Engineering – Page 30 – Take off with Natarajan

” The Chennai Flood Happened Due to a Complete Lack of Urban Planning…”

December 16, 2015NatarajanLeave a comment

Views of an Urban Planner and Architect …” My View ” Column in http://www.the better india .com

Natarajan

After Chennai’s recent catastrophic floods, the one question that looms large is – ‘could proper urban planning have prevented such a disaster?’ My answer to that question is certainly ‘yes’.

The way our cities are planned has got a lot to do with inviting or avoiding such disasters. Chennai floods underline the importance of adhering to the fundamental urban planning principles, when we design our cities. Being an architect and an urban planner, I can’t over-emphasise this point enough.

Anil Bhaskaran , Urban Planner and Architect

But before discussing about the kind of planning that should have been done in a city like Chennai, we must understand what the architecture of any ideal city should be like.

Photo Credit: ReflectedSerendipity/Flickr

Let us first look at the birth and growth pattern of a city, which is almost like a living human body. It is born, lives for a certain period of time, and then dies. Like a group of cells come together to form a human body, a group of people come together to form a city. Thus, any city must grow to its limit, attain maturity, cease to grow and eventually perish. It can function to the peak of its efficiency only for a limited period of time, after which it should be allowed to die its natural death. Adding newer parts to an old city is almost like transplanting new organs in the body of an old living organism. It distorts the fundamental body mechanism.

This leads us to the question – ‘what can we do to prevent the distortion of our cities like Chennai, and to prevent disasters like the recent floods?’ Here are three basic points that must be kept in mind:

1. A city must be designed for a specific number of people.

Photo Credit: Jared Smith/Flickr

As and when the limit is attained, newer cities should be designed and built. And this should be a continuous process. This is quite similar to the situation of a living being, who on achieving maturity, allows the next generation to come into existence through the method of reproduction.

2. We need to limit the migration from villages to cities.

Photo Credit: snotch/Flickr

Chennai is a classic example of this problem. However, the solution cannot be achieved by promulgating any law. Instead, we need to enhance the quality of life in our villages. This will require a change in the existing mindsets and policies.

3. A city should be walkable.

Photo Credit: Andrea/Flickr

On further analysis, one comes across another important element of city planning – Every city should be walkable, horizontally and vertically. This leads to the reduction in the amount of energy spent while commuting. Ideally, one should be able to walk from the outermost ring, to the centre of a city within twenty minutes.

Traditionally, cities were planned and built based on the principles mentioned above. Cities like Rome, Paris, Florence, Jaipur and Jaisalmer are all good examples of how well the city planners of the past understood these fundamentals and applied them prudently in the creation of their cities. But on comparing those with present-day cities like New York, Tokyo, Mumbai or Chennai — there is clearly a striking contrast.

But then, what is wrong with Indian cities like Chennai, which is a mix of the old and contemporary? Fundamentally, it is the unlimited growth that destroys the order in such cities beyond repair. In a human body, unlimited growth is considered cancerous. A city is no exception to this rule.

Chennai must accommodate the natural contours, slopes and drains, in its plan. One of the best ways of planning a water front city is to ensure that all the main streets are running perpendicular to the coast line. This will allow easy passage of excess rain water into the sea. A good example of such planning is the city of Minneapolis that sits on the banks of the Mississippi river.

Looking at the enormity of the problem in Chennai, the solutions have to be implemented at a large scale too! We need to take some hard steps here, such as:

1. Gravity drains should be created, taking into account the natural slopes of the terrain and quantum of water to be handled.
2. Existing natural drains and rivers should be de-silted and widened.
3. Low-lying areas should be spared of construction (have some mercy!). In some cases, dikes have to be built around them to protect such areas from flooding.

But in the end, we must remember that prevention is better than cure. We must plan, form and take care of our cities like we do our homes.

Netherlands, a country that has more than sixty percent of its land below sea level, has been taking some pioneering steps in the direction of water management and hydrology. The country has taught itself how to live with water, rather than fight it. In the recent years, it has been consistently voted as one of the top ten happiest countries in the world to live in. If they can top in happiness quotient, in spite of their problems with water management, so can we. What is needed is the will to face the challenges and solve the problems objectively and scientifically.

– Anil Bhaskaran

Anil Bhaskaran is an Urban Planner and Architect, and the MD of IDEA Centre Architects, Bangalore.

Source….www.the betterindia.com

Natarajan

Inside the world’s most dangerous airport….

December 15, 2015NatarajanLeave a comment

Flying into Nepal’s Lukla airport demands courage and precision.

FLYING into Nepal’s Lukla airport — the gateway to Mount Everest — demands courage and precision, thanks to its tiny, treacherous runway perched on a steep cliff.

For half a century pilots have needed to navigate snow-capped peaks and endure erratic weather to land on a runway just 500 metres long that has been carved into a mountain ridge and sits by a perilous three-kilometre drop.

A litany of deadly crashes, including one in October 2008 that killed all 18 on board except the pilot, has earned Lukla the nickname of the “world’s most dangerous airport”.

But when a massive earthquake hit Nepal eight months ago, triggering Everest’s deadliest avalanche and leaving hundreds of climbers and trekkers stranded, the tiny airfield faced its toughest test yet.

Helicopter pilot Nischal KC says that even on an average day constant “weather changes and the steep terrain sometimes make landing impossible”.

“It’s high-stakes work and there’s very little room for error,” he added.

Also known as Tenzing-Hillary Airport after the first men to summit Everest, it has no radar system because of the high cost of installation, forcing officials to rely on an outdated voice communications system to track movements in the air.

“The pilots tell us when they are approaching, we give them updates on wind and traffic, then as the aircraft enters Lukla valley, we warn choppers to steer clear for the landing,” said air traffic controller Dinesh Koirala.

People stand around the wreckage of a Yeti Airlines plane in 2008.Source:News Limited

Things became even tougher in the aftermath of the April 25 earthquake, which killed nearly 8900 people across the impoverished Himalayan nation.

Rescue pilots seeking to reach Everest base camp, where an avalanche set off by the 7.8-magnitude quake killed 18 people, were held back for a day because of hostile weather.

When they were finally able to fly, rippling aftershocks raised the threat of further damage.

“Aftershocks kept coming that day but I was more stressed out by the weather. I knew that unless it cleared up, we could not send any choppers to rescue people injured by the avalanche,” air traffic controller Koirala said.

Pilot KC, who has been flying in the Everest region for 14 years, recalls starting the day with a prayer.

“My first priority was to get the injured out of base camp but people higher up the mountain were panicking because of all the aftershocks,” the Manang Air pilot said.

He made dozens of trips that day to rescue terrified climbers desperate to get off the mountain, and to base camp to rescue the injured.

Things became tougher after the earthquake earlier this year.Source:Supplied

The frequency of aftershocks and the precarious terrain made landing even more difficult than usual, prompting the pilots to hover overhead and haul climbers up with ropes instead.

As rescuers carried dozens of quake victims into Lukla on sleeping bags doubling as stretchers, the tiny airport began to swell with hundreds of tourists haggling with airline officials for a ticket out.

Back in the control tower, Koirala and his colleagues embarked on the busiest week of their lives, closely monitoring the movement of planes and helicopters to ensure no accidents occurred midair.

“The whole week was a blur of flights — the fact that there were so many more aircraft than usual in the air made the job very stressful,” Koirala said.

Before the airport’s construction in 1964, porters would spend days walking from Kathmandu to Lukla, carrying hundreds of kilos of expedition gear on their backs.

The wreckage of a plane.Source:AFP

Mountaineering legend Sir Edmund Hillary originally planned to build the airfield on flat ground — but local farmers refused to part with their fertile land.

Undeterred, he bought a steep slope for $US635 ($871) and recruited scores of Sherpa villagers to cut down scrub with knives. The climber then plied villagers with local liquor and asked them to perform a foot-stomping traditional dance to flatten the land.

“A very festive mood prevailed and the earth received a most resounding thumping. Two days of this rather reduced the Sherpas’ enthusiasm for the dance but produced a firm and smooth surface for our airfield,” Hillary wrote in his 1998 memoir, View from the Summit.

As the number of climbers taking on the world’s highest mountain has boomed in recent decades, so has traffic at Lukla airport, which can be accessed by helicopter or small aircraft.

Spring and autumn tourist seasons are the busiest, but closures are common since clear skies are essential for safe landing on the clifftop runway.

Despite the challenges, some say its reputation for danger is undeserved.

“It’s unfair to call Lukla the most dangerous airport when there’s not much we can do about the terrain or the weather,” said Koirala.

“I have no doubt many lives were saved because this airport remained open after the quake.”

It’s busier here these days.Source:News Limited

Source………Ammu KannampillyAFP in http://www.news.com.au

Natarajan

These Flower Lamps Bloom When People Stand Under Them…!!!

December 15, 2015December 15, 2015NatarajanLeave a comment

Pedestrians in Jerusalem’s Vallero Square can stop for some respite under these self-inflating, giant flowers. Installed by HQ Architects in 2014 and titled “Warde,” these nine by nine meter flowers “bloom” when someone approaches, or when a tram is about to arrive, brightening an otherwise depressed part of the city.

“This project is part of the municipality’s effort to improve the urban space of the city center and in this specific case, of the [square’s] poor condition,” reads the Designboom submission. “Warde’s attempt was not to fight the chaos but instead to try and lighten up the urban space, by spreading around these four elements that have a hint of fantasy, and with their help, overcome the reality of the square.”

More info: hqa.co.il | Facebook (h/t: designboom, contemporist)

Image credits: Dor Kedmi

Source….www.boredpanda.com

natarajan

” நிமிடக் கட்டுரை – சென்னையைப் பாதுகாத்த பக்கிங்காம்…”

December 15, 2015NatarajanLeave a comment

சென்னையின் கால்வாய்களையும் ஆறுகளையும் இணைத்துச் சமன்படுத்திவந்த பக்கிங்காம் கால்வாய் மட்டும் உயிர்ப் போடு இருந்திருந்தால் சென்னை இன்று நீரில் தத்தளித்திருக்காது.

1801-ல் வெளிவந்த மெட்ராஸ் கெஜட் அறிவிப்பின்படி சென்னையைச் சுற்றியுள்ள ஓடைகளை இணைக்க எண்ணூரிலிருந்து சென்னை வரை ஒரு கால்வாய் கட்டத் திட்டமிடப்பட்டது. பிறகு ஆந்திராவின் காக்கிநாடா பகுதியிலிருந்து தமிழகத்தின் விழுப்புரம் வரை பறந்து விரிந்த மிக நீண்ட கால்வாயாக அது கட்டப்பட்டது. இன்று சென்னையை முட்டித்தள்ளும் ஆறுகளும் ஏரிகளும் அன்று பக்கிங்காம் கால்வாய்க்குக் கட்டுப்பட்டிருந்தன. உதாரணத்துக்கு, கூவத்தையும் அடையாறையும் இணைக்கும் ஆற்று வழிப்பாதை இருந்தது.

கோதாவரி ஆற்றோடும் கிருஷ்ணா நதியோடும் கைகோத்த இந்த பக்கிங்காம் கால்வாயில் 1890-களில் வணிகப்பொருட்களை உற்சாகமாகப் பல படகுகள் சுமந்து சென்றன என்று ‘இந்தியன் பால்ம்’ என்னும் புத்தகத்தில் பால் ஹைலாந்த் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஆனால் பின்னாளில் எதிர்பாராத வெள்ளத்தினாலும் வறட்சியினாலும் பக்கிங்காம் கால்வாய் வழி வணிகம் தடைபட்டுப்போனது என்பது தெரியவருகிறது.

இதேபோன்று, சென்னையின் மழை நிலவரம் குறித்து 64 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து நடத்தப்பட்ட ஆய்வின் விவரங்களை 1832-ல் வெளியிட்டார் ஆர்தர் காட்டன். இதன்படி சென்னையில் மழை வரத்து சீராக இல்லாமல் ஏற்றம் இறக்கத்தோடு மாறி மாறிப் பொழிவதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். 1827-ல் 88.41 அங்குலம் வரை சென்னையில் மழை பொழிந்திருக்கிறது. ஆனால் 1831-ல் 44.35 அங்குலமாக அது குறைந்திருக்கிறது. 1832-ல் வெறும் 18.45 அங்குலம் மட்டுமே பொழிந்திருக்கிறது. அடுத்த ஆண்டில் 37.11 அங்குலமாகத் திடீரெனப் பெருகியிருக்கிறது.

இவ்வாறாகச் சென்னையின் மழை நிலவரம் ஏற்ற இறக்கத்தோடு இருப்பதால் இப்பகுதிக்கான நீர் மேலாண்மை கண்ணும் கருத்துமாகத் திட்டமிடப்பட வேண்டும் என தன் அறிக்கையில் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். சென்னையின் நீர் மேலாண்மையில் பக்கிங்காம் கால்வாய் முக்கியப் பங்குவகித்தது என்பதற்கான பதிவுகளும் காணப்படுகின்றன. பழுதடையாமல் இருந்தவரை கொள்திறன் ஒரு நொடிக்கு 5,600 கன அடி நீரைக் கொள்திறனாகக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் சென்னையின் ஏரிகளுக்கும் பிற நீர்நிலைகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டவுடன் பக்கிங்காம் கால்வாய்க் கான முக்கியத்துவமும் மறைந்துபோனது. 1900 மே 10-ல் வெளியான

`தி இந்து’ ஆங்கில நாளிதழின் கட்டுரை ஒன்றில் இது துல்லியமாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டிருக்கிறது. நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு பக்கிங்காமின் அருமை அறிந்து மீண்டும் காக்கிநாடா முதல் புதுச்சேரி வரை அதன் நீர் படுகையைச் செப்பனிட்டு தேசிய நீர்வழிப் பாதையை அமைக்க 2008-ல் திட்டமிடப்பட்டது. ஆனால் இன்றுவரை இந்தக் கனவுத் திட்டம் மெய்ப்படவில்லை. சென்னையின் இன்றைய அவல நிலையைப் பார்த்த பிறகாவது விடிவு காலம் பிறக்குமா?

– ‘தி பிஸினஸ் லைன்’
தமிழில் சுருக்கமாக: ம. சுசித்ரா

Source….ஜி. நாகா ஸ்ரீதர்….www.tamil.thehindu.com

Natarajan

” இப்போது சொல்லுங்கள், அடையாறு ஆறா, சாக்கடையா?…”

December 15, 2015NatarajanLeave a comment

சற்று ஆறுதலாக இருக்கிறது. மறைமலையடிகள் பாலத்தைக் கடக்கும்போதெல்லாம் மக்கள் ஆர்வமாகப் பார்த்துச் சொல்கிறார்கள்: “அடையாத்துல எவ்ளோ தண்ணீ!”

சென்னையில் மூன்று ஆறுகள் ஓடுகின்றன. அடையாறு, கூவமாறு, கொசஸ்தலையாறு. ஏராளமான கால்வாய்கள் குறுக்கிலும் நெடுக்கிலும் வெட்டுகின்றன. ஆனால், சென்னைவாசிகளுக்கு சாலையில் எந்த நீர்நிலை குறுக் கிட்டாலும் அதற்கு ஒரே பெயர்தான். கூவம். அதுவும் ஆற்றின் பெயராக விளிக்கப்படுவது இல்லை. சாக்கடைக்கான மறுபெயர்.

ஆறு அமைதியாக ஓடும்போது ஆறாக அதை நாம் பார்ப்பதில்லை. அது தன் இயல்பைக் கொஞ்சம் ஆவே சமாக வெளிப்படுத்தும்போது அதன் பெயரைச் சரியாக உச்சரிக்கிறோம்: ஆறு.

வெள்ளத்துக்கான அடிப்படைக் காரணம்

பத்து நாட்கள் கழித்தும் சென்னை வெள்ளத்துக்கான அடிப்படைக் காரணம் தொடர்பான விவாதங்கள் முடிந்த பாடில்லை. செம்பரம்பாக்கம் ஏரியில் நொடிக்கு 30,000 கனஅடி தண்ணீர் திறந்துவிடப்பட்டதைப் பற்றியும் ஆற்றங் கரையோரத்தில் உள்ள குடியிருப்புகளைச் சுட்டியுமே பெரும்பாலான விவாதங்கள் போகின்றன.

மனித நாகரிகத்தின் வளர்ச்சியே நதிக்கரையை ஒட்டி அமைந்ததுதான். ஆற்றங்கரையோரத்தில் வீடுகள் இருப் பதைப் பிரச்சினை என்று கூறுவது, கடற்கரையோரத்தில் கடலோடிகளுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லை என்று பேசுவதற்குச் சமமானது. நீர் எங்கேயோ பிழைப்பு அங்கே, வாழ்வும் அங்கே.

அகண்ட காவிரி முக்கொம்புக்கு வரும்போது கடல்போலக் காட்சி தரும். சர்வ சாதாரணமாக ஆற்றில் நொடிக்கு 4 லட்சம் கன அடிகள் போகும். இருபுறங்களிலும் குடியிருப்புகள் உண்டு. மன்னார்குடியில் காவிரியின் கிளைநதியான பாமணியாற்றங்கரையில் வரிசையாக வீடுகள் அமைந்த தெரு சஞ்சீவிராயன்கோயில் தெரு. வீடுகளின் கொல்லைப்புற வாசலைக் கடந்து பத்தடி எடுத்துவைத்தால், ஆறு. எவ்வளவு வெள்ளம் போனாலும் கொல்லை வாசலை நீர் தொட்டதில்லை. பிரச்சினை ஆற்றை ஒட்டி வாழ்தலில் அல்ல. ஆற்றில் ஓடும் தண்ணீரின் அளவிலும் அல்ல. ஆறு ஆறாக இருக்கிறதா என்பதில் இருக்கிறது; நீளம், அகலம், ஆழம் எல்லாவற்றிலும். குறிப்பாக, கரைகள் எப்படி இருக்கின்றன என்பதில் இருக்கிறது.

கரை என்று ஒன்று இருக்கிறதா?

மழை நாட்களில் காவிரிக் கரையோரக் கிராமங்களைக் கதிகலங்க வைக்கும் சொல் கரையுடைப்பு. ஆறு தூர்வாரப்பட்டு, இரு மருங்கிலும் குவிக்கப்படும் மண்தான் கரை. இது பிற்காலத்தில் உருவான முறை என்று சொல்வார் இயற்கை வேளாண் விஞ்ஞானி நம்மாழ்வார். “அந்தக் காலத்துல ஆறு-குளங்களைத் தோண்டினா மண்ணை எடுத்து ஊருக்குள்ள போடுவாங்க. ஊருங்கிறதே அப்படிதான் உருவானுச்சு. ஒருகட்டத்துக்கு மேல ஊருக்குள்ள மண்ணு போடுற பழக்கம் போயி கரையை ஒட்டியே குவிக்குற பழக்கமாயிடுச்சு” என்பார்.

இப்படி உருவான மேடு-பள்ளம்தான் புதிய வார்த்தைகளை உருவாக்கின என்பார் பேராசிரியர் தங்க.ஜெயராமன். “ஊரில் மேடாகப்பட்ட பகுதியில் மேட்டுக்குடிகள் வசிக்கும் இடம் நத்தம். மேடாக்கப்படாத இடம், இன்னும் சொல்லப்போனால், ஒருபுறம் மேடாக்கப்பட்டதால், மறுபுறம் பள்ளமாகும் பகுதி பள்ளக்கால்; ஊரில் இடம் கிடைக்காத, சாதி/பொருளாதாரரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கான வசிப்பிடமாக அது மாறிவிட்டது” என்பார் ஜெயராமன்.

வெள்ளம் பொங்கும்போது இயல்பாகவே பள்ளத்தை யொட்டிய கரையில் அழுத்தம் அதிகம் இருக்கும். போதாக் குறைக்கு, இந்தப் பக்கமுள்ளவர்கள் எங்கே தம் பக்கக் கரை உடைத்துவிடுமோ என்ற அச்சத்தில், அந்தப் பக்கக் கரையைத் தட்டிவிடும்போது அங்கே கரையுடைப்பு நடக்கும்.

இயற்கையாகவோ, செயற்கையாகவோ இப்படிக் கரை உடைத்துக்கொள்ளாமல் இருக்க, ராக்கண் விழித்து கண் காணிப்பதும் ஆயிரக் கணக்கில் மண் மூட்டைகள் தயாரித்து கரையைப் பலப்படுத்துவதும் கிராமங்களில் இன்றைக்கும் நடைமுறையில் உள்ள வழக்கங்களில் ஒன்று.

ஆக, ஆதிக் கரைகளும் இன்றைய கரைகளும் ஒன்றல்ல. கிராமத்துக் கரைகளும், நகரத்துக் கரைகளும் ஒன்றல்ல. பொதுவாக, இன்றைய காலகட்டத்துக்கு, விவசாயம் இல்லாத பகுதிகளில் ஆற்றின் இருமருங்கிலும் வலுவான கான்கிரீட் சுவர்களை அமைத்து, வருஷா வருஷம் தூர்வாரி, அகழும் மண்ணை கான்கிரீட் கரைகளுக்கு அப்பால் போடுவதே உத்தமமான வழி.

கரையா, அப்படியென்றால்?

சென்னை வெள்ளம் தொடர்பான விவாதங்களில் ஒரு முக்கியமான விஷயம் விடுபடுவதாகத் தோன்றுகிறது. சென்னையில் ஆறுகளுக்குக் கரைகளே கிடையாது பல இடங்களில். அடையாற்றங்கரையோரத்தில் பல இடங்களில் கரையும் தரையும் ஒன்று. காவிரியில் வெள்ள நாட்களில் பொதுப்பணித் துறை லஸ்கர்கள் லட்சக் கணக்கில் மண் மூட்டைகளைத் தயாரித்து கரைகளை வலுப்படுத்துவது இன்றைக்கும் வழக்கத்தில் இருக்கிறது. அடையாற்றில் வெள்ளத்தின்போது அப்படியான செயல்பாடுகளையெல்லாம் ஒரு இடத்தில்கூடக் காணோமே ஏன்? அடிப்படை ஒன்றுதான். அரசே சென்னையின் ஆறுகளை ஆறுகளாக மதிப்பதில்லை.

வெட்கக்கேடு அரசியல்

சுமார் 70 லட்சம் மக்கள்தொகையைக் கொண்ட சென்னையில் இதுவரை 5.87 லட்சம் குடியிருப்புகளுக்கே கழிவுநீர் வெளியேற்ற வசதி செய்து தரப்பட்டிருக்கிறது. இன்னும் 15% குடியிருப்புகளுக்கு, கிட்டத்தட்ட ஒரு லட்சம் குடியிருப்புகளுக்குக் கழிவுநீர் வெளியேற்றக் கட்டமைப்பு உருவாக்கப்படவில்லை என்பதை அரசே ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறது. அப்படியென்றால், ஒவ்வொரு நாளும் இந்த ஒரு லட்சம் குடியிருப்புகளின் கழிவுநீரும் எங்கே போகிறது? சென்னை ஆறுகளில்!

சென்னையின் நீர்வழித்தடங்களில் 250-க்கும் மேற்பட்ட இடங்களில் கழிவுநீர், ஆறுகளில் திறந்துவிடப்படுவதை அரசே அனுமதிக்கிறது. சென்னையின் நீர்வழித்தடங்களில் கூவமாற்றில் 105 இடங்களிலும் பக்கிங்ஹாம் கால்வாயில் 183 இடங்களிலும் அடையாற்றில் 49 இடங்களிலும் கழிவுநீர் கலப்பதை அரசே ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறது. இதை அயோக்கியத்தனம் என்று எழுதினால் அந்த வார்த்தை வெட்கப்படும். ஆனால், இது குறித்த குற்றவுணர்வு ஏதும் இல்லாத அதிகார வர்க்கம்தான் மழையின் மீதும், வெள்ளம் மீதும், ஆற்றின் மீதும் பழியைப்போட்டு விவாதம் செய்கிறது!

எந்தத் துணிச்சலில் அவர்கள் பேசுகிறார்கள்? மக்களுக்கு எதுவும் தெரியாது; கேள்வி கேட்க ஆள் கிடையாது எனும் துணிச்சல். ஒரு பொறுப்புணர்வுள்ள குடிமகராகக் கேள்வி கேட்கும் முன், நம் பக்கம் உள்ள ஒரு பெருந்தவறை நாம் திருத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்பேன். சென்னையில், ஒரு நாளைக்கு 65 கோடி லிட்டர் கழிவுநீர் உற்பத்தி ஆகிறது.

தண்ணீர்ப் பஞ்சம் நிலவும் ஊரில் இவ்வளவு நீர் பயன்படுத்தப்படுவதும் வெளியேற்றப்படுவதும் அநியாயம்.கழிவுநீர்க் குழாயில் கழிவுநீரோடு திடப்பொருட்களையும் சேர்த்து வெளியேற்றுவது அதைவிடவும் அக்கிரமம். சுமார் 3,650 கிமீ நீளத்துக்குச் சென்னையில் கழிவுநீர்க் குழாய்கள் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால், ஒவ்வொரு நாளும் அவை அடைப்பைச் சந்திக்கின்றன.

மல-ஜலம் நீங்கலாகக் கழிவுநீரில் ஒரு சோற்றுப் பருக்கைகூடச் செல்லக் கூடாது. ஏனென்றால், ஒரு வீட்டிலிருந்து ஒரு பருக்கை எனக் கொண்டாலும் 7 லட்சம் குடியிருப்புகளிலிருந்து 7 லட்சம் பருக்கைகள் இந்தக் கழிவுநீர் குழாய்களில் வந்து சேரும். அனுதினமும் நாம் எவற்றை யெல்லாம் கொட்டிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பது நமக்குத் தெரியும். எல்லாம் ஆறுகளை நோக்கியே செல்கின்றன.

சென்னையில் வெள்ளத்தின் வேகம் கொஞ்சம் மட்டுப்பட்ட மறுநாள் அடையாற்றில் ஒரு பிடி நீரை அள்ளிப்பார்த்தேன். காவிரிக்கும் அடையாற்றுக்கும் பெரிய வித்தியாசங்கள் தெரியவில்லை. ஒருவாரம் கழித்து இப்போது பார்க்கும்போது தண்ணீர் மீண்டும் கருப்பாக ஆரம்பித்திருக்கிறது. வாழவைக்கும் ஊர் இதற்கு மேலும் நாசமாக விடக்கூடாது.

மாற்றத்தை நம்முடைய சமையலறைக்கும் கொண்டுவர வேண்டும். முதலில் நம் வீட்டுக் குழாய்களைக் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவருவோம். அடுத்து, ரிப்பன் மாளிகையை நோக்கிப் புறப்படுவோம்!

-சமஸ், in http://www.tamil.thehindu.com
தொடர்புக்கு:samas@thehindutamil.co.in

Natarajan”

5 Things You Must Know About the New ‘Shinkansen’ Bullet Trains That Japan Will Help India Build…

December 15, 2015NatarajanLeave a comment

According to a recent deal between the two countries, Japan will help build India’s first bullet train that will run between Mumbai and Ahmedabad. Japan will provide India with a $12 billion low-cost, long-term loan, along with assistance to build the train.

The two sides have signed a MoU for introduction of Japan’s High Speed Railways (HSR) technologies — the Shinkansen system, on the Mumbai-Ahmedabad route.

“This enterprise will launch a revolution in Indian railways and speed up India’s journey into the future,” said Prime Minister Narendra Modi in a speech.

Here are some interesting facts about the Shinkansen bullet trains from Japan:

1. Shinkansen bullet trains began operating on Oct. 1, 1964:

Since then, they have carried more than 5.6 billion passengers between the cities of Tokyo and Osaka. The original Tōkaidō Shinkansen that runs between the two cities is the world’s busiest high-speed rail line. Earlier, it could travel from Tokyo to Osaka in approximately 4 hours. The time has now been reduced to 2 hours and 25 minutes.

2. These trains are very punctual:

According to 2014 report by Central Japan Railway Company, Shinkansen’s average delay from schedule per train has been 54 seconds, including the delay caused due to conditions like natural disasters.

3. Have high safety standards:

These bullet trains have been very safe right from the beginning. After over 50 years of operation, no passenger fatalities due to derailments or collisions have been reported in Japan.

4. Will shorten the journey between Ahmedabad and Mumbai:

According to estimates, the bullet train will shorten the time of journey between Ahmedabad and Mumbai to a mere two hours instead of the normal eight hours.

5. Are environment friendly too:

A journey from Tokyo to Osaka produces about 16% of the Carbon dioxide that a car journey in the same distance will emit. It thus saves 15,000 tons of CO2 per year.

All pictures: Wikipedia

Source……..Tanaya Singh in http://www.the betterindia .com

Natarajan

These Innovative Tents Are Keeping 125 Homeless Families in Delhi Safe and Warm This Winter…

December 14, 2015NatarajanLeave a comment

Chilly winter nights in Delhi should be a little bearable for about 125 homeless families in the city this year, as they will have some shelter to call their own. All thanks to one organization that has been distributing tents among the homeless.

“Many people tell us that we are promoting homelessness. But we are not. We don’t say that the homeless should be living on the streets. First of all, they shouldn’t even be there. But while they are on the streets and are losing their lives because of different reasons, including the weather, can we not do something to protect them?” says Swati Janu, Senior Designer at Micro Home Solutions (MHS), a social enterprise working for the homeless in India.

And so, keeping the larger problem in mind, the team at MHS went out in October last year to find a way of providing shelter to the homeless in Delhi.

Women feel safe because of these tents.

“We have been working with the homeless since six years now. We had also designed shelters for them with the Delhi Urban Shelter Improvement Board in 2010. But since then, the government hasn’t really been building more shelters…and the requirement has increased. So, instead of waiting for the government to take action, we thought of doing something on our own — something with a bottom up approach where we can work with people and enable communities to build shelters on their own,” adds Swati.

Thus began the 100 Shelter Project, with the aim of providing shelters to 100 families in Delhi. The team designed an easy-to-make tent that can be used as a temporary shelter at night. They began by distributing the tents in different parts of the city in August this year, and have distributed over 125 of them till now.

It is a crowd funded project, for which they raised money through donations in June this year.

The tents can easily be set up on pavements

MHS has created some very simple drawings, explaining how the tents are made, with a view to ensuring that the idea can be replicated by others who wish to help.

The tent-making process utilises three easily available materials – bamboo that is locally available, joints made of welded rebars (reinforcing bars) that can be fabricated by any local welder, and thick canvas that is used as the surface of the tents. The drawings are such that a welder will quickly understand the angles at which the attachments should be made, and the person responsible for bamboos can see how much length will be required.

The stitching has also been explained, and the team is trying to simplify the process for the next batch.

This way, we can identify some local actors, and assign areas – like in X area, this welder and this tailor will be making the tents. We never planned on being the sole fabricators of these tents. The initiative needs to be taken up by the entire community, as well as some NGOs, who can then be responsible for distributing the tents,” says Swati.

MHS is an interdisciplinary group of designers, economists, policy makers, sociologists, etc., working towards the creation of socially inclusive cities. They design projects and services for construction in informal settlements across the country, and want to facilitate the process of self-construction in these communities. The organization is working towards improving the quality of informal housing. Being a very small team, they also partner with different NGOs to help with the ground work.

“Initially, we wanted to protect people from the cold, but then we thought, why not make something that can be used all year round? These tents can be useful in all kinds of weather, and they are waterproof too,” says Swati. But more than that, the tents provide a sense of psychological protection to the families.

The most positive feedback the team has received till now has been from women who say that they are happy about finally getting some privacy. They also feel safe once their children are safely tucked inside.

The tents have mosquito nets too.

Do you know why homeless people mostly sleep close to the roads? It’s because every time a car passes by, the wind helps keep the mosquitoes away. But that is very dangerous. So the mosquito net is a very valuable addition to the tent,” adds Swati.

Another important feature of these tents is that they are self-supporting. So people face no problem when it comes to anchoring them on the pavements.

A tent can also be folded in just a few minutes — useful for people who live under flyovers or sleep besides roads, etc.

The idea of replicability is already picking up. Some organizations are getting in touch with MHS — like an NGO in Kolkata that distributes food to homeless people. They now want to make these tents in large numbers. For the 100 Shelters project, MHS is working with an NGO named Indo-Global Social Service Society (IGSSS).

“We face many challenges within the communities. There are people who may or may not need the tents and if you give one to someone who does not need any, he/she might just go and sell it. So we ask the community itself to nominate who needs the tent most. They usually nominate families with women and kids.”

In some areas, like in Jhandewala where there are 30 such tents, police officials have been interrogating the people about the tents. The organization hopes that once awareness spreads, the police will also understand that the tents are meant to be used only at night and will not harass the homeless.

The areas where MHS has distributed these tents include Jhandewalan, Minto Road, the Kalibari Mandir area, Bangla Sahib Gurudwara, and Lodhi area. Members of IGSSS check with the people every week to see how the tents are being used.

For follow-up and feedback, MHS has created family cards with the details of all beneficiaries, their ages and pictures, etc.

Follow-up sessions

The material for construction of the tents costs Rs. 1,200, but the entire cost, including production and transport, comes to about Rs. 2,000. The team is trying to bring down costs. Presently, the organization operates mostly on donations and grants.

According to a recent government report, 33,000 homeless people in Delhi died due to various reasons between January 2004 and October 2015. This winter, tents by MHS can save many lives, and hopefully the idea will be taken up and replicated all across the country.

Source…..Tanaya Singh ….www.the betterindia.com

Natarajan

NASA is accepting astronaut applications, and this quiz will tell you if you qualify….!

December 14, 2015NatarajanLeave a comment

If you have a taste for adventure to go where few have gone before, then you might want to sign up to be a NASA astronaut.

On December 14, for the first time in four years, NASA began accepting applications.

“This next group of American space explorers will inspire the Mars generation to reach for new heights, and help us realize the goal of putting boot prints on the Red Planet,” NASA’s Charles Bolden said in a statement.

Do you have what it takes to be the next NASA astronaut? Take this quiz to see what you know:

1. How many NASA astronauts have there been throughout history?

NASA

A. 167

B. 252

C. 339

D. 588

Answer: C. 339

The first NASA astronaut candidates were selected in 1959 for Project Mercury.

Since then, tens of thousands have applied to NASA’s intense astronaut-training program, but only 339 people have been selected. The newest members of the team were announced in July:

1. US Navy Lt. Cmdr. Josh Cassada
2. US Navy Lt. Cmdr. Victor Glover
3. US Air Force Lt. Col. Tyler “Nick” Hague
4. Christina Hammock
5. US Marine Corps Maj. Nicole Mann
6. US Army Maj. Anne McClain
7. Jessica Meir
8. US Army Maj. Andrew Morgan

2. True or false: All applicants must have a bachelor’s degree to qualify.

A. True

B. False

Answer: A. True

Reuters

NASA has a number of basic qualification requirements, and the first is a bachelor’s degree from an accredited institution in at least one of the following fields: engineering, biological science, physical science, or mathematics.

3. Besides a bachelor’s, what else do candidates need?

Apple

A. At least 1,000 hours of pilot-in-command time in a jet aircraft.

B. A doctoral degree in science, engineering, or math.

C. At least three years of teaching K-12 levels in science, engineering, or math.

D. One of the above.

Answer: D. One of the above.

After earning a bachelor’s in one of the four required fields, qualified applicants must complete at least three years of related professional experience. That can include studying an appropriate field in a graduate program, teaching K-12 levels in science, engineering, or math, or completing at least 1,000 hours of piloting a jet aircraft.

By these standards, astrophysicist and famed host of “StarTalk Radio” Neil deGrasse Tyson, who earned a doctorate in astrophysics from Columbia University in 1991, qualifies!

4. Which of the following must candidates have in order to pass NASA’s astronaut physical exam?

NASA

A. They are no older than 50.

B. They can run a marathon in under 4 hours.

C. They can hold their breath for at least 90 seconds without losing consciousness.

D. They’re between 62 and 75 inches tall.

Answer: D. Astronauts must all be between 62 and 75 inches tall.

NASA

Every astronaut must pass NASA’s three basic physical requirements, which are:

1. 20/20 vision in each eye (people can get PRK or LASIK surgery to correct their vision to meet the necessary requirements).

2. Blood pressure that does not exceed 140/90 in a sitting position.

3. A standing height of between 62 and 75 inches, or 5.1 and 6.25 feet.

Contrary to popular belief, there are no age limits on becoming a NASA astronaut, but most candidates selected in the past werebetween 26 and 46.

5. Say you’re one of the few candidates to be selected. Where do you go next for your NASA astronaut training?

A. Kennedy Space Center, near Cape Canaveral Air Force Station, in Florida.

B. Lyndon B. Johnson Space Center in Houston, Texas.

C. Jet Propulsion Laboratory in Pasadena, California.

D. Goddard Space Flight Center in Greenbelt, Maryland.

Answer: B. Lyndon B. Johnson Space Center in Houston, Texas.

Astronauts complete a two-year training program at the Lyndon B. Johnson Space Center in Houston, Texas.

Part of the training requires that candidates become scuba-qualified and pass a swimming test to prep them for the underwater extravehicular activity training they perform at the nearby Neutral Buoyancy Laboratory. This giant 6.2-million-gallon pool simulates microgravity environments to get astronauts ready for space walks.

6. True or False: All astronauts must have military experience.

A. True

B. False

Answer: B. False

Contrary to popular belief, you do not need military experience to become an astronaut. But a little experience certainly wouldn’t hurt your chances. As of the 2009 Astronaut Class, 61% of candidates NASA selects came from military service.

7. Which of the following is more important to NASA?

Thomson Reuters

A. US citizenship.

B. Piloting license.

Answer: A. US citizenship.

REUTERS/Jonathan Alcorn

To qualify, applicants must be citizens of the US or have a valid US dual-citizenship.

When NASA was selecting candidates for its Mercury program in the late ’50s, it required piloting experience; but today that requirement is no longer in place. If you don’t have military experience and want to be a NASA astronaut, you might want to consider getting your pilot’s license. Many astronauts without a military background have one, according to USA Today.

8. When will NASA begin accepting its next round of astronaut applications?

A. Right now.

B. May 4, 2016.

C. July 4, 2016.

D. They’re always accepting applications.

Answer: A. Right now

NASA is accepting applications for consideration from December 14, 2015, through February 18, 2016. Civilians and military personnel can apply through the Office of Personnel Management’s USA Jobs site at usajobs.gov.

NASA expects to announce its selections by mid-2017.

Source….

Jessica Orwig in

http://www.businessinsider.com

Natarajan

” ஃபேஸ்புக்கின் ரமணன்: ‘தமிழ்நாடு வெதர்மேன்’ பிரதீப் ஜான்!”

December 14, 2015NatarajanLeave a comment

பிரதீப் ஜான்

தமிழக மக்களுக்கு எப்படி சென்னை வானிலை ஆய்வு மைய இயக்குநர் ரமணன் பிரபலமோ, அதற்கு சற்றும் குறையாமல் சமூக வலைதளங்களில் தமிழக நெட்டிசன்களின் முக்கிய வானிலை முன்னறிவிப்பாளர் பிரதீப் ஜான்!

‘தமிழ்நாடு வெதர்மேன்’ அண்மைக்காலமாக அதிகம் பின்தொடரப்பட்ட ஃபேஸ்புக் பக்கம் இது. இதன் சொந்தக்காரரான வானிலை ஆர்வலர் பிரதீப் ஜான். மழைப்பொழிவின் மீது தனக்கு ஏற்பட்ட தீரா ஆர்வத்தை விவரிக்கிறார்.

மழையை மட்டுமே பார்த்த நம்மில் பலரும் அதி கனமழை, பெருமழை போன்றவற்றை சந்தித்துவிட்டோம். ‘எல் நினோ’ என்றால் என்னவென்று கூகுள் தேடலை தொடங்கிவிட்டோம். செய்தி சேனல்களில் கடைசியாக சொல்லப்பட்ட வானிலை முன்னறிவிப்பு பிரைம் டைம் ஸ்டோரியாகிவிட்டது. செய்தித்தாளில் உள்பக்கத்தில் கட்டம் கட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த வானிலை நிலவரம் பேனர் செய்தியாகிவிட்டது. பெருமழை பெரிய மாற்றங்களை செய்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறது.

இந்நிலையில், சென்னையை பெருமழை புரட்டிப்போட்ட காலகட்டத்தில் தொடர்ந்து வானிலை அறிவிப்புகளை பகிர்ந்து வெளிநாட்டு ஊடகங்கள் சில ஏற்படுத்திய பீதியை நீக்கி அசராமல் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தார் பிரதீப் ஜான்.

யார் அந்த பிரதீப் ஜான், இளம் வயதில் கவிதைக்கு மட்டுமே அதிகம் பயன்படுத்தும் மழையை எப்படி இவர் வேறு கோணத்தில் பார்க்கத் துவங்கினார்?

1996 ஜூன் மாதம். பிரதீப் ஜானின் வாழ்க்கையை மாற்றியது வானிலை மாற்றம். தொடர்ச்சியாக மூன்று நாட்களில் சென்னையில் 700 மி.மீ மழை பெய்திருந்தது. சாலைகளில் வெள்ளம் பாய்ந்தது. மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது. மக்கள் வீடுகளில் முடங்கிப்போயினர். நகரமே முடங்கியது.

இவையெல்லாம் நடந்தபோது பிரதீப் ஜானுக்கு வயது 14. மழையின் காரணமாக பிரதீப்பை வீட்டை விட்டே வெளியேறக்கூடாது என முடக்கினர் பெற்றோர். வெற்று சிந்தனையை விரட்ட பால்கனியில் தஞ்சம் புகுந்தார் பிரதீப். அந்த நொடியில் இருந்து அடுத்த 36 மணி நேரத்தை அங்கேயே செலவழித்தார்.

அந்த அனுபவத்தை விவரித்த பிரதீப் (33), “அந்த 36 மணி நேரமும் மழை என்னை முற்றிலுமாக ஆட்கொண்டிருந்தது. மழை கம்பிகள் தற்காலிக குட்டைகளை நிமிடத்துக்கு நிமிடம் பெரியதாக்கிக் கொண்டிருந்தன. என்னால் மழைப்பொழிவின் தாக்கத்தை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அந்த அனுபவம் இளைப்பாறுதல் தருவதாகவும் அழகியல் சார்ந்ததாகவும் இருந்தது” என்றார்.

தற்செயலாக ஏற்பட்ட அந்த அனுபவத்துக்குப் பின்னர் மழைப்பொழிவை பதிவு செய்வதை பிரதீப் சிரத்தையுடன் செய்யத் தொடங்கினார். அகும்பே, ஹல்லிகல், சிரபுஞ்சி, குட்டியாடி, சின்ன கல்லார், தலக்காவிரி மற்றும் பிற இடங்களில் பிரதீப் மழைப் பொழிவை பதிவு செய்து கண்காணித்து வருகிறார். நாடு முழுவதும் எப்போது எந்தப் பகுதியில் பெருமழை பெய்தது என்றால் கணிணியை சொடுக்காமல் கண் இமைக்கும் நேரத்தில் தன் ஞாபக சக்தியை தட்டிவிட்டுச் சொல்கிறார்.

இந்தியன் வெதர் மேன், வேகரீஸ் ஆஃப் வெதர், கீ வெதர் போன்ற பல்வேறு வானிலை முன்னறிவிப்பு இணையதளங்களுக்கு இவரது பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது.

“வானிலையை கணிப்பது நேர விரயம், மிகவும் கடினமானது. இதை ஏன் செய்கிறாய் எனப் பலரும் என்னிடம் கேட்டுள்ளனர். ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை வானிலையை கணிப்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு மட்டுமல்ல, அது என்னுடைய பேரார்வம்” என்கிறார் பிரதீப்.

ஆர்குட்டின் தீவிர விசிறியாக இருந்த பிரதீப் 2012-ல் தான் ஃபேஸ்புக்கில் தனக்கென ஒரு பக்கத்தை உருவாக்கினார். ‘தமிழ்நாடுவெதர்மேன்’ (Tamilnaduweatherman) என்ற அந்த பக்கத்துக்கு இந்த ஆண்டுக்கான வடகிழக்கு பருவமழை தொடங்குவதற்கு முன்னர் வெறும் 1000 லைக்குகள் மட்டுமே இருந்தது. ஆனால், நவம்பர் மழை மக்களை வானிலை முன்னறிவிப்புகளை தேடி அலையவிட்டதில் அவரது ஃபேஸ்புக் பக்கத்துக்கு 64,000 லைக்குகள் கிடைக்கச் செய்துள்ளது.

இதில் குறிப்பிட வேண்டியது என்னவென்றால் அண்மையில் சென்னை வானிலை தொடர்பாக இவர் பதிந்த நிலைத்தகவல் 2 லட்சம் பேரைச் சென்றடைந்துள்ளது. சாலைகளில் மழை வெள்ளம் கரை புரள அவரது ஃபேஸ்புக் இன்பாக்ஸில் குறுஞ்செய்திகள் வெள்ளம் புகுந்தது. “என் வீட்டில் நான் இருக்கலாமா? இப்போது திருமணத்தை நடத்தலாமா? என் கணவர் வேலைக்குச் செல்லலாமா? என பல்வேறு கேள்விகள் அவருக்கு வந்தன.

பெருமழையினால் சென்னை தத்தளித்த நாட்களில் எல்லாம் பிரதீப் தூக்கம் தொலைத்து வானிலையை கண்காணித்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறார். கனமழை எச்சரிக்கைகளை மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்க மெனக்கெட்டுக் கொண்டிருந்தார். என்னதான் தொலைக்காட்சிகளில் வானிலை முன்னறிவிப்புகள் வந்து கொண்டிருந்தாலும் ‘தமிழ்நாடுவெதர்மேன்’ ஃபேஸ்புக் பக்கத்தை நாடுவோர் குறையவில்லை. சென்னையில் ஆயிரக் கணக்கில் வானிலை வலைப்பதிவர்கள் இருந்தாலும் பிரதீப்பின் கணிப்பு தனித்துவத்துடன் பளிச்சிட்டது. அதற்கான காரணத்தை பிரதீப் கூறும்போது, “வானிலை முன்னறிவிப்புகளில் நான் தொழில்நுட்ப வார்த்தைகளை புகுத்துவது இல்லை. மக்களுக்கான தேவை எவ்வளவு மழை பெய்யும், அதனால் வெள்ளம் ஏற்படுமா என்பது மட்டுமே. அவர்களுக்கு தொழில்நுட்பம் சார்ந்த வார்த்தை ஜாலங்களில் அக்கறை இல்லை என்பதை புரிந்து கொண்டேன்” என்றார்.

சென்னை தத்தளித்த வேளையில் துல்லிய கணிப்பை தர துடித்துக் கொண்டிருந்த பிரதீப்புக்கு சவாலாக இருந்தது கருமேகம் அல்ல சில ஜோதிடர்களின் ஆதாரமற்ற கணிப்புகளும், சமூக வலைதளங்களில் பரப்பிவிடப்பட்ட பஞ்சாங்க கணிப்புகளுமே. அந்த பீதியிலிருந்து மக்களை வெளிக்கொணரும் சமூக பொறுப்பு பிரதீப்புக்கு இருந்துள்ளது.

அந்த பொறுப்பைப் பற்றி பிரதீப் விவரிக்கும்போது, “வானிலை முன்னறிவிப்புகளை தரும் சிலர் சிஎஃப்எஸ் என்று சொல்லப்படும் கிளைமேட் ஃபோர்காஸ்ட் சிஸ்டம் என்ற நீண்ட நாட்களுக்கான தரவுகள் அடிப்படையில் கணிப்புகளை வெளியிடுகின்றனர். அதன் அடிப்படையில் அடுத்த மாதம் மழை பெய்யும் என்ற கணிப்புகளைக் கூறுகின்றனர். ஆனால், அவை துல்லியமானது அல்ல. ஏனெனில் வானிலை என்பது அன்றாடம் உருமாறும் தன்மை கொண்ட நிகழ்வு.

வானிலை ஆய்வு மையமும் முன்னறிவிப்புகளை குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் வழங்குகின்றன. ஆனால், அவர்கள் இதுவரை ஃபேஸ்புக் பக்கத்தையோ, ட்விட்டர் பக்கத்தையோ பிரத்யேகமாக உருவாக்கவில்லை. எனவே, அண்மையில் பெய்த பெருமழை குறித்த தகவல்களைப் பெற மக்கள் இணையத்தை நாடினர். இந்த தருணத்தில்தான் வானிலை வலைப்பதிவர்கள் மக்களுக்கு அருமருந்தாகிவிட்டனர். மக்களுடன் இடைவிடாத தொடர்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டதால் என்னைப் போன்ற வானிலை ஆர்வலர்கள் மீது மக்கள் அதீத நம்பிக்கை கொண்டனர். மக்களின் நம்பிக்கை என்னை நெகிழ வைத்துள்ளது. இப்போது எனக்கான பொறுப்பும் கூடியிருக்கிறது” என்றார்.

டிசம்பர் 1, 2 வெள்ளம் ஏற்படுத்திய தாக்கத்திலிருந்து மக்கள் மீள்வதற்கு முன்னதாக பிபிசி வெதர் மற்றுமொரு எச்சரிக்கையைப் பதிவு செய்தது. ஏற்கெனவே பிபிசி கணித்த 50 செ.மீ மழையளவில் கிட்டத்தட்ட 49.4 செ.மீ மழை தாம்பரத்தில் பதிவானதால் பிபிசி கணிப்பை புறக்கணிக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. மூட்டை முடிச்சுகளைக் கட்டிக் கொண்டு சிலர் வீடுகளை காலி செய்யத் தொடங்கினர். செய்வதறியாது பலர் திகைத்து நின்றனர். அந்த வேளையில்தான் பிரதீப் பிபிசி கணிப்பு தவறு என்று விளக்கத்துடன் தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் ஒரு நிலைத்தகவலை பதிவு செய்தார். அவர் சொன்னபடியே வறண்ட வானிலை தொடர்வதால் அவரது கணிப்பின் மீதான நம்பகத்தன்மை மேலும் அதிகரித்துள்ளது.

“பிபிசி-க்கு வானிலையை கணித்துச் சொன்னவர் என்னைப் போல் ஒருவரே. நாம் எதைப் பார்க்கிறோமோ அதையே அவர்களும் பார்க்கின்றனர். முன்னறிவிப்பை வெளியிடுவதற்கு முன்னர் சற்று பொறுமை காக்க வேண்டியது அவசியம் என அவர்கள் தெரிந்திருக்கவில்லை. மேலும், இத்தகைய முன்னறிவிப்பு பாதிக்கப்பட்ட மக்களை உளவியல் ரீதியாக எவ்வித உளைச்சலுக்கு ஆளாக்கும் என்பதையும் அவர்கள் உணர்ந்திருக்கவில்லை. உள்ளூர் வானிலை நிலவரத்தை நன்கு அறிந்திருந்த என்னைப் போன்ற வானிலை ஆர்வலர்கள் யாரும் பீதியடையவில்லை. எங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது சென்னையில் இனி கனமழைக்கு வாய்ப்பில்லை என்பது” என பிரதீப் அவரது ஃபேஸ்புக்கில் பதிர்ந்திருந்தார்.

வானிலை மீது காதல் கொண்ட பிரதீப் படித்தது என்னவோ கணினி அறிவியல். ஏன் என்று வினவினால் பெற்றோர் நிர்பந்தம் என்கிறார். பின்னாளில் பங்குச் சந்தை மீது ஏற்பட்ட ஈர்ப்பால் சென்னை பல்கலைக்கழகத்தில் எம்பிஏ பயின்றிருக்கிறார். தற்போது தமிழ்நாடு நகர்ப்புற கட்டமைப்பு நிதியத்தில் (Tamil Nadu Urban Infrastructure Financial Services Limited) இணை மேலாளராக பணியாற்றி வருகிறார். அவரது இந்தப் பணி வானிலையை கணிப்பதில் கூடுதல் புரிதலை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. இருந்தாலும் அவரது மனதில் நிறைந்திருப்பது வானிலை ஆர்வம் மட்டுமே. அப்படி என்றால் நீங்கள் ஏன் வானிலை மையத்தில் பணி புரியவில்லை என்ற கேள்விக்கு, “நான் அதற்கான பட்டப்படிப்பை படிக்கவில்லை. அதுமட்டுமல்லாது அங்கு பணியில் சேர்ந்தால் எனது கருத்துகளை சுதந்திரமாக தெரிவிக்க வாய்ப்பிருந்திருக்காது” என்றார்.

“நான் காலை படுக்கையில் இருந்து எழுந்தவுடன் சரி பார்க்கும் முதல் விஷயம் வானிலை. நான் கண் அயர்வதற்கு முன் கடைசியாக அப்டேட் செய்யும் விஷயமும் வானிலையே” என்கிறார் புயலை பின்தொடரும் வானிலை ஆர்வலர் பிரதீப் ஜான்.

அவரது வானிலை பேரார்வத்தின் வெளிப்பாடாக சென்னையில் கடந்த 2010-ல் லைலா புயல் நிலை கொண்ட போது இரண்டு நாள் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு தனது வலைப்பதிவை அப்டேட் செய்திருக்கிறார். வங்கக் கடலில் ஏதாவது புயல் நிலைகொண்டால் அவரது கண்களில் தூக்கம் இமை கடந்து விடுகிறது.

“வானிலை முன்னறிவிப்புகளை அப்டேட் செய்வதற்காக அன்றாடம் அலுவலகத்துக்கு கால தாமதாக சென்ற நாட்களும் உண்டு. ஆனால், இப்போதெல்லாம் என் மகனை பள்ளியில் விட வேண்டியிருப்பதால் காலை நேரத்தில் வானிலையுடன் உறவாடும் நேரம் குறைந்துவிட்டது. இரவிலும் அப்படித்தான் என் மனைவி திட்டினால் லேப்டாப்பை மூடி வைத்துவிட்ட வேறு வேலை செய்வது போல் சால்ஜாப்பு செய்துவிட்டு பின்னர் அவர் தூங்கியவுடன் மீண்டும் வானிலையை கவனிப்பேன்” என புன்னகை பூக்கிறார் பிரதீப் ஜான்.

தமிழ்நாடு வெதர்மேனின் அதிகாரபூர்வ ஃபேஸ்புக் பக்கம் – https://www.facebook.com/tamilnaduweatherman

-தமிழில்: பாரதி ஆனந்த்

Source…. ரவீனா ஜோசப்..in http://www.tamil.thehindu.com

Natarajan

” Thank the ‘ Potter ‘ in Your Life …”

December 13, 2015NatarajanLeave a comment

Let’s meet a potter today – one who can touch clay and give it whatever shape he desires. His hands move in synch with his wheel. He knows the exact time and place when pressure should be increased or decreased.

He knows when to hold tight and when to let loose. But more than that, he knows when exactly he is needed, and when his work is done.

The potter here is busy helping his creation reach the point of perfection. He is protecting it from the harsh ways of the world, making sure nobody can harm what he has nurtured for so long.

And then comes the time to decorate, dress it up in those beautiful colours that the world wants to see it in, and leave it out to join the rest.

“It was time for her to meet the world now, to leave her father’s finger and be among other people,” he says.

But is he still talking about the pot? Find out here:

https://youtu.be/EbCTGqmpCR0

Looking back, all of us can imaging the time when the world was nothing more than a potter’s wheel and we were being shaped by our parents, carefully, lovingly, with gentle hands and worried hearts. But in the end, every potter sends his/her best work out in the world so it can go and create wonders. So do our parents.

This one is to salute their spirit and to thank them for all the love with which they help us be strong enough to go out and face the world.

Source……..Tanaya Singh in http://www.the betterindia.com

natarajan