Life is tough, and if you thought that the lives of animals were any easier, you’re wrong. Nature itself brings a lot of challenges we all have to face – whether you’re human or not. But essentially, life is created in such a way so as to enable us to withstand the challenges and overcome the hardships they bring. If there’s one creature in nature that’s a perfect example of this -it’s undoubtedly the bird, with all its patience and perseverance. Here’s what this beautiful animal can teach us about life…
Source……..www.ba-bamail.com Natarajan |
Earth
Message for the Day…” One should earnestly investigate the presence of Divinity in human life …”
When you become conscious of the light, acquire wisdom and realise the meaning of existence, you will be transported from agony to ecstasy. Light here does not signify the light of the Sun, the Moon or the lamp, but that of the heart. Wisdom does not refer to scientific wisdom, but enlightenment brought about by the transformation of the heart. What about existence? Awareness of your own true reality is the proper meaning of existence. The awareness of your reality lies in the realisation that you are not the body, the mind or the senses. True realisation lies in understanding the fact that you are based on a transcendental principle that goes beyond the boundaries of matter. One should earnestly investigate the presence of Divinity in human life. Awareness of one’s own duty is tantamount to the awareness of Divinity in human life.
Images of the Day…Monday Night Moon and Jupiter…….
EarthSky friends capture the night sky’s 2 brightest objects, the moon and Jupiter, on Monday night, March 21.
Moon and Jupiter – March 21 2016 – photographed in Tucson, Arizona by Eliot Herman.
Jupiter and moon on March 21, 2016 from Jacob Zimmer in Louisville, Kentucky.
Moon and Jupiter on March 21, 2016 from Karl Diefenderfer in Pennsylvania.
Source…….www.earthsky.org
Natarajan
Anand Prakash saved a billion of Facebook users……
People think I do this for money, but I don’t. I do it because I value data privacy, says Anand Prakash.
Throwing a backpack casually over a table in a coffee house, Anand Prakash is completely in sync with his new-found popularity. “Ask me your questions,” says the 22-year-old who agrees that he is getting used to interviews.
Bengaluru-based Prakash’s name attracted attention after his blog post started seeing traction. Prakash wrote about how he had found a “simple vulnerability” on Facebook, for which the networking portal gave him a bounty of $15,000.
But this wasn’t the first time that Prakash, a security engineer at Flipkart, was rewarded for finding a bug. He has spotted 90 bugs for Facebook alone and about 30 for Twitter. Those who have given him bounties in the past for reporting security vulnerabilities include global web giants such as Google, Red Hat, Dropbox, Adobe, eBay and PayPal.
What was alarming about this particular bug was that it instantly allowed Prakash access to accounts of the billion users Facebook has — credit and debit card details, personal photos and more. Prakash’s friend and colleague Ankur Bhargava, also a security analyst, explains that Prakash got the bounty not for the bug itself, but because of the severe consequences that it could have.
“If this bug was sold in the grey market where hackers could have exploited it, Anand could have easily made millions of dollars,” says Bhargava. “He could have earned easy money, but he chose not to and waited till Facebook fixed the bug before making the bug public.” Similarly, when Prakash found a bug on Zomato and had access to all of its user accounts, he reported it straight to Zomato. There was no bounty for this one.
“People think I do this for money, but I don’t. I do it because I value data privacy,” says Prakash. His parents, back home in Rajasthan,
do not understand his work, but just know he has grown to spend a lot of time with computers now.
Once an intern with the cyber crime cell of the Gurgaon police, Prakash recalls seeing young girls walking into the police station to report harassment. “It was so disturbing to see them in tears. The main issue was of their private data being leaked. It was all happening in real time and I realised the importance of data security measures,” he says.
Prakash’s interest in website security dates back to pre-Facebook days in India, the days when Orkut was all the rage. “A friend bet that I couldn’t hack into his account; I didn’t even know how these things worked, so I just started looking things up,” he says. He went on to win the bet.
“Anand has found a lot of cool bugs on different websites; it’s his perspective and attitude towards things that makes him stand out against the rest. Hacking is a technique, but how you break things down and the way you think about it also matters,” says Bhargava.
Prakash doesn’t check in on Facebook, no matter where he goes, has no (private) messages online, or even a display picture on WhatsApp — Prakash is solely on social media to find and fix security vulnerabilities. “I never store my card details online, either — it’s just not safe,” he says.
In the days to come, Prakash has the tough task of sifting through his social media accounts. The morning after he first blogged about finding this particular bug, he had 500 new followers on Twitter and had hundreds of messages waiting for him on Facebook. Most of these were requests from those who wanted Prakash to hack into their girlfriends’ accounts.
Happy to be at Flipkart “because it’s a really cool and chilled-out place to work,” Prakash is also excited about what the future holds as he dreams of going the entrepreneurial way soon.
Image: Anand Prakash. Photograph, courtesy his Facebook page.
Source……..www.rediff.com
natarajan
இந்த வாரக் கவிதை ….இலவசம் என்னும் வசியம் !!!
இலவசம் என்னும் வசியம்
…………………..
இது இலவசம் …அது இலவசம் என கூவி உன்னை அவர் அவர் தம்
வசம் இழுக்க காத்திருக்கு ஒரு பெரிய கூட்டம் ….எல்லாம் உன்
ஒரே ஒரு ஓட்டுக்காக!!! ….சற்றே யோசி தம்பி …என்ன இல்லை
உன் வசம் ?
மசிய வேண்டுமா நீ இலவச வசியம் காட்டி மயக்கும் கூட்டம் முன்னால்?
அவசியமா உனக்கு இன்னும் உன் தன் மான இழப்பு ? நீ ஒருவன்
யோசிக்க ஆரம்பித்தால் உன் பின்னல் திரளும் ஒரு பெரும் கூட்டம்
வசிய மருந்து நமக்கு வேண்டவே வேண்டாம் என்று சொல்ல !
வசிய மருந்தும் வேண்டாம் …நீ யார் வசமும் விழவும் வேண்டாம்
நீ இருக்க வேண்டும் நீயாக …உன் முடிவு இருக்க வேண்டும்
தெளிவாக …உறுதியாக … உன் தேர்வு யார் என்று ..!!!
இன்று நீ எடுக்கும் முடிவு கட்டாயம் ஒரு நாள் யோசிக்க வைக்கும்
உன் வாக்கை யாசிக்கும் கூட்டத்தையும் சேர்த்து !
உன்னால் முடியும் தம்பி…இந்த நாட்டின் எதிர் காலம் இருக்கு
உன் முடிவை நம்பி !!!
Natarajan
Message for the Day…” The day you realise the purpose of life, You undergo a total transformation …”
t is the foremost duty of students to transform every activity of life into one of strength and beauty. But unfortunately, the education system of today fails to nourish the qualities of wholesomeness, unity and love, which are the hallmarks of true education. Students must realise that their lifespan is fast melting away like ice, whether they care to improve or not. Students of today are blind to the goal of life; many do not even feel the pain of not knowing the purpose of life. Only one in a million strives to realise the essence of life. This striving is the steppingstone for the realisation of the purpose of life. Many people feel that the acquisition of food, clothing, shelter, wealth, conveniences, and comforts constitute the very purpose of life. Life remains a tragedy as long as people toil under this kind of delusion. The day you realise the purpose of life, you undergo a total transformation, from agony (vedhana) to freedom from pain(nirvedhana)
Dharavi…….. Redesigned !!!
IMAGE: Is this all a potter’s wheel can churn out, ask Jorge Mañes Rubio and Amanda Pinatih. Photograph: Kind courtesy Design Studio Dharavi<
Museum is not exactly the word that comes to mind when you step into this little square of open land near the Kumbharwada (Potters’s Colony) signal in Dharavi, Mumbai’s much coveted real estate that sprawls over nearly 600 acres, houses families cheek-by-jowl in tiny one-room homes that lean into each other, accessed by everything from roads to very, very, very narrow lanes bisected by vein-like gutters though which flows sludge-like, smelly dark liquid… the amalgamated refuse of the thousands of people who inhabit this patch of land once infamously known as Asia’s largest slum and then made famous by Danny Boyle’s Slumdog Millionaire.
In front of you is a bright white 8 feet by 4 feet cart, a little like the one you see pushed vegetable vendors all over Mumbai. Only, it is larger, made of metal, brightly lit, with brick-coloured panels that open welcomingly to 24 feet, can bear the weight of almost 1,000 kgs and looks quite out-of-place.
It is this dichotomy that, hope Amsterdam-based artists Jorge Mañes Rubio and Amanda Pinatih, will draw the people of Mumbai in. And inspire the people of Dharavi, many of whom stand around stoically, wondering what was happening.
“Museum,” say best friends Akansha, Ayesha and Riya, bright eyed 10-year-old Class 6 students who stay nearby. They explain that museums normally “carry things about the past” but this one is different. This one, they proudly say, showcases “Dharavi ki kala (the creativity of Dharavi).”
That, says 31-year-old Rubio, is the museum’s very purpose. Both Rubio and Pinaith admire the way the denizens of Dharavi have found ways to earn a living. “You can bring a purse here,” says Rubio, “or a jacket, or hand over a design for shoes, and they will replicate it for you.”
What they hope this museum will do is help the citizens of Dharavi tap into their creativity.
Looking around him, says Rubio, is motivation enough, as he recalls his first visit to Dharavi four years ago. Crammed into tiny spaces, where you would believe a nuclear family could live, hundreds of cottage industries flourish, making everything from earthen lamps to designer rip-off to food products to even soaps.
With a dash of creativity, they hope these entrepreneurs — from those who maintain their generations old family trade to those who are using the latest technology to set up new business — will be able to expand the scope of what they do, reach wider audiences and make more money.
To break the communication barrier, and earn the trust of the residents of Dharavi, they turned to URBZ, an experimental urban research and action collective. It was here that they met Shyam Kanle, who lives in Dharavi and has been working to improve the condition of its residents. Kanle, who belongs to a family of basket weavers and broom makers, stepped in as facilitator.
On February 18, the museum launched in Kumbharwada with exhibits made by the potters, given a design and colour spin by Rubio and his team, whose effort is being supported by the Creative Industries Fund NL and The Art of Impact.
The museum, says Rubio, who has bundled up his hair in a bun to beat the heat, is interactive and will include workshops and, like a few days ago, even a cricket match. Each of the items in the museum, emphasises Rubio, is made by local talent.
Yes, those are bats and you are supposed to play with them. To add some more change, Design Museum Dharavi offers modified gloves and stumps too.
Photograph: Kind courtesy Design Museum Dharavi
Twenty-seven hand-crafted bats, made from recycled wood in different shapes, sizes and designs, are tested by four teams from across Dharavi. Each has a brightly coloured grip. The leather gloves, too, are handcrafted and features different styles. Each team had its own uniquely designed tee shirt.
Photograph: Kind courtesy Design Museum Dharavi
Now that the bats and gloves had been designed, it was time for some intense concentration and a game of cricket. Even the pink stumps did not distract the players.
While some of the bats worked, others shattered in a matter of minutes.
Photograph: Kind courtesy Design Museum Dharavi
But the teams had a good time, and slipper-clad team Purple won the Golden Stumps 🙂
Photograph: Kind courtesy Design Museum Dharavi
The launch exhibit celebrated matkas (pots used to store water and keep it cool), brooms and tea cups.
Pots, that were generally stacked one top the other to save space, were given an exotic design spin.
Photograph: Uttam Ghosh/Rediff.com
Why should a cup look like a cup? “Why indeed?” asks Rubio as he spotlights the exotic shapes of the cups, with handles shaped like the human ear, triangles or even rectangles, all inspired, he solemnly assures, from the varied ways in which he has watched the Dharavi residents pick up a hot cup of chai.
Photograph: Uttam Ghosh/Rediff.com
Resting on a pristine white block placed on a brightly coloured reed mat are still more exotic tea cups even more exotic handles. A couple look like diyas and we wonder how useful they would be while sipping a hot beverage.
Photograph: Uttam Ghosh/Rediff.com
Experiment is everything, seems to be the motto. So there are more cup; some with saucers. “Sharing a cup of tea or sipping it from a saucer,” says Rubio is something he has noticed as he watched endless cups of chai make their way down thirsty throats.
Photograph: Uttam Ghosh/Rediff.com
Rubio and Pinatih share a moment with Shyam Kanle, who has helped them with the project, as they celebrate the launch of what has been called the first ever moving slum museum in the world.
Photograph: Uttam Ghosh/Rediff.com
Best friends Akansha, Ayesha and Riya, who stay nearby, pose in front of the three-sided broom (in the corner) which they have made themselves and of which they are very, very proud.
You might thing that broom is good for dusting…
Photograph: Uttam Ghosh/Rediff.com
…But Rubio has other ideas. “Why not look at it as hand-held fan,” he asks with a smile.
Photograph: Uttam Ghosh/Rediff.com
These exhibits grabbed a lot of attention. Not only were they bright and colourful, nobody seemed to know what they actually were.
“Diaries?” somebody ventured. Touching them put paid to that idea.
“Tiles?”
“Door-stoppers?”
“Coasters?”
“Design samples,” says Rubio, “that the potters can offer as options to their clients.”
Photograph: Uttam Ghosh/Rediff.com
And these, ladies and gentlemen, were the most excited visitors to the museum.
Photograph: Uttam Ghosh/Rediff.com
Savera R Someshwar / Rediff.com
Source…….www.rediff.com
Natarajan
பாட்டில் குடிநீர்: அறிந்ததும் அறியாததும்…. உலகத் தண்ணீர் நாள்: மார்ச் 22…
உலகத் தண்ணீர் நாள்: மார்ச் 22
வெயில் காலம் வருகிறது. உடல் வெப்பத்தையும் தண்ணீர் தாகத்தையும் தணித்துக்கொள்ளத் தண்ணீர் தேவைப்படும். அந்தக் காலத்தில் வீட்டுக்கொரு பானைத் தண்ணீர் தாகம் தணித்தது. பொது இடங்களில் தண்ணீர் பந்தல்கள் முளைத்தன. தண்ணீரைப் போய் யாராவது விற்பார்களா என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்த காலம் போய், தண்ணீர் வர்த்தகம் மிகப் பெரிய அளவில் கோலோச்சிக் கொண்டிருக்கும் காலம் இது.
தண்ணீர் இன்றைக்கு இலவசமில்லை. எவ்வளவு அவசரமென்றாலும், ஒரு லிட்டர் பாட்டில் குடிநீரை 15-20 ரூபாய் கொடுத்து வாங்க வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறோம். பாட்டில் குடிநீர் நம் பாக்கெட்டைப் பதம் பார்ப்பது மட்டுமில்லாமல், வேறு பல சூழலியல் கேடுகளையும் சேர்த்தே செய்கிறது. அவை என்ன?:
>> சாப்பிடாமல் ஒருவர் சராசரியாக 10 நாட்களுக்கு மேல் உயிர் வாழ முடியும். ஆனால், தண்ணீர் குடிக்காமல் மூன்று முதல் 5 நாட்கள்தான் இருக்க முடியும். எனவே, சுத்தமான, குறைந்த விலையில் கிடைக்கக்கூடிய தண்ணீர் என்பது ஒவ்வொருவருடைய அடிப்படை உரிமை.
>> உலகில் தூய்மையின் அடையாளமாகக் கருதப்படும் தண்ணீர் மாசுபாட்டதற்கு அடிப்படைக் காரணம் நகர்மயமாதலும், தொழிற்சாலைகளும்தான். ஆனால், இன்றைக்குத் தொழிற்சாலைகள் சுத்தமான தண்ணீர் என்பதையே ஒரு விற்பனைப் பண்டமாக்கிவிட்டன.
>> 19-ம் நூற்றாண்டில் தங்கம் மதிப்புமிக்கதாக இருந்ததால், பணக்காரர்கள், முதலாளிகள் அதைத் தேடி ஓடினர். கடந்த நூற்றாண்டில் ‘கறுப்புத் தங்கம்’ என்று பெட்ரோல் அழைக்கப்பட்டது போல், இந்த நூற்றாண்டில் ‘நீலத் தங்கம்’ என்று அழைக்கப்பட்டுத் தண்ணீர் வர்த்தகத்தில் முதலீடுகள் குவிந்துள்ளன. பாட்டில் குடிநீர் விற்பனை மட்டுமல்லாமல், நகராட்சி தண்ணீர் விநியோகத்திலும் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் கால்பதிப்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்.
> சுற்றுப்புறச் சுகாதாரம், உடல்நல அக்கறை அதிகமுள்ள இந்தக் காலத்தில் பாட்டில் குடிநீர்தான் சுத்தமானது என்று மூடநம்பிக்கை பரவலாக உள்ளது. அது மாநகராட்சி, நகராட்சி தண்ணீரோ, ஆழ்துளைக் கிணற்றுத் தண்ணீரோ – குடிக்கக்கூடிய தண்ணீர் இன்னமும் குறைந்த செலவில் கிடைத்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. அதைக் காய்ச்சிப் பயன்படுத்தாமல் பாட்டில் குடிநீரைக் குடிப்பதால், பிளாஸ்டிக் குப்பை கோடிக்கணக்கில் சேர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.
>> பாட்டில் குடிநீர் பயன்பாட்டால், ஒவ்வோர் ஆண்டும் 15 கோடி கிலோ பிளாஸ்டிக் குப்பை சேர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. இது 7,500 திமிங்கிலங்களின் எடைக்குச் சமம். அமெரிக்காவில் ஒரு நாளில் தூக்கியெறியப்படும் குடிநீர் பாட்டில்களின் எண்ணிக்கை 6 கோடி.
>> வடக்கு பசிஃபிக் குப்பை சுழற்சி (Gyre) என்ற பெரும் குப்பை மலை பசிஃபிக் கடலில் சுழன்று கொண்டிருக்கிறது. இதன் குறைந்தபட்சப் பரப்பு ஏழு லட்சம் சதுரக் கிலோமீட்டர்.
>> அமெரிக்காவிலேயே வாங்கப்படும் ஐந்து பிளாஸ்டிக் குடிநீர் பாட்டில்களில் ஒன்று மட்டுமே மறுசுழற்சிக்குச் செல்கிறது. இந்திய நிலைமையைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். இந்தியாவில் 100-ல் 5 பிளாஸ்டிக் பாட்டில்கள் மறுசுழற்சிக்குச் செல்வதே ஆச்சரியம்தான்.
>> பிளாஸ்டிக் (PET) பாட்டில்கள், பிளாஸ்டிக் கலன்கள் உற்பத்தியில் பாதிக்கு மேல் குடிநீர் பாட்டில்கள் பயன்பாட்டுக்காகவே உற்பத்தி செய்யப்படுகின்றன.
>> ஒரு லிட்டர் பாட்டில் குடிநீரின் உற்பத்தி நடைமுறை, போக்குவரத்து போன்றவற்றுக்காகக் குறைந்தபட்சம் 100 மி.லி. பெட்ரோல் செலவாகிறது. அது மட்டுமல்லாமல் பெட் பாட்டில்களின் அடிப்படை மூலப்பொருள் கச்சா எண்ணெய்தான். பெட் பிளாஸ்டிக் பாட்டில்கள் தயாரிப்பு, பயன்பாடு, குப்பையாகப் போடப்படுவது என பல்வேறு வகைகளில் சுற்றுச்சூழல் மாசுபடுகிறது, சந்தேகமில்லாமல் புவி வெப்பமடைகிறது.
>> இன்றைக்குச் சந்தையில் ஒரு லிட்டர் பெட்ரோல் – டீசலின் சராசரி விலை ரூ. 50 – 60. ஒரு லிட்டர் பாட்டில் குடிநீரின் விலை சராசரியாக ரூ. 15-20. அதாவது நான்கில் அல்லது மூன்றில் ஒரு பாகம். எதிர்காலத்தில் பாட்டில் குடிநீரின் விலை இன்னும் அதிகரிக்கலாம். இதிலிருந்து நாம் எவ்வளவு வீணாகச் செலவு செய்கிறோம் என்பதை உணர்ந்துகொள்ளலாம். அது மட்டுமல்ல, கச்சா எண்ணெயின் கடினமான சுத்திகரிப்பு நடைமுறையில் முதலீடு செய்து பெட்ரோல், டீசலாகப் பிரித்து விற்பதை விடவும், எளிதாகக் கிடைக்கும் தண்ணீரைச் சுத்திகரித்து ஒரு நிறுவனம் எவ்வளவு சம்பாதிக்கிறது என்பதையும் தெரிந்துகொள்ளலாம்.
> ஒரு பாட்டில் குடிநீரை உற்பத்தி செய்வதில் தண்ணீரைவிட, பிளாஸ்டிக் பாட்டில், மூடி, லேபிள் போன்ற மற்ற அம்சங்களுக்கே அதிக அளவு செலவிடப்படுகிறது. பிறகு பாட்டிலைப் பேக் செய்ய, போக்குவரத்துக்கு, கடைசியாக மயக்கும் விளம்பரத்துக்குச் செலவு செய்யப்படுகிறது.
>> பாட்டில் குடிநீர் நிறுவனங்கள் ஆறுகள், நீர்நிலைகளில் இருந்து ஒரு லிட்டருக்கு 1.50 பைசா முதல் 3.75 பைசா என்ற விலையில் தண்ணீரை மிகக் குறைந்த விலைக்கு வாங்குகின்றன. அதைச் சுத்திகரிக்க 0.25 பைசா, பிளாஸ்டிக் பாட்டிலுக்கு 3-4 ரூபாய் என வைத்துக்கொண்டாலும், மொத்தச் செலவு 5 ரூபாயைத் தாண்டாது. பிறகு இதையே 4 – 5 மடங்கு லாபத்தில் விற்கின்றன.
>> குளிர்பான நிறுவனங்கள் தங்களுடைய விற்பனை சந்தையின் முக்கிய அம்சமாகப் பாட்டில் குடிநீரை வைத்திருக்கின்றன. இரண்டுக்குமான விலை வித்தியாசம் அதிகமில்லை. பாட்டில் குடிநீருக்கான உற்பத்திச் செலவும் குறைவு. அதேநேரம் குளிர்பானம் அருந்தாதவர்கள்கூட, பாட்டில் குடிநீரைக் குடிக்கிறார்கள். சாதாரணக் குடிநீர் சீர்கெட்டுவிட்டது என்ற பிரசாரத்துக்கும், பாட்டில் குடிநீர் மிகப் பெரிய அளவில் விளம்பரப்படுத்தப்படுவதற்கும் இதுவே அடிப்படைக் காரணம்.
>> அதேநேரம் ஆற்றுநீரோ, ஆழ்துளைக் கிணற்று நீரோ பெரிதாக எந்தச் சுத்திகரிப்பு நடைமுறைகளுக்கும் உட்படுத்தப்படாமல் பாட்டில்களில் அடைத்து விற்கப்படுவதாக குற்றஞ்சாட்டப்படுகிறது. பாட்டில் குடிநீரில் பூச்சிக்கொல்லிகள் கண்டறியப்பட்டது இதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம்.
>> புது டெல்லி ‘அறிவியல், சுற்றுச்சூழல் மையம்’ (சி.எஸ்.இ.) 2003-ல் நடத்திய பரிசோதனை முடிவின்படி அதிகம் விற்பனையாகும் பிரபல நிறுவனங்களின் பாட்டில் குடிநீர் மாதிரிகளில் விவசாயத்தில் பயன்படுத்தப்படும் லிண்டேன், மாலத்தியான், குளோர்பைரிஃபாஸ், டி.டி.டி. ஆகிய பூச்சிக்கொல்லி எச்சங்கள் அதிக அளவில் இருந்தது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.
>> பாட்டில் குடிநீரில் இருக்கும் நஞ்சு நீண்ட காலமாக உடலில் சேர்வது புற்றுநோய், கல்லீரல், சிறுநீரகங்களைச் சிதைக்கக்கூடியதாகவும், நரம்புமண்டலக் கோளாறுகளை உருவாக்கக்கூடியதாகவும், நோயெதிர்ப்புசக்தி குறைபாடு போன்றவற்றை ஏற்படுத்தவும் வாய்ப்புள்ளது.
>> 2007-2012-ம் ஆண்டுவரையிலான காலத்தில் சென்னையில் விற்பனை செய்யப்படும் 70 நிறுவனங்களின் சுத்திகரிக்கப்பட்ட பாட்டில் குடிநீரில் தீமை பயக்கும் பாக்டீரியா இருப்பது சென்னை மாநகராட்சி மேற்கொண்ட பரிசோதனைகளில் தெரியவந்தது.
> பாட்டில் குடிநீர், நீண்ட நேரம் வெயிலில் இருக்கும்போது பிளாஸ்டிக்கில் இருக்கும் தாலேட் போன்ற வேதிப்பொருட்கள் தண்ணீருடன் கலந்துவிட வாய்ப்பு அதிகம். அது ஒரு முறை மட்டுமே பயன்படுத்தக்கூடிய பிளாஸ்டிக் என்பதை மறந்துவிட வேண்டாம்.
இப்படியாக நாம் வாங்கும் ஒவ்வொரு குடிநீர் பாட்டிலும் உலகின் வளத்தைச் சுரண்டி, சுற்றுச்சூழல் மாசுபாட்டை பெருமளவு உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. அடுத்து என்ன செய்வது என்று சிந்திப்போம்.
பாட்டில் குடிநீர்: மாற்று என்ன?
>> நகராட்சிக் குழாயில் கிடைக்கும் தண்ணீரை நன்றாகக் காய்ச்சி, வடிகட்டி, ஆற வைத்துத் தாராளமாகக் குடிக்கலாம். அதனால் உடலுக்கு எந்தக் கெடுதலும் இல்லை. அது விலை குறைந்தது, பாதுகாப்பானது, எப்போதும் கிடைப்பது.
>> ஒரு எவர்சில்வர் தண்ணீர் பாட்டில் அல்லது நல்ல தரமான பிளாஸ்டிக்கில் விற்கப்படும் பாட்டிலில் வீட்டிலிருந்தே எப்போதும் தண்ணீரை நிரப்பி செல்லலாம். இதனால் தேவையற்ற செலவு குறையும், பாட்டில் தண்ணீரில் இருக்கும் பூச்சிக்கொல்லி உள்ளிட்ட நச்சுகள் நம் உடலில் சேராமலும் இருக்கும்.
>> நிறுவனங்கள், அமைப்புகள் தங்களுடைய வளாகங்களில் பாட்டில் குடிநீரைத் தடை செய்து, சுத்தமான தண்ணீரை விநியோகிக்க ஏற்பாடு செய்யலாம்.
குடிநீரும் இந்தியாவும்
>> 2013-ல் இந்திய பாட்டில் குடிநீர் சந்தையின் மதிப்பு ரூ. 6,000 கோடி.
>> பாட்டில் குடிநீர் விற்பனையில் உலக அளவில் இந்தியா 10-வது இடத்தில் உள்ளது.
> சராசரியாக நகராட்சி குழாய் குடிநீரைப் போலப் பத்து மடங்கு விலையில் பாட்டில் குடிநீர் விற்கப்படுகிறது.
Source……..ஆதி வள்ளியப்பன் in www. tamil.thehindu.com
Natarajan
Origins of currencies: from jagged edges to flowers……
A fistful of dollars
The dollar is one of the most common currencies in the world used by the US, Australia, Canada, Fiji, New Zealand, and Singapore to name a few. The origin of the dollar, also the Slovenian tolar, is from a coin called the Joachimsthaler, shortened to Thaler (or daler in early Flemish or Low German), named after the valley in which the silver it was made from was mined, the Joachimsthal, literally ‘Joachim’s valley’. The term began to be used in other languages, especially Dutch, and was later applied to the most widely used coin in the American colonies. In 1792, it was adopted as the name of the US monetary unit.
All that glitters is not gold
Many countries use the dinar, which comes from the Latin denarius, an ancient Roman silver coin: Jordanian dinar, Algerian dinar, Serbian dinar, and Kuwaiti dinar among others. The Indian and Pakistani rupee derives from the Sanskrit rupya meaning ‘wrought silver’,which is also the origin of the Indonesian rupiah.
The South African rand is named after the Witwatersrand, the area around Johannesburg known for its gold deposits, while Poland uses the zloty which means ‘golden’ in Polish. The Hungarian forint comes from the Italian fiorino, originally the name of a gold coin from Florence, Italy with a flower (Italian fiore) stamped on it. The British coin the florin (used until 1971) has the same origin.
Serrated edges on coins became popular when coins were made of precious metals like gold and silver because the ridges made it harder for people to scrape off metal and devalue the coins. The Malaysian ringgit is from the Malay for ‘jagged’ and refers to the serrated edges of the Spanish silver dollars used as currency in Malaysia before the ringgit was introduced.
Doing the rounds
Chinese yuan 元, Japanese yen 円, and Korean won 원, all originate from the Chinese character 圓 meaning ‘round’ or ‘round coin’. Although in English, we speak about the Hong Kong dollar or the New Taiwan dollar, in Chinese these are referred to as yuán 圓. Likewise, in Chinese, ‘dollar’ is translated as ‘yuan’, so the US dollar or měiyuán 美元 is literally ‘American yuan’ in Chinese.
Royal crown
Many Scandinavian countries use currency whose name is ultimately derived from the Latincorona meaning ‘crown’: Swedish krona, Norwegian krone, Danish krone, Icelandic krónaas well as the Estonian kroon (now replaced by the Euro) and the Czech koruna. The Spanish real, a former currency of Spain derived from the Latin regalis meaning ‘royal’ which is the origin of a number of Middle Eastern currencies such as the Omani and Iranianrial, and the Qatari, Saudi, and Yemeni riyal.
A weighty subject
Although the Germans and the Finns use the Euro now, their former currencies the Germanmark and the Finnish markka, both have their origin in units of weight. While the Spanishpeso meaning ‘weight’ in Spanish, is also no longer used in Spain, it lives on as the currency of Mexico, Argentina, the Philippines, Chile, Uruguay, the Dominican Republic, Cuba, and Colombia. The Russian ruble or рубль, also used in Belarus, was originally a measure of weight used for silver. The British pound (or pound sterling) comes from the Latin pondus ‘weight’ (sterling probably originally from Middle English meaning ‘little star’ because there was a star on early Norman coins). The Italian and Turkish lira also have their origins in units of weight from the Latin libra meaning ‘pound’.
Source…..www.blog.oxforddictionaries.com
Natarajan
தெய்வத்தின் குரல்: விபூதி, திருமண்ணின் மகிமை…
“விறகுக்கட்டையை அக்னியானது பஸ்பமாக்குவது போல், ஞானம் என்கிற அக்னி எல்லாக் கருமங்களையும் பஸ்பமாக்குகிறது” என்று பகவத் கீதையில் பகவான் கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனுக்கு உபதேசிக்கிறார். பஸ்பமாகிய விபூதி, இவ்விதம் கர்மங்களை எரிந்த பின் நிற்கும் ஞானத்துக்கே அடையாளமாகும்.
‘விபூதி பூதிரைச்வர்யம்’ என்று ‘அமர கோச’த்தில் உள்ளது. அதாவது, விபூதி என்பதும், ஐச்வர்யம் என்பதும் ஒரே பொருள் தரும்.
எந்தப் பொருளையும் தீயிலிட்டால் முதலில் அது கருப்பாக ஆகும். பிறகு இன்னும் அக்னிபுடம் போட்டால் நீற்றுப் போகும். சுத்த வெளுப்பாக ஆகிவிடும். அப்புறம் தீயில் போட்டால் அது மாறாது. அதுவே முடிவான நிலை. இப்படி நீற்றுப்போனதே திருநீறு. நீறு பஸ்மம் எனப்படும். ஈசுவரன் மகா பஸ்மம். எல்லாம் அழிந்த பின்னும் இவற்றை அழித்துவிட்டு எஞ்சி நிற்கிற, அழியாத சத்யமான மகா பஸ்மம். அவன் பஸ்மமாக நீற்று வெளுத்துப் போனதற்கு முந்திய மாறுதல் கருப்பு. அதுதான் கரி. நிலக்கரிதான் இவ்வுலக ஐச்வரியத்தில் இக்காலத்தில் முதலிடம் பெற்றுள்ளது.
ரொம்பவும் விலைமதிப்பான வைரமும் அதுதான். இந்தக் கரியாக மாறிய பொருளைவிட, மிகவும் உயர்ந்தது நீற்றுப்போன திருநீறு. திருநீற்றுக்கு மேலான பொருளே கிடையாது.
பல வர்ணங்களைக்கொண்ட பொருட்களைக் காண்கிறோம். ஆனால், இந்த வர்ணங்களெல்லாம் வஸ்துவை எரித்த பின் மாறிவிடுகின்றன. எல்லாம் கடைசியில் வெளுத்துப் போய்விடும். நாம் ‘சாயம் வெளுத்துப் போய்விட்டது’ என்கிறோம். சாயம் என்பது வேஷம். வேஷம் போனபின் இருப்பதே மெய். மெய்யான ஆத்மாவின் தூய்மைக்குப் பெரிய அடையாளமாக இருப்பது விபூதியான். இதை இந்தப் பொய்யான மெய் (தேகம்) முழுவதிலும் பூசிக்கொள்ள வேண்டும். எல்லாம் எரிந்த பின் எஞ்சி நிற்பது விபூதியின் வெண்மை ஒன்றுதான். மற்ற சாயமெல்லாம் பொய். வெண்மையே உண்மை.
ஞானம் என்னும் தீ மூண்டபின், காரியங்கள் எல்லாம் பஸ்பமாகி விடும் என்று கிருஷ்ண பரமாத்மா உபதேசித்ததில், ‘பஸ்மமாகிவிடும்’ என்றால் எல்லாம் அழிந்து, புத்தர் சொன்னமாதிரி சூன்யமாகிவிடும் என்று அர்த்தமில்லை. விறகுக் கட்டைகள் தீயில் எரிந்து போனபின் எல்லாமே சூன்யமாகிவிடவில்லை. அப்போது எஞ்சி நிற்பது நீறு. அவ்வாறே ஞானம் என்னும் தீயில் கர்மாக்கள் யாவும் எஞ்சி நிற்கும். மிகுந்து நிற்பதே ‘மகா பஸ்ம’மான பரமாத்மா.
திருத்தொண்டத் தொகையில் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் “முழுநீறு பூசிய முனிவர்க்கும் அடியேன்” என்று பாடினார். விபூதியைத் தேகம் முழுவதும் பூசிக்கொள்ள வேண்டும். விபூதியைத் தரித்துக்கொள்வதினால் சகல ஐஸ்வரியங்களையும் அடையலாம். பெரும்பாலான மக்கள் விபூதியை அணிகிறார்கள். திருநீறு என்பதே சாதாரண மக்களால் துன்னூறு எனப்படுகிறது. கோயிலுக்குப் போனாலும் ஏதாவது பீடாபரிகாரமாக வேண்டுமானாலும், “துன்னூறு கொடுங்கள்” என்று மக்கள் கேட்பதை நாம் சகஜமாகப் பார்க்கிறோம். பூத, பிரேத, பைசாச சேஷ்டைகளிலிருந்து காப்பாற்றும் பெரிய ரக்ஷையாக இருப்பது விபூதியே.
வைஷ்ணவர்கள் திருமண் இடுவார்கள். துளசிச் செடியின் அடியில் உள்ள மண்ணை இட்டுக்கொள்வது வழக்கம். மண்ணை இட்டுக் கொள்வதும், திருநீற்றை இட்டுக் கொள்வதும் நமக்கு உயர்ந்த தத்துவத்தையே விளக்குகின்றன. மன்னனும் மாசறக் கற்றோனும் பிடி சாம்பலாகிவிடுகிறார்கள். நாம் கடைசியில் சாம்பலாகத்தான் போகிறோம். இந்த வாழ்க்கை மாயமானது என்பதை விபூதி உணர்த்துகிறது. மண்ணிலே பிறந்த நாம் மண்ணிலேதான் மடியப் போகிறோம். மண்ணிலே பிறந்த மரம் கடைசியில் மட்கி அதே மண்ணோடு மண்ணாகத்தானே ஆகிறது. நம்மை முடிவில் அடக்கிக் கொள்ளப்போகிற தத்துவம் அதுதான், இதை ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ளவே நம்மில் சிலர் திருமண் அணிகிறோம்.
ரங்கத்தில், வில்வ விருஷ மண்ணை எடுக்கிறார்கள். வில்வம் லக்ஷ்மி வசிக்குமிடம். பசுவும் லக்ஷ்மியின் வாச ஸ்தானம். விபூதி, பசுவின் சாணத்தை அக்கினியிலிட்டு பஸ்மமாக்குவதிலிருந்து உண்டாகிறது. பசுவின் சாணம் எல்லாத் துர்நாற்றங்களையும் போக்க உதவுகிறது. மண்ணெண்ணையைக் காட்டிலும் அதிக துர்நாற்றம் உள்ள வஸ்து இல்லை எனலாம். அந்த துர்க்கந்தத்தைப் போக்கக்கூடப் பசுவின் சாணத்தை உபயோகிக்கிறோம். நமது உடல் பல துர்க்கந்தங்களை உடையது. இந்த உடலைச் சுத்தப்படுத்தி, இதனுள் உள்ள ஆத்மாவையும் பரிசுத்தப்படுத்தவல்லது பஸ்மமாகிய திருநீறு. மகா பஸ்மமான பரமாத்மாவும் விபூதி என்னும் பஸ்மமும் ஒன்றானபடியால் விபூதியை அணிவதனால் ஈச்வர சாக்ஷாத்காரம் ஏற்படும்.
திருநீற்றையோ திருமண்ணையோ இட வேண்டும். திருமண் இடுவதற்கு, ‘நாமம் போடுவது’ என்று பெயர். மகாவிஷ்ணுவுக்கு கேசவ, நாராயண, மாதவ, கோவிந்த, விஷ்ணு, மதுசூதன, திரிவிக்ரம, வாமன, தர, ஹ்ருஷீகேச, பத்மநாப, தாமோதர என்று பன்னிரண்டு நாமங்கள் முக்கியம். இந்த துவாதச நாமங்களைச் சொல்லிப் பன்னிரண்டு இடங்களில் திருநாமங்களை இட்டுக் கொள்வார்கள். இப்படி பகவந் நாமத்தைச் சொல்லிப் போட்டுக்கொள்வதாலேயே ‘நாமம் போடுவது’ என்று பெயர் வந்துவிட்டது.
திருநீறு, திருமண் இவற்றைத் தரிப்பது பரமாத்ம ஸ்வரூபத்தின் உண்மையையும், உலகில் உள்ள பொருள்களின் அநித்தியமான நிலையையும் நினைவூட்டுகிறது.
Source….www.tamil.the hindu.com
Natarajan
Take off with Natarajan 