As your day progresses, as one enters the field of daily work and toil, you are infused with the passionate quality (rajoguna). Before you take your lunch, meditate on the Lord again and dedicate the work, and the fruit derived from it to the Lord Himself. Start eating only after this act of devotion and grateful remembrance. This is the meaning of the noon (maadhyannika) worship. By observing this ritual, passion is kept in check and is overpowered by the satwic nature. During the day, people are possessed by a third nature, tamas or dullness. When evening descends, one hurries home, eats one’s fill, and is overpowered by sleep. But a duty still remains. To eat and sleep is the fate of idlers and drones. When the worst of the qualities, tamas threatens to rule, one must make a special effort to escape its coils by resorting to prayer in the company of those who extol the Lord, reading about the glory of God, the cultivation of good virtues, and the purposeful nursing of good rules of conduct. This is the prescribed evening worship (sandhyavandana).
Today is the 97th birth anniversary of B.K.S. Iyengar, one of India’s most prominent Yoga teachers.
And Google is celebrating with a brilliant, animated doodle – featuring a series of Yoga positions.
The founder of “Iyengar Yoga”, Bellur Krishnamachar Sundararaja Iyengar is known for popularising Yoga around the world. “Iyengar Yoga”, which is taught in more than 70 countries today, is a form of Yoga focusing on the correct alignment of the body with the help of straps, wooden blocks, etc. It is said that even at the age of 95, he could perform all the asanas – from headstands to vertical splits. He died on Aug. 20, 2014, from heart and renal failure.
B.K.S. Iyengar was born in a poor family in Kolar District of Karnataka, on Dec 14, 1918. His father was a school teacher and he was the 11th of 13 children in the family. Only 10 of those children survived. Living through a very unhealthy childhood, Iyengar had to face many diseases like malaria, tuberculosis, typhoid fever, and also general malnutrition at a very young age.
He was only 15 when B.K.S. Iyengar’s brother-in-law, Tirumalai Krishnamacharya, asked him to move to Mysore to improve his health by practising Yoga. Tirumalai Krishnamacharya is often referred to as “the father of modern yoga”. That was the turning point for Iyengar, whose health steadily improved. At the age of 18, Krishnamacharya sent him to Pune to teach Yoga to people.
It was in Pune that the Yoga teacher met the famous violinist, Yehudi Menuhin. This meeting was the beginning of Iyengar’s journey from being an Indian yoga teacher, to an international guru. Menuhin used to complain that he was unable to sleep properly, and was suffering from muscular aches. But with the help of Yoga, he was able to overcome his health problems. Being highly impressed by the guru, Menuhin invited him to Switzerland in 1954. This was followed by Iyengar’s visits to the US and the rest of Europe as well. He came up with the idea of teaching yoga to groups, and encouraged women to take up Yoga even during pregnancy.
“The West knows yoga because of Iyengar. He developed a style of yoga for ordinary people. He introduced simple props and aids like ropes, blankets, wall to facilitate people to make it easy for the masses,” Yogi Santatmananda Saraswati of Swami Dayananda Ashram, Rishikesh, said at the time of his death.
B.K.S. Iyengar is known to be the teacher of many famous people like Yehudi Menuhin, Sachin Tendulkar and Queen Elizabeth of Belgium. It is said that Queen Elizabeth of Belgium learned his trademark sirsasana headstand at the age of 80. His other devotees and students include novelist Aldous Huxley, actress Annette Bening and designer Donna Karan.
5. He collected several awards and authored many books too:
He was awarded the Padma Shri in 1991, the Padma Bhushan in 2002 and the Padma Vibhushan in 2014. B.K.S. Iyengar published his first book called Light on Yoga in 1966, which became an international best-seller. He has authored a total of 14 books.
Chilly winter nights in Delhi should be a little bearable for about 125 homeless families in the city this year, as they will have some shelter to call their own. All thanks to one organization that has been distributing tents among the homeless.
“Many people tell us that we are promoting homelessness. But we are not. We don’t say that the homeless should be living on the streets. First of all, they shouldn’t even be there. But while they are on the streets and are losing their lives because of different reasons, including the weather, can we not do something to protect them?” says Swati Janu, Senior Designer at Micro Home Solutions (MHS), a social enterprise working for the homeless in India.
And so, keeping the larger problem in mind, the team at MHS went out in October last year to find a way of providing shelter to the homeless in Delhi.
Women feel safe because of these tents.
“We have been working with the homeless since six years now. We had also designed shelters for them with the Delhi Urban Shelter Improvement Board in 2010. But since then, the government hasn’t really been building more shelters…and the requirement has increased. So, instead of waiting for the government to take action, we thought of doing something on our own — something with a bottom up approach where we can work with people and enable communities to build shelters on their own,” adds Swati.
Thus began the 100 Shelter Project, with the aim of providing shelters to 100 families in Delhi. The team designed an easy-to-make tent that can be used as a temporary shelter at night. They began by distributing the tents in different parts of the city in August this year, and have distributed over 125 of them till now.
It is a crowd funded project, for which they raised money through donations in June this year.
The tents can easily be set up on pavements
MHS has created some very simple drawings, explaining how the tents are made, with a view to ensuring that the idea can be replicated by others who wish to help.
The tent-making process utilises three easily available materials – bamboo that is locally available, joints made of welded rebars (reinforcing bars) that can be fabricated by any local welder, and thick canvas that is used as the surface of the tents. The drawings are such that a welder will quickly understand the angles at which the attachments should be made, and the person responsible for bamboos can see how much length will be required.
The stitching has also been explained, and the team is trying to simplify the process for the next batch.
This way, we can identify some local actors, and assign areas – like in X area, this welder and this tailor will be making the tents. We never planned on being the sole fabricators of these tents. The initiative needs to be taken up by the entire community, as well as some NGOs, who can then be responsible for distributing the tents,” says Swati.
MHS is an interdisciplinary group of designers, economists, policy makers, sociologists, etc., working towards the creation of socially inclusive cities. They design projects and services for construction in informal settlements across the country, and want to facilitate the process of self-construction in these communities. The organization is working towards improving the quality of informal housing. Being a very small team, they also partner with different NGOs to help with the ground work.
“Initially, we wanted to protect people from the cold, but then we thought, why not make something that can be used all year round? These tents can be useful in all kinds of weather, and they are waterproof too,” says Swati. But more than that, the tents provide a sense of psychological protection to the families.
The most positive feedback the team has received till now has been from women who say that they are happy about finally getting some privacy. They also feel safe once their children are safely tucked inside.
The tents have mosquito nets too.
Do you know why homeless people mostly sleep close to the roads? It’s because every time a car passes by, the wind helps keep the mosquitoes away. But that is very dangerous. So the mosquito net is a very valuable addition to the tent,” adds Swati.
Another important feature of these tents is that they are self-supporting. So people face no problem when it comes to anchoring them on the pavements.
A tent can also be folded in just a few minutes — useful for people who live under flyovers or sleep besides roads, etc.
The idea of replicability is already picking up. Some organizations are getting in touch with MHS — like an NGO in Kolkata that distributes food to homeless people. They now want to make these tents in large numbers. For the 100 Shelters project, MHS is working with an NGO named Indo-Global Social Service Society (IGSSS).
“We face many challenges within the communities. There are people who may or may not need the tents and if you give one to someone who does not need any, he/she might just go and sell it. So we ask the community itself to nominate who needs the tent most. They usually nominate families with women and kids.”
In some areas, like in Jhandewala where there are 30 such tents, police officials have been interrogating the people about the tents. The organization hopes that once awareness spreads, the police will also understand that the tents are meant to be used only at night and will not harass the homeless.
The areas where MHS has distributed these tents include Jhandewalan, Minto Road, the Kalibari Mandir area, Bangla Sahib Gurudwara, and Lodhi area. Members of IGSSS check with the people every week to see how the tents are being used.
For follow-up and feedback, MHS has created family cards with the details of all beneficiaries, their ages and pictures, etc.
Follow-up sessions
The material for construction of the tents costs Rs. 1,200, but the entire cost, including production and transport, comes to about Rs. 2,000. The team is trying to bring down costs. Presently, the organization operates mostly on donations and grants.
According to a recent government report, 33,000 homeless people in Delhi died due to various reasons between January 2004 and October 2015. This winter, tents by MHS can save many lives, and hopefully the idea will be taken up and replicated all across the country.
தமிழக மக்களுக்கு எப்படி சென்னை வானிலை ஆய்வு மைய இயக்குநர் ரமணன் பிரபலமோ, அதற்கு சற்றும் குறையாமல் சமூக வலைதளங்களில் தமிழக நெட்டிசன்களின் முக்கிய வானிலை முன்னறிவிப்பாளர் பிரதீப் ஜான்!
‘தமிழ்நாடு வெதர்மேன்’ அண்மைக்காலமாக அதிகம் பின்தொடரப்பட்ட ஃபேஸ்புக் பக்கம் இது. இதன் சொந்தக்காரரான வானிலை ஆர்வலர் பிரதீப் ஜான். மழைப்பொழிவின் மீது தனக்கு ஏற்பட்ட தீரா ஆர்வத்தை விவரிக்கிறார்.
மழையை மட்டுமே பார்த்த நம்மில் பலரும் அதி கனமழை, பெருமழை போன்றவற்றை சந்தித்துவிட்டோம். ‘எல் நினோ’ என்றால் என்னவென்று கூகுள் தேடலை தொடங்கிவிட்டோம். செய்தி சேனல்களில் கடைசியாக சொல்லப்பட்ட வானிலை முன்னறிவிப்பு பிரைம் டைம் ஸ்டோரியாகிவிட்டது. செய்தித்தாளில் உள்பக்கத்தில் கட்டம் கட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த வானிலை நிலவரம் பேனர் செய்தியாகிவிட்டது. பெருமழை பெரிய மாற்றங்களை செய்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறது.
இந்நிலையில், சென்னையை பெருமழை புரட்டிப்போட்ட காலகட்டத்தில் தொடர்ந்து வானிலை அறிவிப்புகளை பகிர்ந்து வெளிநாட்டு ஊடகங்கள் சில ஏற்படுத்திய பீதியை நீக்கி அசராமல் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தார் பிரதீப் ஜான்.
யார் அந்த பிரதீப் ஜான், இளம் வயதில் கவிதைக்கு மட்டுமே அதிகம் பயன்படுத்தும் மழையை எப்படி இவர் வேறு கோணத்தில் பார்க்கத் துவங்கினார்?
1996 ஜூன் மாதம். பிரதீப் ஜானின் வாழ்க்கையை மாற்றியது வானிலை மாற்றம். தொடர்ச்சியாக மூன்று நாட்களில் சென்னையில் 700 மி.மீ மழை பெய்திருந்தது. சாலைகளில் வெள்ளம் பாய்ந்தது. மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது. மக்கள் வீடுகளில் முடங்கிப்போயினர். நகரமே முடங்கியது.
இவையெல்லாம் நடந்தபோது பிரதீப் ஜானுக்கு வயது 14. மழையின் காரணமாக பிரதீப்பை வீட்டை விட்டே வெளியேறக்கூடாது என முடக்கினர் பெற்றோர். வெற்று சிந்தனையை விரட்ட பால்கனியில் தஞ்சம் புகுந்தார் பிரதீப். அந்த நொடியில் இருந்து அடுத்த 36 மணி நேரத்தை அங்கேயே செலவழித்தார்.
அந்த அனுபவத்தை விவரித்த பிரதீப் (33), “அந்த 36 மணி நேரமும் மழை என்னை முற்றிலுமாக ஆட்கொண்டிருந்தது. மழை கம்பிகள் தற்காலிக குட்டைகளை நிமிடத்துக்கு நிமிடம் பெரியதாக்கிக் கொண்டிருந்தன. என்னால் மழைப்பொழிவின் தாக்கத்தை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அந்த அனுபவம் இளைப்பாறுதல் தருவதாகவும் அழகியல் சார்ந்ததாகவும் இருந்தது” என்றார்.
தற்செயலாக ஏற்பட்ட அந்த அனுபவத்துக்குப் பின்னர் மழைப்பொழிவை பதிவு செய்வதை பிரதீப் சிரத்தையுடன் செய்யத் தொடங்கினார். அகும்பே, ஹல்லிகல், சிரபுஞ்சி, குட்டியாடி, சின்ன கல்லார், தலக்காவிரி மற்றும் பிற இடங்களில் பிரதீப் மழைப் பொழிவை பதிவு செய்து கண்காணித்து வருகிறார். நாடு முழுவதும் எப்போது எந்தப் பகுதியில் பெருமழை பெய்தது என்றால் கணிணியை சொடுக்காமல் கண் இமைக்கும் நேரத்தில் தன் ஞாபக சக்தியை தட்டிவிட்டுச் சொல்கிறார்.
இந்தியன் வெதர் மேன், வேகரீஸ் ஆஃப் வெதர், கீ வெதர் போன்ற பல்வேறு வானிலை முன்னறிவிப்பு இணையதளங்களுக்கு இவரது பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது.
“வானிலையை கணிப்பது நேர விரயம், மிகவும் கடினமானது. இதை ஏன் செய்கிறாய் எனப் பலரும் என்னிடம் கேட்டுள்ளனர். ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை வானிலையை கணிப்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு மட்டுமல்ல, அது என்னுடைய பேரார்வம்” என்கிறார் பிரதீப்.
ஆர்குட்டின் தீவிர விசிறியாக இருந்த பிரதீப் 2012-ல் தான் ஃபேஸ்புக்கில் தனக்கென ஒரு பக்கத்தை உருவாக்கினார். ‘தமிழ்நாடுவெதர்மேன்’ (Tamilnaduweatherman) என்ற அந்த பக்கத்துக்கு இந்த ஆண்டுக்கான வடகிழக்கு பருவமழை தொடங்குவதற்கு முன்னர் வெறும் 1000 லைக்குகள் மட்டுமே இருந்தது. ஆனால், நவம்பர் மழை மக்களை வானிலை முன்னறிவிப்புகளை தேடி அலையவிட்டதில் அவரது ஃபேஸ்புக் பக்கத்துக்கு 64,000 லைக்குகள் கிடைக்கச் செய்துள்ளது.
இதில் குறிப்பிட வேண்டியது என்னவென்றால் அண்மையில் சென்னை வானிலை தொடர்பாக இவர் பதிந்த நிலைத்தகவல் 2 லட்சம் பேரைச் சென்றடைந்துள்ளது. சாலைகளில் மழை வெள்ளம் கரை புரள அவரது ஃபேஸ்புக் இன்பாக்ஸில் குறுஞ்செய்திகள் வெள்ளம் புகுந்தது. “என் வீட்டில் நான் இருக்கலாமா? இப்போது திருமணத்தை நடத்தலாமா? என் கணவர் வேலைக்குச் செல்லலாமா? என பல்வேறு கேள்விகள் அவருக்கு வந்தன.
பெருமழையினால் சென்னை தத்தளித்த நாட்களில் எல்லாம் பிரதீப் தூக்கம் தொலைத்து வானிலையை கண்காணித்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறார். கனமழை எச்சரிக்கைகளை மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்க மெனக்கெட்டுக் கொண்டிருந்தார். என்னதான் தொலைக்காட்சிகளில் வானிலை முன்னறிவிப்புகள் வந்து கொண்டிருந்தாலும் ‘தமிழ்நாடுவெதர்மேன்’ ஃபேஸ்புக் பக்கத்தை நாடுவோர் குறையவில்லை. சென்னையில் ஆயிரக் கணக்கில் வானிலை வலைப்பதிவர்கள் இருந்தாலும் பிரதீப்பின் கணிப்பு தனித்துவத்துடன் பளிச்சிட்டது. அதற்கான காரணத்தை பிரதீப் கூறும்போது, “வானிலை முன்னறிவிப்புகளில் நான் தொழில்நுட்ப வார்த்தைகளை புகுத்துவது இல்லை. மக்களுக்கான தேவை எவ்வளவு மழை பெய்யும், அதனால் வெள்ளம் ஏற்படுமா என்பது மட்டுமே. அவர்களுக்கு தொழில்நுட்பம் சார்ந்த வார்த்தை ஜாலங்களில் அக்கறை இல்லை என்பதை புரிந்து கொண்டேன்” என்றார்.
சென்னை தத்தளித்த வேளையில் துல்லிய கணிப்பை தர துடித்துக் கொண்டிருந்த பிரதீப்புக்கு சவாலாக இருந்தது கருமேகம் அல்ல சில ஜோதிடர்களின் ஆதாரமற்ற கணிப்புகளும், சமூக வலைதளங்களில் பரப்பிவிடப்பட்ட பஞ்சாங்க கணிப்புகளுமே. அந்த பீதியிலிருந்து மக்களை வெளிக்கொணரும் சமூக பொறுப்பு பிரதீப்புக்கு இருந்துள்ளது.
அந்த பொறுப்பைப் பற்றி பிரதீப் விவரிக்கும்போது, “வானிலை முன்னறிவிப்புகளை தரும் சிலர் சிஎஃப்எஸ் என்று சொல்லப்படும் கிளைமேட் ஃபோர்காஸ்ட் சிஸ்டம் என்ற நீண்ட நாட்களுக்கான தரவுகள் அடிப்படையில் கணிப்புகளை வெளியிடுகின்றனர். அதன் அடிப்படையில் அடுத்த மாதம் மழை பெய்யும் என்ற கணிப்புகளைக் கூறுகின்றனர். ஆனால், அவை துல்லியமானது அல்ல. ஏனெனில் வானிலை என்பது அன்றாடம் உருமாறும் தன்மை கொண்ட நிகழ்வு.
வானிலை ஆய்வு மையமும் முன்னறிவிப்புகளை குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் வழங்குகின்றன. ஆனால், அவர்கள் இதுவரை ஃபேஸ்புக் பக்கத்தையோ, ட்விட்டர் பக்கத்தையோ பிரத்யேகமாக உருவாக்கவில்லை. எனவே, அண்மையில் பெய்த பெருமழை குறித்த தகவல்களைப் பெற மக்கள் இணையத்தை நாடினர். இந்த தருணத்தில்தான் வானிலை வலைப்பதிவர்கள் மக்களுக்கு அருமருந்தாகிவிட்டனர். மக்களுடன் இடைவிடாத தொடர்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டதால் என்னைப் போன்ற வானிலை ஆர்வலர்கள் மீது மக்கள் அதீத நம்பிக்கை கொண்டனர். மக்களின் நம்பிக்கை என்னை நெகிழ வைத்துள்ளது. இப்போது எனக்கான பொறுப்பும் கூடியிருக்கிறது” என்றார்.
டிசம்பர் 1, 2 வெள்ளம் ஏற்படுத்திய தாக்கத்திலிருந்து மக்கள் மீள்வதற்கு முன்னதாக பிபிசி வெதர் மற்றுமொரு எச்சரிக்கையைப் பதிவு செய்தது. ஏற்கெனவே பிபிசி கணித்த 50 செ.மீ மழையளவில் கிட்டத்தட்ட 49.4 செ.மீ மழை தாம்பரத்தில் பதிவானதால் பிபிசி கணிப்பை புறக்கணிக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. மூட்டை முடிச்சுகளைக் கட்டிக் கொண்டு சிலர் வீடுகளை காலி செய்யத் தொடங்கினர். செய்வதறியாது பலர் திகைத்து நின்றனர். அந்த வேளையில்தான் பிரதீப் பிபிசி கணிப்பு தவறு என்று விளக்கத்துடன் தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் ஒரு நிலைத்தகவலை பதிவு செய்தார். அவர் சொன்னபடியே வறண்ட வானிலை தொடர்வதால் அவரது கணிப்பின் மீதான நம்பகத்தன்மை மேலும் அதிகரித்துள்ளது.
“பிபிசி-க்கு வானிலையை கணித்துச் சொன்னவர் என்னைப் போல் ஒருவரே. நாம் எதைப் பார்க்கிறோமோ அதையே அவர்களும் பார்க்கின்றனர். முன்னறிவிப்பை வெளியிடுவதற்கு முன்னர் சற்று பொறுமை காக்க வேண்டியது அவசியம் என அவர்கள் தெரிந்திருக்கவில்லை. மேலும், இத்தகைய முன்னறிவிப்பு பாதிக்கப்பட்ட மக்களை உளவியல் ரீதியாக எவ்வித உளைச்சலுக்கு ஆளாக்கும் என்பதையும் அவர்கள் உணர்ந்திருக்கவில்லை. உள்ளூர் வானிலை நிலவரத்தை நன்கு அறிந்திருந்த என்னைப் போன்ற வானிலை ஆர்வலர்கள் யாரும் பீதியடையவில்லை. எங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது சென்னையில் இனி கனமழைக்கு வாய்ப்பில்லை என்பது” என பிரதீப் அவரது ஃபேஸ்புக்கில் பதிர்ந்திருந்தார்.
வானிலை மீது காதல் கொண்ட பிரதீப் படித்தது என்னவோ கணினி அறிவியல். ஏன் என்று வினவினால் பெற்றோர் நிர்பந்தம் என்கிறார். பின்னாளில் பங்குச் சந்தை மீது ஏற்பட்ட ஈர்ப்பால் சென்னை பல்கலைக்கழகத்தில் எம்பிஏ பயின்றிருக்கிறார். தற்போது தமிழ்நாடு நகர்ப்புற கட்டமைப்பு நிதியத்தில் (Tamil Nadu Urban Infrastructure Financial Services Limited) இணை மேலாளராக பணியாற்றி வருகிறார். அவரது இந்தப் பணி வானிலையை கணிப்பதில் கூடுதல் புரிதலை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. இருந்தாலும் அவரது மனதில் நிறைந்திருப்பது வானிலை ஆர்வம் மட்டுமே. அப்படி என்றால் நீங்கள் ஏன் வானிலை மையத்தில் பணி புரியவில்லை என்ற கேள்விக்கு, “நான் அதற்கான பட்டப்படிப்பை படிக்கவில்லை. அதுமட்டுமல்லாது அங்கு பணியில் சேர்ந்தால் எனது கருத்துகளை சுதந்திரமாக தெரிவிக்க வாய்ப்பிருந்திருக்காது” என்றார்.
“நான் காலை படுக்கையில் இருந்து எழுந்தவுடன் சரி பார்க்கும் முதல் விஷயம் வானிலை. நான் கண் அயர்வதற்கு முன் கடைசியாக அப்டேட் செய்யும் விஷயமும் வானிலையே” என்கிறார் புயலை பின்தொடரும் வானிலை ஆர்வலர் பிரதீப் ஜான்.
அவரது வானிலை பேரார்வத்தின் வெளிப்பாடாக சென்னையில் கடந்த 2010-ல் லைலா புயல் நிலை கொண்ட போது இரண்டு நாள் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு தனது வலைப்பதிவை அப்டேட் செய்திருக்கிறார். வங்கக் கடலில் ஏதாவது புயல் நிலைகொண்டால் அவரது கண்களில் தூக்கம் இமை கடந்து விடுகிறது.
“வானிலை முன்னறிவிப்புகளை அப்டேட் செய்வதற்காக அன்றாடம் அலுவலகத்துக்கு கால தாமதாக சென்ற நாட்களும் உண்டு. ஆனால், இப்போதெல்லாம் என் மகனை பள்ளியில் விட வேண்டியிருப்பதால் காலை நேரத்தில் வானிலையுடன் உறவாடும் நேரம் குறைந்துவிட்டது. இரவிலும் அப்படித்தான் என் மனைவி திட்டினால் லேப்டாப்பை மூடி வைத்துவிட்ட வேறு வேலை செய்வது போல் சால்ஜாப்பு செய்துவிட்டு பின்னர் அவர் தூங்கியவுடன் மீண்டும் வானிலையை கவனிப்பேன்” என புன்னகை பூக்கிறார் பிரதீப் ஜான்.
Let’s meet a potter today – one who can touch clay and give it whatever shape he desires. His hands move in synch with his wheel. He knows the exact time and place when pressure should be increased or decreased.
He knows when to hold tight and when to let loose. But more than that, he knows when exactly he is needed, and when his work is done.
The potter here is busy helping his creation reach the point of perfection. He is protecting it from the harsh ways of the world, making sure nobody can harm what he has nurtured for so long.
And then comes the time to decorate, dress it up in those beautiful colours that the world wants to see it in, and leave it out to join the rest.
“It was time for her to meet the world now, to leave her father’s finger and be among other people,” he says.
But is he still talking about the pot? Find out here:
Looking back, all of us can imaging the time when the world was nothing more than a potter’s wheel and we were being shaped by our parents, carefully, lovingly, with gentle hands and worried hearts. But in the end, every potter sends his/her best work out in the world so it can go and create wonders. So do our parents.
This one is to salute their spirit and to thank them for all the love with which they help us be strong enough to go out and face the world.
Source……..Tanaya Singh in http://www.the betterindia.com
Jean Jullien is a renounced French illustrator currently living in London. His favorite subject is the ways in which modern society’s increasing dependence on phones and social networks is often interpreted mistakenly as signs of a real connection between people.What makes Jean’s work so wonderful is the rich does of irony and sarcasm he adds to every illustrations.
We put together some of his best illustrations that really make us think about many of the absurdities of our urban society and our way of life — above all, about how much we depend on all this fancy, yet alienating, technology. Maybe it’s time to put down your iPad and start a real conversation instead?
வந்தது ஓரிடம்
வாழ்ந்ததும் ஒரேயிடம்
எல்லாமும் எங்கள் ஏழு பேர் தான்
என எண்ணியிருந்தேன்…
இருபது வயது வரை!
அண்ணன் என்றும்
தங்கை என்றும் அறியாமல்
ஒருவர் மீது மற்றொருவர்
உருண்டு, புரண்டு, அடித்து, பிடித்து…
வாயில் உள்ளதை பிடுங்கி உண்டு
வந்ததை எல்லாம் வாங்கித் தின்று
எப்படி எல்லாம் வாழ்ந்தோம் அன்று…
இப்போது இல்லையே அப்போது போல்!
அண்ணன் எங்கோ ஒரு ஊரில்
தம்பி எங்கோ தனியாக
சண்டையோ, சச்சரவோ இல்லை
எனினும் இல்லையே அப்போதைய அன்பு!
நண்பர்களிடம் பல மணி நேரம் பேச்சு
குழந்தைகளுடன் நாள் முழுக்க கூத்து
பேசிப் பேசியே போரடிக்கிறோம்
அண்ணன், தம்பியிடம் அப்படியில்லையே…
இப்படி இருந்ததில்லையே அப்போது!
கும்பலாக குளியல்; ஒன்றாகத் தூக்கம்
தலை வார ஒரே அழுக்கு சீப்பு…
ஒரே தலையணையில் ஐந்து தலைகள்!
விழித்து பார்த்தால்…
தம்பியின் காலோ என் தலையில்
தங்கையின் கையோ என் வயிற்றில்
ஒன்றாக அமர்ந்து களேபர சாப்பாடு…
வீட்டில் ஒரே கூப்பாடு
மறந்து போனதே எவ்வாறு…
அன்பை விதைத்த
ஆசை தங்கையையும்
அடித்தாலும் ஓடி வந்து
அணைக்கும் தம்பியையும்
கதை சொல்லி தூங்க
வைத்த அக்காவையும்
பார்த்து பல வாரங்களாயிற்று…
தூக்கி வளர்த்த அவளின் குழந்தைகளையோ
பார்க்கவும் நேரமில்லை இப்போது!
அம்மா, அப்பா இருந்தும்
நாங்கள் ஏன் தனித்தனி மரங்களாய்…
பணம் இருந்திருந்தால்
ஒன்றாய் இருந்திருப்போமோ…
இப்போது அது இருக்கத் தானே செய்கிறது
ஆனாலும் எண்ணம் இல்லையே ஏன்…
இதுதான் வாழ்க்கை பயணமா…
அப்படியானால் ஒன்றாக ஏன் பிறந்தோம்
வெவ்வேறு தாய்க்கு பிறந்திருக்கலாமே!
அம்மா சொல்லியிருக்கிறாள்…
அவளுடையது கூட்டுக்குடும்பமாம்
நாங்கள் மட்டும் எப்படி தனித் தனியானோம்…
என்னுடன் என் மகன்
அண்ணனுடன் அவன் மகள்
தங்கையோ தன் மகனுடன்
அடுத்த மாநிலத்தில் அக்கா!
அனைவரும் முன் போல்
ஒன்றாய் வாழ வாய்ப்பில்லையா…
அதற்கு எங்களுக்கு மனமில்லையா?
அது பற்றி யோசிக்கவில்லையா…
தனிமரம் தோப்பாகாது என தெரிந்தும்
தோப்புகளை உருவாக்க முயற்சித்து
தோற்கிறோம் தினம்தோறும்
செடிகளை தோப்பாக எண்ணி!
மீண்டும் ஒன்றாக பிறக்கத் தான் முடியுமா?
மனமிருந்தால் இப்போது
ஒன்றாக வாழ முடியும்
இதன் பிறகாவது முயற்சிப்போமே!
The ‘I am Special’ calendar, , brought out by Swarga Foundation, Coimbatore, features people with neurological disorders, with the aim of spreading awareness about these disorders and sharing the stories of the special people who have overcome disabilities to live productive and fulfilling lives.
The front page of the special calendar by Swarga Foundation, Coimbatore, says it better than anything we can introduce this story with:
I am SPECIAL!
“I am not just special… I’m Limited EDITION.”
I hear my friends and my mom tell me I am special. I sometimes wonder “Is it my disability or my body?”
I know it is because of my mind, as life teaches me every minute.
The only disability in life is the absence of a positive attitude.
DISABILITY or DISEASE will not define my identity.
Swarga Foundation empathizes with special people and brings this calendar to you to create awareness about six neurological disorders: Spinal Injury, Multiple Sclerosis, Retinal Detachment, Cerebral Palsy, Autism, and Intellectual Disability.
The models showcased here are affected with one of these neurological disorders. These bravehearts are special not because they are diseased or disabled, but because of their contribution to people around them.
January-February: Anand Selvaraj
Anand Selvaraj has paraplegia. Paraplegia is usually caused by an injury to the spine or it can be a congenital condition that affects the neural elements of the spinal canal. The person usually develops loss of movement, sensation and reflexes from below where the injury has occurred.
Anand is an avid tennis player who has represented Tamil Nadu in numerous tournaments across India. Anand studied public health in the US.
“You can adapt or you can go into a cave and give up,” says Anand, who believes in being independent.
March-April: Swarnalatha J
Swarnalatha J has multiple sclerosis. This disorder of the central nervous system affects the brain and spine, which in turn leads to multiple disabilities. The symptoms range from minor visual disability to total paralysis, making even the simplest everyday task a Herculean one.
However, the ever so talented and versatile Swarnalatha is a motivational speaker, a counsellor, a singer, a puppeteer, a green crusader, a story writer, and a photographer. She converts every adversity into an opportunity.
“I believe in ‘ME’”, says Swarnalatha, who ‘moves better with support than with sympathy.’
May-June: Sabari Venkat
Sabari Venkat is affected with Retinal Detachment. When the retina is separated from its attachments to the underlying tissue within the eye, it is known as retinal detachment. This invariably leads to loss of vision. Sabari has lived with this disability all her life.
Sabari is a motivational speaker who loves to sing. She is also an ardent follower of Swami Vivekananda and has won many awards and recognition for reciting his speeches. She hopes to join the Indian Administrative Services someday, with the intention of eradicating corruption and illiteracy in India.
“The eyes are useless when the mind is blind,” says the happy-go-lucky Sabari.
July-August: Ashwathi
Ashwathi has what was once known as mental retardation and is now called Intellectual disability. This is a generalized neuro-developmental disorder that is characterized by poor intellectual and adaptive functioning. The main causes for this disability are abnormal genes, complications in pregnancy, exposure to toxins, iodine deficiency, and malnutrition.
Six-year-old Ashwathi is still learning to walk. She has no choice but to be extremely dependent upon her mother for all her needs. Her parents and teachers are helping her learn to live in this world.
Ashwathi says, “I am also a child of God. Lead me, guide me and walk beside me.”
September-October: Nishant Sriram
Nishant has autism. Autism is a developmental disorder that usually affects children in their developmental years. Due to this disorder, the individual exhibits limited social interaction, poor communication skills and restricted and repetitive behaviour.
Nishant is a very active person who loves being with nature. Trekking, cycling and many other adventure activities interest him. He is the winner of many awards for cycling in his state, as well as at the National Level Special Olympics. Nishant, who cannot speak, communicates with his keyboard.
He says, “If you don’t understand my silence, how will you understand my words?”
November-December: Dinisha
Dinisha has cerebral palsy. Poor coordination, stiff and weak muscles and tremors are the major problems faced by people with this condition. This disorder is caused by abnormal development of or damage to the brain, which results in permanent movement disorders.
Dinisha, with her infectious smile, loves dressing up well and taking part in singing and dancing activities. She may be silent but she makes friends fast and enjoys being in the company of people.
The special calendar is the brainchild of Swarnalatha, who is also featured in the calendar. She and her husband, Guruprasad, came up with this unique idea sometime in April this year and have been working on it ever since. Their organization, Swarga foundation, works with disabled persons.
The purpose of this calendar is to generate respect for people with special needs, to increase awareness about these disorders, to appreciate the outlook towards life of these wonderful people, and to celebrate their lives with them.
The foundation intends using the proceeds from the sale of these calendars to help patients affected with neurological diseases.
The calendar could not have been possible without Albi No (from That Moment Photography), who came up with the idea of also making a video of the models presented in the calendar. Suraj Kumar helped Swarnalatha with the script for the calendar as well as video. They have both done the voice-over in the video too. Sagar Morankar has sung the background score while Prasanna has played the music for the video.
Incidentally, Sagar Morankar is visually impaired. He is a classical singer from Kolkata and teaches music at ITC Music School. An athlete in his school days, Sagar was affected with muscular dystrophy at the age of 16. The doctors gave him only three years to live at that time but he beat the odds and went on to lead a happy and successful life.
For more details on what the Foundation does, visit here. You can place an order for the calendar here.
Source………Aparna menon….www.the betterindia.com …..About the author: Aparna Menon is a freelance writer, writing for various newspapers for the past 10 years. Her main fields of interest are wildlife, heritage and history. A keen traveler, she loves to read and write and does a lot of art work too.
Andrea Thumshirn was a national level hockey player in Germany. She came to India in 2009 and since then has been training rural Rajasthan kids in hockey. She is also sponsoring their education and teaching them English. In fact, she took five of her students all the way to Germany to train!
Andrea Thumshirn, a German Premier League hockey player came to India as a tour operator. But the visit changed her life when she not only visited a remote village in Rajasthan but decided to stay there and teach hockey to rural kids.
Andrea had been playing the sport ever since she was six. When she suffered an injury she had to quit playing professional hockey. So she started coaching kids in the sport in Germany. She brought the same passion and love of the game to India when she took on the task of training kids in Garh Himmat Singh village in Rajasthan.
When you go to a remote village in Rajasthan, school-going girls and boys playing hockey like champions is the last thing you will expect to see. Andrea made it possible in spite of facing several challenges.
Andrea (centre) with the kids.
“I came here in 2009. My business partner belonged to this village and hence he organised the entire stay. I was so hooked that when I went back to Germany I kept thinking about the village,” she recalls.
Andrea returned in 2010 with a few hockey sticks and started training kids in hockey after school. “I thought they waste most of their time anyway, so it will be good to engage them in something productive,” she says.
It has been over four years and Andrea has never looked back. She shifted to Rajasthan permanently and started living with a local family. She also officially registered her foundation as Hockey Village India. It was all going well because she had good support from a local man who treated her like his own sister. He would introduce her to the villagers and help her get along with the locals.
Early intervention is what Andrea believes in.
But when Andrea found out that her ‘brother’ was misusing the funds of the foundation, she confronted him and they subsequently parted ways. Not ready to accept this humiliation, the man started spreading rumours about Andrea and turned the villagers against her — they stopped sending their kids to her for hockey training.
“I felt betrayed. It was such a shock and I wasn’t prepared for it. Especially when we shared a brother-sister bond. But I was determined to not give up and shifted to another village called Jatwada, which was just 9 kms away from Garh Himmat Singh,” she says.
This setback was not the only challenge that Andrea faced. Getting the kids to show up on the ground, keeping them motivated and teaching them the right techniques (as many had never even seen a hockey stick before) was a big task.
The kids are more confident now.
“I even got the kids to see the Indian movie Chak De India! Initially, it was difficult to communicate with them. Many parents would not send their daughters to play with boys. Also, the girls would wear salwars and dupattas, which made it difficult for them to play,” she recalls.
She also started a primary English medium school to provide better education to the kids. Gradually, by word of mouth, her efforts began to pay off. Kids started playing in several tournaments and even won a few trophies.
Thanks to Andrea’s efforts, about 50 boys and 25 girls regularly show up on her hockey ground in Rajasthan today. She also started an initiative in Goa, where she engages with 30 boys and 30 girls.
Though getting girls on board was difficult, Andrea managed to get five girls selected in the State Under-19 team.
“When things weren’t working out here in India my family asked me to come back. They asked me why I was chasing after kids who were not even interested. But I was not ready to give up. I knew I would succeed and I did. Today, the kids are amazing players,” she says.
The impact of her work is seen in the attitude of the kids. They are more confident and physically fit now. They have better communication skills and a positive attitude. When Andrea found out that some of the kids were so poor that they could not even afford a glass of milk, she bought a cow and now provides one glass of milk every day to all her students. She also provides uniforms, hockey sticks and shoes to them.
Some of the students have participated in various tournaments.
“One time, we went for a tournament and our team met a Manipuri team. They were talking in English as they could not understand Hindi. My kids communicated in fluent English with them. Even though they made grammatical mistakes, they were very good,” she says.
In 2014, she took five of her students to Germany. Here, the kids got to practise in professional playgrounds and meet other players. They also attended school there for two months. “This was huge exposure for them. Such a great opportunity to mingle with other players! I could see the happiness in their eyes,” she says.
Hockey Village India is now affiliated with the Panchayat Yuva Krida Aur Khel Abhiyan (PYKKA), a central government-sponsored scheme for the development of sports in rural areas. Five of Andrea’s girls were even selected for the state team in the Under-16 category.
Andrea has managed to get 25 girls in rural Rajasthan to regularly practice hockey.
Andrea now wants to expand her work and get more girl players to come on board. She wants to start her own sports academy where she can train young girls and boys.
Due to Andrea’s efforts, amazing hockey players have emerged from among these rural kids who were once directionless. Currently running her foundation with the help of a few sponsors from Germany, Andrea is looking for monetary support to expand her efforts.
She is also looking for volunteers who can train kids in hockey and even teach them English and other subjects. To know more about her work, check out this website.
Take off with Natarajan 