Earth

வானவில் பெண்கள்: இயற்கை வழியில் செல்லும் பேராசிரியர்….

NatarajanLeave a comment

விஜயலட்சுமி, படம்: கண்ணன்

விஜயலட்சுமி, படம்: கண்ணன்

இப்போது மக்களிடம் சுற்றுச்சூழல் குறித்த விழிப்புணர்வு ஓரளவு ஏற்படத் தொடங்கியிருக்கிறது. ஆனால் ரசாயன உரங்களின் பாதிப்பு குறித்தும் பற்றியும் நம் பாரம்பரிய விவசாய முறைகளைக் குறித்தும் மக்கள் ஆர்வம் காட்டாத எண்பதுகளிலேயே மண்புழு வளர்ப்பில் ஈடுபடத் தொடங்கியவர் பேராசிரியர் ஜி.எஸ்.விஜயலட்சுமி. தென்னிந்தியாவில் மண்புழு வளர்ப்பு தொடர்பான விழிப்புணர்வை அடிமட்டம்வரை எடுத்துச்சென்றவர்களில் முதன்மையானவர். குறிப்பாக, திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் மட்டும் சுமார் 49 மண்புழு வளர்ப்பு தொட்டிகளை அமைத்திருக்கிறார். தமிழக அரசின் பசுமைப் படை சார்பாகக் கழிவு மேலாண்மையை முக்கியக் கடமையாக எடுத்துச் செயல்படுத்தி வருகிறார்; திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் சுமார் 10 ஆயிரம் மரங்களுக்கு மேல் நட்டிருக்கிறார். கடல்வாழ் உயிரினப் படிப்பில் இந்தியாவில் முதன்முதலில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். ஆஸ்திரேலியாவில் 1981-ல் நடைபெற்ற உலகச் சுற்றுச்சூழல் மாநாட்டில் அவர் அளித்த ஆய்வுக் கட்டுரைக்காக அப்போதைய இந்தியப் பிரதமர் இந்திரா காந்தி அவரைப் பாராட்டிக் கடிதம் எழுதியிருக்கிறார். 1975-ல் திருநெல்வேலி மாவட்டம் குற்றாலம் பராசக்தி கல்லூரியில் ஆசிரியர் பணிக்குச் சேர்ந்த அவர் அன்று முதல் இன்றுவரை காளான் வளர்ப்பு, மீன் வளர்ப்பு, மண்புழு வளர்ப்பு, மரம் நடுதல் எனச் சுற்றுச்சூழல் சார்ந்த பல செயல்பாடுகளில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டுவருகிறார்.

பணி நிறைவு பெற்றுவிட்ட பிறகும் விஜயலட்சுமி ஓய்வாக அமரவில்லை. இப்போதும் அதே சுறுசுறுப்புடன் செயல்பட்டுவருகிறார். “பராசக்தி கல்லூரியில் கிடைத்த ஊக்கத்தால் கழிவுப் பொருள்கள் உதவியுடன் காளான் வளர்ப்பு, மீன் வளர்ப்பு போன்றவற்றில் ஈடுபட்டேன்” என்று சொல்லும் அவர், 1962-லேயே இந்தியாவிலேயே முதன்முறையாகக் கல்லூரி அளவில் பராசக்தி கல்லூரியில் சாண எரிவாயு அமைப்பு நிறுவப்பட்டிருந்ததைப் பெருமையுடன் குறிப்பிடுகிறார். அப்போது அமைத்த சாண எரிவாயு அமைப்பு இன்றுவரை தொடர்ந்து செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை ஒரு குழந்தையின் குதூகலத்துடன் தெரிவிக்கிறார்.

பராசக்தி கல்லூரியில் சாண எரிவாயு அமைப்பிலிருந்து கிடைத்த கழிவுப் பொருள்கள் மூலம் மீன் வளர்த்திருக்கிறார். சாதாரண நீரில் மீன் வளர்ப்பதைவிட இந்தக் கழிவுப் பொருள் நீரில் மீன் வளர்ப்பதால் பத்துப் பதினைந்து நாட்களுக்குள் மீன் உணவான மிதவை உயிரிகள் மிகவும் விரைவாக உற்பத்தியாகிவிடும் என்கிறார் பேராசிரியர் விஜயலட்சுமி. மீன் வளர்ப்பில் கிடைத்த உற்சாகத்தால் கழிவு நீரில் காளான் வளர்க்கத் தொடங்கியதாகவும் தெரிவிக்கிறார் அவர்.

“செயற்கையாகக் காளான் வளர்க்கலாம் என்னும் உத்தி இப்போது நன்கு பரவி திருநெல்வேலி மாவட்டம் முழுவதுமே இந்தக் காளான் வளர்ப்பு பலன் தரத் தொடங்கியிருக்கிறது” என்கிறார் விஜயலட்சுமி. தென்காசி அருகே இருக்கும் வல்லம் கிராமத்தை அதற்கு உதாரணமாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

1980-ல் மதுரை விவசாயப் பல்கலைக்கழகத்தில் ஒரு கருத்தரங்கில் கலந்துகொண்டபோது, அவர் சந்தித்த பல்கலைக்கழக டீன் கிருஷ்ணமூர்த்தி என்பவர்தான் காளான் வளர்ப்பில் கிடைக்கும் வைக்கோல் கழிவிலிருந்து மண்புழுவை வளர்க்கலாம் என்ற திட்டத்தைச் சொல்லியிருக்கிறார். அதுதான் பேராசிரியர் விஜயலட்சுமிக்கு உந்துதலாக இருந்துள்ளது. ‘மண் புழு மண்ணிலேயே இருக்கிறதே அதை ஏன் செயற்கையாக வளர்க்க வேண்டும்?’ என விஜயலட்சுமி கேட்டிருக்கிறார். அதற்குப் பதிலளித்த கிருஷ்ணமூர்த்தி, ‘நீங்கள் நினைப்பது போல் அல்ல, இப்போதெல்லாம் மண்ணைத் தோண்டினால் மண்தான் வரும், மண்புழு வராது’ என்று சொல்லியிருக்கிறார். அந்தப் பதில்தான் மண்புழு வளர்ப்பை நோக்கி விஜயலட்சுமியைத் திருப்பியது. மண்புழு வளர்ப்பு தொடர்பாக பெங்களூர் விவசாயக் கல்லூரியில் பணியாற்றிய முனைவர் ராதா அவருக்குத் தேவையான ஆலோசனைகளை வழங்கியுள்ளார். இயற்கையான எல்லாக் கழிவுகளிலும் மண்புழுவை வளர்க்கலாம் என முனைவர் ராதா தெரிவித்துள்ளார்.

“இந்திய மண்புழு, ஆப்பிரிக்க மண்புழு, சீன மண்புழு ஆகிய மூன்று வகைகளை நான் வளர்த்திருக்கிறேன். சீன மண்புழுவையும், ஆப்பிரிக்க மண்புழுவையும் வளர்க்க மண்ணே தேவையில்லை, வெறும் இலையிலும் கழிவுகளிலுமே அவை வளரும்” என்கிறார் பேராசிரியர் விஜயலட்சுமி. மேலும், “சீன மண்புழு ஒன்றரை அங்குலம் நீளமே இருக்கும். எனவே அதிக இடம்கூடத் தேவையில்லை. இலை, தழைகளை மட்டுமே அவை சாப்பிடும். தினசரி சாணிப்பால் மட்டும் தெளிக்க வேண்டும். நாற்பத்தி ஐந்து நாட்களில் உரம் தயாராகிவிடும்” என்கிறார் அவர்.

இப்போதும் குற்றாலம் அருகே இருக்கும் தனது வீட்டின் அருகே செயல் விளக்கம் செய்து காட்டுவதற்காக மண்புழு உரக் கூடம் ஒன்றை நடத்திவருகிறார். இவரது செயல் விளக்கப் பயிற்சியின் மூலம் சிறு சிறு தொழிற்சாலைகளில் தங்களுக்குக் கிடைக்கும் கழிவுப் பொருளிலிருந்து மண்புழு உரம் தயாரிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். கல்லூரி மாணவிகளுக்கு மண்புழு வளர்ப்பு தொடர்பான ஆலோசனைகளையும் அறிவுரைகளையும் வழங்கிவருகிறார்.

“மண்புழு உரம், மற்ற உரங்களைவிட சிறப்பானது. தீங்கிழைக்கக்கூடிய பாக்டீரியாக்கள் மண்புழு உரத்தை நெருங்காது. ஒரு ஏக்கருக்கு இரண்டு டன் மண்புழு உரம் போதுமானது. இதனுடன் மேல் உரம், அடி உரம் போட்டால் போதும்” என்று சொல்லும் விஜயலட்சுமி, மண்புழு உரத் தயாரிப்பை லாப நோக்கில் செயல்படுத்தக் கூடாது என்பதையும் வலியுறுத்துகிறார்.

Source……ரிஷி…. http://www.tamil.thehindu.com
Natarajan

வெள்ளத்தில் சென்னை வெள்ளம்: ஒரு கனத்த ஏக்கப் பாடல்…..

NatarajanLeave a comment

சென்னையில் மழை, கனமழை, பலத்த மழை, இடியுடன் கூடிய மழை… இவை மட்டுமேதான் அண்மைக்கால உள்ளூர் வானிலை நிலவரமாக இருக்கிறது. இது சற்று அதிகமாகவே மனக் கலவரம் ஏற்படுத்தும் நிலவரம்தான். |வீடியோ இணைப்பு கீழே|

லட்சங்களை கொட்டி சொகுசு வீடுகளை வாங்கியவர்களும் ஹெலிகாப்டரில் இருந்து வீசப்படும் நிவாரணப் பொருட்களுக்காக கையேந்தியதை பார்த்தபோது, ‘சென்னைக்கு மிக அருகில்.. சென்னைக்கு மிக அருகில் என்றே கூறி’ மக்களை வசப்படுத்திய ரியல் எஸ்டேட்காரர்களின் சதியா? இல்லை சொந்த வீடு இருந்தால் மட்டுமே தான் வாழ்க்கை வெற்றி பெற்றதென அர்த்தம் என்று வலையில் விழுந்த மக்களின் அறியாமையா?

இல்லை, சிங்காரச் சென்னையாக ஆக்குகிறோம்… சிங்கப்பூராக மாற்றுகிறோம்… அடையாற்றை தூர் வாருகிறோம்… கூவத்தில் படகு குழாம் அமைப்போம் என்றெல்லாம் வாக்குறுதிகளை அள்ளி வீசியவர்களின் வாய்ச்சவுடாலா என்ற எண்ணங்கள் எழுந்தன.

வானமே கூரையாக வாழ்ந்த மக்கள் அந்த நடைபாதைகூட தண்ணீரில் மூழ்கிப்போக தவியாய் தவித்த காட்சிகளையும் தொலைக்காட்சியில் பார்த்தபோது மனம் இன்னுமே பதைபதைத்தது.

இந்த எண்ணங்களை எல்லாம் ஏக்கப் பதிவாக்கி, ஒரு சென்னைவாசி ஒரு பாடலை இயற்றியுள்ளார். இத்தனைக்கும் சராசரியைவிட சற்றே அதிகமாகத்தான் தமிழகத்தில் வடகிழக்கு பருவமழை பெய்துள்ளது.

இந்நிலையில் மழையால் மட்டுமே இவ்வளவு பாதிப்பா? இல்லை மனிதனாலும் இந்த பாதிப்புகளா? என்பதை ஏக்கப்பதிவாக வெளியிட்டிருக்கிறார் பெ.கருணாகரன். மனித தவறுகளை மன்னித்தருள வேண்டும் என்ற தொனியில் அமைந்துள்ளது அந்தப் பாடல்.

இதோ உங்களுக்காக…

வெள்ளத்தில் சென்னை வெள்ளம்

வடியாதென்பது வல்லவன் வகுத்ததடா – வருணா

எம்மிடம் அருள் செய்யடா…

குடியேற இடம்தேடி

கூடாத செயல் செய்து

ஏரிகள் தூர்த்தோமடா – வருணா

உன்னிடம் தோற்றோமடா…

கால்வாய்க்கு வழியில்லை

நீர்வடிய வழியுமில்லை

வீடுகள் மிதக்குதடா – நீயும்

தண்டித்தல் அறமல்லடா…

மழைவெள்ளம் வடியாமல்

மனம்நொந்த மக்களுக்கு

தாயுள்ளம் காட்டிடடா – வருணா

ரேஷனில் மழை பெய்யடா…

Source …….மது……www.tamil.thehindu.com
Natarajan

“Python Brothers’ Live With Over 100 Snakes…”

NatarajanLeave a comment

http://www.ndtv.com/video/player/news/these-two-pakistani-python-brothers-live-with-over-100-snakes/391933

Two Pakistani brothers live with more than 100 snakes slithering around their home. Hamza and Hassan Hussain say their fascination with the creatures took off after they watched the children’s cartoon ‘Jungle Book’. “We started when we were in our teens. I was in awe of the green boa in ‘Jungle Book’ and we finally bought a snake. Then we slowly became very passionate about them,” says Hamza, 20.

His brother Hassan, 22, a medical college student, bought the first snake – a sand boa – from a local animal seller for 15 pounds. “We used to bring cows and goats home during Eid (the Muslim festival), then I bought some pigeons. After sometime, I pet a crocodile and eventually got to know about snakes,” added Hassan.

A few months later, they bought a six-foot long Indian Rock Python for 150 pounds. Five years on, the two brothers now have over a 100 snakes, including species such as albino pythons. “When we began keeping snakes in our house, lots of our neighbours filed complaints against us as they were scared. We live in a residential area, so we have to be careful. We have to make sure that the snakes never move beyond our boundary wall,” say the brothers. They’ve now become wildlife stars in their neighbourhood of Karachi, Pakistan. As the word spread, people flocked to their house to catch a glimpse of their unusual pets – with the duo now nicknamed the ‘python brothers’.

They imported 16 pythons, including the largest in Pakistan, from Oklahoma City, USA, to keep them as pets. The largest is a female het albino reticulated python, which is seen coiled around Hassan’s neck all the time. After importing the snakes from the US, the brothers started the breeding and now have more than 100 in total. They also have baby pythons, each measuring about a foot in length – but with the potential to grow up to at least five or six feet.

“Pythons take three to four months to lay eggs after mating, and 60 more days for the eggs to hatch. If the female gets pregnant, she will eat less and shed more skin. The shedding is customary with the breed,” said Hassan. The snakes eat duck, hen or a rabbit once a week, which Hassan says is more than enough for a young python. The two spend over 1500 pounds every month purely on the upkeep of the snakes.

Some of the young snakes have even attacked Hassan, but he remains unfazed as he considers them a part of the family. Hassan believes the python bite is less dangerous than a dog bite and claims it hurts less. The brothers have now set up an NGO zoo – The Wildlife Experience Center, in North Nazimabad. “Now universities are approaching us. They want us to come and speak about the snakes. There are misconceptions about these creatures. So we are doing our bit to preserve them and raise awareness,” said Hassan.

Source………www.ndtv.com

Natarajan

Casa Terracota: The Clay House…..

NatarajanLeave a comment

This misshapen adobe colored house, located in Villa de Leyva, a colonial mountain village 95 miles north of Bogota, Colombia, was built by Columbian architect Octavio Mendoza. It was built entirely out of clay and baked in the sun. No steel or cement or other reinforcing materials were used. The 5,400-square-foot house is claimed by Mendoza to be “the biggest piece of pottery in the world.”

The house features two floors with lounging and sleeping areas equipped with beds, tables and chairs also made from locally sourced clay and fired in a kiln. There is a fully functional kitchen with dishes, jugs and vases all fashioned from the same material. Solar panels provide hot water for showers, and bathroom toilets and sinks are decorated with colorful mosaic tiles.

casa-terracota-7

Photo credit: Bert Vulpius/Panoramio

Mendoza, who spent most of his career designing homes, commercial buildings and churches, calls the clay house his ‘project for life’. It took him 14 years to build it. Mendoza’s goal, he says, is to demonstrate how soil can be transformed into habitable architecture by simply using the natural resources at hand.

casa-terracota-1

Photo credit: www.herenciamia.org

casa-terracota-2

Photo credit: www.herenciamia.org

casa-terracota-3

Photo credit: www.herenciamia.org

casa-terracota-11

Photo credit: Bert Vulpius/Panoramio

casa-terracota-10

Photo credit: www.zuksa.info

casa-terracota-5

Photo credit: NBCNews

Source………www.amusingplanet.com

Natarajan

Message for the Day… ” I am in You and You are in ME …”

NatarajanLeave a comment

Be pure, alert and humble. I am in you; you are in Me. You hoist the Prasanthi flag in Prasanthi Nilayam. Remember, the flag is a sign that is significant for each and every one of you. It is a reminder of your duty to yourself, and so when you hoist it you must unfurl it in your own hearts. It reminds you to overcome the urge of low desires, of anger and hate when your desires are thwarted; it exhorts you to expand your heart so that you embrace all humanity, all life and all creation in its compass; it directs you to quieten your impulses and calmly meditate on your own inner reality. It assures you that, when you do so, the lotus of your heart will bloom, and from its center will arise the flame of divine vision, which guaranteesPrasanthi (infinite peace) to every one of you.

Sathya Sai Baba

 

“What Is It Like to Be Raised by Indian Parents, You Ask?…. ” Let Me Tell You…

NatarajanLeave a comment

What is it like to be raised by an Indian mother and father, you ask? Well, it’s simple. Your food will be taken care of even if you’re a thousand miles away, and your dad will do his bit, no matter how many times you tell him not to. 

My own experience will tell you how!

About a year ago, I was selected for a government sponsored student-exchange program, for which I was supposed to go to Japan for about two weeks. As this was my first trip abroad, my mother started preparations almost a week before I had to leave.

A day before departure, I was packing my bags and Mom was helping me out.

“Son, take some cookies and dry fruits with you. You can take some brown bread as well. It will be useful in case of an emergency,” she said.

“Oh! Mom, I will be staying in 5-star hotels there. I don’t need all this. Don’t worry,” I laughed.

She ended the conversation with -“Okay son, your wish!”

My accommodation had been arranged in Hotel Prince, Tokyo. I arrived at the airport at 1:00 am, and slept off as soon as I reached the room. We had instructions to get up at seven in the morning as the breakfast card of the hotel was valid till 8:30 am only. I got a wake-up call from the reception at 6:45 am, but I decided to sleep for five more minutes. But I knew I had missed breakfast when I finally got up at 9:00 am. I was famished. Going out of the room, I found two of my friends who had also missed breakfast.

Lunch was scheduled at 1:30 pm and there was no way we could have waited till then. We had not eaten properly since we boarded the flight. (The in-flight food wasn’t enough, obviously). We were entitled to free food from the hotel only during the allotted time slots. If we wished to buy or order anything else, we would have to pay. Those who have been to Japan would know how everything is insanely priced there. Even a burger would cost you around 1,200 Yen. Nevertheless, we decided to order something.

Just when I entered my room to get some money, Mom called.

Mom: “Hey. How are you doing?”

Me (weak voice): “All good, Mom.”

Mom: “Why do you sound so weak? Did you eat something since morning?”

Me (cursing myself): “Yes mom. I had breakfast an hour ago. Don’t worry.”

Mom: “Hmm! Are you in your room right now? Check your blue handbag’s back pocket and call me later.”

Me (surprised): “What is it?”

Mom (stern voice): “Do what I said. Right now!”

I immediately checked the bag and found some cookies, dry fruit packets and an instant noodles packet there. I felt like crying for an instant. I called up my friends and all three of us had a hearty breakfast. They couldn’t stop thanking me and my mom.

I called her up later.

 Mom: “Did you eat?”

Me: “Yes mom. But how did you know?” I asked.

Mom: “Be quiet and don’t miss your lunch now,” she said. I was overwhelmed.

That tells you enough about an Indian mom, I think. Now, let’s talk about being raised by an Indian father.

It was the day of a very important exam for me. Mom informed that my dad had got ready two hours earlier to drop me to the exam centre.

“Have you taken all the important stuff? Admit card, writing material and all that?” he asked, adding “Check again.”

“Yes dad. I’ve checked 3 times already dad. No need to check again,” I said.

I went to have breakfast. On coming back to take my bag, I found an extra set of writing material (pen, pencil etc.) and a copy of the admit card kept on the sofa.

*In the car*

Dad: “Did you take the stuff I kept on the sofa?”

Me: “Yes dad.”

Dad (convinced smile): “Good!”

No matter how much I tell him, he will never be convinced until he has done his bit.

– Gaurang Athalye  

Source….www.the betterindia.com

Natarajan

Can Drinking Water Be Produced from Thin Air? Yes, and It Is Happening Right Here in India…

NatarajanLeave a comment

In a country where women often have to walk miles to find and collect drinking water for their families, the WaterMaker project to produce water from thin air is no less than magical. It is, in the words of one grateful recipient, “khuda ka paani.”

What is the first thing that comes to mind when you hear the words: “producing water from air”? When Meher Bhandara, the founder and director of WaterMaker India, heard them, she was intrigued. “Water from air? How is that possible?” she wondered.

Today, Meher and her small team of eight people, are making it possible for many places in rural India to enjoy clean and pure drinking water produced right out of air.

watermaker1

People taking water from an Automatic Water Generator

“When we first heard of this technology in 2004 from a scientist in the US, we laughed. But after he told us more about it, the first thought that struck us was that India needed clean drinking water desperately. We checked out the machines that use this technology and were really amazed. As social entrepreneurs, we decided to make these unique Atmospheric Water Generators (AWGs) in India, so we could provide clean and healthy drinking water to people who needed it the most…Today we are proud to say that we have the largest range of AWGs — producing from 120 litres to 5000 litres per day. We also export these WaterMakers (AWGs) to many other countries,” says Meher.

Meher and her team took part in an exhibition in Delhi, where they showcased one AWG machine just to see how people would react to it. “The people were completely amazed. They could actually see drops of water forming from thin air. People were literally walking around the machine and looking under it to see if there were any hidden pipes.”

It was then, in 2004, that they decided to manufacture the machines in India itself so as to have control over the quality and delivery of the machines.

water from air

An Atmospheric Water Generator (AWG)

WaterMaker India is the sole and exclusive licensee for US-based Atmospheric Water Technology Inc./Air Water Corporation. WaterMaker thus has the authority to market, sell, manufacture and distribute air to water machines in India and several parts of the world, including Africa, the Middle East, Far East and South Asia.

How does it work?

So how does air lead to the production of water? The machines work basically on the simple refrigeration technique of condensing the humidity in the atmosphere and collecting the resultant water. After the condensation process, the water is passed through various filters to purify it, resulting in clean drinking water.

“Our technology is most effective in areas where the temperature is between 25 and 32 degrees Celsius, with relative humidity conditions over 65-75% or more. Producing water directly from air, WaterMakers need no water source. Using electricity or any alternate energy source, we use techniques optimized to condense water from air. Water quality complies with WHO/BIS standards and the water contains no harmful chemicals, bacteria, pesticides, or minerals,” explains Meher.

Inside villages in India

AWG2

AWG installed in Gandhigram

WaterMaker India is a for-profit company, which aims to give back to society through its CSR (corporate social responsibility) initiative. With the help of this amazing technology, the company has made Jalimudi in Andhra Pradesh the first village to have drinking water supplied from air. Like many other parts of rural India, this village too was facing several issues like lack of pure drinking water, ground water being contaminated, and villagers walking long distances to collect water.

“Our very first project was our own CSR project at Jalimudi village in Andhra Pradesh, where we set up an Air Water Station in 2009 to provide safe drinking water to over 600 villagers. We have just installed another Air Water Station at Gandhigram in Gujarat for the local water authorities. The first one was already installed for the villagers in April, 2015, and consisted of two 1000 litre WaterMakers, which generate 2000 litres of fresh drinking water per day, and three storage tanks. An insurance company has also set up WaterMaker drinking water stations at night libraries for students in Mumbai and more projects are in the planning stages.”

We are not a completely green technology yet because we need power to run the machines. We hope to change this in the future with solar, wind, and alternate power sources. Can you imagine if we have alternate power giving alternate water, what a great thing that would be? That is my ambition right now,” says an excited Meher. She also plans on expanding the reach of WaterMaker by working with more government initiatives and NGOs, so as to impact as many people as possible.

The Impact

Happy residents of Gandhigram

Happy residents of Gandhigram

“When we set up our very first Air Water Station at Jalimudi village in 2009, the villagers were thrilled to see water being produced from air, drop by drop. I was extremely touched when a very old lady came up to me and blessed me, saying ‘you have given us Khuda ka pani!’ She had tears in her eyes and so did I. The women and young girls who had to walk almost 3 kms every day to collect water couldn’t thank me enough for this ‘magical water,’ which would save them precious time for more productive activities. I will never forget the look in their eyes and am determined to set up many more WaterMakers wherever I can. Though we are a for profit organization, I also firmly believe in giving back – drop by drop!” concludes Meher.

To know more about WaterMaker India, you can visit their website here.

Source….Tanaya Singh …www.the betterindia.com

natarajan

Message for the Day….” Today Offer Your Heart to God and Gladly Let HIM transform You…”

NatarajanLeave a comment

Sathya Sai Baba

It serves no purpose if you merely acknowledge that the Lord has come but do not yearn to benefit by the Advent. Offer your entire self, your entire life, to Him; then your adoration will transform and transmute you so fast and so completely that you will merge into Him. He thinks, He feels and acts as you do; you think, feel and act as He does. You will be transformed as a rock is transformed by the sculptor into an idol, deserving the worship of generations of sincere men and women. In the process you will have to bear many a hammer stroke and chisel-wound, for He is the sculptor. He is but releasing you from petrification! So today, offer your heart to the Lord, and gladly let Him transform you. Practice the three disciplines of silence, cleanliness and forbearance. In silence you can hear the voice of God. Through cleanliness you earn purity. By forbearance, you cultivate love.

 

This Man’s 10,000 km Long Journey on Foot Is the Most Inspiring Thing You’ll Watch Today…

NatarajanLeave a comment

Arjun Bhogal is on a unique mission. He has been walking since the past three years with the aim of raising funds for two organizations which are working in the fields of water and marine conservation. In 2012, he started off from the UK with a friend, and is right now moving towards Australia. Watch this interesting walk and talk with Arjun who was recently spotted in India.

On April 1, 2012 two men started off on a unique mission – that of raising money for organizations which are working in the fields of water and marine conservation, and of raising awareness about water conservation. And this, they decided, would be done completely and entirely on foot – no cars, no buses, no trains.

So they started walking, and one of them has been walking till date. Starting from Cardiff, Wales in UK, they aim to reach Cardiff, New South Wales in Australia by the end of this year.

That’s mind boggling – 10,000 kilometres on foot, covering 15 countries.

walk1

Arjun Bhogal and Kieran Rae are calling this the Borderwalk Project, and they began walking with the hope of raising £25,000 for the organizations, WaterAid and Marine Conservation Society.

walk8

Sometime in 2014, Kieran had to go home, and Arjun is continuing the journey solo. He was in India recently, when an organization called Million Ways to Live got a chance to catch up with him.

 

Since more than 3 years now, he has been camping and recording his journey, living off local food, water, and the supplies that people have generously offered on his way.

walk2

Except for ferry rides, boats or flights to cross over water bodies, this entire journey has been and will be on foot.

walk6

He is carrying gadgets and equipments powered by solar panels provided by an organization called Goal Zero.

On his journey, Arjun has also learnt about the various ways through which he can get access to clean drinking water for himself, in areas where he does not have any other option.

walk9

According to Arjun, the random acts of kindness that he has got a chance to witness all through his way have made the entire journey possible.

walk7

“A Russian man called Valentine, the nicest man on this planet, knocked on my door and offered me a kilogram of walnuts. We had dinner with his friends, and a month later, he drove up behind us and said he has come to have lunch…he even booked us a hotel…” remembers Arjun.

walk3

He has walked through some of the harshest conditions in terms of climate and social surroundings. “You can adapt to anything…you just have to accept the situation you are in,” he says.

walk5

WaterAid is an initiative which works in about 37 countries worldwide, helping different communities access safe drinking water and sanitation. These are some of the most marginalised communities, and WaterAid work with local partners in setting up sustainable water, sanitation and hygiene projects for them. Marine Conservation Society works for securing the future of living seas and protecting the marine wildlife.

“We wanted to spark people’s imagination, hopefully inspire younger people and serve as an example, that if we can do this, then you really could do anything,” says Arjun in an interview here.

walk4

The duo met at the University of Wales where Arjun studied film and video and Kieran studied graphic design. They plan to produce a documentary of their journey and raise awareness about environmental issues through it.

Watch Arjun on his walk in New Delhi:

You can read more about the project here. Watch videos from other parts of their journey here.

Source….Tanaya Singh….www.the betterindia.com

Natarajan