madras

Power of One Rupee…

NatarajanLeave a comment

Students get the accumulated amount at the end of the year. Photo: Special Arrangement

Students get the accumulated amount at the end of the year. Photo: Special Arrangement

Lions Club of Central Chennai has been giving Re. 1 to every student at Brinda Primary School to reduce the dropout rate and absenteeism, reports K. Sarumathi.

What is the value of a rupee? A lot, if you ask Hari Narayanan, project coordinator of the Lions Club of Central Chennai.

When he read an article on how the Municipal Corporation of Thane checked the dropout rate in municipal schools in the region by distributing Re. 1 to every student every day, Narayanan was immediately attracted to the idea. He thought of replicating the method in Chennai Schools.

“The Thane Municipality was my inspiration and when I put forth the idea to other members of Lions Club of Central Chennai, they were more than happy to start the project,” he says. However, getting the go-ahead from the Corporation, they knew, would be almost impossible. Therefore, they selected a primary school run by the Gopalapuram Educational Society for poor children. At the Brinda Primary School, this initiative has been going on for seven years now.

“Most of these children are sons and daughters of maids, daily wage earners and others engaged in menial jobs. Through this small incentive, it has been ensured that these children attend school regularly,” says Malarvalli, the school principal, who is is going to retire this year, after 32 years in service. To start with, the programme was aimed at only girl students. “Though these children were given free uniforms and book and nourishing meals, they were hardly interested in coming to school. Also girls were held back for taking care of chores at home on most days. When we announced the project, parents ensured they sent their daughters to school every day. We have a fall in the dropout rate as well as absenteeism,” says Narayanan.

Though intake of students has been quite low in this school in Class 1, the management is happy that it is able to carry on with minimum dropouts.

“We want the school to survive for those who can’t afford English education and we want students to continue finishing their primary schooling here. That is the idea behind the initiative,” he says.

Regular attendance has also meant improvement in studies for these children. “Under the ABL method, they are assessed every day. Since they take fewer days off they are able to score better and learn more. Our teachers are totally dedicated as well. They have gone from door to door asking parents to send their wards to this school and benefit from the initiative,” says Malarvalli.

Seeing the popularity of the initiative, parents of boys also approached the Lions Club asking them to give their sons a similar incentive. “For four years now, even boys in the school are getting the amount for attendance,” says Narayanan.

Depending on the number of days they come to school, the accumulated amount is presented to the students at the end of the year in a grand function where parents are also invited. The club has also invested in some infrastructural development of the school such as laying new pavements, creating toilets and installing an RO plant for safe drinking water.

Source….K.Sarumathi in http://www.the hindu.com

Natarajan

அரசுப் பள்ளி > ஐ.ஐ.எம். > விப்ரோ – ஒரு நிகழ்கால சாதனைக் கதை…

NatarajanLeave a comment

அரசுப் பள்ளிகள் குறித்து இப்போது பேசினாலே ‘அதெல்லாம் அந்தக் காலக் கதை. சுகமான நினைவுகள். இப்போதெல்லாம் அரசுப் பள்ளிகள் எப்படி இருக்கின்றன என்பது நமக்குத் தெரியாதா?’ என்பது போன்ற விமர்சனங்களே அதிகம் முன்வைக்கப்படுகின்றன. இந்த விமர்சனங்களுக்குப் பதிலளிக்கும் நிகழ்கால உதாரணம்தான் எர்நெஸ்டோ திலீபனின் சாதனைக் கதை.

பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தனியார் பள்ளியுடன் போராடி, ‘இனியும் தனியார் பள்ளியில் விட்டால் மகனின் எதிர்காலமே கேள்விக்குறியாகிவிடும்’ என்று அரசுப் பள்ளியில் தங்கள் மகன் எர்நெஸ்டோ திலீபனை சேர்த்தார்கள் அவரது பெற்றோர் காளிதாசனும் கலைச்செல்வியும். கலைச்செல்வி, அரசுப் பள்ளி ஆசிரியை என்பது கவனிக்கத்தக்கது. அவர்களது எதிர்பார்ப்பு வீண்போகவில்லை.

அந்த அரசுப் பள்ளிதான் திலீபனுக்கு புதிய உலகைத் திறந்து காட்டியது. அந்த அரசுப் பள்ளிதான் இந்திய மாணவர்களின் கனவான ஐ.ஐ.எம்முக்கு சிவப்புக் கம்பளம் விரித்து அழைத்துச்சென்றது. படிப்பை முடிக்கும் முன்பே ஆறு இலக்க ஊதியத்தில் வேலை கிடைக்கக் காரணமாக அமைந்தது.

இப்போது சென்னையில் விப்ரோ நிறுவனத்தின் வணிக ஆய்வியல் நிபுணராக இருக்கிறார் திலீபன். “கோவையில் பிரபலமான தனியார் பள்ளியில் என்னை சேர்த்தனர். 10-ம் வகுப்பு வரை படித்தேன். ஏனோ தெரியவில்லை பள்ளி செல்லவே அப்போது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஐந்தாம் வகுப்பு வரைக்கும் மக்குப் பிள்ளை நான் – ஆம், பள்ளியில் அப்படித்தான் என்னை அழைத்தார்கள். ரேங்க் பட்டியலில் கடைசியில் இருப்பேன். ஆறாவதுக்கு மேல்தான் ஓரளவு படித்தேன். தேர்வில் சரியான மதிப்பெண் எடுக்கவில்லை என்றால் ஆசிரியர்கள் வறுத்தெடுப்பார்கள், அடிப்பார்கள் என்பதற்காகப் படித்தேன்.

பள்ளியே சிறையானது. காலையில் எட்டரை மணிக்குப் பள்ளிக்குச் சென்றால் சிறப்பு வகுப்புகள் எல்லாம் முடித்துவிட்டு மாலை 7 மணிக்குதான் வீடு திரும்ப முடியும். அரட்டை கிடையாது, விளையாட்டு கிடையாது, முழுக்க முழுக்கப் புத்தகம், நோட்ஸ் இவையே உலகமானது.

‘சொன்னதைச் செய்’

புத்தகத்தைத் தாண்டி எதுவுமே தெரியவில்லை. தண்ணீர் எங்கிருந்து கிடைக்கிறது? பறவை எப்படிப் பறக்கிறது? என்பது போன்ற சிறு பொது அறிவு விஷயங்கள்கூடத் தெரியாது. பள்ளியில் கேள்வி கேட்க முடியாது. ‘சொன்னதைச் செய்’ என்பார்கள். அங்குள்ள ஆசிரியர்களையும் குறை சொல்ல முடியாது என்பதை பின்னாட்களில் உணர்ந்தேன். மதிப்பெண் எடுப்பது தொடர்பாக அவர்களும் நிர்வாகத்தின் கடும் அழுத்தத்தில் இருந்தார்கள்.

மொத்தத்தில் பள்ளிப் பிராயத்துக்கே உரிய சுட்டித்தனம் சுத்தமாக இல்லாமல் போனது. ஒரு கட்டத்தில் பேச்சே குறைந்தது. யாருடனும் சகஜமாக பேச மாட்டேன். பயங்கரக் கூச்சம், தயக்கம், இனம் புரியாத பயம்.

ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும்போதே பத்தாம் வகுப்புப் பாடம் எடுத்தார்கள். இயந்திரத்தை விட மோசமாக மாறியது வாழ்க்கைச் சூழல். பள்ளிக்கூடம் செல்வதை நினைத்தாலே காய்ச்சல் அடிப்பதுபோல இருந்தது. பத்தாம் வகுப்புப் பொதுத்தேர்வில் என்னை 90.5% மதிப்பெண் எடுக்க வைத்துவிட்டார்கள். பள்ளியில் மூன்றாவது இடம். புகைப் படம் எடுத்தார்கள். செய்தித்தாளில் போட்டார்கள். ஆனால், துளியும் மகிழ்ச்சி இல்லை அப்போது. அந்தப் பள்ளியை விட்டு சென்றால் போதும் என்றாகிவிட்டது. அங்கு செல்லவே மாட்டேன் என்று பிடிவாதம் பிடித்தேன்.

தேசிய வங்கியொன்று நடத்தும் பிரபலமான பள்ளியில் இடம் கிடைத்தது. அட்மிஷன் போட்டாயிற்று. அங்கும் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் என்றார்கள். கிட்டத்தட்ட பைத்தியம் பிடித்ததுபோல ஆகிவிட்டது. படிப்பே வேண்டாம் என்றேன். என் மனவோட்டத்தைச் சரியாகப் புரிந்து கொண்டவர் என் அம்மா. “நீ வாடா, நான் வேலை பார்க்கும் அரசுப் பள்ளியில் உன்னைச் சேர்க்கிறேன்’ என்றார்.

‘அய்யே அரசுப் பள்ளியா? தனியார் பள்ளியே இந்த லட்சணம் என்றால் அரசுப் பள்ளி எப்படி இருக்கும்?’ என்றேன். நண்பர்கள், அக்கம்பக்கத்தினர், உறவினர் என எல்லோரும் ‘உங்களுக்குப் பைத்தியமா? சாதாரணமாக இடமே கிடைக்காது என்று கருதப்படும் தனியார் பள்ளியிலே இடம் கிடைத்திருக்கிறது, போயும் போயும் அரசுப் பள்ளியில்தான் சேர்க்க வேண்டுமா’ என்று அம்மாவைத் திட்டினார்கள்.

அம்மா என்னிடம் கேட்டார், ‘என் மீது நம்பிக்கை இருந்தால் வா. அரசுப் பள்ளி என்றால் என்னவென்று காட்டுகிறேன், அரசு ஆசிரியர்கள் என்றால் யார் என்று காட்டுகிறேன். அரசுப் பள்ளி என்றால் அவமானம் இல்லை என்று காட்டுகிறேன்…’ என்றார். அம்மா அவ்வளவு உணர்ச்சிவசப்பட்டதை முதல்முறையாகப் பார்த்தேன். அம்மாவுக்காகச் சென்றேன்.

சுற்றுலா வந்ததுபோல் இருந்தது!

கோவை அசோகபுரம் அரசுப் பள்ளி. முதல் நாள்… பையன்கள் கிழிந்த, அழுக்கு சட்டையோடு வருவார்கள், பள்ளிக்கூடம் குப்பையாக இருக்கும் என்றெல்லாம் நினைத்துக்கொண்டு பள்ளிக்குச் சென்றேன். எல்லாமே நினைத்ததற்கு மாறாக இருந்தது. பெரிய மைதானம். சுற்றிலும் மரங்கள். குறிப்பாக, யாரோடும் பேசலாம், அரட்டை அடிக்கலாம் என்ற சூழல்.

முதல்முறையாக ஐந்தாறு மாணவர்களுடன் அமர்ந்து சாப்பாட்டைப் பகிர்ந்துகொண்டு சாப்பிட்டேன். ஏதோ சுற்றுலாவுக்கு வந்ததுபோல இருந்தது. ஒரு பீரியடில் மணி அடிக்க… ‘எல்லோரும் மைதானத்துக்கு ஓடுங்க’ என்றார்கள். வாழ்க்கையில் முதல்முறையாக மைதானத்தில் ஓடினேன். ‘யாருக்கு என்ன விளையாட்டு பிடிக்கும்?’ என்று கேட்டார்கள். பேட்மின்ட்டன் கற்றேன். அங்கு விளையாடிதான் மாவட்ட அளவில் பரிசுகள் வாங்கினேன்.

சகஜமாகப் பேசவே தயங்கிய நான் பேச்சுப்போட்டியில் மாவட்ட அளவில் முதல் பரிசு வாங்குவேன் என்றெல்லாம் ஒருபோதும் நினைத்ததே இல்லை. வினாடி-வினா போட்டி, ராமானுஜம் கணிதப் போட்டி, அறிவியல் கண்காட்சி, தமிழ், ஆங்கிலம் கிளப் போட்டிகள் என அனைத்திலும் பரிசுகள். அந்த ஓர் ஆண்டு என் வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத இனிமையான ஆண்டு. பாடங்களைக்கூட மாணவர்களை வைத்தே எடுத்தார்கள். அதாவது, கணிதத்தில் முதல் ஸ்டெப் ஆசிரியர் போடுவார்.

இரண்டாவது ஸ்டெப்பை ஒரு மாணவர் சொல்ல ஆசிரியர் போடுவார். மூன்றாவது ஸ்டெப்பை இன்னொரு மாணவர் சொல்லுவார். விளையாட்டாக எல்லாம் கற்றோம். பாடங்களைப் புரிந்துகொண்டு படித்தோம். பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் கொஞ்சம் அக்கறை எடுத்துப் படிக்கச் சொன்னார்கள். அப்போதும்கூட சிறப்பு வகுப்புகள் இல்லை. ஆசிரியர்களிடம் எப்போது வேண்டுமானாலும் தயங்காமல் சந்தேகம் கேட்கலாம். நண்பர்களைப் போல பழகினார்கள். பொதுத்தேர்வில் 90% மதிப்பெண் எடுத்தேன்.

அனைத்திந்திய பொறியியல் நுழைவுத் தேர்வு எழுதினேன். திருச்சி என்.ஐ.டி-யில் இடம் கிடைத்தது. மாநில அளவிலான நுழைவுத் தேர்வில் கிண்டி – அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் இடம் கிடைத்தது. அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்தேன். அந்த நான்கு ஆண்டுகளும் வேறு ஓர் உலகத்தை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தின. அடுத்து, கேட் (CAT) தேர்வு எழுதினேன். தேசிய அளவில் கடும் போட்டி அது. மேகாலய மாநிலம், ஷில்லாங் ஐ.ஐ.எம்மில் எம்.பி.ஏ. படிக்க இடம் கிடைத்தது.

எனது வகுப்பில் ஐ.ஐ.எம்முக்குத் தேர்வான ஒரே மாணவன் நான். அங்கு தேசிய அளவில் ஆய்வுக் கட்டுரைகள் எழுதச் சொல்லி போட்டிகள் வைத்தார்கள். நான்கு போட்டிகளில் தேசிய அளவில் தங்கம் வென்றேன். படிக்கும்போதே விப்ரோ நிறுவனத்தினரின் முதல் நேர்காணலிலேயே வேலை கிடைத்தது. படிப்பை முடித்த கையுடன் கடந்தாண்டு ஜூன் மாதம் வேலைக்குச் சேர்ந்துவிட்டேன். இப்போது மற்றுமொரு உலகத்தைக் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன். எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் கோவை அசோகபுரம் அரசுப் பள்ளியும் அதன் அத்தனை ஆசிரியர்களும்தான்!” என்று முடித்தார் திலீபன்.

அசோகபுரம் அரசுப் பள்ளியைப் பொறுத்தவரை திலீபன் ஒரு தொடக்கப் புள்ளி! திலீபனைத் தொடர்ந்து அந்தப் பள்ளியின் வேதியியல் ஆசிரியர் குழந்தைவேல் மகன் நவீன் அங்கு வந்து சேர்ந்தார். இவர்களை முன்னுதாரணமாகக் கொண்டு அரசுப் பள்ளியில் மாணவர்களைச் சேர்க்க வேண்டும் என்ற விழிப்புணர்வு பிரச்சாரத்தை அந்தப் பள்ளியின் ஆசிரியர்கள் மேற்கொண்டுவருகிறார்கள்.

திலீபன் இந்தப் பள்ளியில் சேர்ந்த அதே ஆண்டில், தனியார் பள்ளிகளில் 10-ம் வகுப்பு முடித்த ஏழு மாணவர்கள் அசோகபுரம் அரசுப் பள்ளியில் வந்து சேர்ந்தனர். இப்போதும் இது தொடர்கிறது. பெற்றோர், மாணவர், ஆசிரியர்கள் இவர்களின் ஒருங்கிணைந்த நம்பிக்கைதான் அரசுப் பள்ளிகளையும் மேலே மேலே கொண்டுசெல்லும் என்பதற்கு இதைவிட வேறு உதாரணம் வேண்டுமா என்ன!

– டி.எல். சஞ்சீவிகுமார்,
தொடர்புக்கு: sanjeevikumar.tl@thehindutamil.co.in

Source….www/tamil.thehindu.com

Natarajan

” These Women Made us Proud on Republic Day…”

NatarajanLeave a comment

These Women made us proud on Republic Day

Lt Haobam Bella DeviWomen officers came from different parts of this vast country to give us some of the proudest moments at this Republic Day.

Archana Masih/Rediff.com speaks to Lieutenant Haobam Bella Devi and Captain Divya Ajith, young Army officers who stole the show on Rajpath.

Under a rainy sky, just as the grand celebration of Republic Day began on Rajpath, Lieutenant Haobam Bella Devi, a 24-year-old Indian Army officer from Manipur stood near the saluting dais.

Like most Indians, she had never unfurled the Indian flag before — and here she was entrusted with that responsibility in front of the whole nation on the nation’s grandest day.

Image: Lieutenant Haobam Bella Devi unfurls the flag on Republic Day.

In the run-up to Republic Day, she and another officer had practiced the procedure. When the big moment arrived, the only thing she had ears for was the command from the commanding officer of the President’s Bodyguard.

Just as he finished giving the crisp command, Lieutenant Bella, tugged at the rope to unfurl the flag and gave it a smart salute. The rose petals wrapped within the flag lay around, while in the distance she could hear the roar of the 21-gun salute.

“There is a whole procedure and ceremony as far as the flag is concerned. How it is put up, how it is tied, how it goes up, how it is folded. I learnt everything about it,” says the officer, who was commissioned a year-and-a-half ago and is currently posted in Amritsar.

The only child of retired army officer Colonel H G Singh, the lieutenant grew up in cantonments around the country, staying in Manipur when her father was away on field postings.

“There are not many lady officers from the North-East and girls get motivated when they see me. I tell them the Army is not a profession, but a way of life,” says the lieutenant who arrived in Delhi on January 4 for Republic Day preparations.

“I hope more and more girls join the armed forces. It gives you the opportunity to grow professionally and personally.”

The Army’s marching contingent was invited for tea by the Army Chief, General Dalbir Singh, on Republic Day, while there is a ‘Bada Khana’ — a meal shared by the officers and men — on January 31.

Lt. Bella

Image: Lieutenant Bella, an officer from Manipur, seen here second from left, is a second generation Army officer.

At the tea he hosted, the Army Chief, General Dalbir Singh, not only congratulated his officers, but also gave out commendations.

One of them to receive the honour was Captain Divya Ajith, 25, the officer who led the Indian Army’s contingent of women officers. An instructor at the Officers Training Academy in Chennai, she was awarded the sword of honour as the best cadet when she graduated from the academy in 2010.

The others who received the Chief’s commendation were the contingent’s drill instructors.

“The drill instructors were a major part of how well we did,” says Captain Divya. “One important thing is that our motivation comes from them. They are the people who train us, even when we were tired, they ensured that we practiced till the time we were perfect.”

Not new to the Republic Day parade, the captain had previously represented the National Cadet Corps as a school girl at the event. Her mother, a housewife, had watched her at that parade and had hoped that one day her daughter would march down Rajpath as an officer.

When the captain commanded the contingent to a rousing reception from the audience, her mother was there once again. Her dream had finally come true.

Image: Captain Divya Ajith from Chennai received the Army Chief’s commendation for commanding the parade. Photograph: PTI.

The marching contingent comprised officers from Jammu and Kashmir to Tamil Nadu. Training began in Chennai in early December where they would march 7 to 8 kilometers every day.

Early in the mornings, practice was held at the city’s main highway where 12 files could be accommodated and which provided a longer stretch. Later in the day, marching practice took place at the drill square at the OTA.

“Selection as contingent commander was purely on how you fared at drill. The drill instructor, adjutant selected around 10 people, which was later reduced to 3 with reserves,” says Captain Divya, the first person in her family to join the Army.

Since the Republic Day parade, she has been inundated with congratulatory messages. Some of the best messages have come from her teachers at Chennai’s Good Shepherd School. Now that she has a home posting, she hopes to pay them a visit soon.

In the four years that she has been in the Army, the captain has served in Anantnag, J&K, and MHOW before being posted to Chennai six months ago. “Anantnag was a very good exposure for me. It was a field posting. I had counter intelligence duties there,” says the officer whose father is a painting contractor.

“I feel if young girls want to pursue a career in the Army,” she says, “they already have a desire to do something different. They should stick to it and be determined to achieve what they want.”

SOURCE:::: http://www.rediff.com

Natarajan

Feb 1 2015

” Dosa …. Dosa …. Dosa … “

NatarajanLeave a comment


Dosa is a fermented crepe or pancake made from rice batter and black lentils. It is a staple dish in the South Indian states of Tamil Nadu, Kerala, Andhra Pradesh and Karnataka. It is also popular in other parts of India, as well as other countries like Sri Lanka, Malaysia and Singapore.

Here are 20 dosas that everyone must try:

1. Sweet Banana Wheat Dosa

A tasty sweet treat, especially for children. Serve it with sliced bananas and warm chocolate syrup.

 

2. Mysore Masala Dosa

Commonly known as Masala Dosa, it is Karnataka’s speciality.  The filling is prepared with soft mashed potatoes and curry leaves. It’s the first choice when you want to enjoy South Indian food.

 

3. Paper Dosa

Who doesn’t remember munching on this paper thin crispy dosa  dipped in hot sambar and coconut chutney. As kids, it was our all-time favourite.


4. Ali Pota Dosa

Soft and spongy, the name of the dosa literally means ‘scooping into’, when translated from Tamil. It is prepared like Soft dosa, but with different proportions. Serve it with tamarind or puli chutney to bring out the acidic flavours.

 

5. Oats Masala Dosa

Here comes a tasty South Indian treat for the health conscious people. It is not only fiber rich, but also diabetic friendly. Top it with some chaat masala to give your taste buds a kick.

 

6. Neer Dosa

Neer dosa, literally means ‘water dosa‘, comes from the unique region of Dakshin Kannada.  It is prepared with watery rice batter and tastes best with jaggery and coconut chutney.


7. Kovil Prasadam Dosa

It is made in a unique way and served in South Indian temples as prasadam to the Gods. The recipe for the dosa calls for ginger and sonti and it tastes best with ginger chutney.

 

 

8. Davangere Benne Dosa

The dosa traces its origins from the city of Davangere in Karnataka. Benne means butter and so, this mouthwatering dish is made with fresh homemade butter.

 

 

9. Godhambu Dosa

Craving for a dosa but don’t have much time? Try this instant wheat dosa recipe. It doesn’t need much fermentation and can be cooked in a few minutes. This simple and nutritional dosa is a perfect choice for your evening snack.


10. Rava Masala

Prepared with suji, you can make it plain or spice it up with mashed potatoes, chopped onions, curry leaves and red chillies. The thin texture of the batter gives it a netted and crispy appearance.

 

11. Ragi Dosa

A health-friendly dosa, it is slightly brown in colour and has a netted texture just like Rava dosa. Ragi, being very rich in calcium, is a perfect choice for vegans and vegetarians. You can enjoy it plain or with potato fillings and coconut chutney.

 

 

12. Kaal Dosa

Unlike other dosas, Kaal dosa is a bit thick and very soft. One of the famous South Indian breakfast dishes, it is served with Kara chutney. 

 

 

13. Uppu Huli Dosa

A very popular dish in Mangalore and Udupi, the batter is prepared with tamarind and red chillies, giving it a reddish texture. This dosa is a combination of sweet, sour and spicy flavours.

 

14. Navratan Dosa

Just like it’s name, the dosa takes a royal place in the family of dosas. The dish is prepared with vegetables, fruits and nuts. It is an appetizing yet healthy treat when served hot with corianderchutney and sambar.

 

15. Egg Dosa

An innovative dosa, it is a doppelganger of our favourite half-fried egg. The thin and crispy layer of a plain dosa makes it taste even more heavenly and luscious.

 

16. Open Masala Dosa

As the name suggests, the masala is arranged on top of the dosa. It is slightly thicker than plain dosaand can be enjoyed with Sambar and tomato chutney.


17. Steamed Dosa

Also known as Set dosa, it is a very healthy dish prepared without oil. Very easy to make, Steameddosa has a very soft texture and can be enjoyed plain with coriander and tamarind chutney or with mashed potatoes prepared with chillies, curry leaves and onions.

 

 

18. Pesarattu Dosa

Prepared with Moong Dal, it is a popular breakfast dish in Andhra Pradesh and it is also known as MLA Pesarattu dosa. The moong daal makes it wholesome and filling. This crispy dosa tastes delightful with some Upama and coconut chutney.

 

19. Brown Rice Dosa

Full of nutrition, this dosa is the best for every weight watcher. When served with tomato and coconutchutney, this cholesterol-free dosa will not disappoint you.

 

20. Avocado Dosa

The filling of this dosa is made of avocado and onions. Avacados are called Benne Hannu in Kannada  and the dosa is a famous dish in Bangalore hotels. You can enjoy this piping hot dosa withSambar and chutney.

SOURCE:::: http://www.scoopwhoop.com

Natarajan

Jan 19 2015


Do you have any more yummy dosas to add to this list?  

 

 

 

” Hanumanthavanam “…. Sri Hanuman Temple . Ashok Nagar , Chennai….

NatarajanLeave a comment

History Of The Temple : An ardent devotee of Lord Hanuman had dreamt of building a temple for the Lord during his life time and took it on himself to achieve this. He had got a granite stone statue for the Lord made from his own savings. The statue was very beautiful, the eyes of the lord were pleasant and Lord Hanuman was majestic in look in standing posture with folded hands. The statue was measuring around twelve feet in height.

 

Hardship faced : Hanumathavanam HanumanThe devotee had kept the statue in open in Thanigachala Mudali Street in Tyagaraja Nagar, Chennai where he was living. He use to perform daily puja to the Lord from his own savings. He had the ambition to build a temple for the Lord and spread the greatness of the Lord to many. He was not able to mobilize enough funds for building a temple for the Lord. The place he was living was on rental, and these activities of his had put other tenants to inconvenience. He was then forced to move out of this place, and he had found a place in nearby Ashok Nagar area. He had moved the statue of the Lord also with him.

 

Continued efforts : He continued his efforts to raise funds for the building of the temple. He had failed on this account but he had never failed to perform daily puja to the Lord. His efforts to keep the statue in his house, gave raise to lot of inconvenience to others who were sharing the same plot. Then after twelve years of his efforts had not yielded any fruitful results in late eighties he had shifted the statue of the Lord Hanuman to one corner of the park maintained by Chennai city Corporation nearby.

 

Hanumanthavanam TempleManagement : Today the “Hanumanthavanam Trust” manages the affairs of the temple. Daily pujas are performed by the temple priest. The pujas can be got performed by the temple priest or devotee themselves can perform it. The devotees can bring the ‘prasadam’ and offer to the Lord and no ‘prasadam’ are cooked in the temple. This temple is called ‘suya puja koil’. In case any devotee wants any help in collection of the puja samagris the trust will help them if the required amount is deposited with them. Today vadamalai, butter alankaram are possible with the help of this group.

 

Functions in the temple and social activates of the association : Sri Rama Navami, Sri Hanumath Jayanthi are celebrated in a grand manner. The trust feeds deserving fifty people daily. They also help school children with free uniforms and books. There are some special classes conducted for weak students. Today there is a big hall around thirty feet by twenty feet in front of the sannadhi of the Lord Hanuman. The temple is in plot measuring thirty feet in the front and ten feet on the back. There is a small sannadhi for Lord Genesha also.

SOURCE:::: http://www.anjaneyaswami.com/ashoknagar

Natarajan

Jan 19 2015

Message For the Day… ” Develop Self Confidence and Have Firm Faith in God…”

NatarajanLeave a comment

Your life may be compared to a stalk of sugar cane. Like the cane, which is hard and has many knots, life is full of difficulties. But these difficulties must be overcome to enjoy the bliss of the Divine, just as the sugarcane has to be crushed and its juice converted into cane-sugar (jaggery) to enjoy the permanent sweetness. Enduring bliss can be got only by overcoming trials and tribulations. Gold cannot be made into an attractive jewel without it being subjected to the process of melting in a crucible and being beaten into the required shape. When I address devotees as, ‘golden one (Bangaru)’ or Divine Embodiments of Love, I really mean it! You must go through the vicissitudes of life with forbearance and become attractive jewels. You should not allow yourselves to be overwhelmed by difficulties. Develop self-confidence and have firm faith in God.

Sathya Sai Baba

A Complete Meal…. ” Chakara Pongal ” !!!

NatarajanLeave a comment

Sweet pongal

While ven pongal is a popular breakfast in Tamil Nadu, the sweet pongal or chakara pongal is traditionally made during the harvest festival

No sumptuous meal, in most Indian homes, is complete without rice. The diet-conscious may give it a go-by, but even they will agree that dal-chawal or rasam-rice (with a drop of ghee) is one of the tastiest dishes in the world.

The most important crop in India, an agriculture-based civilisation, is rice. In fact, rice is a synonym for food here and archaeological evidence dates rice cultivation back to 6,000-9,000 years. Did you know that newly-harvested rice was never eaten in days gone by? It was stored for at least three years before it was considered healthy.

It is quite likely that our mothers and grandmothers knew a great deal about what nutritionists all over the world are propounding today — combine complex carbohydrates with protein for a complete meal. Legumes (lentils, beans and peas included) are a wonderful source of protein, calcium, phosphorous, vitamin B and iron. They are also rich in dietary fibre, which helps in lowering cholesterol. And when we combine rice and legumes, we arrive at a dish linked with the South Indian festival, Pongal. It is interesting to note that the dish must have evolved keeping nutrition in mind, though not much is known about its origins. Pongal literally means ‘boiling over’ of milk, rice and lentils.

Traditionally, this dish is made during the harvest festival which falls in mid-January. Today, however, the salted version is a popular breakfast dish served in various avatars across the country.

In many homes, green gram or husked moong dal — which is not only nourishing, but also easy to digest — is used to make the dish. Its essential nature is alkaline, so much so that Ayurveda categorises it as a “cooling food.”

For the sweet pongal, an essential ingredient is jaggery, a derivative of sugarcane. It offers nutrients like iron, calcium and vitamin B2. So, add rice, moong dal, jaggery, some nuts, raisins and elaichi, and voila, you have chakkara pongal!

The writer is the author of five cookbooks on South Indian cuisine.

Keywords: sweet pongal

SOURCE::::  CHANDRA PADMANABHAN  in http://www.the hindu.com

Natarajan

Jan 9  2015

” இட்லிக்கு உண்டோ இணை …. ” !!!

NatarajanLeave a comment

    


The greatness of idlis!During the pre-independence days, an Iyer and a Britisher were travelling by the Howrah Express train, from Madras to Calcutta.  The train left Madras Central railway station at 8 p.m. sharp, and the next morning at 7 a.m., it was at Vijayawada.The Britisher had a sumptuous Spencer’s breakfast, delivered to him by a butler, in livery.  But the Iyer opened the top box of his 4-compartment, steel tiffin carrier, and ate two idlis.Lunch at Waltair station (asVisakhapatnam was then called), was a heavy meal served to the Britisher, by the Railway Refreshment stall.  But the Iyer only opened the second box of his tiffin carrier, pulled out 4 idlis, and ate them with relish.  The Britisher was curious, as to what was happening.  But being a Britisher, kept his stiff-upper-lip posture on.

But when the scene repeated, during dinner at Berhampur, the Britisher could no longer contain himself, and enquired from the Iyer, ” Sir, what are those white things you have been eating, all along? ”

The Iyer replied, ” Sir, these are called intelligence tablets.   We South Indians, can live on them for days, together. ”

Britisher: ” But how do you make them ? ”

The Iyer went into an elaborate description, of the raw materials and processes, of making idlis.


Britisher : ” Can you please give me a couple of them?  But you need not give them to me free of charge.  I’ll be happy to pay you, whatever price you quote. “The Iyer thought for a while, and said, “Actually, I have only three more of them left, for        tomorrow morning’s breakfast.  But since I am going to my relative’s place, I can spare them for you.  But they will cost you, 20 Indian Rupees each “.The Britisher paid up immediately, happy that he was so lucky.  The next morning, at the Howrah railway station in Calcutta, as they were about to part ways, the Britisher asked the Iyer, “But tell me sir, are you sure you have told me the entire process, without leaving out any details? “.Iyer replied, “Yes, I told you all the details”.

Britisher: “Then why were those intelligence tablets, so costly?”

The Iyer  replied,”See?!  You ate only 3 of them last night, and they have already started working?!”

SOURCE::::: input from a friend of mine
Natarajan
Bonus ::::  An Instant Kavithai on our Great Idli …. Penned by me when i was 14 years old… Now I am 65 !!!

மதியம் போல் வெண்மை  பொதிய மலை தமிழின் தன்மை

விதி முறையால் சட்டினியும் சாம்பாரும் சார சுவை அளிக்கும்

அந்த இட்டிலுக்கு உண்டோ  இணை  !!!

 நடராஜன்
JAN  7  2015
 

” சொல்லத் தோணுது….வாய்கள் பேசாது… காதுகள் கேட்காது!…

NatarajanLeave a comment
சென்னை, தியாகராய நகரில் உள்ள ரெங்கநாதன் தெரு...

சென்னை, தியாகராய நகரில் உள்ள ரெங்கநாதன் தெரு…

முன்பெல்லாம் பண்டிகைக் காலங் களில் மட்டும்தான் நகரங்கள் மக்கள் நெருக்கடியில் திணறி மூழ்கும். இப்போது ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில்தான் புத்தாடை, தங்க நகை கள் வாங்குவது என்றில்லாமல், நினைத்த நாளில் வாங்கி விடுகிறபடி வாழ்க்கைமுறை மாறிவிட்டது. கிராமத் துக்கும் நகரத்துக்குமான இடைவெளி குறையக் குறைய எல்லாத் தேவை களுக்குமே சிறு நகரத்துக்கும் பெரு நகரத்துக்கும் தேடிப் போவது வழக்க மாகிவிட்டது.

நகரங்களில் இப்போதே இவ்வளவு போக்குவரத்து நெருக்கடி என்றால், மிச்ச காலத்தும் என்ன ஆகப் போகி றதோ தெரியவில்லை. இரண்டு சக்கர வாகனங்கள் இல்லாத வீடுகளே இல்லை என்பது மாறிப் போய், நான்கு சக்கர வாகனங்கள் இல்லாத வீடுகளே இல்லை என்கிற நிலைமை உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. அத் துடன், ஒன்றுக்கு இரண்டு வாகனங்கள் பெரும்பாலான வீடுகளில் பயன்படுத்தத் தொடங்கிவிட்டார்கள். ஆனால் அதை நிறுத்தி வைக்கவோ, ஓட்டிச் செல் லவோதான் இடமில்லை.

100 அடி சாலைகளை 60 அடிகளா கவும், 60 அடி சாலைகளை 40 அடி சாலைகளாகவும் மாற்றுவதில் உலகத்திலேயே நம்மவர்களை யாரும் மிஞ்ச முடியாது. சாலைகளில் நடந்து செல்வதற்கு என்று தனிப் பாதைகள் வேண்டும் என்பதை, இன்னும் எவ்வளவு காலத்துக்குத்தான் நாம் உணராமல் இருக்கப் போகிறோம்?

சாலைகளில் நான் அதிகமாக கவனிப்பது நடந்து செல்லும் மக் களைத்தான். உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டுதான் இவர்கள் நடக்க வேண்டியிருக்கிறது. நடந்து செல்பவர்களை ஏளனமாகப் பார்ப்பதும், பயந்து பயந்து அவசர அவசரமாகக் சாலையைக் கடப்பவர்களை வசை மொழியில் திட்டுவதும் நம் ஊரில்தான் பார்க்க முடியும். அதிலும் வேகமாக நடக்க இயலாதவர்கள், சிறுவர்கள், முதியவர்கள் என இவர்களுக்கெல்லாம் சாலையைக் கடந்து போகக்கூடிய நேரத்தை ஒதுக்கி நாம் முன்னுரிமைத் தருவதில்லை.

விதியை உருவாக்கக் காரணமாக இருப்பவர்களும் நாம்தான். அதை மீறும்போது ஏற்படும் விளைவுகளைக் கண்டு குற்றம் சொல்பவர்களும் நாம் தான். மக்கள் குடியேறுவதற்கு முன் பாகவே, நகரங்கள் உருவாக்கப் படும்போதே… அடிப்படைத் தேவை களையும், நெடுங்காலத் தேவைகளை யும், தொலைநோக்கில் உணர்ந்து திட்டங் களை வரைபவர்கள் வெளிநாட்டினர். அதனால் நடந்து செல்பவர்கள், மிதிவண்டியில் செல்பவர்கள், பெரிய வாகனங்களில் செல்பவர்கள் என ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனிப் பாதை அமைக்கவும், இது குடியிருப்புப் பகுதி, இது வணிக வளாகப் பகுதி என ஒவ்வொன்றையும் முறையாக தனித் தனியாக உருவாக்கவும் அவர்கள் பழகி யிருக்கிறார்கள். இதனால் யாருக்கும் நேரம் விரையமில்லை; விபத்துகள் இல்லை; விரைவாகச் செல்வதால் வெளியேறும் எரிபொருள் மாசுவின் பாதிப்பும் குறைவாக இருக்கிறது. எரிபொருளும் மிச்சமாகிறது.

வெள்ளைக்காரனிடம் இருந்து ஆங்கிலத்தைக் கற்றுக் கொண்டு பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளும் நாம், அவனிடம் உள்ள நல்ல பழக்கங்களைப் பின்பற்ற மறுக்கிறோம். மக்கள் குடி யேறிய பின்தான் இங்கு எல்லாத் திட்டங்களும் செயல்படுத்தப்படுகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் நகரங்களுக்கு நிரந்தரமாகக் குடியேறுபவர்கள் எவ் வளவு பேர்? அவசர அலுவல்கள் காரணமாக நகரத்துக்கு வந்துபோகிறவர் கள் எவ்வளவு பேர்… எனக் கணக் கெடுத்தால், அதிர்ச்சிதான் நேரிடும்!

சிக்கல்கள் உருவாவதற்கு முன்னே இம்மக்களுக்கானத் தேவைகளை அறிந்து திட்டங்கள் தீட்டி, உருவாக்கித் தருவதற்குப் பெயர்தான் அரசாங்கம்! வணிக வளாகப் பகுதிகளாக இருந் தவை, மேலும் மேலும் அடுக்கடுக் கானக் கட்டிடங்களாக அதன் ஆபத் தைப் பற்றி கவலைப்படாமல் உயர்ந்து கொண்டே போவதும், குடியிருப்புப் பகுதிகள் அதன் காரணமாக வணிக வளாகப் பகுதிகளாக மாறிக்கொண்டே போவதும் இனி நிற்கப் போவதில்லை.

30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் திரைப்படக் கல்லூரிப் படிப்பை முடித்து, சென்னை தியாகராய நகர் பகுதியில்தான் 10 ஆண்டு காலம் தங்கியிருந்தேன். அப்போது இருந்த அந்தச் சாலைகளின் அகலங்களும் தெருக்களின் அகலங்களும் அப் படியே இருக்கின்றன. ஆனால், மக்கள் தொகை நெருக்கடியும் கட்டிடங்களின் எண்ணிக்கையும் 100 மடங்கு உயர்ந் திருக்கிறது. இதைவிடக் கூடுதலான எண்ணிக்கையில் அரசுப் பேருந்து களும், 100 மடங்கு வாகனங்களும் அந்த சாலைகளில் சென்று கொண்டிருக் கின்றன. இந்த அளவுக்கு இங்கே நெருக்கடி உருவாக காரணம், அந்த இடம் முழுக்கவும் வணிகப் பகுதிகளாக மாறிக்கொண்டே இருப்பதுதான்.

இன்று நேரம் என்பது ஒவ்வொரு வருக்கும் மிக முக்கியமானதாகிவிட்டது. தியாகராய நகரைக் கடக்காமல் சென்னையின் பிற பகுதிகளை அடைய முடியாது. இதே போல்தான் சென்னை நகரம் மட்டுமல்ல; இந்திய நகரங்களின் அனைத்துப் பகுதிகளும் மாறிக்கொண்டு வருகின்றன.

அதுவும் பண்டிகைக் காலங்கள் என்றால் போக்குவரத்தே முடங்கிவிடு கிறது. விபத்து என ஒன்று ஏற்பட்டால் தான் நடவடிக்கைகளும், திட்டங்கள் தீட்டுவதும் இங்கே நடைபெறுகிறது. அதைகூட நீதிமன்றம் செல்லாமல் பெற முடிவதில்லை. ஒருமுறை அங் கிருக்கின்ற கடைகளுக்கு இதுதொடர் பான அதிகாரிகள் சென்று பாருங்கள். ஒரு குண்டுமணி போட்டால்கூட கீழே விழாதபடி காலையிலிருந்து இரவு வரைக்கும் மக்கள் வெள்ளம் திணறிக்கொண்டேயிருக்கிறது. இந்த மக்களெல்லாம் எங்கிருந்து வருகிறார்கள்? எதில் வருகிறார்கள்? வாகனங்களை எங்கே நிறுத்துகிறார்கள்? அவர்களுக்கான அடிப்படை வசதிகள் இருக்கின்றதா… என கண்காணித்து செய்து தருபவர்கள் யார்?

இப்பகுதிகளில் கும்பகோணம் போன்ற தீ விபத்தோ, சென்னை மவுலிவாக்கம் 11 மாடிக் கட்டிடம் போன்ற கட்டிட விபத்தோ ஏற்படாது என யாராவது உறுதியாக சொல்லிவிட முடியுமா? அவ்வாறு நிகழாது என ஒருவேளை யாராவது சொன்னால்… நீங்கள் அதனை ஏற்றுக்கொள்கிறீர்களா? என்றைக்காவது அதுபோன்ற ஒரு விபத்து ஏற்பட்டால், எவ்வாறு அம்மக் களைக் காப்பாற்றுவீர்கள்?

ரெங்கநாதன் தெரு போன்ற தெருக்களில் தீயணைப்பு வண்டி நினைத்த மாத்திரத்தில் சென்று பாதிப்புக்கு உள்ளாகுபவர்களைக் காப்பாற்றிவிட முடியுமா? சென்று சேர்வதற்குள் தீ விபத்து ஒரு கடையோடு நின்றுவிடுமா?

ஏகப்பட்ட காவல்துறையினரை நிறுத்தி நகைத் திருட்டு, துணித் திருட்டு செய்பவர்களைத்தான் நம்மால் பிடிக்க முடியும். நகரத்தின் தொலை நோக்கு வளர்ச்சியைக் கருத்தில் கொண்டு… எந்தெந்த வணிகப் பகுதி கள் போக்குவரத்துக்கும், சுற்றுச் சூழலைப் பாதுகாப்பதற்கும், மக்க ளின் பாதுகாப்புக்கும் தடையாக இருக் கின்றதோ, அவற்றை இப்போதே கணக்கெடுத்து அகற்றி இடம் மாற்று வதுதானே சரியானதாக இருக்கும். இந்த நகைகளையும், பாத்திரங்களையும், துணிகளையும் எங்கு வைத்தும் விற்கலாமே!

அயல்நாடுகளில் இருப்பது போல ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் ஒரு விற்பனை பகுதியை உருவாக்கி, அவர் களுக்கான வசதிகளை ஏற்படுத்தித் தந்து, இவைகளை இடம் மாற்று வது பற்றி முடிவெடுக்க வேண்டிய நெருக்கடியான காலகட்டம் இது.

சாலைகளை விரிவுபடுத்தி போக்கு வரத்து நெரிசலை சீராக்காமல், வருகின்ற எல்லா வெளிநாட்டு கார் கம்பெனிகளுக்கும் அனுமதி கொடுத்துக் கொண்டேயிருப்பதும் எந்த வகையில் சரியானது?

மக்கள் கேட்டால்தான் செய்வோம் என பொறுப்பில் இருப்பவர்கள் நினைக்கலாம். இந்த மக்கள் எந்தக் காலத்திலும் எதையும் வாய்த் திறந்து கேட்கவே மாட்டார்கள் என்பது எல்லோருக்குமேத் தெரியும். இருந்தும் எனக்கு சொல்லத் தோணுது!

– இன்னும் சொல்லத் தோணும்
எண்ணங்களைத் தெரிவிக்க: thankartamil@gmailcom. 

SOURCE:::: தங்கர் பச்சான்  IN tamil.thehindu.com

Natarajan

Jan 4 2015

Topics:

வணிகம்|சமூகம்|பதிவுகள்|பார்வைகள்|

” நீ கபட சந்நியாசி பற்றி கேட்டிருக்கியா …” ?

NatarajanLeave a comment

கபட சந்யாஸி”

“பெரியவா கேட்ட காளிதாஸன் கதை”

10446567_708688765887673_5573865802015963241_n.jpg

சொன்னவர்-ராமகிருஷ்ண தீக்ஷிதர்

தொகுத்தவர்-டி.எஸ்.கோதண்டராம சர்மா

தட்டச்சு-வரகூரான் நாராயணன்.

ஸ்ரீ மகாப் பெரியவாளிடம் பொழுது போக்குகளும்

நிறைய உண்டு.

ஒரு தடவை சென்னை திருமங்கலத்திலிருந்து

அம்பத்தூருக்கு சென்று கொண்டிருந்தோம்.

வழக்கப்படி, ஸ்ரீ பெரியவாள், மூன்று சக்கர

சைக்கிளைத் தொட்டுக்கொண்டே நடந்து வந்து

கொண்டிருந்தார். நாங்கள் ஏழெட்டுப் பேர்கள்,

உடன் சென்று கொண்டிருந்தோம்.

“நீலகண்டா, நீ கபட ஸந்யாஸியைப்

பார்த்திருக்கியா?”

“இல்லே”

“நாகராஜா….நீ”

“இல்லே..”

ஸ்ரீ பெரியவாள் என்னைப் பார்த்து, ” நீ கபட சந்யாஸியைப்

பற்றிக் கேட்டிருக்கியா?” என்று கேட்டார்.

“கேட்டிருக்கேன்…ராவணன்,அர்ஜுனன்…” என்றேன்.

“அவ்வளவு தானா?”

நான் தயங்கியபடியே, “காளிதாஸன்…” என்றேன்.

“காளிதாஸனா?..அவன் எப்போ கபட சந்யாஸி ஆனான்?..”

“பெரியவாளுக்குத் தெரியும்..பெரியவா சொன்னா,

நாங்க கேட்டுண்டே..நடப்போம்.

“இல்லை..நீயே சொல்லு..”

போஜராஜன் சபையில் ஆஸ்தான வித்வானாக இருந்த

காளிதாஸன், ஒரு நாள், சற்று மரியாதைக்குறைவான

சொல்லைக் கேட்டதும், சபையிலிருந்து வெளியேறி

கால் போன போக்கில் நடக்கத் தொடங்கினான்.

போஜனுக்கு, காளிதாஸன் இல்லாமல் பொழுது

போகவில்லை. அவனை எப்படிக் கண்டு பிடிப்பது?

ஒரு செய்யுளின்,முதல் இரண்டு அடிகளை எழுதிப்

பூர்த்தி செய்பவருக்குப் பரிசு கிடைக்கும் என்ற

முரசறைவித்தான்.

ஒரு தாசியின் வீட்டிலிருந்த காளிதாஸன், பரிசு பற்றி

எதுவும் அறிந்திராவிட்டாலும், செய்யுளைப் பூர்த்தி

செய்தான்.போஜனிடம் அந்த வரிகளைக் காட்டினாள் தாசி.

பின்னர்,அவளிடமிருந்து விபரங்கள் பெற்று,மாறுவேஷத்தில்

போஜன் புறப்பட்டுச் சென்றான். ஒரு மரத்தடியில் ஒரு

சந்யாஸியைப் பார்த்தபோது, ‘இவர் காளிதாஸனோ’

என்ற சந்தேகம் வந்தது.

பரஸ்பரம் பேச்சு ஆரம்பமாயிற்று.

துறவி, மாறுவேஷத்திலிருந்த போஜனைப் பார்த்து

“நீங்கள் யார்?” என்று கேட்டார்.

“நான்,போஜனிடம் அடைப்பக்காரனாக இருந்தேன்.

அவர் இறந்ததும், எனக்கு இருக்கப் பிடிக்கவில்லை.

வெளியே வந்து விட்டேன்…”

“ஆ!…. என் போஜன் இறந்துவிட்டானா?”

என்று வருந்தி சரம சுலோகம் பாடியதும்,

வேஷக்காரன் கீழே விழுந்து உயிர் விட்டான்.

அவன்தான் போஜன் என்பது சந்தேகமில்லாமல்

தெரிந்துவிடவே, அம்பாளைக் குறித்து,மனமுருகி

சியாமளா தண்டகம் பாடி, “இதோ,போஜன்

எழுந்துவிட்டான்!” என்ற பொருள்பட

இன்னொரு சுலோகம் பாடினான்.

உண்மையாகவே,போஜன் உயிர் பெற்று எழுந்தான்.

இந்தக் கதையை விளக்கமாகச் சொன்னேன்.

கடைசியில் “இந்த சந்தர்ப்பத்தில் தான் காளிதாஸன்,

சந்யாஸியாகக் கபட நாடகம் ஆடினான்…” என்றேன்.

பெரியவாள்,”ரொம்ப சுவாரஸ்யமா இருந்தது.

நடந்து வந்த களைப்பே தெரியல்லே!” என்றார்.

அம்பத்தூர் வந்துவிட்டது.

SOURCE:::: http://www.periva.proboards.com

Natarajan
Read more: http://periva.proboards.com/thread/8339/#ixzz3LVWMPB7a