Education

Image of the Day…. Interior View of International Space Station…!!!

NatarajanLeave a comment

This image of the interior view from the International Space Station’s Cupola module was taken on Jan. 4, 2015. The large bay windows allows the Expedition 42 crew to see outside. The Cupola houses one of the space station’s two robotic work stations used by astronauts to manipulate the large robotic arm seen through the right window. The robotic arm, or Canadarm2, was used throughout the construction of the station and is still used to grapple visiting cargo vehicles and assist astronauts during spacewalks. The Cupola is attached to the nadir side of the space station and also gives a full panoramic view of the Earth.

Image Credit: NASA 

 

SOURCE::: http://www.nasa.gov

Natarajan

Jan 17 2015

Image of the Day….Titan… Saturn’s Moon !!!

NatarajanLeave a comment
Ten Years Ago, Huygens Probe Lands on Surface of Titan

Ten years ago, an explorer from Earth parachuted into the haze of an alien moon toward an uncertain fate. After a gentle descent lasting more than two hours, it landed with a thud on a frigid floodplain, surrounded by icy cobblestones. With this feat, the Huygens probe accomplished humanity’s first landing on a moon in the outer solar system. Huygens was safely on Titan, the largest moon of Saturn.

These images of Saturn’s moon Titan were taken on Jan. 14, 2005 by the Huygens probe at four different altitudes. The images are a flattened (Mercator) projection of the view from the descent imager/spectral radiometer on the probe as it landed on Titan’s surface.

The Cassini-Huygens mission is a cooperative project of NASA, the European Space Agency and the Italian Space Agency. NASA’s Jet Propulsion Laboratory, a division of the California Institute of Technology in Pasadena, manages the mission for NASA’s Science Mission Directorate, Washington. JPL designed, developed and assembled the Cassini orbiter. NASA supplied two instruments on the Huygens probe, the Descent Imager/Spectral Radiometer and the Gas Chromatograph Mass Spectrometer.

> More: NASA and ESA Celebrate 10 Years Since Titan Landing

Image Credit: ESA/NASA/JPL/University of Arizona 

SOURCE:::: http://www.nasa.gov

Natarajan

Jan 16 2015

Who Invented the Paper Clip … ?

NatarajanLeave a comment

The Invention of the Paperclip

The paperclip is today a ubiquitous item in offices and homes the world over. So who invented it?

One very popular false origin of the paperclip was that it was invented by Norwegian patent office manager, Johan Vaaler. He was even granted patents in Germany and the U.S. for a paperclip of similar design as the Gem style paperclip, which is the most commonly used paperclip today. However, Vaaler’s paperclip came after the Gem paperclip was already popular throughout Europe. His design was slightly different than the Gem paperclip in that it didn’t include the all too critical second loop that makes the Gem style much more functional. His paperclip had the papers inserted by lifting the outer wire slightly and pushing the papers into the clip such that the rest of the clip stood out from the paper at a 90 degree angle, which was necessary because of the lack of the critical second loop to allow the papers to be more or less embedded in the clip flatly.

This also made it so the papers wouldn’t be held together very well as they relied only on how bendable the wire used was to hold the papers. The Gem style paperclip, on the other hand, exploits the torsion principle to help bind papers together. Vaaler’s design was never manufactured or sold and his patents eventually expired.

Why Vaaler gets the credit in so many places, including in many encyclopedias and dictionaries after the 1950s, is largely thanks to a patent agency worker who was visiting Germany to register Norwegian patents in the 1920s. When he was doing so, he noticed Vaaler’s design for the paperclip and wrote an article stating Vaaler was the original creator of the paperclip.

This misinformation found its way into encyclopedias around the 1950s thanks to WWII. During WWII in Norway particularly, along with France and some other occupied countries, the paperclip became a symbol of unity for those rebelling against the Germans. It is not thought that the Norwegians did this because they thought a Norwegian had invented the paperclip, but rather because it simply signified being bound together and was useful as it wasn’t initially a banned symbol or item by the Germans and could be easily clipped to one’s clothing. Eventually, the Germans caught on and people were prohibited from wearing paperclips.

After the war, the fact that the Gem style paperclip had served as a symbol of unity resulted in interest in the origin of the paperclip, at which point the article written by the patent agency worker and the subsequent patent by Vaaler, who was now long dead, was discovered. It was overlooked, of course, that his design was different than the Gem style paperclip and apparently they didn’t bother checking that the Gem style paperclip had already been around by the time Vaaler patented his version of the paperclip. It made a good story though, particularly after the war and how the paperclip was used in Norway among other places, and so this false origin subsequently found its way into many encyclopedias.

The myth is so popular, in fact, that a Gem style, 23 foot tall paperclip was placed near a university in Oslo in 1989 to honor Vaaler, who in fact had nothing to do with the Gem style paperclip design. Further, a commemorative stamp was created honoring Vaaler that also depicted the Gem style paperclip, not Vaaler’s design.

Another false origin of the modern day paperclip often attributes it to Herbert Spencer, who was the man who came up with the term “survival of the fittest”. He claims in his autobiography that he invented a pin that bound papers together. This led to the false belief that he invented the paperclip. In fact, though, his drawing of his binding pin looked more like a cotter pin and, thus, held papers together more like Vaaler’s design. Unlike Vaaler’s design though, this cotter pin style clip wouldn’t stick out nearly as much and, thus, was a bit more functional.

So who really invented the paperclip as we know it today? It is thought to have first been made by the Gem Manufacturing Company in Britain around the 1870s and later introduced to the United States around the 1890s. This is also why the Swedish word for paperclip is “gem”. As for who within that company invented it, this isn’t known, as it was never patented nor did they realize at the time how historically significant that little invention would be, so nobody bothered to save the documentation of the invention.

SOURCE:::: http://www.today i foundout.com

Natarajan

Jan 16 2015

Planes Go ” Hybrid ” Electric…. !!!

NatarajanLeave a comment

 

An aircraft with a parallel hybrid engine – the first ever to be able to recharge its batteries in flight – has been successfully tested in the UK, an important early step towards cleaner, low-carbon air travel.

The world’s first hybrid-electric aircraft that can recharge while flying. 
Electric aircraft

A new hybrid-electric aircraft, the first ever to be able to recharge its batteries in flight, has just been tested in the UK, the University of Cambridge announced in a statement today.

The plane uses a “parallel hybrid-electric propulsion system,” where an electric motor works with a regular petrol motor to drive a propeller. It’s just been trialled at a test site in Northamptonshire.

According to Cambridge engineers, the plane uses 30% less fuel than a similar model that only uses a petrol engine. More importantly, the new design can also recharge its batteries during flight — something that’s never been achieved before.

“Although hybrid cars have been available for more than a decade, what’s been holding back the development of hybrid or fully-electric aircraft until now is battery technology,” project leader and Cambridge professor Paul Robertson said in a statement. “Until recently, they have been too heavy and didn’t have enough energy capacity. But with the advent of improved lithium-polymer batteries, similar to what you’d find in a laptop computer, hybrid aircraft — albeit at a small scale — are now starting to become viable.”

The plane uses its 4-stroke piston engine and electric motor during take off and climbing. But once in cruising mode, the electric motor switches to an electric generator in a similar way to a hybrid car. Once full height is reached, the generator mode can then recharge the batteries or be used in motor assist mode to minimise fuel consumption, the university said.

Here it is climbing after take off:

Flight



And here it is soaring over England’s patchwork fields:

Flight2



The project is vital to combating the impact air travel has on the environment. The team notes that the Intergovernmental Panel on Climate Change estimates “aviation is responsible for around 2% of global man-made carbon dioxide emissions.”

The plane is a step “towards cleaner, low-carbon air travel,” but it’s not there yet. More research is still needed to prolong the flying time. “If all the engines and all the fuel in a modern jetliner were to be replaced by batteries, it would have a total flying time of roughly ten minutes,” the researchers point out.

Still, the Cambridge demonstrator model is a move toward creating the first fully-electric plane, which could one day be used commercially.

SOURCE:::: http://www.business insider .com.au and You Tube

Natarajan

Jan 15 2015

Money lessons from Makar Sankranti ….!!!

NatarajanLeave a comment

Let’s take you on a fun journey on kites and Sankranti traditions and guess what? You can learn a thing or two about financial planning from it as well.

Makar Sankranti

Photograph: K Krishnan/Wikimedia Commons

Come January 14 and the Indian skies will break into a riot of colours, as people celebrate Makar Sankranti. Kites of different shapes, sizes, colours and texture will vie in sky with each other to make a place for themselves and entangle in a pursuit to outdo the rest. As you are busy preparing for this festival of kites and friendly combat, have you really thought about its significance, and why kites are flown on Sankranti?

Makar Sankranti (Uttarayan or Pongal or Poush Sankranti as it is called in other parts of India) coincides with the day the Sun leaves the tropic of Cancer to move towards the tropic of Capricorn (called Makar in India). It is a day of great jubilation for farmers as it marks the end of the biting winters and the beginning of the new harvesting season. This day is therefore celebrated as a Thanksgiving for ending the harsh winters and a bountiful harvest.

Significance of flying kites on Sankranti

Sankranti has a philosophical significance in India as well. The word Sankranti literally means ‘movement’, and it is the day for the human race to realise and be thankful for movement. If there was to be no movement within and without our bodies, we would all be dead! But just like yin and yang in China, the concept of movement must be contrasted and appreciated against the stillness. Therefore, when we fly kites in the lap of the still skies, it is a reiteration of our thankfulness for this very movement!

Indian traditions are also rooted deeply in science and so is the tradition of kite flying on Sankranti. When we fly kites on Sankranti, we expose ourselves to the rays of the Sun. On this day when the Sun begins its journey towards the other hemisphere, it is expected to be benevolent and emanate rays that have medicinal benefits.

During the winters our bodies are usually infected with cold and other infections which are eradicated by the direct exposure to the Sun’s rays on this particular day.

Makar Sankranti traditions:

  • In Maharashtra, the ‘Til Gul’ ( a sweet made of sesame seeds and jaggery) are prepared in homes to mark the harvest of the first sugarcane crop of the year (out of which jaggery is made).
  • In Gujarat Makar Sankranti is referred to as Uttarayan, and kites are flown to wake the Gods from their winter slumber and bless farmers’ harvests.
  • In West Bengal this festival is referred to as ‘Poush Sankranti’ and is celebrated as a harvest festival where a variety of sweets such as Pithey, Puli, Patisapta are made with freshly harvested rice flour and jaggery made out of date palms.
  • In Uttar Pradesh it is believed that taking a holy dip in the Ganges on this day provides ‘Moksha’ or salvation from sins.
  • Makar Sankranti is referred to as Pongal in Tamil Nadu and other South Indian states, where it is celebrated as a three day festival which include lot of festivities.

Some financial lessons you can learn Makar Sankranti:

Get set for a flight:

Financial planning is not just about making a plan and keeping it static. You need to keep reviewing it and armed with proper resources and research of the markets you need to seize the opportunities that arise in the economic environment to enhance your portfolio. This is akin to kite flying where you need to customise a kite as per your abilities, have the perfect manjha or string and set it to flight to soar above the rest when the wind is in your favour.

Keep your eyes on your kite:

When you are flying a kite, you cannot for a moment be careless and lose sight of how or in which direction your kite is flying. Similarly, in financial planning you have to be vigilant of the course that your investments are taking and review your investments to see that your financial goals both short term and long term are being met.

Be flexible

While flying kites people shout out ‘dheel de!’ to their companions. It means when you are in the midst of a strong gust of wind you have to let go the string off and adapt to the situation. Similarly, when it comes to an investment climate, things are not always perfect. You have to be patient and sometimes bear some temporary losses, but never lose sight of your vision of meeting your financial goals.

So now armed with this new found knowledge of Makar Sankranti, go ahead and fly those kites with new found fervour! Kai Po Che!

SOURCE::::  Rajiv Raj in http://www.rediff.com

Natarajan

Jan 14 2015

Image of the Day…. Jan. 12, 1986 Early Morning Space Shuttle Launch !!!

NatarajanLeave a comment

On Jan. 12, 1986, the space shuttle Columbia launched at 6:55 a.m. EST from Kennedy Space Center on the STS-61C mission. It was the first spaceflight for now-NASA Administrator Charles F. Bolden, who was a Pilot on the STS-61C crew along with Mission Commander Robert L. Gibson, Mission Specialists Franklin R. Chang-Diaz, Steven A. Hawley and George D. Nelson and Payload Specialists Robert J. Cenker of RCA and U.S. Rep. (now Senator) Bill Nelson. During the six-day flight, crew members deployed the SATCOM KU satellite and conducted experiments in astrophysics and materials processing. The mission was accomplished in 96 orbits of Earth, ending with a successful night landing at Edwards Air Force Base, California, on Jan. 18, 1986. Image Credit: NASA

SOURCE:::: http://www.nasa.gov

Natarajan

Jan 14 2015

Ten Indian Villages That Set a Worthy Example for the Whole Country …

Natarajan2 Comments

LET US BE PROUD OF OUR COUNTRY. IT IS A PARTICIPATIVE ACHIEVEMENT.

Interesting to read about villages that are different.

10 Indian Villages That Set A Worthy Example For The Whole Country
November 12 , 2014

India, having an agro-based economy, depends the most on its villages for growth. Thegaon always has that distinct nostalgic charm that Indians alone can understand. Sarson ke khet, tea plantations, mud houses, clean air, charpaai, mitti, star-lit sky; these are just some of the happy things that we associate with life in an Indian village.
But unfortunately, that feeling is slowly waning. Poverty, lack of education, lack of sanitation, etc are the first associations that the media paints about Indian villages for our benefit.
Here’s a little fact: Gaons aren’t a bad place to live. In fact, some of them are way better than any metro. And these exemplary examples prove just that.

1. Mawlynnong – Asia’s cleanest village

Mawlynnong, a small village in Meghalaya, was awarded the prestigious tag of ‘Cleanest Village in Asia’ in 2003 by Discover India Magazine. Located at about 90kms from Shillong, the village offers a sky walk for you to take in the beauty as you explore it. According to visitors, you cannot find a single cigarette butt/plastic bag lying around there.

Source: Flickr

2. Punsari – The village with WiFi, CCTVs, AC classrooms and more

Punsari, located in Gujarat, puts most metros to shame. Funded by the Indian government and the village’s own funding model, Punsari is no NRI-blessed zone. The village also boasts of a mini-bus commute system and various other facilities. Believe it.
<
Source: Dainik Bhaskar

3. Hiware Bazar – The village of 60 millionaires

Hiware Bazar, located in the Ahmednagar district of Maharashtra, has transformed from being a place fraught with issues to being possibly the richest village in India. The sole reason for this fairy-tale change is one man called Popatrao Pawar. He banned all addictive substances to minimize expense and encouraged the villagers to invest in rain-water harvesting, milch cattle, etc.
There are a record 60 millionaires in the village and barely any poor. From 168 Below Poverty Line families in 1995, Hiware Bazar now has just three. The villagers continue to strive to see a day when not one person is poor.

Source:  Hiware Bazar

4. Dharnai – First fully solar-powered village

Dharnai, a village in Bihar, beat 30 years of darkness by developing its own solar-powered system for electricity. With the aid of Greenpeace, Dharnai declared itself anenery-independent village in July. Students no long need to limit their studies to the day time, women no longer limit themselves to stepping out in the day in this village of 2400 residents. Now if only cities could do the same, right?

Source: Greenpeace

5. Chappar – A village that distributes sweets when a girl is born

Chappar village in Haryana has a woman Sarpanch. But Neelam is no ordinarySarpanch. She made it her life’s mission to change the attitude of the villagers towards women, and she succeeded. Not only do the women of the village not wear theghunghat anymore, but despite Haryana being the state with the lowest girls ratio (an abysmal 877) in this village every newborn, regardless of his/her sex, is welcomed into the world with sweets and festivities.

Source: Youth Connect Mag

6. Korkrebellur – A village that really loves its birds

Korkrebellur, a small village in Karnataka, believes in the conservation of nature. While most other villages consider birds a nuisance because they harm crops, Kokrebellurboasts of rare species of birds that fly around and don’t even mind humans much. The villagers treat their winged compatriots as family and have even created an area for wounded birds to rest and heal. Wonderful, isn’t it?

Source: Flickr

7. Ballia – The village that beat arsenic poisoning with an indigenous method

Ballia village of Uttar Pradesh had an itchy problem to deal with. The water that the villagers were drinking contained arsenic, which causes serious skin problems and even physical deformation. What is arsenic, you ask? A harmless element on its own, but when combined with oxygen or water, it turns toxic.
Ironically, the village faced the problem after the government introduced many hand-pumps in the area for easy water access. The level at which the hand-pumps were dug led to excessive interaction between arsenic and water. When the villagers realised what had happened, instead of waiting for the government to act on it, they (physically) fixed their old wells and went back to an older, safer time. The best part? Even 95-year-old Dhanikram Verma joined in.

Source: The Better India

8. Pothanikkad – The village with a 100% literacy rate

Unsurprisingly in Kerala, Pothanikkad village was the first in the country to achieve a 100% literacy rate. Not only does the village boast of city-standard high-schools, but it also has primary schools and private schools. Guess the number of people the village has educated? Well, according to the 2001 census there are 17563 residents living in the village. The best part is that it answers the question.
<
Source: Deokothamangalam

9. Bekkinakeri – The village that rid itself of open defecation by ‘greeting’ lota-bearers

Bekkinakeri village in Karnataka has redefined the point of wishing someone a ‘Good morning’. Frustrated with the practice of open defecation, the village council attempted to curb it by requesting people to not do so. When that didn’t work, they stationed themselves early morning near ‘popular’ defecation sites and wished every perpetrator a very good morning. The trick worked! Too embarrassed to go on with their business, the openly defecating population has now stopped the practice completely.

Source: World Bank

10. Shani Shingnapur – A village so safe that people don’t need doors

Shani Shingnapur, located in Maharashtra, is a village that defies every newspaper report you have ever read. Touted as the safest village in India, this place is known for its lack of doors to houses. Not just that, there is no police station in the village. And no, we are not making this up.
By the way, Shani Shingnapur has ‘broken’ another interesting record. The village has the country’s first lockless bank branch (UCO bank) now.

Source: Woman Planet

SOURCE:::: input from a friend of mine and www. scoop whoop .com

Natarajan

Janb 13 2015

Meanwhile…. British English versus American English !!!

NatarajanLeave a comment

An English friend of mine says that he nearly had a heart attack on a flight in the United States when the American pilot announced that the plane would be airborne “momentarily.’ ‘In British English, the language my friend speaks, “momentarily” means “for a moment,” and he thought the pilot was suggesting an imminent crash soon after takeoff. In American English, however, “momentarily” means “in a moment,” and the pilot was merely appeasing the impatient passengers.

The plane took off, stayed aloft, my friend’s heart stopped thudding, and he lived to tell the tale. But he understood better than ever before the old adage that Britain and the United States are two countries divided by a common language.

Anecdotes abound about the misunderstandings that arise when foreigners come to the United States thinking that they know the language.

In one anecdote, a young man, in the course of a passionate courtship, tells his American girlfriend, “I’ll give you a ring tomorrow.” All he meant was that he would call her by telephone. But she understood him to have offered betrothal, and the relationship didn’t survive the misunderstanding.

Then there’s the hotel that failed to understand an English guest who called to say he had left his “trousers in the wardrobe.” Translators had to be summoned before the hotel staff finally cottoned on: “Oh, you’ve left your pants in the closet. Why didn’t you say so in the first place?”

Sometimes you can get the right word but the wrong concept. India’s former foreign minister, M. C. Chagla, once ruefully recounted the time he wanted to order a modest bite from room service in a New York hotel and requested sandwiches.

“How many do you want?” Chagla was asked. Imagining delicate little triangles of thinly-sliced bread, he replied: “Oh, half-a-dozen should be enough.” Six sandwiches duly arrived, each about a foot long (30 centimeters) and four inches high.

In my first week on a U.S. university campus, I asked an American where I could post a letter to my parents. “There’s a bulletin board at the Student Center,” he replied, “but are you sure you want to post something so personal?” I soon learned that I needed to “mail” letters, not “post” them (even though in the United States you mail them at the “post office”).

In Britain, one concludes a restaurant meal by asking for the bill, and conceivably paying by cheque; in America, one asks for the check and pays with bills.

The language of politics is also not exempt from the politics of language. When a member of Parliament in Britain “tables” a resolution, he puts it forward for debate and passage; when an American Congressman tables a resolution, he kills it off. A “moot” point is one the Englishman wants to argue; but if it’s moot, the American considers it null and void.

Such differences of usage reveal something of the nature of American society.

It is no wonder, after all, that while the British “stand” for election, Americans “run” for office.

A British linguist once told a New York audience that whereas a double negative could make a positive, there was no language in the world in which a double positive made a negative. A heckler put paid to his thesis in forthright American: “Yeah, right.”

Yeah, right, indeed. With the universality of English largely a result of U.S. global dominance, it’s time for other English speakers to stop quibbling about whether the American usage is right or wrong. It simply is.

And as the Americans have taught the rest of us to say: that’s O.K. Though not even they can tell us what those two initials are meant to represent.

The writer grapples regularly with the differences between British English and American English, both as a novelist and as undersecretary-general for communications and public information at the United Nations. This is a personal comment.

SOURCE:::: Sashi Tharoor in http://www.nytimes.com

Natarajan

Jan 13 2015

Message For the Day…” A Story to Explain the Limitless Grace of God …”

NatarajanLeave a comment

Everyone appreciated the wonderful way in which Parikshith sought the lap of the Lord and praised the steady faith he already attained. Yudhishtira was puzzled at the child’s act and requested Vyasa, the great sage, to explain. Vyasa said, “Yudhishtira! When this child was in the womb, the deadly arrow that Aswathama aimed at it to destroy it was about to hit its target. Lord Krishna entered the foetal home and saved it from destruction. This child has been eager to know who had saved him from within the womb. He started examining everyone to find out whether anyone had the same effulgence that he saw while a foetus in the womb. Today, when he saw that divine form with all its splendour, he went straight towards Him and prayed to be seated on His lap. The Lord too, immediately yielded to his prayer.” Yudhishtira then shed tears of joy and thankfulness to the limitless grace of the Lord.

Sathya Sai Baba

” சுப்‌பா ராவ் …. மறக்கப்பட்ட ஒரு மா மேதை … “

NatarajanLeave a comment
சுப்பாராவ் சுப்பாராவ்

இந்திய அறிவியல் மேதை ஒருவர் புறக்கணிக்கப்பட்டதன் துயர வரலாறு!

அண்மையில் ஒரு கருத்தரங்கில் எல்லாப்ரகத சுப்பாராவைப் பற்றி ஓர் அமெரிக்க விஞ்ஞானி குறிப்பிட்டபோது அங்கிருந்த பலர், ‘யாரது?’ என்று கேட்டார்கள். அப்போது எழுந்த எனது வருத்தத்தின் விளைவே இந்தக் கட்டுரை.

ஆந்திரத்தில் உள்ள பீமாவரத்தில் 12.1.1895-ல் பிறந்தார் சுப்பா ராவ். பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது தந்தை இறந்ததால், படிப்பில் கவனம் செல்லவில்லை. என்றாலும், ஏதாவது பெரிய சாதனைகளைச் செய்து பெயரும் புகழும் பெற வேண்டுமென்ற ஆர்வம் அவருக்கு இருந்தது. தனது 13-வது வயதில் காசிக்குப் போய் வாழைப்பழ வியாபாரம் செய்து நிறையப் பணம் சம்பாதிக்க முயற்சி செய்தார்.

ஆனால், அவருடைய தாயார் அவரைத் திரும்ப அழைத்துவந்து, சென்னையில் ஹிந்து உயர்நிலைப் பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டார். ஒருவழியாக மூன்று படையெடுப்புகளுக்குப் பின் மெட்ரிகுலேஷன் தேர்வில் வெற்றி பெற்றார் சுப்பா ராவ். நண்பர்களும் கஸ்தூரி சூரியநாராயண மூர்த்தி என்ற உறவினரும் பண உதவி செய்ததால் சென்னை மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்ந்து படித்தார். பிற்பாடு, அந்த உறவினரின் மகளைத் திருமணமும் செய்துகொண்டார்.

பட்டம் இழந்தார்

காந்தியின் விதேசிப் பொருள் பகிஷ்கரிப்புப் போராட்டத்தால் கவரப்பட்டு, கதர் துணியாலான கோட்டுகளை அணிந்து, கல்லூரிக்கு வரத் தொடங்கினார். அவருக்கு அறுவையியல் துறை ஆசிரியராக இருந்த பிராட்ஃபீல்டுக்கு அது அதிருப்தியைத் தந்தது. தேர்வுகளில் சுப்பா ராவ் சிறப்பாக விடையளித்திருந்தபோதிலும் அவருக்கு எம்.பி.பி.எஸ். பட்டம் கிடைக்க விடாமல் தடுத்து, எல்.எம்.எஸ். என்ற கீழ்நிலைச் சான்றிதழை வழங்கச் செய்துவிட்டார். அடுத்து, சுப்பா ராவ் சென்னை மருத்துவ சேவை அரசுப் பணியையும் பெற விடாமல் பிராட்ஃபீல்ட் முட்டுக்கட்டை போட்டார்.

சென்னையில் இருந்த டாக்டர் லட்சுமிபதியின் ஆயுர்வேதக் கல்லூரியில் உடற்கூறியல் விரிவுரையாளராகப் பணியில் சேர்ந்தார் சுப்பா ராவ். ஆயுர்வேத மருந்துகளின் நோய் தீர்க்கும் திறன்களால் கவரப்பட்ட சுப்பா ராவ், மேலைநாட்டுப் பகுப்பாய்வு முறைகளில் பரிசோதித்து ஆயுர்வேதத்தை நவீனப்படுத்த முனைந்தார்.

உயிரி வேதியியலில் பட்டம்

ராக்ஃபெல்லர் கல்விக்கொடைத் திட்டத்தின் உதவியுடன், இந்தியாவுக்கு வந்திருந்த ஓர் அமெரிக்க மருத்துவருடன் தற்செயலாக நிகழ்ந்த சந்திப்பு அவருடைய மனதை மாற்றியது. அறக்கொடை ஒன்றின் ஆதரவையும் மாமனாரின் பண உதவியையும் பெற்று சுப்பா ராவ் 1922-ம் ஆண்டு அக்டோபர் இறுதியில், அமெரிக்காவில் உள்ள பாஸ்டன் நகருக்குப் போய்ச் சேர்ந்தார்.

ஹார்வர்ட் மருத்துவப் பள்ளியில் சேர்ந்து, வெப்பமண்டல நோய் மருத்துவத்தில் டிப்ளமா பட்டம் பெற்றார். அதன் பின்னர், மருத்துவத் தொடர்பில்லாத உயிரி வேதியியல் பயின்றார். அடுத்து, அதே பள்ளியில் ஓர் இளநிலை ஆசிரியராகச் சேர்ந்தார். அவருக்கு உயிரி வேதியியலில் ஆர்வம் மேலிட்டு, அத்துறையில் டாக்டர் பட்டம் பெற்றார். திசுக்களிலும் உடல் திரவங்களிலும் பாஸ்பரஸின் செறிவை அளவிட ஓர் உத்தியை சுப்பா ராவ் கண்டுபிடித்தார். சில குறிப்பிட்ட வளர்சிதை மாற்றக் கோளாறுகளைக் கண்டறிய அவருடைய உத்தி இன்றளவும் பயன்படுத்தப்பட்டுவருகிறது. தசைச் செயல்பாடுகளில் பாஸ்போ கிரியேட்டின் அடினோசைன் டிரைபாஸ்பேட் ஆகியவற்றின் பங்குபற்றி அவர் கண்டுபிடித்த விவரங்கள் அமெரிக்காவில் பயன்படுத்தப்படும் உயிரி வேதியியல் பாடநூல்களில் இடம்பிடித்திருக்கின்றன.

அவருடைய ஆய்வு வழிகாட்டியாக இருந்த சைரஸ் ஃபிஸ்கி, சுப்பா ராவின் பங்களிப்பை மறைத்து அதற்கான பெருமையைத் தனதாக்கிக்கொண்டார். அதன் காரணமாக, சுப்பா ராவுக்கு ஹார்வர்ட் பள்ளியில் நிரந்தரமான பணி கிடைக்காமல் போயிற்று.

பாஸ்பரஸ் கொள்கை தவறு

அடுத்து, சுப்பா ராவ் பாஸ்பரஸின் வளர்சிதை மாற்றத்தைப் பற்றி ஆய்வு செய்தார். அதற்கு முன்பே ஆர்ச்சிபால்ட் ஹில், ஆட்டோ மெயர்ஹாஃப் என்ற இரு ஆய்வர்கள் அதை ஆராய்ந்து ஒரு கொள்கையை உருவாக்கி, அதற்காக 1922-ம் ஆண்டில் நோபல் பரிசையும் வென்றிருந்தார்கள். சுப்பா ராவ் அந்தக் கொள்கை தவறானது என்று நிரூபித்தார். அதன் காரணமாக உயிரி வேதியியல் ஆய்வு வட்டாரத்தில் பெரும் சர்ச்சை எழுந்தது. சுப்பா ராவின் கண்டுபிடிப்புக்கான அங்கீகாரம் கிடைப்பதும் தாமதமாயிற்று.

தசைகளுக்குத் தேவையான ஆற்றல் பாஸ்போ கிரியேட்டின், அடினோசைன் டிரைபாஸ்பேட் ஆகியவற்றிலிருந்தே கிடைக்கிறது என்று சுப்பா ராவ் நிரூபித்தார். அதற்கான பெருமையையும் ஃபிஸ்கியே தனதாக்கிக்கொண்டார். எனினும், அவருடைய சக ஆய்வர்களுக்கு சுப்பா ராவின் பங்களிப்பு தெரிந்தேயிருந்தது. பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாக ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகம் சுப்பா ராவுக்குப் பயிற்சியும் உறைவிடமும் அளித்தபோதிலும் அவருக்குத் தேவையான ஆய்வக வசதிகளை வழங்கவில்லை. இதனால் மனம் கசந்த சுப்பா ராவ், அங்கிருந்து விலகி லெடர்லி ஆய்வகத்தில் பணியில் சேர்ந்தார்.

கீமோதெரபியின் முன்னோடி

அங்கு அவர் வைட்டமின்களைப் பற்றியும் நுண்ணுயிர்க் கொல்லிகளைப் பற்றியுமான ஆய்வுகளில் பங்கேற்றார். பன்றியின் கல்லீரலிலிருந்து ஃபோலிக் அமிலத்தைப் பிரித்தெடுக்கும் முறையைக் கண்டுபிடித்தார். அடுத்து ஒரு நுண்ணியிரிக் கரைசலை நொதிக்க வைத்து, அதிலிருந்து ஃபோலிக் அமிலத்தைப் பிரித்தெடுக்கச் செலவு குறைவான ஒரு முறையை உருவாக்கினார். அதையடுத்து வேதிமுறையில் ஃபோலிக் அமிலத்தைச் செயற்கையாக உற்பத்தி செய்யும் முறையையும் கண்டுபிடித்தார்.

ஃபோலிக் அமிலம் ரத்த சோகைக் கோளாறைக் குணப்படுத்த உதவும். சிட்னி ஃபார்பர் என்ற ஆய்வருடன் சேர்ந்து மித்தோட்ரெக்சேட் என்ற புற்றுநோய் எதிர்ப்பு மருந்தை உருவாக்கினார். புற்றுநோய்க்கான கீமோதெரபிக்காக முதன்முதலாக உருவாக்கப்பட்ட வேதி மருந்து அதுவே. இன்றளவும் அது பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுவருகிறது. உலக சுகாதார நிறுவனத்தால் (W.H.O.) யானைக்கால் வியாதியைத் தடுக்கப் பயன்படுத்தப்படும் ஹெட்ராசான் என்ற மருந்தையும் சுப்பா ராவ் கண்டுபிடித்தார்.

மண் மாதிரிகளின் சேகரம்

இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்து, ஊர் திரும்பிக்கொண்டிருந்த அமெரிக்கப் படை வீரர்களைத் தாம் சென்ற இடங்களில் இருந்தெல்லாம் மண் மாதிரிகளைச் சேகரித்து வருமாறு லெடர்லி ஆய்வகம் கோரியது. அவ்வாறு சேகரிக்கப்பட்ட பல்லாயிரம் மண் மாதிரிகளிலிருந்து சுப்பாராவும் பெஞ்சமின் டுக்கர் என்ற தாவரவியல் நிபுணரும், நுண்ணுயிரிகளை அழிக்கும் திறன் பெற்ற கிருமிகளையும் பூஞ்சைகளையும் பிரித்தெடுத்தனர். அவ்வளவு பெரிய எண்ணிக்கையிலான மண் மாதிரிகளை அதுவரை எந்த ஆய்வர்களும் பகுப்பாய்வு செய்ததில்லை என்ற வகையில், அது ஒரு உலக சாதனை என்று பாராட்டப்பட்டது.

குழந்தைகளைக் காத்தவர்

குழந்தைகளைப் பீடிக்கும் லூகோமியா ரத்தப்புற்று நோயைக் குணப்படுத்தும் எதிர்ஃபோலிக் அமிலம் ஒன்றை சுப்பா ராவ் உருவாக்கியதன் மூலம், பல குழந்தைகளை மரணத்திலிருந்து மீட்க உதவியிருக்கிறார்.

இவ்வளவு சாதனைகளைச் செய்த பின்னரும், சுப்பா ராவ் எல்லாப் பெருமையும் சக ஆய்வர்களுக்கே என்று சொல்லி ஒதுங்கிக்கொண்டார். அதன் காரணமாக, அவருக்கு ஏராளமான வருமான வாய்ப்புகள் கைநழுவிப்போயின. அவருக்கு வியாபார சாமர்த்தியமே கிடையாது என்று ஒரு காப்புரிமை வழக்கறிஞர் சலித்துக்கொண்டார். எனினும், மருத்துவ அறிஞர்கள் எல்லோருமே அவரது பங்களிப்பை அங்கீகரித்தார்கள். சுப்பா ராவுடன் பணியாற்றியவரான ஜார்ஜ் ஹிட்சிங்ஸ் 1988-ம் ஆண்டில் ஜெர்ட்ரூட் எலியான் என்பவருடன் உடலியக்கவியலுக்கான நோபல் பரிசைப் பங்கிட்டுக்கொண்டவர். சுப்பா ராவின் கண்டுபிடிப்புகளை ஃபிஸ்கி மறைத்துவைத்ததன் காரணமாக, அவர் கண்டு

பிடித்து வைத்திருந்த பல நியூக்ளியோடைடு வகைச் சேர்மங்களைப் பல ஆண்டுகள் கழித்து மீண்டும் புதிதாகக் கண்டுபிடிக்க நேர்ந்தது என்று ஹிட்சிங்ஸ் புலம்பியிருக்கிறார். சுப்பா ராவின் தன்னலமற்ற இந்தக் குணமே, நோபல் பரிசை அவர் வெல்லும் வாய்ப்புகளை இழக்கச் செய்தது. நோபல் பரிசுக்குரியவர்களைத் தேர்வு செய்யும் ஸ்டாக்ஹோம் கரோலின்ஸ்கா ஆய்வுக் கழகத்தில் பேராசிரியராக இருந்த எரிக் ஜோர்ப்ஸ், மருத்துவ வேதியியல் களத்தில் முக்கியமான சாதனைகளைப் படைத்தவர்களில் ஒருவர் சுப்பா ராவ் எனப் புகழ்கிறார்.

அமெரிக்காவின் சையனமிட் ஆய்வகம் தான் கண்டுபிடித்த பூஞ்சை ஒன்றுக்கு சுப்பா ராவின் பெயரைச் சூட்டியுள்ளது. சுப்பா ராவ் 1948 ஆகஸ்ட் 9-ம் நாள் நியூயார்க்கில் காலமானார். அப்போது அவருக்கு 53 வயதுதான். “டாக்டர் சுப்பா ராவைப் பற்றி நீங்கள் கேள்விப்படாமல் இருக்கக் கூடும். ஆனால், அவர் வாழ்ந்ததால்தான் நீங்கள் இன்று உயிருடன், தேக நலத்துடன் வாழ்கிற வாய்ப்பு கிட்டியிருக்கிறது. நீங்கள் இன்னும் பல காலம் உயிர் வாழ்வதற்குக்கூட அவர் காரணமாக இருக்கக்கூடும்” என்று டோரன் ஆன்ட்ரிம் என்னும் மருத்துவ நிபுணர் 1950, ஏப்ரல் மாதத்திய ‘ஆர்கோசை’ என்ற சஞ்சிகையில் எழுதியிருக்கிறார்.

– கே.என். ராமசந்திரன்,
பேராசிரியர், ஓய்வு

SOURCE::::  www.tamil.thehindu.com.
Natarajan
Jan 12 2015