார் எம்.எஸ்!

ஜவாகர்லால் நேருவுடன் எம்.எஸ். சுப்புலட்சுமி.

மியூசிக் அகாடமியில் ஏற்பாடாகியிருந்த அரியக்குடி ராமானுஜ ஐயங்காரின் கச்சேரி கடைசி நிமிடத்தில் ரத்தாகிவிட்டது. 16 வயதே நிரம்பிய எம்.எஸ். சுப்புலட்சுமிக்கு அன்று அரியக்குடியின் மேடையைக் கொடுத்தது அகாடமி. இங்கே மேடையேறிய முதல் பெண்மணி என்ற பெருமையைப் பெற்றார் எம்.எஸ்.

பாமரர்கள் மட்டுமல்ல; அன்றைய இசை மேதைகளும் வயது வித்தியாசம் பாராமல் இந்தப் புது வரவை நல்வரவாக ஏற்றுக்கொண்டார்கள். நாகஸ்வர சிம்மம் டி.என்.ராஜரத்தினம் பிள்ளை, செம்பை வைத்தியநாத பாகவதர், வயலின் மேதை மைசூர் டி.சவுடையா போன்றவர்கள் எம்.எஸ்ஸின் பாட்டுத் திறனை வியந்து பாராட்டினார்கள். கச்சேரியைக் கேட்ட வீணை காரைக்குடி சாம்பசிவ ஐயர், ‘‘குழந்தே… உன் தொண்டைக்குள்ளே நீ வீணையை ஒளிச்சுவெச்சுருக்கே…’’ என்றார்.

அதன் பின்னர், படிப்படியாக மேலேறிச் சென்று உயரம் தொட்டார் அவர். காஞ்சி மாமுனிவரின் அருள் கிடைக்கப் பெற்றார். கடல் கடந்து சென்று கலாச்சாரத் தூதுவரானார். விருதுகள் இவரைத் தேடி வந்தன. ‘பாரத ரத்னா’ வரை உயரிய விருதுகளைப் பெற்றாலும் பணிவின் உறைவிடமாகத் திகழ்ந்து சங்கீத உலகில் கோலோச்சினார் எம்.எஸ். இவையெல்லாம் சாத்தியமானது எப்படி?

1902 செப்டம்பர் 4-ம் தேதி சென்னை திருவல்லிக்கேணியில் பிறந்த டி.சதாசிவம், எம்.எஸ். வாழ்க்கையில் இணைந்தது, பின்னவருக்கு மிக முக்கியமான அத்தியாயம். ரயில் பயணம் ஒன்றில் நடந்த இவர்களது முதல் சந்திப்பு, எம்.எஸ். என்கிற மந்திரச் சொல் உலகின் மூலைமுடுக்குகளில் எல்லாம் உச்சரிக்கப்படுவதற்கு வித்திட்டது.

மதுரையில் பிறந்த வீட்டுச் சூழலிலிருந்து சுப்புலட்சுமியை மீட்டெடுத்து, இசை உலகில் யாரும் எட்டாத உயரத்துக்கு விஸ்வரூபம் எடுக்க வைக்கும் பொறுப்பைத் தன் வாழ்க்கையின் குறிக்கோளாகவே அமைத்துக்கொண்டவர் சதாசிவம்.

1940, ஜூலை 10 அன்று சென்னையை அடுத்த திருநீர்மலை கோயிலில் எம்.எஸ்ஸை வாழ்க்கைத் துணைவியாக்கிக் கொண்டார் சதாசிவம். கல்யாண ஏற்பாடுகள் அனைத்தையும் கவனித்துக்கொண்டவர், ‘தி இந்து’ ஆங்கில நாளிதழின் ஆசிரியர் கஸ்தூரி சீனிவாசன்.

எம்.எஸ்ஸின் கற்பனை வளத்துக்குக் கொஞ்சமும் சிக்கல் இல்லாமல் அவருடைய கச்சேரிகளைத் திட்டமிட்டுக் கொடுத்தார் சதாசிவம். ஒரு கச்சேரியில் மெயின் ராகம் எது, சப்-மெயின் ராகம் எது என்று சகலத்தையும் முடிவுசெய்து கொடுத்ததும் அவரே!

எம்.எஸ். பாடிவரும் பக்தி ததும்பும் பஜனைப் பாடல்கள் அனைவரையும் கவர்ந்திழுப்பதைக் கண்ட சதாசிவம், எம்.எஸ்ஸின் பாட்டுத் திறனை முழுவதும் வெளிக்கொண்டுவரும் வகையில், எழுத்தாளர் ‘கல்கி’யுடன் விவாதித்து ‘மீரா’ திரைப்படத்தை உருவாக்கினார். வெள்ளி விழா கொண்டாடிய அப்படத்தில், எஸ்.வி.வெங்கட்ராமன் இசையமைப்பில் எம்.எஸ். பாடிய பாடல்கள் பெரிய அளவில் வெற்றிபெற்றன. அதில் ‘கல்கி’ எழுதிய ‘காற்றினிலே வரும் கீதம்’ பாடல் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் தேசிய கீதமானது!

1947 அக்டோபர் 2.

காந்தியின் பிறந்த நாளில் பாடுவதற்கு எம்.எஸ். அழைக்கப்பட்டார். தவிர்க்க இயலாத காரணங்களால் அவரால் டெல்லி செல்ல இயலவில்லை. சென்னையில் பாடலைப் பதிவுசெய்து ஒலி நாடாவை டெல்லிக்கு அனுப்பிவைத்தார் சதாசிவம்.

அக்டோபர் முதல் தேதியன்று டெல்லியிலிருந்து தகவல் வந்தது. “மேடம்… ‘ஹரி தும் ஹரோ’ என்ற மீராவின் பாடலை நீங்கள் பாடிக் கேட்க வேண்டும் என்று காந்தி விரும்புகிறார். பாடலுக்கு டியூன் தெரியவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை, எந்த ராகமாக இருந்தாலும் உங்கள் குரலில் கேட்க வேண்டும் என்பது காந்தியின் விருப்பம்…”

ஆனால், எம்.எஸ். அதற்கு உடன்படவில்லை. அந்தப் பாடலுக்கு இசையமைக்க ஆர்கெஸ்ட்ராவினர் அழைக்கப் பட்டனர். வெவ்வேறு விதமான டியூன்கள் அலசப்பட்டன. அவற்றில் ஒரு டியூன் ஓரளவுக்குத் திருப்திகரமாக இருக்க, ஆல் இந்தியா ரேடியோ அலுவலகம் விரைந்தார் எம்.எஸ். அந்தப் பாடலைப் பாடிப் பதிவுசெய்தார். மறுநாள் காலை விமானம் மூலம் ஒலிநாடா டெல்லிக்குப் பறந்தது!

அக்டோபர் 2-ம் தேதி மாலை, பிரார்த்தனைக் கூட்டத்தில் தான் மிகவும் விரும்பிய பாடலைக் கண்கள் மூடிக் கேட்டு ரசித்தார் காந்தி.

ஜனவரி 30,1948 அன்று மாலை காந்தி சுடப்பட்டார் என்கிற சோகத் தகவல் வானொலியில் கசிந்தது. தேசமே துக்கத்தில் மூழ்க, அனைத்து வானொலி நிலையங்களிலும் ஒலிபரப்பான பாடல், காந்தியின் பிறந்த நாளுக்கென்று எம்.எஸ். பாடிப் பதிவுசெய்து அனுப்பிய ‘ஹரி தும் ஹரோ’!

விருதுகள் எம்.எஸ்ஸைத் தேடி வந்தன. அதிலும் ஒரு பெரிய விருது அவரது வீடு தேடியே வந்தது. நாட்டின் குடியரசுத் தலைவரே நேரில் கொண்டுவந்து கொடுத்தார்.

2002-ம் ஆண்டு எம்.எஸ்., பண்டிட் ரவிசங்கர், செம்மங்குடி, டி.கே.பட்டம்மாள் ஆகிய நால்வருக்கு மியூசிக் அகாடமியின் பிளாட்டினம் ஜூப்ளி விருது வழங்க அப்துல் கலாம் வந்திருந்தார். உடல் நலக் குறைவு காரணமாக விழாவுக்கு எம்.எஸ்ஸால் செல்ல இயலவில்லை.

விவரம் அறிந்த குடியசுத் தலைவர், விழா முடிந்ததும் எம்.எஸ்-ஸின் கோட்டூர்புரம் வீட்டுக்குச் சென்று, அகாடமியின் விருதையும் பதக்கத்தையும் நேரில் கொடுத்துவிட்டு விமான நிலையம் சென்றார்.

எம்.எஸ்ஸின் பார்வையில் சாதனை

“வாழ்க்கையில் உங்களுக்குப் பூரண திருப்தி கொடுத்தது எதுவென்று நினைக்கிறீர்கள்?” என்று ஒருசமயம் எம்.எஸ்ஸிடம் கேட்கப்பட்டபோது, முதலில் கொஞ்சம் தயங்கிவிட்டு, பிறகு அழுத்தம் திருத்தமாக அவர் சொன்னது:

“நம் ஒவ்வொருவருக்கும் கடவுள் ஒரு திறமையைக் கொடுத்தனுப்புகிறார். நம்மால் இயன்றவரை அந்தத் திறமையைப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறோம். என்னைப் பொறுத்தவரை யாருக்கும் நான் எந்தத் தீங்கும் மனசால்கூட நினைத்ததில்லை. அது மட்டும்தான் இன்னிக்கு வரைக்கும் நான் திருப்திப்பட்டுக்கொள்கிற விஷயம். என்னோட சாதனைன்னு நான் நினைக்கிறதும் இதைத்தான்!”

எம்.எஸ். ஆத்ம திருப்திக்காகவும் உலக அமைதிக்காகவும் பாடியவர். கச்சேரிகள் மூலம் வந்த சன்மானத்தைக் கொண்டு நிறைய சொத்துக்களை அவர் வாங்கியிருக்க முடியும். ஆனால், சங்கீதம் தனக்குக் கொடுத்ததைத் தர்ம காரியங்களுக்குத் திருப்பிக் கொடுத்து மன நிறைவு அடைந்தார். ஒரு புள்ளிவிவரத்தின்படி, தர்மமாக எம்.எஸ். கொடுத்த தொகை கிட்டத்தட்ட 3 கோடி ரூபாய்!

நிறைவாக…

72 ராகங்களில் தொகுக்கப்பட்ட மகா வைத்தியநாத சிவனின் ‘மேள ராகமாலிகை’ பாடலை, காஞ்சி மகா பெரியவரின் வேண்டுகோளின்பேரில் எம்.எஸ். பாடினார்.

“மேள ராகமாலிகையின் வார்த்தைகள், அர்த்தங்களைப் பொதித்துப் பொதித்து அடக்கிய அமைப்பில் இருக்கும். ‘கௌரி மனோஹரி தம்பர சத்தம்’ என்று வந்தால், அதில் கௌரி மனோஹரி என்பது ராகத்தைக் குறிக்கும். ‘ஹரிதம்பர சத்தம்’ என்பது பரமேஸ்வரனைக் குறிக்கும். இந்த இடத்தில், ஒரு கணத்துக்கும் குறைவாக இடைவெளி கொடுத்து இரண்டு அர்த்தங்களும் விளங்கும்படி பாட வேண்டும்” என்று ஆணையிட்ட மகா பெரியவரிடம், “இது எப்படிச் சாத்தியம்?” என்று தன் இயலாமையை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் எம்.எஸ்.

“நீயா பாடப்போறே? அவ பாடிடுவா, நீ ஏன் கவலைப்படறே?” என்று சொல்லியிருக்கிறார் பெரியவர். அதே மாதிரி, அந்த இடத்தில் உரிய முறையில் துல்லியமாகப் பாடினார் எம்.எஸ்.

ஒலிப்பதிவு முடிந்து ஒலிநாடா வெளியான தருணத்தில் எம்.எஸ்ஸிடம் மகா பெரியவர் சொன்னார்:

“சூரிய-சந்திரர்கள் உள்ளவரை உன் புகழ் இருக்கும்.”

அது சத்திய வாக்கு. பொய்க்காது!

– வீயெஸ்வி

தொடர்புக்கு: vsv1946@gmail.com

Source….www.tamil.thehindu.com

Natarajan

கடவுளைவிட மேலானது நம்பிக்கை! ……

September 15, 2015NatarajanLeave a comment

பெரியவாளோட பரம பக்தர் ஒருவருடைய அனுபவம்…..

டெல்லியில் ஸென்ட்ரல் கவர்ன்மென்ட் உத்யோகம். 1974 ல் காலை ஆபிஸுக்கு வந்து அட்டன்டன்ஸ் ரிஜிஸ்டரில் கையெழுத்து போடப் போனபோது ….எங்கே போடுவது? என்றுகூட தெரியாத அளவு திடீரென்று பார்வை போய்விட்டது! பகவானே! உடனேயே ஸப்தர்ஜங் ஹாஸ்பிடலுக்கு போய் காண்பித்தார். டாக்டர்களோ கண்ணாடி போட்டால்கூட பார்வை வருவது ஸந்தேஹம் என்று சொல்லிவிட்டனர். உடனே மெட்ராஸுக்கு வந்து அப்போதுதான் ப்ரபலமாகிக் கொண்டிருந்த டாக்டர் பத்ரிநாத்திடம் காண்பித்தார்.

அவர் எல்லா டெஸ்டும் பண்ணிவிட்டு இது “போட்டோ கொவாகுலேஷன் ” என்று சொல்லிவிட்டார். அதாவது ரெடினாவை ஒரு திரவம் மறைப்பதால்,உண்டாகும் ஒரு வ்யாதி. ஆபேரஷன் மூலம் அந்த திரவத்தை வற்றச் செய்யலாம். அதோடு ஒரு கண்ணாடியும் போட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என்று சொன்னார்.

என்ன ஆனாலும் பெரியவா தர்ஶனத்துக்கு அப்பறந்தான்! என்று மனஸை திடப்படுத்திக் கொண்டு, மறுநாள் தேனம்பாக்கத்தில் இருந்த பெரியவாளை தர்ஶனம் பண்ணப் போனார் டெல்லி பக்தர். நல்ல கூட்டம். அங்கே போனதும் இவர் மனஸில் ஒரு ஸங்கல்பம். “பெரியவாளா கூப்டு கேட்டாலொழிய அவர்கிட்ட எதுவும் சொல்லப் போறதில்லே” என்பதே! கிணத்தடியில் உட்கார்ந்திருந்த பெரியவா இவரையும் இவர் குடும்பத்தாரையும் எதுவும் கேட்காமல் ஆஸிர்வாதம் மட்டும் பண்ணினார்.

பக்தரும் குத்து மதிப்பாக பெரியவா இருந்த திசைக்கு நமஸ்காரம் பண்ணிவிட்டு, எதுவும் சொல்லாமல் வந்துவிட்டார். மறுநாள் கண்ணாடியுடன் டாக்டரை பார்க்கப் போனபோது கடைசி பொடி எழுத்து வரை ஈஸியாக படித்துவிட்டார். டாக்டர் பத்ரிநாத்துக்கோ ஆச்சர்யம்!

“என் மெடிக்கல் நாலெட்ஜை தாண்டி ஏதோ அதிஸயம் நடந்திருக்கு. ரெட்டினால நேத்திக்கு கசிஞ்சுண்டு இருந்த liquid இன்னிக்கு எப்டியோ ஒங்க ஸிஸ்டத்துக்குள்ள absorb ஆயிருக்கு” என்றார்.

“நேத்திக்கி பெரியவாளை தர்ஶனம் பண்ணினேன்….அவ்வளவுதான்!”

“என்னது? அவ்ளோவ்தானா! அதானே பாத்தேன்! மஹாவைத்யநாதன் ஒங்களுக்கு அனுக்ரஹம் பண்ணினதுக்கப்பறம் வேற யார் treatment குடுக்கணும்?…..” டாக்டர் பத்ரிநாத் பெரியவாளின் பரம பக்தராச்சே!

அவ்வளவுதான்! பெரியவா என்ற தெய்வத்திடம் நாம் எதுவுமே சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும் என்பதில்லை, என்ற பேருண்மையை டெல்லி பக்தர் அன்றே அப்போதே ப்ரத்யக்ஷமாக உணர்ந்தார். ஆனாலும், நம் மனித மனம் ‘குரங்கு’ இல்லையா? பக்தருக்கும் ஒரு ஸந்தேஹம் வந்தது….. “கண் பார்வை வந்தது…ஒருவேளை ரொம்ப நாளானதால, automaticஆ, மங்கின பார்வை தானாவே சரியாப் போய்டுத்தோ? இது இயற்கையா நடந்ததுதானோ?இதுல, நாமளா பெரியவாளோட கருணை…ன்னு, நடுவுல சொருகிட்டோமோ?” என்று அலைபாய்ந்தது.

‘கல்கி’ இதழில் அவருடைய கண் பார்வை கிடைத்த அனுபவம் வெளியாகியிருந்தது. அதை படித்துக் கொண்டிருக்கும் ஸமயத்தில்தான் இந்த பாழாப் போன ஸந்தேஹம். இந்த எண்ணம் தோன்றியதோ இல்லையோ, மேலே எதையுமே படிக்க முடியாதபடி பார்வை மங்கிவிட்டது!

“ஈஶ்வரா! என்னை மன்னிச்சுடுங்கோ!பெரியவா! ஸாக்ஷாத் சந்த்ரமௌலீஶ்வரனோட க்ருபையை ஸந்தேஹப்பட்டுட்டேனே! மஹாப்ரபோ! அடியேனோட பார்வையை பிச்சையா போடுங்கோ!” கண்ணீர் வழிய வாய் விட்டு அலறினார்.

அடுத்த க்ஷணம்…….இதோ…..மந்தஹாஸமான புன்னகையோடு தண்ட கமண்டலுவோடு இவருடைய அனுபவத்தோடு வெளிவந்த பெரியவாளின் ஜோதிப் பிழம்பான திவ்யமங்கள ரூபம் இவர் கண்ணுக்கு தெரிய ஆரம்பித்தது.

JAYA JAYA SHANKARA HARA HARA SHANKARA

Source….Input from a friend of mine

Natarajan

Pepsi CEO Indra Nooyi explains how an unusual daily ritual her mum made her practice as a child changed her life….

September 9, 2015NatarajanLeave a comment

In 2006, Indra Nooyi became PepsiCo’s first female CEO, as well as its first CEO not born in the US.

At a “Women in Leadership Panel” at 92Y in New York on Tuesday, Nooyi said she’s always pushed back against adversity and her confidence is built upon an unusual daily habit her mother made her and her older sister, Chandrika, practice when they were just 8 to 11 years old.

Nooyi grew up in the socially conservative city of Madras (now Chennai), India. Her motheradhered to some traditional beliefs — she stressed the importance of seeking a good husband early — but she also instilled in her two daughters the belief that they could grow up to become whoever they wanted.

“Every night at the dinner table, my mother would ask us to write a speech about what we would do if we were president, chief minister, or prime minister — every day would be a different world leader she’d ask us to play,” Nooyi said to the 92Y audience. “At the end of dinner, we had to give the speech, and she had to decide who she was going to vote for.”

The winner of the debate then signed a piece of paper that stated they had become whatever the world leader of the day was. The girls and their mum would laugh and have fun with it, but Nooyi said she and her sister came to appreciate it, even after they became too cool for the ritual when they hit adolescence.

“Even though my mother didn’t work and didn’t go to college, she lived a life vicariously through her daughters,” Nooyi said. “So she gave us that confidence to be whatever we wanted to be. That was an incredibly formative experience in my youth.”

That confidence was reinforced by her paternal grandfather, a charismatic judge. If he asked her to do a job as a child and she later told him that she was unable to do it the way he wanted, he would make her write “I will not make excuses” 200 times on a piece of paper. She became grateful for this punishment when she grew older.

Nooyi’s confidence and work ethic helped her achieve an MBA from the Yale School of Management in 1980 and to start building a successful career. Early on, she said men wouldn’t make eye contact with her in meetings and would consistently check her answers with one of her male colleagues. But rather than wilt under the pressure, she began to call men out on their actions, and it wouldn’t take long for them to realise she was highly adept at her job.

“In my heart I said, ‘I can do this better than anyone else can, and if everything else fails, they’re going to come to me and say, ‘Fix it,’ because I know I’m that good,” she said. “Remember, I could be president of India!”

Source….Richard Feloni in ….www.businessinsider.com

natarajan

Coimbatore Auto Driver’s Journey From Prison To The Venice Film Festival Is Inspiring…

September 8, 2015NatarajanLeave a comment

A class 10 dropout, ran away from home, did time in prison, became an auto driver, started writing novels while waiting for passengers, and now a part of the Venice Film Festival for the screening of a film that is based on his first novel.

This is Combaitore’s auto driver M.Chandrakumar’s journey in a nutshell.

Chadrakumar alias ‘Auto’ Chandran, a novelist in his spare time, penned a novel in 2006 narrating the brutality he suffered in a police lock-up in Andhra Pradesh. Little did he realise that 9 years later his work will take him to one of the best-known film festivals of the world.

What made him run away from home?

Due to a conflict with his family, he ran away from home. He slept on pavements, at bus stops, did odd jobs to earn a living. He travelled to Chennai, Madurai, Tuticorin, but it was the train journey to Hyderabad that changed his life.

“The train stopped at Vijayawada. That was the first time I clapped eyes on a river as vast as the Krishna. Smitten, I just hopped off the train to dive in.”

Apparently, he landed up in a prison for a ‘case of doubt’.

He started working as a hotel server in a village 42 km from Guntur, Andra Pradesh. In a cruel twist of fate, just when his life was sorted, he along with 3 of his friends were illegally detained by the police for nearly 13 days for a crime that he did not commit.

The horrifying 13-day experience inside the police lock-up influenced him to write his first novel ‘Lock Up’ after he was released.

Life in prison exposed Chandran to a whole new world. The 160-page novel described the atrocities meted out by the police on the prisoners.

He returned to Coimbatore in 1984 and published the novel in 2006. Few months later, the book received the ‘Best Document of Human Rights’ by a Human Rights Body headed by Justice V.R. Krishna Iyer.

Produced by Dhanush, his novel inspired Tamil director Vetrimaaran to make a movie ‘Visaranai’ and it will be premiered at the 72nd Venice International Film Festival.

Not only is ‘Visaranai’ the only Tamil film among the 20 movies selected from a total of 2000 movies from 120 countries worldwide, but also it is the first Tamil film to be ever premiered at the reputed film festival.

On the other hand, Chandrakumar does what he does best. He writes.

If you ever bump into his auto-rickshaw, you will find a bag. A bag stuffed with books and manuscripts behind his seat.

Source…Shuvro Ghoshal …www.storypick.com

Natarajan