Tamizh

The quiet, nerdy schoolboy who went all the way….Read What SundarPichai’s Grandmother says about him ….

NatarajanLeave a comment

Sundar Pichai was inquisitive and eager to learn, says grandmother Ranganayaki

Kamikaze auto drivers on Chennai’s streets may make you fear for life and limb. But as a school-boy, auto rides to school did not faze the newly-anointed CEO of Google Sundar Pichai, who, a school-mate who shared the rides recalls, had his nose in his books all the way to school.

Quiet, nerdy and studious is how friends of Pichai remember him from his days at Jawahar Vidyalaya, a CBSE school in Ashok Nagar, Chennai. Pichai was so focused on studies and wanted to fare well in academics that most of his associates don’t remember him participating in sports or any other extra-curricular activities.

A classmate recalls, “Sundar was academically bright, though he wasn’t the first in class. He was always ranked third, behind two girls, who took the first two ranks. He wasn’t very participative and kept to himself.”

Cool guy

Another classmate, chary of having her name on record, recalls that he always had a smile on and never got upset over anything.

The school put all the brightest students and achievers in the 9th standard in section A, where Pichai too was placed. Though, of course, there was nothing to indicate that one day he would go on to head a major global corporation.

That he could be fiercely competitive was, however, evident as this classmate recalls: “When the mark-sheets were distributed in class, he would be the first one to rush to take them from the teacher and compare his marks with other toppers in the class.”

Pichai moved out of Jawahar Vidyalaya to join Vana Vani, a school inside the IIT-Madras campus to pursue his Plus Two under the Tamil Nadu State board syllabus.

Born in Madurai, Pichai grew up in Chennai, where his father worked for switchgear-maker English Electric Co Ltd. Pichai did not have very many friends but he was inquisitive and eager to learn, even at a young age, says Ranganayaki, Pichai’s grandmother, who is 92 years old and lives in the same modest house in a quiet lane in Ashok Nagar where Pichai grew up.

Street cricket

Ranganayaki, her memory still strong, recalls that Rajesh, as Pichai is called at home, hated wasting time and was diligent when it came to his studies.

“Both the brothers liked to play cricket in front of the house after school, though it was mostly just the two of them,” she says.

Another classmate, who is still in touch with him from his school days, says Pichai remains the same quiet person he always was.

“It’s difficult for us to imagine that he now heads Google,” she says.

(This article was published on August 11, 2015)
Source…..

    SWATHI MOORTHY and,
    Natarajan

கம்பனும் மதுவிலக்கும்…..

NatarajanLeave a comment

மது அருந்துவது தீய பழக்கம் என்று கம்பராமாயணத்தில் பல இடங்களில் பதிவுசெய்கிறான் கம்பன்

ஆங்கிலேயரது ஆட்சிக் காலத்திலேயே தமிழ்நாட்டில் மது விலக்குக்காக 1886-ல் மதராஸ் அப்காரி சட்டம் என்ற ஒரு சட்டம் இயற்றப்பட்டது. அப்காரி என்ற சொல்லுக்குப் போதை ஊட்டும் பானங்களையோ மருந்துகளையோ தயாரிப்பது அல்லது விற்பது என்பது பொருளாகும். இச்சொல், பெர்ஷிய மொழிச் சொல்லாகும். இந்தச் சொல்லுக்கு இன்னொரு பொருள் மதுபானம் மற்றும் மருந்துகள் தயாரிப்பது அல்லது விற்பதற்கு விதிக்கப்படும் வரி என்பதாகும்.

மதராஸ் அப்காரி சட்டம், 1905, 1913, 1929 ஆகிய ஆண்டுகளில் திருத்தம் செய்யப்பட்டு, அதன் பின்னால் ஒரு புதுச் சட்டமாக 1937-ம் ஆண்டு தமிழ்நாடு மதுவிலக்குச் சட்டம் இயற்றப்பட்டது. இந்தச் சட்டத்தின் முதல் நோக்கம் என்னவென்றால், போதையூட்டும் பானங்களையும், மருந்துகளையும் தயாரிப்பது, விற்பது மற்றும் அருந்துவது ஆகிய அனைத்தையும் தடை செய்வதாகும். ஆனால் பின்னாளில், மதுபானங்களின் தயாரிப்பு, விற்பனை மற்றும் அருந்துதலை ஒழுங்குபடுத்தும் சட்டமாக இது மாற்றப்பட்டுவிட்டது.

1947-ல், இந்திய நாடு சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு, 26.1.1950-ல் நமது அரசியல் நிர்ணயச் சட்டம் அமலுக்கு வந்தபிறகு, அதில் மருத்துவத் தேவையைத் தவிர மற்ற எந்தக் காரணத்துக்காகவும் மது அருந்துவதைத் தடை செய்வதற்கு எல்லா மாநிலங்களும் தீவிர முயற்சி எடுக்க வேண்டும் என்னும் உறுதிப்பாடு, பிரிவு 47-ல் கொண்டுவரப்பட்டது. இது ஏட்டளவில் நின்றுபோய், பெருவாரியான மாநிலங்கள் மது விலக்கைத் தளர்த்தி, குறைந்தபட்சம் இரண்டு தலைமுறைகளை உடல் மற்றும் மனவளம் குன்றியவர்களாக ஆக்கிவிட்டது. கடந்த 67 ஆண்டுகளாகச் சுதந்திர இந்தியாவில் பல மாநிலங்கள் மது விற்பனையால் வரும் வருமானத்தைக்கொண்டே மக்கள் நலத் திட்டங்களை அமல்படுத்துவதாகக் கூறுகின்றன. கண்ணிரண்டும் விற்றுச் சித்திரம் வாங்குவது போலவும், கோயிற்பசை செய்வோர் சிலையைக் கொண்டு விற்றல் போலும், வாயிற் காத்து நிற்போர் வீட்டை வைத்து இழத்தல் போலும், நம் நாட்டின் மதுவிலக்குக் கொள்கை அமைந்துவிட்டது.

 

கம்பன் கண்ட கோசல நாடு, கிஷ்கிந்தை மற்றும் இலங்கை கூட, இந்தக் குழப்பத்துக்கு விதிவிலக்குகளாக அமையவில்லை போலும். எனவே, கம்பன் பல இடங்களில் கோசல நாட்டு மக்கள், கிஷ்கிந்தை மற்றும் இலங்கை மக்கள் கொண்டிருந்த குடிப் பழக்கத்தை ஆங்காங்கே காட்டிவிட்டு, அதேசமயம், பல இடங்களில் இப்பழக்கத்தைக் கண்டிக்கவும் செய்கிறான்.

யுத்த காண்டம், பிரம்மாத்திரப் படலத்தில், இந்திரஜித்தனின் பிரம்மாஸ்திரத்தால் அனைவரும் கீழே விழுந்து கிடக்கும் செய்தியைக் கேள்விப்பட்ட ராவணன், ஒரு வெற்றிவிழாக் கொண்டாட்டத்துக்கு ஏற்பாடு செய்கிறான். இந்தக் கொண்டாட்டங்களைக் களியாட்டுப் படலத்தில், கம்பன் கற்பனை வளத்தோடு விவரிக்கிறான். அந்தக் கொண்டாட்டத்தில், அரம்பையர்கள், அரக்கியர்கள், அசுரப் பெண்கள், நாக கன்னியர்கள் ஆகியோரை ராவணன் ஆடவைக்கிறான். அப்போது, கள்ளுண்டு ஆடியவர்களுடைய நிலை எப்படி இருந்தது என்பதைக் கம்பன் சொல்கிறான் :

நல் பெருங் கல்விச் செல்வம் நவை அறு நெறியை நண்ணி,

முன் பயன் உணர்ந்த தூயோர் மொழியொடும் பழகி, முற்றி,

பின் பயன் உணர்தல் தேற்றாப் பேதைபால், வஞ்சன் செய்த

கற்பனை என்ன ஓடிக் கலந்தது, கள்ளின் வேகம்.

அதாவது, நல்ல கல்விச் செல்வத்தால் பெரியோர் களது உபதேச மொழிகளை அறிந்து அவற்றால் வரும் பயனைத் துய்க்க வேண்டிய தருணத்தில், ஒரு மூடன் மனதில் ஒரு வஞ்சகன் வைத்த கற்பனை எப்படிப் பரவி நிற்குமோ அப்படிக் கள்ளின் வேகம், மகளிர் கூட்டத்தில் பரவியது என்பது இப்பாடலின் பொருள். கல்வியால் பெறும் தெளிவைக் கள்ளினால் வரும் மயக்கம் அழித்துவிடும் என்னும் உறுதியை இப்பாடலில் கம்பன் காட்டுகிறான். இதில் பின்னால் வரும் இன்னொரு பாடலில் கள்ளுண்டு ஆடிய காரணத்தால் தாளமும், காலமும் தவறி ஆடிய பெண்களைக் கம்பன்,

‘பாணியின் தள்ளி, கால மாத்திரைப் படாது பட்ட நாணியின் முறையின் கூடாது, ஒரு வழி நடையின் செல்லும் ஆணியின் அழிந்த பாடல் நவின்றனர்’

என்று விவரித்தான். கள்ளுண்ணுதல் பெரும் பாவம் என்னும் கருத்தையும் பல்வேறு இடங்களில் குறிப்பிடுகிறான்.

யுத்த காண்டம், நிகும்பலை யாகப் படலத்தில், தன்னை இகழ்ந்து பேசும் இந்திரஜித்தனுக்கு மறுமொழி உரைக்கும் வீடணன், தான் குற்றமற்றவன் என்பதற்கு அத்தாட்சியாக

‘உண்டிலென் நறவம் பொய்ம்மை உரைத்திலென் வலியால் ஒன்றும் கொண்டிலென் மாய வஞ்சம் குறித்திலென், யாரும் குற்றம் கண்டிலர் என்பால்;

என்று உரைக்கிறான். எனவே, மது அருந்துவது என்பது, பொய் சொல்வதற்கும், பிறர் பொருளைக் கவர்வதற்கும், வஞ்சம் செய்வதற்கும் இணையான குற்றம் என்பதையும் கம்பன் பதிவு செய்கிறான்.

‘ஏயின இது அலால், மற்று, ஏழைமைப் பாலது என்னோ?

“தாய் இவள், மனைவி” என்னும் தெளிவின்றேல், தருமம் என் ஆம்?

தீவினை ஐந்தின் ஒன்று ஆம் அன்றியும், திருக்கு நீங்கா

மாயையின் மயங்குகின்றாம் மயக்கின்மேல் மயக்கும் வைத்தாம்!

‘கள்ளுண்ணல் ஐம்பெரும் பாதகங்களில் ஒன்று. தாயையும் மனைவியையும் வேறுபடுத்தி அறியும் அறிவைக் கள் அழிக்கும். மற்ற எல்லா அறங்களைப் பின்பற்றி வாழ்ந்தாலும், கள் அருந்துபவனுக்குப் பிற அறங்களால் என்ன பயன்? மனிதப் பிறவி எடுத்தவன் ஏற்கெனவே மாயையின் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து கிடக்கும் போது, அந்த மயக்கத்தின் மேல் இன்னொரு மயக்கத்தை ஊட்டுவது எஎவ்வளவு விந்தை’ என்று ஒரு மாயையின் தத்துவத்தை இப்பாடலில் சுக்ரீவன் பேசுகிறான்.

‘வஞ்சமும், களவும், பொய்யும், மயக்கமும், மரபு இல் கொட்பும்,

தஞ்சம் என்றாரை நீக்கும் தன்மையும், களிப்பும், தாக்கும்

கஞ்ச மெல் அணங்கும் தீரும், கள்ளினால் அருந்தினாரை

நஞ்சமும் கொல்வது அல்லால் நரகினை நல்காது அன்றே?

விஷம்கூட அருந்தியவரைக் கொல்லுமே தவிர, நரகத்தில் தள்ளி விடாது. ஆனால், மது அருந்துவதால் வஞ்சனை, திருட்டு, பொய், அறியாமை, தொன்று தொட்டு வந்த மரபுக்கு மாறான கொள்கை, அடைக் கலமாக வந்தவரைக் காப்பாற்றாத தன்மை, ஆணவம் ஆகியவை வந்து சேர்ந்து நரகத்தில் கொண்டு விட்டுவிடும் என்கிறான் சுக்ரீவன்.

இப்படி சுக்ரீவன் மூலமாக மது ஒழிப்புக்கு ஒரு மிகப் பெரிய அடித்தளத்தை அமைத்துக் கொடுத்த கம்பன், இந்திய அரசியல் நிர்ணயச் சட்டம் பிரிவு 47-ல் கொள்கையளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட மது விலக்கு, நடைமுறையில் காற்றில் பறக்க விடப்பட்டதை நமக்கு நினைவுபடுத்திக் காட்டுகிறான்.

– உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி வெ.இராமசுப்பிரமணியன் எழுதிய ‘கம்பனில் சட்டமும் நீதியும்’ நூலிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பகுதிகள் (வெளியீடு: வானதி பதிப்பகம்).

source….வெ.இராமசுப்பிரமணியன் in http://www.tamil.thehindu.com

Natarajan

A Mini Punjab in Tamilnadu….

NatarajanLeave a comment

Workers from Punjab at Akal farm in Vallanthai village. Photo: S. James

Workers from Punjab at Akal farm in Vallanthai village. Photo: S. James..The Hindu

Hard working farmers from Punjab are greening dry tracts in the interiors of Ramnad district.

Ropar in Punjab or Ramnad in Tamil Nadu, it no longer makes a difference to Jaspal, Harpal, Gagandeep and Rajendra Singh. Wearing colourful turbans, long white shirts and pyjamas they are out in the fields doing what they love — tilling the land.

“If you love nature and understand the interconnectedness of life, you can do farming anywhere,” says the youngest in the group, Jaspal, in chaste Punjabi.

The sun shines bright in Vallandhai village in Kamuthi taluk of Ramnad district. The farmers, with smiles on their sun-tanned faces, move around pulling out bunches of groundnuts. A lady in salwar-suit walks into the fields with a thermos of chilled lassi (butter milk) and the men take a break.

The group of Punjabis have beautifully blended into the sun-blistered landscape of one of the driest districts in south Tamil Nadu and shown the locals how a farmer’s faith and hard work can yield amazing results.

Till about a decade ago the land here was covered with thorny bushes (kaattu karuvelam) and abandoned by the locals. Today, a big iron gate welcomes you into the area now called the ‘Akal Farm’ that boasts of lush green orchards and sustainable green farms. It has not only become the talking point in the district but also a model example of cultivation showcased to tourists, agriculturists and visitors.

With apt knowledge, experience and some experimentation, about two-dozen farmers from Moga and Sangrur districts in Punjab are now successfully growing mangoes, water melons, papaya, guava, cucumber, pumpkin, amla, carrot, ladies finger, oranges, sapota and custard apple. “We are gradually acquiring more land and increasing our farm produce,” says the soft-spoken Darshan Singh, one of the two group leaders-cum-supervisor who can speak a smattering of Tamil and was invited by the District Collector last month to address local administration staff and farmers from the region.

 

Workers from Punjab at Akal farm in Vallanthai village. Photo: S. James

“It was my first attempt at public speaking and I felt humbled,” says Darshan Singh, “to share tips because I know every farmer anywhere shares a special relationship with the real food.” “I managed to convey my points as I was asked to motivate the people who had rejected the same land for farming,” he adds.

“Sab rab di meherbani hain (everything is God’s grace),” says Darshan Singh, who feels the yield is not yet as high as desired. But we all are happy to have turned the infertile and fallow lands into lush green orchards and fields, he adds.

It all began when Darshan Singh and his friend, Manmohan Singh, left behind their families and chose to travel more than 3,000 kms to this backward belt seven years ago. They followed the suggestion of a retired agriculture officer to explore cultivation in the arid lands of south Tamil Nadu.

“We migrated for farming beyond our home State lured by the cheap land that was in short supply back home,” says Sarabjeet Singh, another senior member in the group. “We were discouraged by the locals who were always grudging against the long dry spells. But we did not mind experimenting because the land was being sold at a throwaway price – Rs.10,000 per acre,” he adds.

The friends pooled in money and jointly bought 300 acres. They also took a house on rent in nearby Virudhunagar and travelled everyday to the hamlet. It took three years to clear the land, dig two dozen borewells, instal drip irrigation and make it ready for plantation.

“We toiled round-the-clock as cleaners, gardeners, farmers, night guards…initially the locals were hostile to us,” says Darshan Singh, “but everybody’s hard work and patience is bearing fruits now.”

“The results took time but we did not lose hope,” asserts Sarabjeet Singh.

Life has taken a new turn inside this mini-Punjab in Vallandhai. The Akal farm now encompasses 600 acres and also has a neatly fenced campus with small cottages, dormitory, a common kitchen, dining area and meditation room. “We no longer feel we live outside Punjab,” says Darshan Singh.

The farmers and their families celebrate Lohri, holi, baisakhi, rakhi, teej and diwali. The women cook the daily dal-chawal and roti-subzi together and even feed the visitors. They also join in pongal and Tamil new year celebrations with their local friends. “The villagers have become friendly now,” says Darshan Singh.

In fact with the Punjabi farmers setting a trend, some local farmers have joined them as workers in the Akal Farm. Some have even returned to them offering to buy the green fields at a higher rate.

A retired Village Administration Officer, Syed Segana, has been with them for the past six years helping in administrative work and translations. “I am trying to teach them Tamil,” he smiles, “but our friendship is beyond language, food and boundaries now.” “Nature and greenery binds us together and it does not matter where we belong to and where we stay and work,” he adds.

Workers from Punjab at Akal farm in Vallanthai village. Photo: S. James

The Akal Farm yields

Amla and guava on 40 acres each, mixed dry fruits like cashew nuts and almonds on five acres, papaya on 10 acres. The farmers have planted 5,000 mango trees on 80 acres besides coconut and timber-value trees on 10 acres each and an assortment of other fruits and vegetables. They also cultivate inter-crop and this season harvested 15 tonnes of pumpkin, five tonnes of cucumber and 20 tonnes of water melon on a daily basis.

Source…..Soma Basu in http://www.thehindu.com

Natarajan

 

“Sundar Pichai: Google’s new boss from humble roots…..”…. A Report From BBC

NatarajanLeave a comment

With Google creating its own parent company, Alphabet, there’s a bit of moving about in the Google boardroom.

Larry Page is now chief executive of Alphabet. Sergey Brin is its president.

And moving up to be in charge of Google is 43-year-old Sundar Pichai.

Sundar Pichai

Great news for Pichai, and good news too for India – his appointment makes him the latest Indian to earn a massively high-profile job in the US technology industry. Microsoft’s Satya Nadella is the other notable example.

Pichai’s life story is remarkable, and his rise to the top of Google is a glowing endorsement of India’s standing in the global technology industry, and equally, a reassuring reminder of the so-called “American Dream”.

Pichai was born and schooled in Chennai, India. He captained his school’s cricket team, leading it to win regional competitions.

He studied Metallurgical Engineering at the Indian Institute of Technology in Kharagpur (IIT Kharagpur). According to one of his tutors, quoted in the Times of India, Pichai was the “brightest of his batch”.

He has evidently used his talent to great effect at Google, a company he joined in 2004. Products under his watch include Google’s web browser, Chrome, as well as the Android mobile operating system.

Android is by far the world’s most popular mobile OS – a fact made perhaps more startling by the fact Pichai’s family did not possess a telephone until he was 12 years old.

Challenges

According to a profile in Bloomberg magazine, Pichai’s upbringing was humble. His family lived in a two room apartment. Pichai didn’t have a room – he slept on the living room floor, as did his younger brother.

The family didn’t own a television, or a car.

But Pichai’s father planted the seeds of technology into his boy’s mind, partly thanks to his job at British conglomerate General Electric Company (not to be confused with the American General Electric).

“I used to come home and talk to him a lot about my work day and the challenges I faced,” Regunatha Pichai told Bloomberg, adding that Sundar had a remarkable talent for remembering telephone numbers.

After graduating from IIT Kharagpur, Pichai was offered a scholarship at the ultimate breeding ground of tech geniuses – Stanford. The plane ticket to America cost more than his Dad’s annual salary.

At Google, Pichai is described as soft-spoken, and well liked. He is also very popular among developers – he runs Google’s annual developer event, I/O.

“Sundar has been saying the things I would have said (and sometimes better!) for quite some time now, and I’ve been tremendously enjoying our work together,” wrote Larry Page in his blogpost announcing all the big changes.

Larry Page and Sergey Brin have been hands-off with Google’s day-to-day running for sometime, and so, in Pichai’s life, today’s announcement is simply making it official: he’s in charge.

His remit is best summed up as Google’s core products – the bits that make the real money. That includes things like search, advertising, maps and YouTube.

He has challenges to navigate, like YouTube’s increasingly intense battle with Facebook in the video space. The social network has dramatically increased the amount of video being watched on its site – but YouTube still holds the title of most popular, for now at least.

Follow Dave Lee on Twitter @DaveLeeBBC.

Source….Dave Lee in http://www.bbc.com

Natarajan

 

India’s ‘Anaconda’ parody rap against Hindustan Unilever….

NatarajanLeave a comment

Ms Ashraf says she never expected Nicki Minaj to acknowledge her song

Ms Ashraf says she never expected Nicki Minaj to acknowledge her song

Indian activist Sofia Ashraf’s “parody rap video” against consumer goods giant Hindustan Unilever has clocked nearly two million views since it was uploaded on YouTube last week. BBC Monitoring’s Vikas Pandey speaks to the activist about her decision to use singer Nicki Minaj’s hit song Anaconda in her video – and her use of rap as a form of protest.

Corporate giant Hindustan Unilever found itself pitted against an unlikely opponent last week: a YouTube video titled Kodaikanal Won’t, modelled on Nikki Minaj’s hit song Anaconda. The video called out the company for allegedly dumping toxic waste in the soil and the water in Kodaikanal, a city in southern India.

With two million video views and widespread coverage of the rap in both local and international media, the company has in response issued a statement saying that safety is its “number one priority” and that studies showed there had been “no adverse impact” on Kodaikanal’s environment, except in some of the factory premises.

‘Minaj shout out’

Ms Ashraf told the BBC that she decided to create a rap video over the issue because she believed that “social media had the power to add much-needed global voices to the campaign”. But she says she never dreamed that Minaj would actually respond – as she did on Twitter.

“I never expected that. I decided to use her song for [the] parody to ensure that it gets noticed,” she said.

The “shout out” by the pop star ensured media outlets and social media took notice of the song and brought the Kodaikanal issue back into the spotlight.

Activists allege that a thermometer factory belonging to Hindustan Unilever dumped mercury waste, polluting local water supplies and the soil.

Environmental group Greenpeace first reported the alleged violations in 2001. Unilever subsequently shut down its factory and ordered an investigation into the functioning of the unit.

Health workers who conducted a survey of 30 Unilever workers and ex-workers have also alleged that they found many people with “gum and skin allergy-related problems which appeared to be due to exposure to mercury”. Another significant finding, the survey reported, was the high rate of absenteeism and resignations from the job owing to health problems. The report was accepted by the Madras High Court, which has been hearing a petition against Hindustan Unilever by its former workers since 2006.

As the video grew in popularity, the company issued fresh statements over the incident.

A Unilever spokesperson said: “We would never allow our employees to suffer ill-health because of their employment with us and not address it.

“Several independent studies, carried out by experts on mercury-related health complaints, concluded that our former employees were not harmed by working in our factory in Kodaikanal.”

Hindustan Unilever did not dump mercury waste, but “glass scrap containing mercury residue” had been sold to a scrap dealer near the factory, the company said. This was “in breach of our company rules” and the company had removed “both the glass and the underlying soil” to address this.

Studies had showed “no adverse impact on the environment in Kodaikanal, except in some areas of the factory premises”, the statement added. “We are keen to continue work on clearing up the factory site.”

‘Burka rapper’

Kodaikanal Won’t did not happen in a vacuum. Ms Ashraf has composed rap songs for social causes in the past as well.

“Rap is often used as a form of protest. It just feels empowering to use rap for a cause and the success of the Kodaikanal Won’t song just proves that,” she said.

Her foray into rapping began in her early 20s, where she rapped about injustice against Muslims. She was nicknamed the “Burka Rapper” because of her attire and the subject of her performances.

“I was strongly religious. I loved my religion [Islam] and all it entailed. It was beautiful, it defined me and it gave me purpose”, she explained.

The 28-year-old does not wear the burka anymore and says she no longer feels connected to any specific religion. She now finds “purpose” in promoting social causes.

And instead of the burka, she has gone for a traditional South Indian look in her video.

“Some of the clothes I have worn in the video were my own choices but we thought that wearing Indian garments like sari will give the video a distinctive look,” she said.

‘Fight not over’

Ms Ashraf has stressed that the video was “not a solo effort”.

She told the BBC that the dancers, the photographers and activists invested time and energy in making the video free of charge “because they felt strongly for the cause”.

Ms Ashraf says her songs are a result of collaboration with different artists

Ms Ashraf says her songs are a result of collaboration with different artists

Ms Ashraf is thrilled with the success of her video, but stressed that the “fight” is far from over.

“We understand that the shelf life of such social media campaigns is not very long. So we will have to come up with ideas to sustain the momentum we have got from the video,” she said.

Source….www.bbc.com

Natarajan

இக்கட்டான தருணத்தில் திருச்சி மாணவிக்கு கிடைத்த அரிய உதவி….

NatarajanLeave a comment

ஏழை மாணவிக்கு மனிதநேய அடிப்படையில் கலந்தாய்வின் போது உதவி வழங்கி, கல்வி என்பது கற்போருக்கு வழங்கும் மிகப் பெரிய சேவை என்பதை நிரூபித்துள்ளது தமிழ்நாடு வேளாண் பல்கலைக்கழகம்.

திருச்சி மாவட்டம், முசிறியைச் சேர்ந்த ராஜேந்திரன் – தங்கப்பொண்ணு தம்பதியினரின் மகள் ஆர்.சுவாதி. அரசுப் பள்ளியில் பயின்று பிளஸ் 2 தேர்வில் 1,017 மதிப்பெண்கள் எடுத்துள்ளார். பி.எஸ்சி. வேளாண் படிப்பு படிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தில், தமிழ்நாடு வேளாண் பல்கலைக்கழகக் கலந்தாய்வுக்கு விண்ணப்பித்திருந்தார்.

ஏனைய போட்டி மாணவர் களைக் காட்டிலும் கட்-ஆப் மதிப் பெண் குறைவாக இருந்ததால், உடனடியாக அவருக்கு இடம் கிடைக்கவில்லை. காத்திருப்போர் பட்டியலில் வைக்கப்பட்டார். கலந்தாய்வின்போது இடம் கிடைத்து வேளாண் படிப்பைத் தேர்வு செய்த மாணவர்கள் சிலர், வேறு படிப்புக்குச் சென்றுவிட் டதைத் தொடர்ந்து, காத்திருப்போர் பட்டியலில் இருந்த சுவாதிக்கு இறுதிக்கட்ட கலந்தாய்வில் கலந்து கொள்ளுமாறு பல்கலைக் கழகம் சார்பில் அழைப்புக் கடிதம் அனுப்பப்பட்டது.

தவறுதலாக சென்னைக்கு..

அழைப்புக் கடிதத்தில், கோவை, தமிழ்நாடு வேளாண் பல்கலைக்கழக அண்ணா அரங் கில் 8-ம் தேதி காலை 8.30 மணிக்கு நடைபெறும் கலந்தாய்வில் கலந்து கொள்ளுமாறு தெரிவிக்கப்பட் டிருந்தது. ஆனால், கோவை யில் உள்ள வேளாண் பல்கலைக் கழகத்துக்கு வருவதற்கு பதிலாக, மாணவியும், அவரது தாயாரும் சென்னையில் உள்ள அண்ணா பல்கலைக்கழகத்துக்கு 8-ம் தேதி காலை 6.30 மணி அளவில் சென்றபோதுதான் தவறுதலாக மாறி வந்தது, அவர்களுக்கு தெரிய வந்துள்ளது.

கலக்கத்துடன் அங்கு நின்ற அவர்களை சந்தித்த மனிதநேய மிக்க ஒரு நபர், விவரங்களைக் கேட்டறிந்தார். வேளாண் பல்கலைக் கழகத்தின் மக்கள் தொடர்பு அலுவலகத்துக்கு அழைத்து பதிவாளர் சி.ஆர்.அனந்தகுமார் தொலைபேசி எண்ணைப் பெற்று விவரத்தைக் கூறியுள்ளார். அந்த மாணவியை விமானத்தில் அனுப்பி வைப்பதாகவும், ஒரு மணிக்கு பல்கலைக்கழகம் வந்துவிடுவார்கள் என்பதால் கலந்தாய்வுக்கு அனுமதிக்கு மாறும் கோரியுள்ளார்.

விமான டிக்கெட்

இதனை ஏற்றுக்கொண்ட பதிவாளர், மாணவியின் விவரங்களைப் பெற்று கல்லூரி முதல்வருக்கு தகவல் தெரிவித் துள்ளார். இதையடுத்து, சென்னை யில் இருந்து விமானம் மூலமாக கோவைக்கு நேற்று முன்தினம் பகல் 11.30 மணிக்கு வந்தடைந்த மாணவியையும், அவரது தாயா ரையும் பல்கலைக்கழகத்தின் காரை அனுப்பிவைத்து அழைத்துவரச் செய்துள்ளார் துணைவேந்தர். பின்னர், பிற்பகலில் நடைபெற்ற கலந்தாய் வுக்கு நேரம் ஒதுக்கித் தரப் பட்டது.

மாணவி ஆசைப்பட்ட பி.எஸ்சி. வேளாண் படிப்புக்கு இடம் கிடைக்கவில்லை. இருப்பினும், வேளாண் பல்கலைக்கழகத்தில் பி.டெக். உணவுத் தொழில்நுட் பவியல் படிப்பில் இடம் கிடைத்துள்ளது. மனிதாபிமானம் உள்ள ஒரு நபர், தனது சொந்த செலவில் விமான டிக்கெட் எடுத்துக் கொடுத்து அனுப்பி வைத்ததன் மூலமாகவும், பல்கலைக்கழகம் தகுந்த நேரத்தில் வழங்கிய உதவி காரணமாகவும் மாணவியின் வேளாண் படிப்பு ஆசை நிறைவேறியுள்ளது.

இதுகுறித்து வேளாண் பல்கலைக்கழக பதிவாளர் சி.ஆர்.அனந்தகுமார் கூறும்போது, “அன்றைய தினம் காலையில் ஓர் அழைப்பு வந்தது. அந்த மாணவியின் நிலை குறித்து கூறினர். அந்த மாணவிக்கான கலந்தாய்வு பதிவு எண், விவரங்களை குறுந்தகவலாக பெற்று, கல்லூரி முதல்வருக்கு அனுப்பி வைத்தேன்.

அவர்கள் கூறியபடி உரிய நேரத்தில் வந்து கலந்தாய்வில் கலந்து கொண்டு படிப்பைத் தேர்வு செய்தனர். நான், எனது பணியைத்தான் செய்தேன். எனக்கு அழைத்த அந்த நபரின் எண்ணை பதிவு செய்யாமல் விட்டுவிட்டேன்” என்றார்.

முகம் தெரியாத நபரின் மனிதாபிமானம்

பல்கலைக்கழக துணைவேந்தர் கே.ராமசாமி கூறும்போது, “மனிதநேயம் இல்லாத வாழ்க்கை நல்ல வாழ்க்கை கிடையாது. மாணவியின் நிலையை அறிந்து சமயோசிதமாக செயல்பட்டு அனுப்பி வைத்த முகம் தெரியாத அந்த நபருக்குத்தான் எல்லா பெருமையும் சேரும். இருப்பினும், பிளஸ் 2 படித்த மாணவி, தனக்கு வந்த கடிதத்தை சரியாகப் படிக்காமல் இருந்ததை நினைத்து வருத்தம் கொள்கிறேன். அந்த மாணவிக்கு உரிய நேரத்தில் அந்த நபருடைய உதவி கிடைத்ததால் தான் வர முடிந்தது. இல்லையென்றால் நாங்கள் நினைத்தாலும் இடம் வழங்க முடியாது. சமூகத்தில் வாய்ப்புகள் நிறைய உள்ளன. அதை நாம்தான் சரியாக பயன்படுத்த வேண்டும். அனுமானத்தில் ஒருபோதும் செயல்படக்கூடாது” என்றார்.

source….ம.சரவணன்  in http://www.tamil.the hindu.com

natarajan

படித்து ரசித்த கவிதை …” காலத்தை வென்ற கலாம் …”

NatarajanLeave a comment

காலத்தை வென்ற கலாம்!

மலர்களுக்கு சிரிப்பைத் தந்தாய்
மாணவர்களுக்கு கனவு தந்தாய்
குழந்தைகட்கு அன்பைத் தந்தாய்
இளைஞருக்கு எழுச்சி தந்தாய்
மதம் மொழி இனம் கடந்து
மக்களை நேசித்தாய்!

தலைமுறை தாண்டி
மனிதர்(ம்) வாழ யோசித்தாய்
அக்னிச்சிறகுகளை அனைவருக்கும்
அணிவித்தாய்!

உனக்கென எதையும் எண்ணாமல்
விண்ணையும் மண்ணையும்
உயிராய் கருதினாய்
அதனால்தானோ என்னவோ
உனதுடல் மண்ணுக்கு
உயிர் விண்ணுக்கு!

பூக்கள் சிரிக்கும் போது
பூமி சிரிக்கிற தென்றலாய்
உன் அஞ்சலிக்கு வந்த
மண்ணில் மலர்ந்த மலர்கள் எல்லாம்
புண்ணியம் பெற்றதாய் பேசிக்கொண்டன
துக்கத்துடன்!

விழிமடை உடைப்பெடுக்க
விடை கொடுத்தோம் இப்போது
ராமேஸ்வரம் கடலில் கரிப்பது
உப்பல்ல…
எங்களின் கண்ணீர்!

தீபகற்ப இந்தியத்தாய் ஏங்குகிறாள்
மீண்டும் உன்னை
தன் கர்ப்பத்தில் தாங்கிக் கொள்ள!

அணு ஆயுத சோதனையால்
அகிலத்தையே வியக்க வைத்த நீ
இறுதி வரை ஆராயவேயில்லை
அன்பு கொள்பவருக்காய்
ஆயுளை பகிர்ந்து கொள்ளும் ரகசியத்தை
கண்டிருந்தால்
தந்திருப்போம் எங்கள் ஆயுளை
இன்னும் வாழ்ந்திருப்பாய்
பல கோடி ஆண்டு!

அப்துல் கலாம்… நீ
ஒற்றை வார்த்தையில்
உருவான இந்தியக் கவிதை!

எழுத எழுத முடிவில்லாமல் நீளும்
உன்னைப் பற்றி
தற்காலிகமாய் முடிக்கிறேன்
வைக்காது விட்ட முற்றுப்புள்ளியுடன்!

— ஜோதி பெருமாள்,
புதுடில்லி.

Source….www.dinamalar.com

Natarajan

 

 

 

Dhanushkodi….A Ghost Town Hopes to Come Alive…

NatarajanLeave a comment

50 years after a cyclone wiped it out, Dhanushkodi is slowly finding its feet. A tourist attraction precisely for its desolateness, road connectivity could soon transform it. Saisuresh Sivaswamy, who spent a few hours there, comes back enchanted. Photographs: Saisuresh Sivaswamy

As the doughty, packed to the gills Mahindra 4WD vehicle bounces along the tracks left by others of its ilk, along the undulating sand dunes leading up to the seaside, you strain your eyes to see the desolate yet mesmerising sights outside.

It is just sand dunes, as far as the eye can see, in various shapes and grey shades. But on the horizon is a sliver of silver that expands as you weave across towards it, into the glorious sea that is at times green as emerald and suddenly azure as a clear summer sky.

The sand and the sea. Photograph: Saisuresh Sivaswamy/Rediff.com

Just as the waters of Indian Ocean and Bay of Bengal merge here in many hues, Dhanushkodi is where legend, faith and macabre recent history mingle to form a skein of emotions as you gaze across the severe, sere, landscape.

Legend has it that Ram crossed over to Lanka to rescue his wife Sita from Ravan’s clutches from here. This is where he built the Ram Setu, with floating rocks (one of them is under lock and key in a temple in the ghost town), to cross over to Thalaimannar, a few kilometres across the Palk Straits.

Legend further tells that on his successful return he destroyed the bridge with the tip of his arrow on the request of the new king of Lanka, Vibhishan, thus immortalising the town’s name (dhanush + kodi meaning end of a bow).

Political parties may squabble over the legend’s veracity but for the local folk this is all part of history, just as there are spots associated with Ram and his life in distant Ayodhya. On the way from Rameswaram to Dhanushkodi is the Kodhandaramar temple, where Vibhishan is said to have surrendered to Ram and anointed king of Lanka.

The association with Ram, and the proximity to Rameswaram, where the ancient warrior-king is said to have prayed to Lord Siva before embarking on his journey to Lanka, vest the town with divinity.

For most devotees who visit the eponymous Siva temple in the temple town, a visit to Dhanushkodi, around 25 kilometres away, is a must, a bath in the ocean not advised owing to the treacherous waters but still indulged in.

Lore has it too that a pilgrimage to Kasi/Varanasi/Benaras is incomplete without praying at Rameswaram.

The church destroyed in the cyclone 50 years ago. Photograph: Saisuresh Sivaswamy/Rediff.com

But growing up in Tamil Nadu in the 1970s-’80s it is not distant happenings or the power of faith that you remember the town for but a horrid December night from 50 years ago.

When a furious cyclone swept the then bustling town, people, buildings, everything into the all-devouring oceanic maws, the metres-high tidal waves even swallowing up a whole train with all 115 on board.

It was something that stays seared into your memory the way only a nightmare can.

What about the people on the train? What were their last thoughts as their carriages were yanked into the sea by forces beyond comprehension?

What of the townfolk, did anyone survive? What is the place like today?

What’s left of the railway tracks. Photograph: Saisuresh Sivaswamy/Rediff.com

Till the disaster, Dhanushkodi was like any other Indian town. It had a port for traffic to and from Sri Lanka; it had a railway station, a post office, hotels, the usual urban accoutrements you will find in any town of that vintage.

Pamban, the island in Ramnad district which houses Rameswaram and Dhanushkodi, was connected to Mannar in the mainland via a railway line. And regular trains would ply between Madras Egmore and the tip of the island, disgorging and collecting men and materials from the ships from Thalaimannar that would come calling at the port.

Today, all that is left of the town are skeletons of what was, and a splattering of hutments occupied by the fishermen families who continue to live there.

After the December 23-23, 1964, cyclone the town was declared ‘unfit for occupation’ and it doesn’t look like anything has changed on the ground.

The ‘tempos’ that ferry you to and fro Dhanushkodi. Photograph: Saisuresh Sivaswamy/Rediff.com

To get to Dhanushkodi you will have to drive down from Rameswaram, from where a clutch of ‘tempos’, as the ancient Mahindra 4WDs are called, ferry you till land’s end, the south-east corner of Pamban island.

Traffic is regulated, so even if you have a 4WD of your own you will need to register it at the checkpoint at Mukundarayar Chathiram where all tempos, waiting for passengers, are grouped.

Once upon a time there was no regulation and movement was easy. But once Sri Lanka’s Tamil ethnic problem began to intensify, this was where boatloads of Tamil refugees would alight, and as the militancy in the island-nation grew virulent the authorities moved in, clamping down on any illegal entry.

On a clear night, it is said, the lights of Thalaimannar can be seen.

***

The road from Rameswaram goes beyond the barricade at Mukundarayar Chathiram but no vehicles are allowed beyond this point. One can walk all the way on this road, which looks like a good half hour’s trek. There are stalls selling vaazhakkai bajji (coconut fritters), sugarcane juice and such. Fried fish is also sold here, but usually in the evenings, we are told.

This point is, for those who don’t wish to undertake the short but time-consuming drive in decrepit vehicles to land’s end, known poetically as Arichal Munai in Tamil (or, Erosion Point), the walk along the coast will do fine. But if you decide to go all the way, remember, some tempo drivers really pack it in, like ours did, and charge Rs 100 per head, otherwise the norm is Rs 150. They are also open to hiring out their vehicles for smaller groups but on fixed payment, say, around Rs 2000.

If your driver is a voluble man, like ours was, you will get a running commentary of the scenery on the way. ‘There, that was the track there that got blown away.’ ‘Here, you can see the tracks from that night.’ All this is in first person, like he was witness to that traumatic night from 50 years ago.

The mesmerising Arichal Munal or Erosion Point. Photograph: Saisuresh Sivaswamy/Rediff.com

The locale is perfect for film shootings, and as if on cue our man rattles off a list of directors who have shot here, starting from Mani Ratman in Kannathil Mutthamittal and including many others.

Arichal Munai is mesmerising and inviting. There are a few stalls here, selling the usual souvenirs (shells, and more shells, in all shapes and sizes), water, lime juice etc.

The right setting for a chilled beer given that the sun is glaring down at you, you tell yourself, but alas, no luck with the spirits. Although, judging from the odours emanating off a group, where there is a swill, there is a way.

After spending around 30 minutes at the waterfront – really, if you are not swimming, how long can you withstand the afternoon’s scorching sun even if the view is breath-taking?

The tempo trundles to the village some distance away. Which is when the reality of what happened that night 50 years ago hits you.

The church, its roof blown off, silhouette dominant, stands like a silent sentinel over the destroyed homes around, and there’s a small temple next door. A little further is what our driver-guide says was the railway station.

The water tank was next door, what is left of it are the columns, pointing an accusatory finger at the skies.

The water tank near the the railway station. Photograph: Saisuresh Sivaswamy/Rediff.com

There are a few hutments where fisher-folk live, there’s a local school with classes till the eighth standard. Kids try to sell shells to visiting tourists for Rs 10 a pop.

The tourist traffic is constant, through the year except during the rains, and amounts to a few thousands. The numbers are expected to go up exponentially once the sanctioned road from the Mukundarayar Chathiram till Arichal Munai becomes a reality, by next year.

There are earthmovers clearing the way for it, and there’s an air of expectancy among the locals that with connectivity their lives too will improve.

Hotels will come in, so will electricity and regular water supply, schools and hospital… And a ghost town will finally be laid to rest.

Dhanushkodi needs to snap out of it, 50 years is enough time to grieve.

But for now, everyone is grim-faced on gazing at the remainders of what nature’s fury can do, and the return journey is sombre.

Saisuresh Sivaswamy / Rediff.com

Source…..www.rediff.com

Natarajan

 

” அங்கே பெருமாள் கோயில் இருந்தா , இங்கே சிவன் கோயில் கண்டிப்பா இருந்திருக்கனுமே …”

NatarajanLeave a comment

மேல் கோடீல பெருமாள் கோவில் இருந்தா கீழ்க்கோடீல கண்டிப்பா சிவன் கோவில் இருந்திருக்கணுமே!

இருந்தது! கண்டிப்பா இருந்திருக்கு

08 -8-2012 தினமலரில் வந்த கட்டுரை.

எஸ். கமலா இந்திரஜித்

(பல ஸ்வாரஸ்ய சம்பவங்கள் இணைந்த

விரிவான கட்டுரை)

அந்த விடியற்காலை வேளையில்…. ஜெயகோஷத்துடனும், மாறாத நம்பிக்கையுடனும் யாத்திரை போய்க் கொண்டிருந்தது.

மாசிமாத ஊதற்காற்று உடலில் ஊசியாய் இறங்கிற்கு. யானை, ஒட்டகம், குதிரைகள் முன் செல்ல நடுவில் பல்லக்கு அசைந்து வந்தது. பின்னே பக்தர் குழாம், நாகங்குடி, சாத்தனூர், பழையனூர், கிளியனூர் என்று வெண்ணாற்று வடகரையில் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது பயணம். அடுத்து மாயனூர், ஹரிச்சந்திரபுரம், திட்டச்சேரி, தாண்டி நத்தம் வந்த பொழுது பிள்ளையார் கோவில் முக்கில் இரு ஊராய் பிரந்தது பாதை. பல்லக்கின் உள்ளிருந்து தண்டத்தால் பலகையைத் தட்டும் ஓசை கேட்டது. பல்லக்கு நின்றது.

உள்ளிருந்த கை வலது பக்கப் பரிவில் போகச் சொல்லி சைகை செய்தது. அவர்கள் பயணத் திட்டப்படி இடது பக்கப் பாதையில் நெடுங்கரை வழியாக ஆத்தூரைக் கடந்து நாட்டியத்தான் குடி செல்ல வேண்டும். ஆனால் திடீரென்று உத்தரவு வேறு விதமாக வருகிறதே? என்று ஒன்றும் புரியாமல் திகைத்தது பின்னே வந்த கூட்டம்.

“ஏன் நிப்பாட்டியாச்சு?’ என்றார் வைத்தா.

“இல்லே; பிளான்படி அந்தப்பக்கம்னா போக….’ என்று முடிக்கவில்லை மகாலிங்கம்.

“நீரும், நானும் யாருங்கானும் பிளான் பண்றத்துக்கு? இந்தப் பக்கம் போகச்சொல்லி உத்தரவாச்சுன்னா, கண்ண மூடிண்டு, போய்த்தான் ஆகணும். ஒரு சின்ன அசைவுலையும் ஆயிரம் அர்த்தம் இருக்கும். காரண, காரியத்தை கேட்டுக் கொண்டிருக்கப்படாது.

உமக்கும் எனக்கும் என்ன தெரியுமா? பின்னாடி தான் புரியும் எல்லாம்’ என்றார் வைத்தா தீர்மானமாக.

“இது எந்த ஊர் போற பாதை’? “மண மங்கலம்!’

“யப்பா, யானை, ஒட்டகம், குதிரை எல்லாத்தையும் இந்தப் பக்கம் திருப்புங்கோ, பிரயாணம் இந்த மார்க்கமா போப்போறது!’ என்று அவர்குரல் கொடுத்ததும், இடது பக்கம் திரும்ப எத்தனித்த கூட்டம், வலது பக்கப் பாதையில் திரும்பிற்று.

அந்த அதிகாலைக் குளிருக்கு கட்டுண்டு சுகமாய் உறங்கிக் கொண்டிருந்தது ஊர். வழக்கம்போல விடியற்காலை எழுந்த வேம்பு அகல் விளக்குகள் இரண்டை ஏற்றி வாசல் பிறையில் ஒன்றையும், பக்கவாட்டில் இருந்த பெருமாள் கோவிலில் ஒன்றையும் வைத்தாள். வாளியிஷள் கை வைத்து சாணம் கரைக்க முடியவில்லை. அத்தனை ஜில்லிப்பு; மார்கழி, தை, எல்லாம் முடிந்து மாசியும் பிறந்து விட்டது. ஆனால் பனியின் உக்கிரம் இன்னும் குறையவில்லை. கை வளையலை மேலே ஏற்றிவிட்டுக் கொண்டு, நன்கு கரைத்து, வீட்டு வாசலில் நாலுகை, கோவில் வாசலில் நாலுகை தெளித்து, கட்டை விளக்குமற்றால் கூட்டும் பொழுது தூரத்தில் ஏதோ, புது அரவம் கேட்பது போலிருந்தது. “என்ன’ என்று கூர்ந்து அவதானித்தாள். ஒன்றும் விளங்கவில்லை.

சரி விடு என்று பரக்கப் பரக்க நாலு இழை வீட்டு வாசலில் இழுத்து விட்டு பெருமாள் பலிபீடத்தின்முன் கோலம் போட்டு, காவி எழுதி நிமிரும் போது வெகு அருகில் காலடி ஓசையும் குளம்பொலியும் துல்லியமாய் கேட்டது.

“என்னவாய் இருக்கும்?’ என்று எண்ணியபடியே மாவு சம்புடத்தை மூடித் திண்ணைக் குறட்டில் வைத்துவிட்டு நிமிர்வதற்குள், காட்சி பிரசன்னமாயிற்று. யானை, ஒட்டகம், குதிரைகள், பல்லக்கு, என்று ஒவ்வொன்றாய் வர… விக்கித்துப் போய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் வேம்பு. பல்லக்கின் உள்ளிருந்து தண்டத்தால் மீண்டும் தட்டல். பல்லக்கு நின்றது.

மீண்டும் ஒரு சின்ன தட்டில் கீழ் நோக்கி பல்லக்கு தரை இறங்கிற்று. மெல்லிய இரண்டு பாத கமலங்கள் வெளிப்பட்டன. வலது பாதத்தை முதலில் எடுத்த அழுந்த பூமியில் ஊன்றி, அடுத்து இடது பாதத்தைத் தூக்கி வைத்து காவிமுக்காட்டை சரிபண்ணியபடி தண்டம் ஊன்றி அந்தத் “திரு’ எழுந்து நிற்கவும் வேம்புவிற்கு பாதாதிகேசம் சிலிர்ப்பு ஓடியது. உடம்பே கிடுகிடுத்து, கால்கள் துவண்டும் இற்றும் போய்விடும் போல் இருந்தது. சிரமப்பட்டு வாசல் தூண் பிடித்து கீழிறங்கி “சர்வேசா’ என்று கதறியபடி நமஸ்கரித்தாள்

. கமல விரல்கள் “ஹஸ்த்தம்’ போல் காட்டி ஆசி வழங்கியதை எல்லாம் அவள் கவனிக்கவில்லை. எழுந்து பின்னாலேயே நாலுத்தப்படி நடந்து வீட்டு வாயிற்கதவு தள்ளி, உள்ளே கூடம்தாண்டி, காமிரா உள்ளினுள் ஓடி, கணவனை எழுப்பினாள். கலவரத்துடன் அவன் எழுந்து

“என்ன, ஏது’ என்று கேட்டபொழுது.

“யானை, குதிரை, தெய்வம்; பெரியவா…’ என்று சொல்ல முடியாமல் திணறினாள்.

ஜன்னல் வழி வாசலில் எட்டிப் பார்த்த பொழுது காட்சி தெரிந்தது. மண்டைக்குள் உரைத்த பொழுது உடம்பு சிலிர்த்தது. ஓடிப்போய் கொல்லைக் கிணற்றில் நாலு வாளி இழுத்து தலையில் கொட்டிக் கொண்டு புதிது உடுத்தி, விபூதி தரித்து வருவதற்குள் அவன் மனைவி நிறைகுடமும் பூரண கும்பமும், ஆரத்திதட்டும் தயார் செய்து வைத்த விட்டாள். பாதபூஜை செய்து, கற்பூரம் ஏற்றி, ஆரத்தி எடுத்து நமஸ்காரம் பண்ணி உள்ளுக்கழைக்கவும், பொழுது லேசாய் விடியவும் சரியாய் இருந்தது. அதற்குள் யானையின் பிளிறலும், குதிரைகளின் கனைப்பொலியும் தெருவையும், ஊரையும் எழுப்பிவிட்டு விட்டது. தீப்பிடித்தது போன்ற பரபரப்பு ஊருக்குள். “திக் விஜயம்’ செய்திருக்கும் செய்தி பரவ ஆரம்பித்ததும், ஜனங்கள் சாரி சாரியாய் வர ஆரம்பித்தனர். சுத்தமாய் அலசிவிடப்பட்டு கோலத்துடன் காய்ந்திருந்த பெரிய திண்ணையில் நட்ட நடுநாயகமாக வெறுந்தரையில் அமர்ந்துவிட்டது “பரபிரம்மம்’. பக்கத்துத் தூணில் தண்டம் சார்த்தப்பட்டிருந்தது. குளித்து, முழுகி ஈரத்தலையுடன் தெருமக்கள் பழத்தட்டு, பூக்குடலை ஏந்தி ஜோடி ஜோடியாய் வந்து தெண்டனித்துச் சென்றார்கள்.

யானை, ஒட்டகம், குதிரையெல்லாம் வெண்ணாற்றுப் பக்கம் ஓட்டிச் செல்லப்பட்டன. கூட வந்த குழாமிற்குத் தெரிந்து விட்டது. உடனடியாக இந்த இடத்தை விட்டுப் புறப்படப் போவதில்லை என்று, அடுத்தடுத்த திண்ணைகளில் மறைவாய் அமர்ந்து சிரமப் பரிகாரம் செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

“என்ன, ஸ்ரீமடம் இந்தப் பாதையில் வரப்போறதா தகவலே இல்லையே; எப்படி?’ என்றார் தெரு முக்கியஸ்த்தர் வைத்தாவிடம்.

“நெடுங்கரை பக்கமா அப்படித் திரும்பறதாத்தான் பிளான் என்னவோ கையகாட்டி இந்தப் பக்கம் உள்ள வரச்சொல்லி உத்தரவு வந்தது. வந்துட்டோம். ஏதோ முக்கியமான காரணமிருக்கும்’ என்றார் வைத்தி.

“ஏன் பெரியவா வாயத் தொறக்கவே மாட்டேங்கறா?’

“ரெண்டு நாளா “காஷ்ட்டிக மௌனம்’ இப்போ உபவாசமோ, விரதமோ கிடையாது. நம்ம பேச்சுக்கு ஓர் அர்த்தம்னா, அவா மௌனம்கறது ஆழ்கடல் போல ஆயிரம் அர்த்தம் இருக்கும் அதுக்கு; எப்போவேனா திருவாய் மலரலாம்.’

“ஒரு வார்த்தை சொல்லி இருந்தா, ஊர் எல்லையிருந்தே மேளதாளம், பூரண கும்ப மரியாதையோட அழைச்சுட்டு வந்திருப்பமே!’

“அதான் சொன்னேனே, நாம என்ன செய்ய முடியும்?

அவாதிருவுளம் அப்படி, திடும்னு திரும்பியாச்சு, இப்படி!’

மாலியும், சேஷூவும் அலுக்காமல் கிராமத்தார் சந்தேகத்திற்குப் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர்; ஸ்னானம், பூஜை, சாப்பாடு என்று எல்லாம் நியமமாய்நடந்தேரியது. “பரப்பிரம்மம்’ பசும்பாலும், உலர்திராட்சையும் மட்டும் ஏற்றுக் கொண்டது; மற்றவர்களுக்கு அடுத்தடுத்த வீடுகளில் தலை வாழை இலையில் சாம்பார், ரசம், பொரியல், கூட்டு, பொரித்த அப்பளம், வடை, பாயசம் என்று அமர்க்களப்பட்டது. செய்தி கேள்விப்பட்டு உள்ளூரிலிருந்தும், பக்கத்து கிராமங்களிலிருந்தும் சாரிசாரியாக மக்கள் வந்த வண்ணமிருந்தனர். மாசி மாத அறுவடை மும்முரமாய் நடந்து கொண்டிருந்த நேரம். களத்திலிருந்தபடியே மிரசுகளும், விவசாயிகளும், தொழிலாளர்களும் வந்தனர். ஒரு மூதாட்டி மடியில் கட்டி வந்த னத கூலி நெல்லை சுவாமியின் முன் சமர்ப்பித்து தெண்டனிட்டார். இளநீரும், வாழைத்தாருமு“, வெள்ளரிப் பிஞ்சும், நார்த்தங்காயும், எலுமிச்சம் பழங்களும், தாமரைப் பூவுமாய் மக்கள் கொண்ட வந்த காணிக்கைகளால் திண்ணை நிறைந்துவிட்டது.

“பெரியவா எங்க வீட்டு பாகப்பிரிவினைல சிக்கல், சரி பண்ணணும்? பொண்ணுக்கு கல்யாணம் திகையலை; அனுக்கிரகம் பண்ணணும்!’

புது வீடு கட்ட ஆரம்பிச்சு மனைபோட்டதோட அப்படியே நிக்கறது. மேக்கொண்டு ஒரு செங்கல் வைச்சு கட்டலை, கட்டிமுடிக்க பெரிவத அனுக்கிரஹிக்கனும்.

வடக்க இந்து முஸ்லிம் கலவரம் சதா நடந்திண்டிருக்கு; ஒயரதே இல்லை; ரத்த வெள்ளம்தான்; அமைதியே இல்லை. அமைதி உண்டாக பெரயவா தான் மனசு வைக்கணும்.

நம்ம ஊர்லயே மதமாற்றம் நிறைய நடக்க ஆரம்பிச்சாச்சு. சிலுவைக்கு பாதி, மசூதிக்கு பாதின்னு நிறைய மனுஷா மாறிண்டிருக்கா, தடுத்து நிப்பாட்டணும். ஏதாவது வழி ஊர் மக்கள் கொட்டித் தீர்த்தார்கள்.

வீட்டு பிரச்சனையிலிருந்து, ஊர் பிரச்சனை, சமூகப் பிரச்னை, தேசப் பிரச்னை வரை வகை வகையாக ஆதங்கத்தைக் கொட்டித் தீர்த்தார்கள். புழுக்கத்தாலும், வேண்டுதலாலும், பேராசையாலும், யாகத்தாலும், அத்திண்ணையே இறுக்கமாய் இருந்தது. சாது எல்லாவற்றையும் கேட்டுக் கொண்டது மௌனமாய். விருப்பப்பட்டால் ஒரு பூவோ, ஒரு துளசி விள்ளலோ, ஒரு எலுமிச்சை பழத்தையோ எடுத்துக் கொடுத்தது. சிலருக்கு அதுவும் கிடையாது. ஆனால் யாருக்கும் ஒரு வார்த்தை வாய் திறக்க வில்லை. இடையில் மாலியை சைகை செய்து கூப்பிட்டார். லிங்க வடிவில் அபினயம் செய்து கோபுர வடிவில் கைகளை உயர்த்தி எங்கே? என்று வலது கை மடித்துக் கேட்டார்.

மற்றவர்கள் ஒன்றும் புரியாமல் மௌனமாய் நின்றனர். மாலி கற்பூரமாய் புரிந்து கொண்ட கூட்டத்தைப் பார்த்து கேட்டார்.

“இந்த ஊரில் சிவன் கோவில் எங்க இருக்கு?’ கூட்டம் விழித்தது;

ஒருவருக்கும் தெரியவில்லை, “இந்தூர்ல ஒரு அய்யனார் கோயில், ஒரு மாரியம்மன் கோயில், ஒரு பெருமாள் கோயில், நத்தம் எல்லையில் ஒரு பிள்ளையார் கோயில் இதுதான் உண்டு; சிவன் கோயில் இல்லையே?’ என்றார் தொன்னூரு வயது ரெங்கண்ணா. அவருக்கே தெரியவில்லை என்றால் இங்கே வேறு யாருக்கும் தெரியப்போவதில்லை, பரப்பிரம்மம் மீண்டும் ஏதோ சைகை செய்தது. “இல்லையே’ இருந்திருக்கு நிச்சயமா தெருவின் மேல் கோடீல பெருமாள் கோவில் இருந்தா கீழ்க்கோடீல கண்டிப்பா சிவன் கோவில் இருந்திருக்கணுமே!

இருந்தது! கண்டிப்பா இருந்திருக்கு?

பதில் சொல்லத் தெரியாமல் கூட்டம் விழித்தது. குழப்பமான மௌனம் நிலவியது அங்கே. சிவன் கோவில் எங்கே, எப்பொழுது, இப்பொழுது எங்கே எப்படி? என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்பொழுதுதான். லத்திஃப்பாயும், அவர் மனைவி மெகருன்னிசாவும் வந்தனர். கொண்டு வந்திருந்த பேயன் பழம் இரண்டு சீப்பையும், கொழுந்து வெற்றிலை ஒரு கவுளியையும் அப்பொழுது தான் பறித்த இரண்டு ரோஜாப் பூக்களையும் சுவாமி முன் வைத்து வந்தனம் செய்தனர்.

தாமரைக் கண்கள், வந்தவர்களை பாதாதி கேசம் உற்றுப் பார்த்தது; ஊடுருவிப் பார்த்தது. ஆசிர்வதித்தது; குளிறப் பண்ணிற்று. லத்திஃபும், அவர் மனைவியும் மெய்மறந்து நின்றனர். பின்னர் ஒருவாறு சுதாரித்து, திக்கித்திணறி அவர் கோர்வையற்று சொல்லிய விஷயத்தின் சாராம்சம் இதுதான்.

“நேற்று கொல்லைப்புறம் செத்தி, கொத்திய பொழுது மண்வெட்டியில் ஏதோ தட்டுப்படடது. கடப்பாறையைக் கொண்டு ழத்தோண்டி பார்த்தபொழுது பெரிய சிவலிங்கம் ஒன்று தட்டுப்பட்டது. அடுத்தடுத்து தளவரிசை, படிந்து போன கருங்கற் தூண்கள், பின்னால் பாழடைந்த கிணறு என்று ஒவ்வொன்றாய்த் தட்டுப்பட்டது; எனக்கு இரவு முழுவதும் தூக்கம் வரவில்லை, ஒரே கலக்கமாகவும், கலவரமாகவும் இருந்தது. என்ன செய்றது அல்லாவே!ன்னு ராத்திரி முழுக்க விசனப்பட்டு உட்கார்ந்திருந்த போதுதான் பெரியவர் வந்திருக்கும் செய்தி வந்தது; இதற்குமேல் கொண்டு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தாங்கள் தான் கூற வேண்டும்.’

லத்திஃப் சொல்லச் சொல்லக் கூட்டம் மெய்மறந்து உட்கார்ந்திருந்தது.

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் சிவன் கோயில் அங்கு இருந்திருக்கிறது. காலப்போக்கில் கவனிப்பாரில்லாது சிதிலற்று மண்ணுள் புதைந்து மறைந்து விட்டது. நில ஆக்கிரமிப்பால் அடைக்கப்பட்டு, பலகை மாறி, கடைசியில் லத்திஃப்பாய் கைக்கு வந்து இன்று வெளிச்சத்திற்கு வந்திருக்கிறது.

“எங்க வாப்பா பள்ளிவாசல் நிலங்களை சாகுபடி செய்யும்பொழுது கூடவே கோவில் நிலங்களையும் குத்தகைக்கு எடுத்து சாகுபடி செய்தாக; நெல் அளக்கும் போது ஒரு மரக்கால் கூட குறையாம அளப்பாக சிவ சொத்து குல நாசம்ன்னு சொல்லி அல்லா சாட்சியா அத்தனை நேர்மையா அளப்பாக எனக்கும் அதே தர்ம புத்தி நியாபுத்தி உண்டு; அப்படியும் பொறந்த ஒத்த பொம்பள புள்ளையும் மனவளர்ச்சி இல்லாததாவே இருந்தது. குமருவாயி பத்து வருஷத்துக்கு முன்ன செத்து போச்சி. அறியாம செய்த பாவத்துக்கே அந்த கூலி; தெரிஞ்சும் பாவம் செய்ய மனம் ஒப்பலை. மனசார எழுதித்தர்ரேன் எனக்கு பறம் பைசா வேண்டாம்.

சுயநினைவோட, சுத்த மனசோட தர்ரேன்; பழையபடி அங்க சிவன் கோவில் கட்டிக்குங்க. ஊர் ஜனத்துக்கு பயன்பட்டா அதவே அல்லாவை சந்தோஷப்படுத்தும். இந்தாங்க கோவில் கட்ட எங்களால் ஆன் பணம் 101. இதை முதல் வரவா வச்சிகிங்க!’ என்று வெற்றிலை பாக்கு தட்டில் வைத்து அவர் கொடுத்த பொழுத கூட்டத்தில் எல்லோருக்கும் உடம்பு சிலிர்த்தது. இரு உதடுகளையும் அழுந்த மூடிக் கொண்டிருந்த ஞானி, அடுத்து சைகையால் கேட்டதை அவரது அணுக்க தொண்டராலும் விளக்கிக் கொள்ள இயலவில்லை. படிக்கும் பையன்களிடமிருந்து ஸ்லேட்டும், குச்சியும் தருவிக்கப்பட்டு பெரியவாளிடம் கொடுக்கப்பட்டது.

“மார்க்கக் கடமையை முடித்துவிட்டீர்களா?’ என்று எழுதிக் கொடுத்ததை கூட்டத்திடம் காட்டினார் வைத்தா. அவர்கள் மலங்க விழித்தனர். பின்பு ஸ்லேட் லத்தீஃப் தம்பதியை நோக்கித் திரும்பியது.

“இன்னும் இல்லை; பாவியாகத்தான் இருக்கோம். அதுக்குண்டான வசதியை இன்னும் அல்லா எங்களுக்குக் கொடுக்கலை. பல வருஷமா எத்தனையோ முயற்சி பண்ணியும், மெக்காமதீனா போறது இன்னைக்கு வரைக்கும் கனவாத்தான் இருக்கு!’ இதைச் சொல்லம் பொழுது லத்தீஃப்பாய் மனைவியின் குரல் தழுதழுத்தது. பெரியவா வைத்தாவைப் பார்த்தார். பார்வையின் பொருள் புரிந்த வைத்தா கூட்டத்தைப் பார்த்து, “இந்த உயர்ந்த மனிதர்களிடமிருந்து கோயில் கட்ட இடத்தை இனாமா வாங்கிக்கறேளளே? பிறதியா, நாம ஒண்ணும் செய்யவாண்டாமா அவாளுக்கு?’

பரபரவென்று யோசித்து, சடாரென்று முடிவு செய்து, “அவங்க புனிதப் பயணம் போய் வர்ர செலவு அத்தனையும் எங்களோடுது?’ ஏகமனதாய் கூட்டம் சொல்ல திண்ணையில் அமிர்தம் நிறைந்து வழிந்தோடியது, லத்தீஃப் தம்பதி நெஞ்சில் கைவைத்து சிரம் தாழ்த்தி நன்றி நவின்றனர். கண்களில் நீர் வழிந்தது.

ஞானி தாமரைக்கண்களால் எல்லோரையும் ஆசிர்வதித்தார். கூட்டம் மெய் மறந்து விழுந்து வணங்கிற்று. அபயஹஸ்த்தம் காட்டி ஆசிர்வதித்த மகான் எழுந்தார். தண்டத்தை எடுத்துக் கொண்டார். பல்லக்கு அருகில் வர ஏறிக் கொண்டார். யானை, ஒட்டகமெல்லாம் தொடர்ந்து வர பயணம் மீண்டும்

திருநாட்டியத்தான்குடி நோக்கிப் புறப்பட்டது. “என்னங்காணும், புரிஞ்சுதா உமக்கு ஏன் இந்தப் பக்கம் திரும்பித்துன்னு?’ என்று வைத்தா பார்வையால் கேட்க, “உணர்ந்தேன்! தெரிந்தேன்!’ என்று மகாலிங்கம் கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டார்.

“ஜெய ஜெய சங்கரா, ஹர ஹர சங்கரா…’ என்று ஜெய கோஷத்தடன் பயணம் புனிதமாய் தொடர ஆரம்பித்தது.

– எஸ். கமலா இந்திரஜித்

Read more: http://periva.proboards.com/thread/9774/#ixzz3hTbILFaD

Source…www.periva.proboards.com

Natarajan

 

 

“அரைக்காசு அம்மன்….”

Natarajan1 Comment

ஆடி மாதம் என்றாலே சக்தி வழிபாடுதான். நடைபாதை அம்மன் என்றாலும், பெரும் கோயில்களில் உள்ள அம்மன் என்றாலும் கோலாகலமாகக் கொண்டாடப்படுவது இந்த ஆடி மாதத்தில்தான். இது பெண்களுக்கான மாதம்

என்றே சொல்லலாம். புற்றுள்ள அம்மன் கோயில்களில், பெண்கள் புற்றுக்குப் பால் வார்ப்பதும், அம்மனை ஆராதிக்கும் வண்ணம் குலவை இடுவதும் வழக்கம்.

வீதிதோறும் உள்ள அம்மன்களுக்குக் கூழ் காய்ச்சுதலும், நைவேத்தியத்திற்குப் பின் அவற்றை ஏழை, எளியோருக்கு வழங்குதலும் வாடிக்கை. இவ்விழாக்களில் வாண வேடிக்கையும் உண்டு. பிரமாதமான அலங்காரங்களில் வீதி உலா வரும் அம்மன், விடிய, விடிய ஊர்க்காவலில் இருப்பவள் என்கிறார்கள்.

சின்னஞ்சிறிய கிராமங்களில்கூட விநாயகர் சன்னிதியும், மாரியம்மன் கோயிலும் இருப்பது சர்வ சகஜம். அருகம்புல் விநாயகருக்கு உரியது என்றால், வேப்பம் தழை அம்மனுக்கு உரியது. அம்மை நோய் கண்டால் வேப்ப இலைகளையே அம்மனின் பிரசாதமாகக் கருதித் தலையில் சூட்டிக்கொள்வர். இல்லத்தின் வாயிலில் கட்டித் தொங்க விடுவதன் மூலம் மேலும் நோய்க் கிருமிகள் இல்லத்தில் அண்ட விடாமலும், வெளியே பரவி விடாமலும் காப்பது வழக்கம். இல்லத்தில் வேப்ப மரம் இருந்தால் ஆடி மாதத்தில் அதனையே தெய்வமாகப் பூஜிப்பதும் உண்டு.

அரைக்காசு அம்மன்

புதுக்கோட்டை மன்னர்களில் சிலர் திருக்கோகர்ணம் திருக்கோயிலில் உள்ள அன்னை பிரகதாம்பாளைக் குலதெய்வமாகவும், பலர் இஷ்ட தெய்வமாகவும் வணங்கிவந்தனர். அந்நாளில் இந்த அன்னைக்கு நவராத்திரி விழாவினை மன்னர்கள் விமரிசையாகக் கொண்டாடுவார்கள். அப்போது அன்றைய தினத்திற்கு மட்டுமல்லாமல் பல நாட்களுக்கும் அன்னம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக அரிசி, வெல்லம் போன்ற பொருட்களையும், அம்மன் பொறிக்கப்பட்ட அக்காலத்தில் புழக்கத்தில் இருந்த அரைக்காசு ஒன்றையும் சேர்த்து மக்களுக்கு அவர்கள் தானம் செய்து வந்தனர்.

இந்த நிலையில்தான் மன்னர் ஒருவரின் முக்கியமான பொருள் ஒன்று தொலைந்துவிட்டது. எங்கு தேடியும் கிடைக்காத அந்தப் பொருள் கிடைக்க வேண்டும் என்று திருக்கோகர்ணம் பிரகதாம்பாளிடம் பிரார்த்தனை செய்தாராம் மன்னர். தான் வணங்கும் இந்த அரைக்காசு அம்மனே அதனை மீட்டுத் தர வேண்டும் என்று கூறி பிரார்த்தனையை தீவிரப்படுத்தினார். அவர் பிரார்த்தனை பலித்து, தேடிய பொருள் கைக்கு வந்தது என்பது நம்பிக்கை.

அதற்கு நன்றி தெரிவிக்கும் விதமாக, வெல்லத்தைப் பிடித்து வைத்து பூஜை செய்துள்ளார். பின்னர் அந்த வெல்லப் பிரசாதத்தைத் தானும் உண்டு, பக்தர்களுக்கும் வழங்கினார். அதனால் அரைக்காசு அம்மனை வேண்டினால் தொலைந்த பொருள் கிடைக்கும் என்ற செய்தி நாடு முழுவதும் பரவியது. அந்த பழக்கம் இன்றும் நடைமுறையில் உள்ளது.

Source….www.tamil.thehindu.com

Natarajan