Let’s meet a potter today – one who can touch clay and give it whatever shape he desires. His hands move in synch with his wheel. He knows the exact time and place when pressure should be increased or decreased.
He knows when to hold tight and when to let loose. But more than that, he knows when exactly he is needed, and when his work is done.
The potter here is busy helping his creation reach the point of perfection. He is protecting it from the harsh ways of the world, making sure nobody can harm what he has nurtured for so long.
And then comes the time to decorate, dress it up in those beautiful colours that the world wants to see it in, and leave it out to join the rest.
“It was time for her to meet the world now, to leave her father’s finger and be among other people,” he says.
But is he still talking about the pot? Find out here:
Looking back, all of us can imaging the time when the world was nothing more than a potter’s wheel and we were being shaped by our parents, carefully, lovingly, with gentle hands and worried hearts. But in the end, every potter sends his/her best work out in the world so it can go and create wonders. So do our parents.
This one is to salute their spirit and to thank them for all the love with which they help us be strong enough to go out and face the world.
Source……..Tanaya Singh in http://www.the betterindia.com
Jean Jullien is a renounced French illustrator currently living in London. His favorite subject is the ways in which modern society’s increasing dependence on phones and social networks is often interpreted mistakenly as signs of a real connection between people.What makes Jean’s work so wonderful is the rich does of irony and sarcasm he adds to every illustrations.
We put together some of his best illustrations that really make us think about many of the absurdities of our urban society and our way of life — above all, about how much we depend on all this fancy, yet alienating, technology. Maybe it’s time to put down your iPad and start a real conversation instead?
வந்தது ஓரிடம்
வாழ்ந்ததும் ஒரேயிடம்
எல்லாமும் எங்கள் ஏழு பேர் தான்
என எண்ணியிருந்தேன்…
இருபது வயது வரை!
அண்ணன் என்றும்
தங்கை என்றும் அறியாமல்
ஒருவர் மீது மற்றொருவர்
உருண்டு, புரண்டு, அடித்து, பிடித்து…
வாயில் உள்ளதை பிடுங்கி உண்டு
வந்ததை எல்லாம் வாங்கித் தின்று
எப்படி எல்லாம் வாழ்ந்தோம் அன்று…
இப்போது இல்லையே அப்போது போல்!
அண்ணன் எங்கோ ஒரு ஊரில்
தம்பி எங்கோ தனியாக
சண்டையோ, சச்சரவோ இல்லை
எனினும் இல்லையே அப்போதைய அன்பு!
நண்பர்களிடம் பல மணி நேரம் பேச்சு
குழந்தைகளுடன் நாள் முழுக்க கூத்து
பேசிப் பேசியே போரடிக்கிறோம்
அண்ணன், தம்பியிடம் அப்படியில்லையே…
இப்படி இருந்ததில்லையே அப்போது!
கும்பலாக குளியல்; ஒன்றாகத் தூக்கம்
தலை வார ஒரே அழுக்கு சீப்பு…
ஒரே தலையணையில் ஐந்து தலைகள்!
விழித்து பார்த்தால்…
தம்பியின் காலோ என் தலையில்
தங்கையின் கையோ என் வயிற்றில்
ஒன்றாக அமர்ந்து களேபர சாப்பாடு…
வீட்டில் ஒரே கூப்பாடு
மறந்து போனதே எவ்வாறு…
அன்பை விதைத்த
ஆசை தங்கையையும்
அடித்தாலும் ஓடி வந்து
அணைக்கும் தம்பியையும்
கதை சொல்லி தூங்க
வைத்த அக்காவையும்
பார்த்து பல வாரங்களாயிற்று…
தூக்கி வளர்த்த அவளின் குழந்தைகளையோ
பார்க்கவும் நேரமில்லை இப்போது!
அம்மா, அப்பா இருந்தும்
நாங்கள் ஏன் தனித்தனி மரங்களாய்…
பணம் இருந்திருந்தால்
ஒன்றாய் இருந்திருப்போமோ…
இப்போது அது இருக்கத் தானே செய்கிறது
ஆனாலும் எண்ணம் இல்லையே ஏன்…
இதுதான் வாழ்க்கை பயணமா…
அப்படியானால் ஒன்றாக ஏன் பிறந்தோம்
வெவ்வேறு தாய்க்கு பிறந்திருக்கலாமே!
அம்மா சொல்லியிருக்கிறாள்…
அவளுடையது கூட்டுக்குடும்பமாம்
நாங்கள் மட்டும் எப்படி தனித் தனியானோம்…
என்னுடன் என் மகன்
அண்ணனுடன் அவன் மகள்
தங்கையோ தன் மகனுடன்
அடுத்த மாநிலத்தில் அக்கா!
அனைவரும் முன் போல்
ஒன்றாய் வாழ வாய்ப்பில்லையா…
அதற்கு எங்களுக்கு மனமில்லையா?
அது பற்றி யோசிக்கவில்லையா…
தனிமரம் தோப்பாகாது என தெரிந்தும்
தோப்புகளை உருவாக்க முயற்சித்து
தோற்கிறோம் தினம்தோறும்
செடிகளை தோப்பாக எண்ணி!
மீண்டும் ஒன்றாக பிறக்கத் தான் முடியுமா?
மனமிருந்தால் இப்போது
ஒன்றாக வாழ முடியும்
இதன் பிறகாவது முயற்சிப்போமே!
The ‘I am Special’ calendar, , brought out by Swarga Foundation, Coimbatore, features people with neurological disorders, with the aim of spreading awareness about these disorders and sharing the stories of the special people who have overcome disabilities to live productive and fulfilling lives.
The front page of the special calendar by Swarga Foundation, Coimbatore, says it better than anything we can introduce this story with:
I am SPECIAL!
“I am not just special… I’m Limited EDITION.”
I hear my friends and my mom tell me I am special. I sometimes wonder “Is it my disability or my body?”
I know it is because of my mind, as life teaches me every minute.
The only disability in life is the absence of a positive attitude.
DISABILITY or DISEASE will not define my identity.
Swarga Foundation empathizes with special people and brings this calendar to you to create awareness about six neurological disorders: Spinal Injury, Multiple Sclerosis, Retinal Detachment, Cerebral Palsy, Autism, and Intellectual Disability.
The models showcased here are affected with one of these neurological disorders. These bravehearts are special not because they are diseased or disabled, but because of their contribution to people around them.
January-February: Anand Selvaraj
Anand Selvaraj has paraplegia. Paraplegia is usually caused by an injury to the spine or it can be a congenital condition that affects the neural elements of the spinal canal. The person usually develops loss of movement, sensation and reflexes from below where the injury has occurred.
Anand is an avid tennis player who has represented Tamil Nadu in numerous tournaments across India. Anand studied public health in the US.
“You can adapt or you can go into a cave and give up,” says Anand, who believes in being independent.
March-April: Swarnalatha J
Swarnalatha J has multiple sclerosis. This disorder of the central nervous system affects the brain and spine, which in turn leads to multiple disabilities. The symptoms range from minor visual disability to total paralysis, making even the simplest everyday task a Herculean one.
However, the ever so talented and versatile Swarnalatha is a motivational speaker, a counsellor, a singer, a puppeteer, a green crusader, a story writer, and a photographer. She converts every adversity into an opportunity.
“I believe in ‘ME’”, says Swarnalatha, who ‘moves better with support than with sympathy.’
May-June: Sabari Venkat
Sabari Venkat is affected with Retinal Detachment. When the retina is separated from its attachments to the underlying tissue within the eye, it is known as retinal detachment. This invariably leads to loss of vision. Sabari has lived with this disability all her life.
Sabari is a motivational speaker who loves to sing. She is also an ardent follower of Swami Vivekananda and has won many awards and recognition for reciting his speeches. She hopes to join the Indian Administrative Services someday, with the intention of eradicating corruption and illiteracy in India.
“The eyes are useless when the mind is blind,” says the happy-go-lucky Sabari.
July-August: Ashwathi
Ashwathi has what was once known as mental retardation and is now called Intellectual disability. This is a generalized neuro-developmental disorder that is characterized by poor intellectual and adaptive functioning. The main causes for this disability are abnormal genes, complications in pregnancy, exposure to toxins, iodine deficiency, and malnutrition.
Six-year-old Ashwathi is still learning to walk. She has no choice but to be extremely dependent upon her mother for all her needs. Her parents and teachers are helping her learn to live in this world.
Ashwathi says, “I am also a child of God. Lead me, guide me and walk beside me.”
September-October: Nishant Sriram
Nishant has autism. Autism is a developmental disorder that usually affects children in their developmental years. Due to this disorder, the individual exhibits limited social interaction, poor communication skills and restricted and repetitive behaviour.
Nishant is a very active person who loves being with nature. Trekking, cycling and many other adventure activities interest him. He is the winner of many awards for cycling in his state, as well as at the National Level Special Olympics. Nishant, who cannot speak, communicates with his keyboard.
He says, “If you don’t understand my silence, how will you understand my words?”
November-December: Dinisha
Dinisha has cerebral palsy. Poor coordination, stiff and weak muscles and tremors are the major problems faced by people with this condition. This disorder is caused by abnormal development of or damage to the brain, which results in permanent movement disorders.
Dinisha, with her infectious smile, loves dressing up well and taking part in singing and dancing activities. She may be silent but she makes friends fast and enjoys being in the company of people.
The special calendar is the brainchild of Swarnalatha, who is also featured in the calendar. She and her husband, Guruprasad, came up with this unique idea sometime in April this year and have been working on it ever since. Their organization, Swarga foundation, works with disabled persons.
The purpose of this calendar is to generate respect for people with special needs, to increase awareness about these disorders, to appreciate the outlook towards life of these wonderful people, and to celebrate their lives with them.
The foundation intends using the proceeds from the sale of these calendars to help patients affected with neurological diseases.
The calendar could not have been possible without Albi No (from That Moment Photography), who came up with the idea of also making a video of the models presented in the calendar. Suraj Kumar helped Swarnalatha with the script for the calendar as well as video. They have both done the voice-over in the video too. Sagar Morankar has sung the background score while Prasanna has played the music for the video.
Incidentally, Sagar Morankar is visually impaired. He is a classical singer from Kolkata and teaches music at ITC Music School. An athlete in his school days, Sagar was affected with muscular dystrophy at the age of 16. The doctors gave him only three years to live at that time but he beat the odds and went on to lead a happy and successful life.
For more details on what the Foundation does, visit here. You can place an order for the calendar here.
Source………Aparna menon….www.the betterindia.com …..About the author: Aparna Menon is a freelance writer, writing for various newspapers for the past 10 years. Her main fields of interest are wildlife, heritage and history. A keen traveler, she loves to read and write and does a lot of art work too.
To fix your mind on God, activities must be controlled. To successfully control them, you should overcome the handicaps of the gunas – satwa, rajas, and tamas. When these forces of natural impulse predominate and try to direct along their channels, you must pray to God to negate their pull. That is the first duty of a good devotee. The rule of nature is that the morning is the period of pure (satwic) quality, the noon of passionate (rajasic) quality, and the evening hour of dusk of dull (tamasic) quality. At dawn, the mind is calm and clear when awakened from the comfort of sleep liberated from agitations and depressions. In that mental condition, meditation on the Lord is very fruitful. This is the purpose of morning prayers (pratah-sandhya). But, ignoring the significance, people do rituals in a blind mechanical way. From now on perform the dawn worship after realising its inner and deeper meaning.
Have the Lord’s name within and the practice of your duty(swadharma) without. Even while engaging in selfless service, let your mind repeat the Lord’s Name. When rains pour on the mountain peaks and the water hurries down on all sides, no river emerges therefrom. However when the waters flow in a single direction, first a brook, then a stream, then a torrent, and finally a river is formed, and the rains reach the sea. Water that runs in one direction reaches the sea; water that flows in four directions soaks in and is lost. Mental tendencies (samskaras) are like this. Of what use are they if they merely come and go, this way today and that way tomorrow? The holy stream of good inborn desires must flow full and steady along the fields of holy thoughts and finally abide in the great ocean of bliss at the moment of death.
The merry season comes and goes, and once the decorations are packed up, presents are opened and the celebrations draw to a close, so does the Christmas spirit, and all the love, thoughtfulness, and unity that it brings. But what is it that discourages us from celebrating this joyous feast all year round? This year, with all my kind greetings and wishes, I would like to send you a reminder about something that is better than the observance of Christmas day, and that is – keeping Christmas.
Are you willing…
…to forget what you have done for other people,
and to remember what other people have done for you?
…to ignore what the world owes you,
and to think what you owe the world?
…to put your rights in the background,
and your duties in the middle distance,
and your chances to do a little more than your duty
in the foreground?
Are you willing…
…to see that men and women are just as real as you are,
and try to look behind their faces to their hearts,
hungry for joy?
…to own up to the fact that probably the only good reason
for your existence is not what you are going to get out of life,
but what you are going to give to life?
…to close your book of complaints against the management of the universe, and look around you for a place where
you can sow a few seeds of happiness?
Are you willing to do these things even for a day? Then you can keep Christmas.
Are you willing to stoop down and consider
the needs and desires of little children?
And to remember the weakness and loneliness of people growing old?
Are you willing…
…to stop asking how much your friends love you,
and ask yourself whether you love them enough?
…to bear in mind the things that other people have to bear in their hearts to try to understand what those who live in the same home with you really want, without waiting
for them to tell you?
Are you willing…
…to trim your lamp so that it will give more light and less smoke, and to carry it in front
so that your shadow will fall behind you?
…to make a grave for your ugly thoughts, and a garden with an open gate for your kind feelings ?
Are you willing…
…to believe that love is the strongest thing in the world? Stronger than hate, stronger than evil,
stronger than death?
And that the blessed life which began in Bethlehem
1,900 years ago is the image and brightness
of the Eternal Love?
Are you willing to do these things, even for a day?
Then you can keep Christmas.
And if you can keep it for a day,
why not always?
Share this reflection with your loved ones to wish them a happy Christmas, this year, and every day…
சென்னை மழை வெள்ளத்தின் தாண்டவம் இன்னும் நம்மை விட்டு நீங்கவில்லை. என்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்பதை உணர்வதற்குள் அநேகமாக சென்னையில் இருந்த அனைவரும் இந்தப் பேரிடருக்குள் சிக்கிக்கொண்டு தள்ளாடினோம்; தள்ளாடிக்கொண்டிருக்கிறோம்; தள்ளாடிக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம், முற்றிலும் வீழ்ந்துபோய்விடவில்லை. இதற்குக் காரணம் மழை, வெள்ளத் தாண்டவத்தின் உக்கிரத்துக்கு ஈடுகொடுக்கும் வகையில் மனிதநேயத்தைக் காட்டியவர்கள்தான்.
பெரிய பெரிய விஷயத்துக்கெல்லாம் போகத் தேவையில்லை. மழை ஓய்ந்த பிறகு, நீரின் முற்றுகையில் நான்கு நாட்கள் தவித்த பிறகு நண்பர் ஒருவர் மடிப்பாக்கத்தில் மூழ்கிய தனது வீட்டிலிருந்து அலுவலகத்துக்குக் கிளம்பி நடந்துவந்துகொண்டிருக்கிறார். அவர் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது பின்னால் ஒரு கார் வந்து நிற்பதுபோல் தோன்றியிருக்கிறது. திரும்பிப் பார்த்தால் காரிலிருந்து யாரோ ஒருவர் இறங்கிச் செல்வது தெரிந்திருக்கிறது. நண்பர் மேற்கொண்டு தன் வழியைப் பார்த்து நடந்து சென்றிருக்கிறார். கார் ஹாரன் சத்தம் கேட்டிருக்கிறது. நண்பர் ஓரமாக நடக்க முயன்றிருக்கிறார். அவரைச் சற்றுக் கடந்து பக்கவாட்டில் வந்து நின்றிருக்கிறது கார்.
கார்காரர் காரின் ஜன்னலை இறக்கிவிட்டுப் பாதசாரி நண்பரை அழைத்து “எங்கே போகணும் சொல்லுங்க, இறக்கிவிடுகிறேன்” என்றிருக்கிறார். நண்பருக்கு பேச்சே வரவில்லை. காருக்குள் ஏறிப் பின்சீட்டில் அமர்ந்துகொள்கிறார். நம்மிடம் இந்தச் சம்பவத்தை நெகிழ்ச்சியுடன் பகிர்ந்து கொண்டபோது நண்பர் இப்படிச்சொன்னார், “இதுபோன்ற ஒரு உதவியை இதற்கு முன் செய்தது ஒரு மீன்பாடி வண்டிக்காரர்தான். நடு இரவில் குழந்தைகள் மனைவியுடன் பைக்கில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது பெட்ரோல் இல்லாமல் வண்டி நின்றுவிட, என்ன செய்வதென்று நின்றுகொண்டிருந்தபோது அந்த வழியே வந்த மீன்பாடிக்காரர் தானாகவே வந்து, என்ன விஷயம் என்று கேட்டு உதவி செய்தார். அடித்தட்டு மக்கள் எப்போதும் அப்படித்தான். அதில் எந்த அதிசயமும் இல்லை.
ஆனால், மேல்தட்டு வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் தானாக லிஃப்ட் கொடுக்கும் அதிசயத்தை நிகழ்த்தியது இந்த மழை, வெள்ளம்தான். காரில் உட்கார்ந்த பிறகுதான் உணர்ந்தேன், எனக்கு முன்னாலும் அவர் ஒருவருக்கு லிஃப்ட் கொடுத்து இறக்கி விட்டிருக்கிறார்.”
காரில் லிஃப்ட் கொடுப்பது ஒரு சிறிய விஷயமாகத் தோன்றலாம். ஆனால், இந்த மழை, வெள்ளம் சமூகத்தின் மூலை முடுக்குகளிலெல்லாம் பாய்ந்து, அதன் உள்ளே புதைந்துபோயிருந்த பரிவுணர்வையெல்லாம் எந்த அளவுக்கு வெளிக்கொண்டு வந்திருக்கிறது என்பதற்கு ஒரு பருக்கை பதம் இது.
சிறிய அளவில் இப்படியென்றால் பெரிய அளவில் எத்தனையோ பேர் என்னவெல்லாமோ செய்து, ஏதும் செய்ய முடியாத நிலையில் இருப்பவர்களையெல்லாம் குற்றவுணர்வு கொள்ளவும் வைத்திருக்கிறார்கள். இவர்களில் பெரும்பாலானோரும் முகமற்றவர்கள். அதாவது, சமூகத்தால் அறியப்படாதவர்கள் என்பதுதான் மகத்தான செய்தி. உதவி செய்ய வந்தவர்களின் முகத்தில் மனிதம் என்ற ஸ்டிக்கரைத் தவிர வேறு ஏதும் ஒட்டப்பட்டிருக்கவில்லை என்பதை நாம் கவனித்தாக வேண்டும். முகம் தெரிந்த மனிதர்களுக்குச் சளைக்காமல் முகம்தெரியாத மனிதர்கள் எத்தனையோ பேர் எவ்வளவோ உதவிகளைச் செய்து தமிழக, இந்திய மக்களை மட்டுமல்ல உலகத்தினரையே வியப்பில் ஆழ்த்தியிருக்கிறார்கள்.
அடையாறுக்குப் பக்கத்தில் மழை, வெள்ளத்தால் மோசமாக பாதிக்கப் பட்டிருக்கும் பகுதியொன்றில் ஒருவர் தனது முகத்தில் துணியைக் கட்டிக்கொண்டு, பெரிய பாத்திரத்தில் சூடாகப் பால் காய்ச்சிக்கொண்டு, தண்ணீரில் கவனமாக நடந்துசென்று சிறுவர்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் விநியோகித்திருக்கிறார். அவர் யார் என்ன என்று கேட்டதற்கு, “அதெல்லாம் முக்கியமில்லாத விஷயம், நான் போய் இன்னும் பால் எடுத்துவருகிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டுப் போயிருக்கிறார். மனிதத்துக்கு சாதி, மதம், மொழி மட்டுமல்ல முகமும் கிடையாது என்பதை அவர் நிரூபித்துவிட்டிருக்கிறார்.
இதுவரை ஊடகங்களிலும் சமூக ஊடகங்களிலும் வெளிவராத தியாகம் அடுத்த நபருடையது. இன்னொரு நண்பர் சொன்ன தகவல். சாலையை மூழ்கடித்த வெள்ளத்தில் காரில் அவர் போய்க்கொண்டி ருந்தபோது ஒரு முஸ்லீம் பெரியவர் நடுச் சாலையில் கையில் ஒரு செடியைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றிருக்கிறார். இறங்கி என்னவென்று விசாரித்த அந்த நண்பருக்குக் கண்கலங்கிவிட்டது.
சாலையின் அந்த இடத்தில் ஒரு குழி ஏற்பட்டுவிட்டது என்றும், யாரும் அதற்குள் விழுந்துவிடக் கூடாது என்பதால் அடையாளத் துக்காகச் செடியைப் பிடித்துக்கொண்டு நிற்கிறேன் என்றும் அந்த முஸ்லீம் பெரியவர் சொல்லியிருக்கிறார். ஊன்றிவிட்டு நீங்கள் போயிருக்கலாமே என்று நண்பர் கேட்டதற்கு, ஓடும் நீரில் செடி நிற்க மாட்டேன் என்கிறது, அதனால்தான் அதைப் பிடித்துக்கொண்டு நிற்கிறேன் என்று அந்த முஸ்லீம் பெரியவர் சொல்லியிருக்கிறார். அதுமட்டுமல்ல நண்பர்களே, அடுத்து வரும் விஷயம் தான் நம்மை மிக மிக அற்பர்களாகவும், அந்த முஸ்லீம் பெரியவரை மகாத்மாவாகவும் ஆக்குகிறது.
நண்பரிடம் அந்தப் பெரியவர் இப்படிச் சொல்லியிருக்கிறார், ‘கடந்த நான்கு மணி நேரமா நான் இப்படி நின்னுக்கிட்டிருக்கேன். யாராச்சும் பார்த்துக்குவாங்கனு அப்படியே விட்டுட்டுப் போவ மனசே வரல.”
அந்தப் பெண்மணியின் வீட்டை வெள்ளம் முழுவதுமாக மூழ்கடித்துவிட்டது. கணவர், குழந்தைகளெல்லாம் எங்கெங்கோ தங்கவைக்கப்பட்டிருக்கின்றனர். அலுவலகம் ஒன்றில் துப்புரவுப் பணியைச் செய்துவருபவர் அவர். எல்லாவற்றையும் இழந்திருக்கும் நிலையில் அப்படியே சும்மா இருந்துவிட முடியுமா? பிழைப்பு நடத்தியாக வேண்டுமல்லவா! அலுவலகம் வந்துகொண்டிருக்கிறார்.
வேலை முடிந்த பின் எங்கே செல்வீர்கள் என்று அவரிடம் கேட்டதற்கு, “வீட்டுக்குத்தான்” என்று பதில் வந்தது. இந்த நிலையில் வீட்டுக்கு ஏன் செல்ல வேண்டும் என்று கேட்டால், “பாவங்க, ஏழு தெருநாய்களுக்கு நான்தான் சோறு போட்டு வளக்குறேன். நான் இல்லாட்டி அதுங்க அவ்வளவுதான். அதுங்களுக்காக நான் அங்க போய்த்தானே ஆவணும்.”
அதே போல் ஹிப்ஹாப் தமிழன் பகிர்ந்துகொண்ட செய்தி இது: “வெள்ளத்தால் அதிகம் பாதிக்கப்பட்ட கோட்டூர்புரம்-ஆர்.ஏ.புரம் பகுதிக்கு நடுவில்தான் இருக்கிறது எங்கள் அலுவலகம். 5 நாட்களாக இங்கு மின்சாரமோ தொலைத்தொடர்போ இல்லாததால் என்ன நடக்கிறது என்றுகூட தெரிந்துகொள்ள முடியாத சூழல். நாங்கள் வசிக்கும் தெருவில் மட்டும் நீர் தேக்கம் சற்று குறைவு.
சரி தப்பித்துவிட்டோமே, கிளம்பிவிடலாமா என நினைத்துத் தெருமுனைக்குச் சென்றால், எங்கள் அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கும் பணிப்பெண் விஜயா அக்கா ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் தன்னிடம் இருந்த அனைத்துப் பொருள்களையும் சமைத்துக்கொண்டிருக்கிறார். “தம்பி ஏரியா பூரா தண்ணிபா, நம்ம ஸ்டூடியோல இருக்குற தண்ணி கேனை எடுத்துக் குடுத்துறலாமா” எனக் கேட்கிறார். இதில் அவர் மகளுக்கு 1 வாரமாக டைஃபாய்டு வேறு. செருப்பால் அடித்ததுபோல் இருந்தது. யார் இவர்? எதற்காக இந்தச் சமூகத்திற்கு இவ்வளவு செய்ய வேண்டும்? இதில் நாம் வேறு கோவை கிளம்பிவிடலாமா என யோசித்திருக்கிறோமே. ச்சீ என்று தோன்றியது.’
இவர்கள் மட்டுமல்ல. ஒட்டுமொத்த சமூகத்தாலும் தினசரி சூறையாடப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் வாழ்வு பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருக்கும் பெண்களுடையது. ஆனால், அந்த நிலையிலும் மகாராஷ்டிரத்தைச் சேர்ந்த பாலியல் தொழிலாளர்கள் ஒரு நாள் பட்டினி கிடந்து சென்னைக்கு நிவாரணமாக ஒரு லட்சம் அனுப்பியிருக்கிறார்கள். சமூகத்தால் கொஞ்சம் கூட பொருட்படுத்தப்படாதவர்கள் நரிக்குறவர் இன மக்கள். இந்நிலையில் அவினாசியைச் சேர்ந்த நரிக்குறவர்கள் வெள்ள நிவாரணத்துக்காக 100 பாய்களை வழங்கியிருக்கிறார்கள்.
இருப்பவர் கொடுப்பதைவிட இல்லாதவர்கள் கொடுப்பது அளவில் எவ்வளவு சிறிதானாலும் மதிப்பில் கோடி கோடி மடங்கு உயர்ந்தது என்பதைப் பாலியல் தொழிலாளிகளும் நரிக்குறவர்களும் நிரூபித்திருக்கிறார்கள். எல்லோருக்குள்ளும் ‘மகாத்மா’ குணம் உறைந்திருக்கிறது. ஆனால், அதை உசுப்பிவிட்டு உயிர் கொடுத்திருப்பது இவர்கள் மட்டும்தான். ஆகவே, இவர்களை ‘மகாத்மாக்கள்’ என்று அழைப்பதில் எந்தத் தவறுமில்லை.
சென்னை வீழ்ந்துபோகாததற்கு மட்டுமல்ல, உலகம் இன்னும் அழிந்துபோகாததற்கும் இந்த மகாத்மாக்கள்தான் காரணம். ஏனென்றால், இன்னொரு மகாத்மா இப்படிச் சொல்லியிருக்கிறார்: “இன்று உலகில் எண்ணற்ற மக்கள் உயிரோடிருக்கிறார்கள் என்றால் அதன் பொருள், உலகம் தொடர்வது ஆயுத பலத்தினால் அல்ல. மாறாக உண்மை அல்லது அன்பு ஆகியவற்றின் பலத்தினால்தான் என்று பொருள். இத்தனை யுத்தங்கள் நடந்த பின்னரும் உலகம் அழியவில்லை என்பதே இந்த சக்திகளின் மறுக்க முடியாத வெற்றி.”
The net result of all this living and toiling is whatever comes to memory at the last moment of life. Therefore direct the entire current of life towards acquisition of the mental tendency (samskara) that you want to have during the last moment. The feeling that dominates the moment of death works with great force in the coming life. This truth must guide a person for the journey of this life too, for inborn desires are the wherewithal for this journey as well as for the journey after this. Therefore from tomorrow, always keep death, which is inevitable, before the eye of memory and engage yourself in the journey of life with good wishes for all, with strict adherence to truth, seeking always the company of the good, and with the mind always fixed on the Lord. Avoid evil deeds, hateful and harmful thoughts, and don’t get attached to the world. If you live thus, your last moment will be pure, sweet, and blessed.
Here’s a heartwarming story that will bring home the lesson that the simplest of things in life cannot be taken for granted.
As told by Poonam Tyagi to the better india .com
……………………………………
Ranjeet and Sanjeet are two brothers, enrolled with us for free tuition classes. Sons of a rickshaw puller, they would occasionally substitute for their father in the rickshaw queue at the metro station, waiting for new customers while their father would drink a quick cup of tea. Stopping this practice became our pre condition to teaching them, and they agreed.
Before I proceed further, you need to know, who “we” are and why do these children come to “us.”
I think most of us have an in-built desire to help others. It takes shape in many ways – trying to teach an underprivileged person is one of them.
Ranjeet and Sanjeet
In a place like India, where domestic servants are generally illiterate, in many households you will see the lady of the house trying to teach the basics of language and maths to the help in the house. I also grew up seeing my mother teaching our domestics. Our servants sitting next to her in the winter, peeling peas and reciting tables, was a common sight. Even the sabziwala would take out his notebook after giving her the vegetables and would show her his homework!
After quitting my job as a computer teacher to start my own NGO, I started helping out the children of my maidservant in their studies. My good friend Radha was also doing the same thing, but in a much better way. She had asked the children she taught to bring their friends as well and was taking daily classes for them.
In the winter, both of us decided to sit in the sun and continue with our classes together – where I would teach the children maths and science, while Radha took care of English, general knowledge and moral science.
It gave us a lot of visibility and some other maids, guards, our society plumber, etc., also started enquiring if they could bring their children to us to study. Soon, “free tuitions bymadam log” became popular.
We were also lucky to get some wonderful volunteers. Mrs. Bawa had retired as a principal and took to the job as a fish to water. Sheetala, Shashi and Sangeeta became regular teachers. That forced us to become more organised and we divided the children according to age groups and set up a timetable for the study of different subjects.
Now, Radha and I run these classes in two shifts in our respective homes, based on the government school timings in our building. Since the government school teaches girls in the morning and boys in the afternoon, we have the opposite schedule – we teach boys in the morning and girls in the evening.
Ranjeet and Sanjeet are two of our students. Though real brothers, they are poles apart in their nature and intelligence level. While one has a flair for maths and is blessed with a photographic memory, he is restless and lacks interest in the regular way of learning. The other one makes up for his low IQ with his sincerity and hard work.
The two boys are generally on no talking terms with each other. We soon realised they never come to the classes together. Rather, they would take turns to attend the classes. We thought the reason for this was sibling rivalry and didn’t give the matter a second thought. Until one fine day, when I had only two students, I managed to get the introvert brother in a talking mood.
Besides other things, the shocking truth emerged as to why they don’t attend the classes together. The bone of contention here was the one pair of chappals (slippers) that both the brothers were supposed to share.
I remember watching an award winning foreign film (Afghan I think) on TV once, where a brother and sister were sharing a pair of running shoes. It was a beautiful touching story, very well narrated – convincing to me because it was happening far away in some war affected country. But believe me, in my wildest dreams I wouldn’t have believed that such things happen right under our nose, in the capital of our country no less and not in any remote village!
I discussed the matter with the other volunteers and soon “Project Chappal” was launched. In order to help maintain the dignity of the boys we decided to buy slippers for all the children.
We were keen to get some good quality branded stuff but they vetoed it. All of them had seen and liked something or the other in the local shukkar bazaar (Friday market) and wanted to buy from there.
The kids, at shukkar bazaar (Friday market)
Without mobile phones, assembling at one place in the crowded market was a major task. But they coordinated beautifully and even bargained with the shopkeepers, making sure that all the little ones bought something slightly bigger than their current size that they could grow into.
For most of them it was the first time they were taken to any shop and allowed to choose something on their own. There were no parents around to force decisions on them and, as far as we were concerned, the entire bill was way below our budget. We started looking around to see what we could buy them next – T-shirts or caps for the boys and leggings for the girls!
Once the shopping was over and they were allowed to wear their new purchases back home, their happiness knew no bounds. We found so much joy in looking at their innocent faces beaming with pride.
What a contrast to children from affluent families! You come across so many of them in leading malls these days, purchasing footwear at exorbitant prices – but they hardly look happy because it’s no big deal for them.
The kids show off their brand new chappals
The shopping trip worked as a big incentive for our kids to be regular in attendance and to do so many other things properly too. We learnt a lot from making a small difference in their lives. We never knew that spending a small amount of money would bring so much happiness to them and us.
As far as Sanjeet and Ranjeet are concerned, they are almost regular now. At least they keep smiling at each other. With Sanjeet, talking is not easy in any case. The best part is that they will never know the other children owe them something and should be thankful to them – for all their new chappals!
Take off with Natarajan 