Consider how much talent the Lord has given to people. With that endowment, seek the four goals (purusharthas). Move forward on the path to the Lord, adhering strictly to the demands of truth. That is the purpose of the gift of talent. Only those gifted with eyesight can see things; those bereft of sight do not have that fortune. So too, only those gifted with truth, longing for the four goals and adherence to dharma, can see the Lord; all others are blind. The Lord has also given people instruments for developing their intellect and discrimination. If they use them well and try to realise God within themselves, the Lord will add unto them fresh talent and new sources of power, for He is full of grace toward the struggling. When people seek to follow dharma, the truth will also reveal itself to them.
Submerged forest is a term used to describe the remains of trees (especially tree stumps) which have been submerged by rising sea level. These forests have been usually buried in mud, peat or sand for several thousand years before being uncovered by sea level change and erosion. Here are 7 incredibly scenic submerged forests from around the world.
1. Lake Kaindy, Kazakhstan
Kaindy Lake is a 400 meter long lake in Kazakhstan that reaches depths near 30 meters in some areas. It is located 129 km from the city of Almaty and is 2,000 meters above sea level. It was created by the result of an enormous limestone landslide. The track to Kaindy lake has many scenic views to the Saty Gorge, the Chilik River valley and the Kaindy gorge. Dried-out trunks of submerged Picea schrenkiana trees rise above the surface.
2. Lake Bezid, Romania
Lake Bezid situated in Romania’s Transylvania region was artificially created after the entire village of Bezid was flooded, leaving the houses at the bottom of the lake and only the local church tower and trees still visible, looming over the lake. Apparently, a dam was built around 25 years ago to prevent the recurrent flooding of the river valley. Needless to say, the inhabitants of the old village had to be moved away when their homes were drowned.
3. Lake Periyar, India
Periyar Lake in the Indian state of Kerala is another sunken cemetery for trees whose putrefying trunks rise out of the water as if clawing for divine mercy. Covering an area of a 55 km², the lake is fed by the Periyar River and in turn supplies water for the Vaigai River in Tamil Nadu via a tunnel through the Western Ghats. Still, the dead trees betray the lake’s recent past as a living forest.
4. Udawalawe Reservoir, Sri Lanka
The twisted, closely-packed boughs standing in Sri Lanka’s Udawalawe Reservoir are similar visual reminders of the extent of the forest cover that lay here before the construction of the dam that brought this body of water into being. The deep reservoir is constantly replenished by the never-drying Walawe river, which itself draws most of its water from wooded higher ground and plains.
5. Lake Volta, Ghana
Myriad dead trees emerge from Ghana’s Lake Volta, which has the largest surface area of any reservoir on earth. The lake was formed by the Akosomba hydroelectric Dam, which provides power for much of the country. Completed in 1965, it forced the relocation of 78,000 people to new settlements, along with 200,000 of their animals, while some 120 buildings and countless small residences were destroyed.
6. Lake Caddo, Texas
Caddo Lake is a 25,400 acre (103 km²) lake and wetland located on the border between Texas and Louisiana, in northern Harrison County and southern Marion County in Texas and western Caddo Parish in Louisiana. The magnificent canopy reflected in the still waters beneath is that of Cypress trees, for this is Lake Caddo on the Texas-Louisiana border, home to the world’s largest Cypress forest.
7. Kampong Pluk, Cambodia
The water-dwelling trees of Kampong Pluk are mangroves, and their flooded jungle habitat is home to a variety of wildlife, including crab-eating macaques, as well as humans who harvest shrimp and live in houses that tower in the air atop stilts.
With an aim to safely dispose end-of-life tyres, Anubhav Wadhwa is a 16-year-old on a mission.
It all started when 16-year-old Anubhav saw someone setting fire to a couple of tyres. It got him thinking about what happens to tyres that have served their time. After a quick Google check, Anubhav realised that burning tyres, an act that releases a cocktail of toxic gases, is a huge environmental hazard.
On the face of it, Anubhav may seem like any other teenager. But this extraordinary student of Pathways World School, Aravali, launched his first venture, a software product development company called TechAPTO, at the age of 12. Later, he launched Trends on Internet, an analytical company.
With a determination to act on the issue of safe disposal of tyres, Anubhav founded Tyreslessly, an aggregator of used tyres, in December, 2015.
Through its website, which was launched a couple of days ago, anyone can request a pickup of end-of-life tyres.
“Once the tyre is picked up, it is sent to a recycling plant and will undergo pyrolysis – an extraction process which can help convert tyres into usable by-products like fuel oils, steel etc.,” says Anubhav.
So what happens to such tyres usually? Anubhav says that these are carelessly burned and used to produce heat, especially for use in sugarcane industries.
“A majority of these industries burn tyres in a manner that is hazardous to the environment. The only way forward is to embrace pyrolysis,” he maintains.
He believes this process of recycling end-of-life tyres will, over the years, help in saving a lot of landfill space in the country.
“There are a lot of pyrolysis plants across India. But right now, the challenge is to get the used tyres to them.”
Tyrelessly currently operates only in the Delhi/NCR region. But the company plans to expand it’s services to all major cities by February. As of now the service is free of cost. However, Anubhav plans to generate revenue from advertisements on the website and later on from the sale of the recycled byproducts themselves.
Tyrelessly has been funded from the internal accruals of TechAPTO.
Anubhav is a firm believer in the power of communities and aims to increase tyre recycling rates in India with the help of student and local communities. It is his dream to create such communities across the country.
“Right now we are educating people about the dangers of tyre burning and with the help of these communities, we are procuring more such tyres,” says Anubhav.
Tyrelessly, that has just begun it’s collection process, hopes to achieve it’s first target of collecting at least 1,000 tyres by the end of February.
This super kid is definitely doing something right.
When asked about how he has achieved so much in such a short period of time, Anubhav says he owes it to his alma mater for recognising and channeling his talents.
Juggling his school work as well as these three companies doesn’t seem to be too much of a task for him. Anubhav starts his day as early as 6.30 a.m. He attends school, where apart from his academic responsibilities, including being a member of the student council, Anubhav also assists his teachers in preparing visual display material as well as projects. He gets back home around 5 p.m. and starts work then.
“Being a part of Pathways World School has been the most rewarding experiential learning for me. I feel that this has helped me evolve into a good human being.”
He feels that the two most important traits he developed and has held him in good stead are dedication and commitment.
After graduating as an IB scholar, Anubhav wants to be a barrister. His commitment towards achieving this goal is evident from his academic accomplishments and a keen sense of community service.
The world has taken note of this enthusiastic teenager.
ProSieben, a German TV channel that is aired in over 12 countries, featured Anubhav as part of a documentary for its show called Galelio.
As part of his vision towards ensuring sustainable development, Anubhav is working towards building strong relationships with governments and other key stakeholders. For now, Anubhav wants to just keep doing what he does best and spread the message of disposing tyres in a safe manner.
To learn more about Tyrelessly, please visit its website.
Natarajan, an 80-year-old manual labourer, has distributed 50 cents of land in his village in Kerala to 10 poor families. Read how he did this to protect the environment.
P athanamthitta, the land of Lord Ayyappan, is a scenic district in Kerala, known for its rocky hill ranges. The district is also infamous for its stone quarrying activities. Many illegal quarries continue to operate in this region, resulting in machines mowing down these hills, one day at a time.
This indiscriminate quarrying has led to a series of agitations across the district – especially in areas like Konni, Athirungal etc.
One man has been at the forefront of this agitation. Meet 80-year-old manual labourer Natarajan, fondly known as Achan (father), who has found the most unique way to protest against this large-scale quarry mining. As quarry owners continue to accumulate more land in the region, Natarajan, in a bid to protect the environment, has distributed 50 cents of his land to poor families. Here’s a discussion with this ordinary man who has done an extraordinary thing.
Q: Can you tell me a little about yourself?
A: I’ve been living in this hillock in Konni for the last 45 years. I’ve been a manual labourer all my life. My wife and I live in a small tin shed here. I don’t have any savings. Over the years, I’ve managed to buy one-and-a-half acres of land here. The rest of the money I had was spent on marrying off my two daughters.
Q: How has life changed in all these years?
A: Actually, I can’t even remember a time when this used to be a quiet area. Granite quarries and stone-crusher units have mushroomed all over the district. According to government records, only around 169 quarry licenses have been issued. But the truth is that over 800 quarries operate in this district.
Q: What problems have you directly faced from them?
A: See, my house is very close to the biggest granite crusher here. So naturally, as they expand their operations, they wanted to buy my land as well. Because this is a remote area, away from the town, we don’t have access to water. Even today, my wife Kalammma needs to walk a lot to fetch drinking water. So some people advised me to sell off my land and then go live in a better place with access to water and electricity. However, the quarry owners, who were eyeing my land, did not quote a fair price. They also threatened me with goondas and were forcing me to part with my land, for a paltry sum.
Q: How did you tackle this problem?
A: I revisited my decision to sell. I didn’t want to succumb to pressure and also harm the environment. So, I distributed 50 cents of my land among 10 poor families. They have now constructed huts and have started living here. This is the part of my land that is closest to the quarry. I think that if more people are living in this area, it will be more difficult for them to find ways to make us leave.
Q: What if these families come under pressure from the quarry mafia and are forced to sell?
A: Though I have made the title deeds, I haven’t distributed it among these families as yet. What if these people (goondas) forcefully snatch it away from them? And to ensure that the land doesn’t end up in the wrong hands, I have made a clause which says that the land can be transferred to another person only after 70 years. I believe by doing this I have protected these 50 cents of land.
Q: What has been their (quarry owners) reaction?
A: They think I have gone crazy, distributing the land for free. They have also tried to intimidate me by sending their goondas a couple of times. But, I don’t fear them. Neither does my wife.
Q: Do the people in the region support you?
A: See, initially a lot of people stood up against the quarry mafia. There are plenty of health problems among the people, especially respiratory troubles, as a lot of dust comes from the quarries. Water is getting polluted and there is always a lot of noise going on. People cannot live in peace. However, fewer people complain now. I hear that these guys are going around bribing people with money, rice etc. So if ever a problem happens, I can’t be sure how many people will stand by me. Even the authorities in this area turn a deaf ear towards our problems. I’m sure these officials are in connivance with the quarry owners.
Q: Do you foresee things getting better in the future?
A: I doubt things will get better for the people living in these areas. I just hope the identity of this district (hills) isn’t compromised due to this mad fascination we have with development. In all these years there is one thing that I’ve learnt and it is that this world only belongs to the rich. There is no place for the poor here and there is certainly no justice for people like us.
Photo credit: Shameem Kunnumathige
Source……..Meryl Garcia in http://www.the betterindia.com
தர்மபுரி மாவட்டம் பெரியாம்பட்டி அருகில் உள்ள கீழ்தும்பலஹள்ளி கிராமத்து சாலையில் சென்று கொண்டிருந்தோர், அங்கே நடப்பதை பார்த்து, சில நிமிடம் நின்று, ரசித்து, வியந்தபடி சென்றனர்.
அப்படி என்ன சாலையில் நடந்தது… மலர்களால் வேயப்பட்ட சிறிய வண்டி ஒன்றை இழுத்தபடி சென்றது ஒரு நாய். வண்டியின் மேல் மாவிளக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தது.
‘மெள்ள வா ராசா…’ என்று அதை, அன்புடன் வழி நடத்தி, அழைத்துச் சென்றார் ஒருவர். அவரிடம் இது குறித்து விசாரித்த போது, நெகிழ்ச்சியுடன், மகிழ்ச்சியாக அவர் பகிர்ந்து கொண்ட அன்பின் கதையிது:
என் பெயர் தங்கவேலுங்க; அந்தக் காலத்து 10ம் வகுப்பு. மனைவி பெயர் கோவிந்தம்மாள். தமிழ் மொழி மீது இருக்கும் பற்று, பாசத்தால், என் ரெண்டு பொம்பளப் பிள்ளைகளுக்கும், இலக்கியா, குறளரசி என்று பேர் வைச்சுருக்கேன்.
வீட்டில் நாலு மாடுக இருக்கு; பால் கறந்து சொசைட்டிக்கு ஊற்றி, அதன் மூலம் வரக்கூடிய வருமானத்தில் வாழ்க்கை ஓடிக்கிட்டிருக்கு.
ஒருமுறை, சந்தைக்கு போயிருந்த போது, இவன் சின்னக்குட்டியா இங்கேயும், அங்கேயுமா ஓடிட்டு இருந்தான். பார்த்ததுமே பிடிச்சுப் போச்சு. வீட்டுக்கு தூக்கிட்டு வந்துட்டேன். ஏற்கனவே எனக்கு ரெண்டு பொம்பளைப் புள்ளைங்க இருக்கிறதாலே, இவனுக்கு, மணின்னு பேர் வச்சு, பையனா நினைச்சு வளர்த்துட்டு வர்றேன். எங்க குடும்பத்துல ரொம்ப முக்கியமான ஆளு இவன்.
எனக்கு மணியும், மணிக்கு நானுமா இருந்தா போதும்; வேறே எதுவும் வேணாம். எங்களுக்குள்ள அப்படி ஒரு பாசம் ஏற்பட்டு போச்சு. அவன் இல்லாம எனக்கு பொழுது விடியவே செய்யாது.
வீட்டுலயிருந்து பால் கேனை தூக்கிட்டு, 1 கி.மீ., தூரத்திலுள்ள சொசைட்டிக்கு நடந்து போவேன். அப்ப, மணியும் கூடவே வருவான். நான் பால் கேன் தூக்கிட்டு சிரமப்பட்டு நடக்கிறேன்னு நினைச்சானோ என்னவோ… என்னை தூக்க விடாம, அவன் வாயில் கவ்வி நடக்க ஆரம்பிச்சான். என்ன சொன்னாலும், கேனை தர மாட்டான். ஆனா, அவனாலும் கேனை தூக்கிட்டு நடக்க முடியாம, கேன் தரையில் தட்டுச்சு. அப்புறம் தான், 1,500 ரூபாய் செலவு செய்து, ஒரு சின்ன வண்டி தயார் செய்து, அதுல பால் கேனை வச்சதும், உற்சாகமாக இழுத்துட்டு நடக்க ஆரம்பிச்சான்.
ஒரு கட்டத்துல, கேனை வண்டியில வச்சுட்டா போதும், கரெக்டா கொண்டு போய், சொசைட்டியில சேர்த்துருவான். நான் போக வேண்டிய தேவையே இல்ல. அவங்க பாலை எடுத்துட்டு காலி கேனை வச்சதும், பத்திரமா திரும்ப கொண்டு வந்துடுவான்.
எம் புள்ளைகள யாரும் நெருங்க முடியாது. ஒரு உறுமல்லயே ஓட வச்சுருவான். ஆறு மாசத்திற்கு முன் கொஞ்சமும் எதிர்பாராம அந்த விபத்து நடந்து போச்சு.
வழக்கம் போல வண்டியில போய் பாலைக் கொடுத்துட்டு, திரும்ப வரும் போது, தாறுமாறா வந்த டெம்போ வாகனம் மணி மேலே மோதிருச்சு. ரத்த வெள்ளத்துல கிடந்தவனை பார்த்துட்டு, எனக்கு தகவல் கொடுத்தாங்க. அழுது, அடுச்சு புடிச்சு ஓடிப் போய் பார்த்தேன். வலியில எழுந்திருக்க முடியாம முனகிக்கிட்டே படுத்திருந்தான்.
அவனை அள்ளித் தூக்கிட்டு கால்நடை ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓடினேன். அவனுக்கு முதலுதவி செஞ்ச டாக்டர், ‘இடுப்பு எலும்பு முறிஞ்சு போச்சு. பிழைக்கிறது கஷ்டம்; அப்படியே பிழைச்சாலும் நடக்கிறது சிரமம். போற வழியில குப்பையில வீசிட்டுப் போ’ன்னு சொல்லிட்டார்.
என் மணியைப் பார்த்து, டாக்டரு இப்படி சொல்லிட்டாரேன்னு எனக்கு மனசே ஆறலை. ஆனாலும் அவனுக்கு எதுவும் நடக்காதுன்னு என் மனசு சொல்லிட்டே இருந்துச்சு. வர்ற வழியில தண்ணி தொட்டியில இறக்கி விட்டேன். கொஞ்சம் சிரமப்பட்டாலும், அவனால காலை உதைச்சு, நீந்த முடிஞ்சது.
இதைப் பார்த்ததும், இனி மணியை காப்பாத்திடலாம்ன்னு எனக்குள்ளே நம்பிக்கை வந்து, வேற டாக்டரை போய் பார்த்தேன். அவர், ‘நாயை காப்பாத்திடலாம்; ஆனா, கொஞ்சம் செலவாகும்’ன்னு சொன்னார்.
‘பரவாயில்ல… என் மணிக்காக நான் எதுவும் செய்வேன்…’ என்றதும், ‘ஒரு நாளைக்கு மூணு முறை வெந்நீரால் மெதுவாக நீவி, குளிப்பாட்டணும். தினமும் ரெண்டு ஊசி போடணும்; ஊசி விலை கொஞ்சம் கூடுதல். நிக்க, நடக்க பொறுமையா பயிற்சி கொடுக்கணும். நேரத்துக்கு மருந்து மாத்திரை கொடுக்கணும். பச்சைக்குழந்தையை பாத்துக்கிறது மாதிரி பாத்துக்கணும்…’ என்று கூறி மருந்து, மாத்திரை எழுதி கொடுத்தார்.
டாக்டர் சொன்னபடியெல்லாம் செய்தேன். அதோட, எங்க ஊர் மாரியம்மனிடம், ‘என் மணி பழையபடி நடந்தா, அவனே நடந்து வந்து மாவிளக்கு போடுவான்’னு வேண்டிகிட்டேன்.
மூணு மாசம் மணியை கண்ணும் கருத்துமா பாத்துக்கிட்டதன் பலன், இப்போ, மணி, பழையபடி கம்பீரமாக வலம் வர்றான்.
மாரியம்மன் கோவில் திருவிழா அன்று, பக்தர்கள் எல்லாம் அம்மனுக்கு மாவிளக்கு போட ஊர்வலமாக சென்ற போது, அந்த ஊர்வலத்தில மணியும் ஒரு பக்தனாக தன் வண்டியில் மாவிளக்கு எடுத்துப் போய், அம்மன் காலடியில் வைத்தான். இதைப் பார்த்து நிறைய பேர் பாராட்டினர்.
‘என் புள்ளைய காப்பத்தறது என் கடமைங்க; இதுக்கு எதுக்குங்க எனக்கு பாராட்டு…’ என்றார் தங்கவேல் அடக்கமாக!
வாசகர்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக, நாய் என்று சில இடங்களில் கூறியுள்ளேன். ஆனால், தங்கவேல் பேசும் போது, ‘எம் பையன் மணி…’ என்று குறிப்பிட்டாரே தவிர, நாய் என்ற வார்த்தையே அவரிடம் இருந்து வரவில்லை.
அத்துடன், அவரிடம் நாம் போனில் பேசினால் கூட, ‘ஒரு வார்த்தை மணிகிட்டேயும் பேசிருங்க…’ என்று போனை அதன் வாயருகே கொண்டு செல்வார். அதுவும் பெரிய மனுஷன் மாதிரி, அதன் மொழியில் நம்மை நலம் விசாரிக்கும்.
இருவரிடமும் பேச ஆசையா? 98423 48790 என்ற எண்ணில் தொடர்பு கொள்ளவும்!
மறைந்த நடிகர் வி.கே.ராமசாமி வீட்டிற்கு, திடீரென வந்த வருமான வரி அதிகாரிகள், ‘உங்க வீட்டை, ‘சர்ச்’ செய்ய வந்திருக்கோம்…’ என்றனர்.
உடனே, ராமசாமி, ‘என் வீட்டை எதுக்குங்க மாதா கோவிலாக்கப் போறீங்க…’ என்றார்.
‘சர்ச் அதாவது, சோதனை போடப் போறோம்…’ என்று அதிகாரிகள் கூறியதும், ‘சரி… போடுங்க…’ என்றார் வி.கே.ஆர்.,
‘அறிஞர் பெர்னாட்ஷா’நூலிலிருந்து: பெர்னாட்ஷா பள்ளியில் படித்த போது, ஒருநாள் வகுப்பாசிரியர், ‘சொர்க்கத்திற்கு போக விரும்பும் மாணவர்கள் எல்லாம் கை தூக்குங்க…’ என்றார். பெர்னாட்ஷாவை தவிர, எல்லா மாணவர்களும் கை தூக்கினர்.
உடனே ஆசிரியர், பெர்னாட்ஷாவை நோக்கி, ‘ஏன் உனக்கு சொர்க்கத்திற்கு போக விருப்பமில்லயா?’ என்று கேட்டார்.
‘சொர்க்கம் செல்ல விருப்பம் தான்; ஆனா, இவங்க எல்லாரும் சொர்க்கத்திற்கு வந்தால், அது சொர்க்கமாகவா இருக்கும்…’ என்றார் ஷா.
பின்னாளில், நாடக ஆசிரியராக புகழ் பெற்று, பிரபலம் ஆன பெர்னாட்ஷா, பல ஊர்களுக்கு சென்று, மேடைப் பிரசங்கம் செய்து வந்தார். ஒரு ஊரில் பேசியதையே, இன்னொரு ஊரிலும் பேசுவார்; கேட்டால், ‘கேட்பவர்கள் வேறு வேறு மக்கள் தானே…’ என்பார்.
கூட்டத்தில், மக்கள் அவர் பேச்சை ரசித்து சிரிக்கும் போது, முன் வரிசையில் அமர்ந்திருக்கும் அவர் மனைவி மட்டும், அலட்சியத்துடன் ஸ்வெட்டர் பின்னிக் கொண்டிருப்பார்.
இது குறித்து யாராவது, ‘உங்க கணவர் பேச்சை, நாங்க எல்லாம் ரசிக்கும் போது, நீங்க மட்டும் இப்படி சும்மா உட்காந்திருக்கீங்களே…’ என்றால், ‘சும்மாவா இருக்கேன்; ஸ்வெட்டர் பின்னுகிறேன். என் கைகள் மட்டும், இந்த பின்னல் வேலையில் ஈடுபடாது இருந்திருந்தால், அவரை, இந்த ஊசியாலேயே குத்திக் கொன்றிருப்பேன்; ஒரே பேச்சை எத்தனை ஊரில் தான் கேட்பது…’ என்பார் கோபத்துடன்!
பணக்கார பெண்ணான இவரை மணந்த பின் தான், பெர்னாட்ஷா பிரபல நாடக ஆசிரியராகவும், நூலாசிரியராகவும் உயர்ந்தார்.
‘கி.வா.ஜ.,வின் சிந்தனைகள்’ நூலிலிருந்து இலக்கிய சொற்பொழிவில் கி.வா.ஜகந்நாதன் கூறியது: மனிதனுக்கு உதவும் விலங்குகளை பாருங்கள்… பசு, பால் தருகிறது; எருது, வேலை செய்கிறது; குதிரை, வண்டி இழுக்கிறது. கழுதை, பொதி சுமக்கிறது. அத்துடன், மரக்கட்டைகளை தூக்கிச் செல்ல, யானையை பயன்படுத்துகிறான் மனிதன். இந்த விலங்குகள் அனைத்திற்கும் ஒரு ஒற்றுமை உள்ளது. அது, இவை எல்லாமே, தாவர உணவை உட்கொள்பவை!
மாமிசம் உண்ணும் சிங்கம், புலி போன்ற பயங்கர விலங்குகளை மனிதன், தன் உதவிக்கு வைத்துக் கொள்வதில்லை!
மேல்நாட்டு நகைச்சுவை நடிகர், பீட்டர் உஸ்டினா. இவரது மகன் படிக்கும் பள்ளியிலிருந்து இவருக்கு வந்த ஒரு கடிதம்:
வகுப்பறையில், உங்கள் மகன் கோணங்கித்தனம் செய்து, மற்றவர்களை சிரிக்க வைக்கிறான்; கண்டிக்கவும்!
உஸ்டினா எழுதிய பதில்: நானும் அதுமாதிரி செய்வதால் தான், பணம் சம்பாதித்து, உங்கள் பள்ளிக்கு கட்டணம் கட்ட முடிகிறது; அவனை கண்டிக்க வேண்டாம்!
புகழ் பெற்ற கதாசிரியரிடம், இளம் எழுத்தாளர் ஒருவர் வந்தார். ‘இவ்வளவு அருமையாக எழுதுறீங்களே… இதற்கு நீங்க என்ன செய்கிறீர்கள்?’ என்று கேட்டார்.
‘ஒண்ணும் பிரமாதமில்ல; ஒரு பேனா, கொஞ்சம் பேப்பர் எடுத்து, மனசுல தோன்றுவதை எல்லாம் எழுதிக் கொண்டே போக வேண்டியது தான்…’ என்றார் கதாசிரியர்.
‘அவ்வளவு தானா…’
‘ஆமாம்… ஆனால், மனதில் தோன்றுவது தான், ரொம்ப கஷ்டம்!’
The Lord will protect in all ways and at all times those who worship Him in complete and pure uncontaminated devotion(bhakti), just as a mother protects her infants, a cow saves her calf from danger, and the eyelids guard the eyes effortlessly and automatically. When the infant grows up into an adult, the mother won’t pay so much attention to its safety. So too, the Lord doesn’t pay much attention to the wise one (jnani). The devotee who worships any form (saguna bhakta), like an infant of the Lord, has no strength except the strength of the Lord. For the realized soul (jnani), their own strength is enough. Therefore, until one can rely on one’s own strength, one must be an infant in the Lord’s hands, just like a devotee of the Lord’s form. No one can become a devotee of the Formless Supreme (nirguna bhakta) without having been a devotee of the form.
Polish photographer Arkadiusz Podniesinski travelled to the site of the Fukushima nuclear disaster of March 2011 to see the location with his own eyes. When he obtained permits to enter the roughly 20km (12.5 mile) Exclusion Zone, he was confronted with a scene similar to one from a post apocalyptic film. Podniesinski previously photographed the area around the 1986 Chernobyl nuclear disaster.
“It is not earthquakes or tsunami that are to blame for the disaster at the Fukushima Daiichi nuclear power station, but humans,” writes Podniesinski on his website. He undertook the project so that he could draw his “own conclusions without being influenced by any media sensation, government propaganda, or nuclear lobbyists who are trying to play down the effects of the disaster, and pass on the information obtained to as wider a public as possible.”
When practical photography was born in 1839, the simple act of capturing basic portraits and images of everyday objects was a feat of epic and almost unfathomable proportions. That being said, it didn’t take very long for burgeoning photographers to start experimenting with form and function.
About 80 years after the craft’s inception, Arthur Mole and John Thomas decided to develop a series that was unlike anything that had ever been done before. By organizing groups of American soldiers into iconic images that pay homage to some of their Nation’s most influential figures, the two achieved an effect that’s beyond impressive (even by today’s standards).
The Human U.S. Shield (1918) — 30,000 officers and men
Living Portrait of Woodrow Wilson (1918) — 21,000 officers and men
Human Statue of Liberty (1918) — 18,000 officers
To see more pictures from this collection, check out the rest over on the Library of Congress website.
Take off with Natarajan 