environment – Page 157 – Take off with Natarajan

” மகாபெரியவா கொடுத்த வாழைப் பழம் பிரசாதம் ….குழந்தைக்கு …”

August 27, 2015NatarajanLeave a comment

இரண்டரை வயது வரை நடக்காமலேயே இருந்த ஒரு குழந்தை, மகா பெரியவா ஆசி பெற்று நடக்க ஆரம்பித்த கதை இது.

பிறந்த குழந்தை வாய் திறந்து மழலை மொழி பேசாதா என்பதே தாய் உட்பட அனைவரின் எதிர்பார்ப்பு. ஆனால், குழந்தை பிறந்ததும் தத்தித் தவழ்ந்து நடக்காமலே இருந்தால் எப்படி இருக்கும்? அது எத்தனை பெரிய துயரம்! அனுபவித்துப் பார்த்தவர்களுக்குத்தானே அந்த வலி தெரியும்?!

இரண்டரை வயது வரை நடக்காமலேயே – உட்கார்ந்த இடத்தில் இருந்தபடியே தரையில் தத்தித் தத்தி நகர்ந்துகொண்டிருந்தது அந்தக் குழந்தை. பெயர் சுப்பிரமணியன். நடக்கவேண்டிய வயது வந்த பிறகும் குழந்தை நடக்காமலே இருந்தால் எந்தத் தாய்தான் பரிதவித்துப் போகமாட்டாள்? சுப்பிரமணியனின் நிலையைப் பார்த்த புவனேஸ்வரியும் அப்படித்தான் பரிதவித்துப் போனார்.

அரசுப் பணியில் இருந்த கிருஷ்ணமூர்த்தியும் அவருடைய மனைவியான ராஜமும் பேரனின் இந்த நிலை குறித்து ரொம்பவே கவலைப்பட்டனர். தங்கள் மகள் வயிற்றுப் பேரனான சுப்பிரமணியனுக்கு நேர்ந்த இந்த அவலம் தாத்தா மற்றும் பாட்டியைத் தடுமாற வைத்தது. ‘பேரன் சரியாக வேண்டுமே’ என்பதுதான் அவர்களின் கவலையாக இருந்தது.

‘‘பூர்வ ஜன்ம கர்மாவா இருக்கும். அதனாலதான் அவன் இப்படிப் பொறந்திருக்கான். நிறைய கோயில்களுக்கு அவனைக் கூட்டிட்டுப் போய் பிரார்த்தனை பண்ணு. பரிகாரம் செய்’’ என்று கிருஷ்ணமூர்த்தியிடம் சொன்னார் நண்பர் ஒருவர். அதன்படி பல கோயில்களுக்கும் போய் தெய்வத்தின் சந்நிதிகளில் பிரார்த்தனையையும் வைத்தார்.

மருத்துவத் துறையில் சுப்பிரமணியனை ‘க்யூர்’ செய்ய இப்படி ஒரு டாக்டர் இங்கே இருக்கிறார் என்று எவராவது தகவல் சொன்னால் போதும்… அடுத்த நாளே அப்பாயின்ட்மென்ட் வாங்கி அந்த டாக்டரிடத்தில் இருப்பார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. சுப்பிரமணியன் எழுந்து நடக்க வேண்டும் என்பதற்காக சின்ஸியரான இந்தத் தாத்தா பார்க்காத மருத்துவர் இல்லை; செய்யாத சிகிச்சை இல்லை.

மருத்துவர்களாலேயே ‘இதுதான் பிரச்னை’ என்று ஆணித்தரமாக எதையும் எடுத்துச் சொல்ல முடியவில்லை. ஒரு டாக்டர்… அவருக்கு அடுத்து இன்னொரு டாக்டர்… என்று நாட்கள் நகர்ந்தனவே தவிர, நல்ல சிகிச்சை இல்லை; சுப்பிரமணியனின் செயல்பாடுகளிலும் முன்னேற்றம் இல்லை. சிகிச்சையின் பொருட்டு பொருட்செலவும் அதிகமானது.
‘‘அவன் நடக்க மாட்டேங்கிறான்னு அப்படியே விட்டுடாதே… நீ பாட்டுக்கு அவனை நிக்க வெச்சு நடக்கறதுக்கு உண்டான முயற்சிகள்ல தொடர்ந்து ஈடுபட்டுண்டே இரு. ஒரு குறிப்பிட்ட வயசு வரைக்கும் உன் பேரன் இதே நிலையிலயே இருந்துட்டான்னா – அதாவது நடக்காமவே இருந்துட்டான்னா பிற்காலத்துல உம் பாடு இன்னும் சிரமமாகிப் போய்விடும்’’ என்று கிருஷ்ணமூர்த்தியின் வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த ஒருவர் எச்சரிக்கை என்ற பெயரில் பயமுறுத்தியது வேறு, அவரது குடும்பத்தினரை ஏகத்துக்கும் களேபரப்படுத்திவிட்டது. எனவே, அலுவலக நேரம் தவிர, தான் வீட்டில் இருக்கும் நேரங்களில் பேரன் சுப்பிரமணியனைத் தூக்கி நிற்க வைப்பார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. ஆனால், குழந்தையின் இளம் கால்கள் தரையில் நிற்காமல் வளைந்து, மடிந்து தடுமாறும். சட்டென்று பேலன்ஸ் சரிந்து கீழே விழும் பேரனைக் கைத்தாங்கலாக அரவணைத்துக்கொள்வார் கிருஷ்ணமூர்த்தி.

ஒரு நாள் கிருஷ்ணமூர்த்தியின் அலுவலக நண்பர் ஒருவர், ‘‘ஏம்ப்பா கிட்டு… ஒரு நாள் காஞ்சிபுரம் போய் மகா பெரியவாளைப் பாரு. குழந்தைக்கு அவரோட ஆசி கிடைச்சா எல்லாம் சரியா போயிடும். கூட்டிண்டு போய்ப் பாரேன்’’ என்று அனுசரணையாகச் சொன்னார்.

மனைவி ராஜத்திடம் இந்த விஷயத்தைச் சொல்ல… ‘‘கண்டிப்பா போயிட்டு வருவோம். கண்கண்ட அந்த தெய்வத்தோட பார்வை இவன் மேல விழுந்தா, ஒருவேளை எல்லாம் சரியாயிடும்னு தோண்றது’’ என்று மனைவி ராஜமும் தன் பங்குக்குச் சொல்ல… ஒரு நாள் வாடகை காரை அமர்த்திக் கொண்டு காஞ்சிபுரம் கிளம்பினார்கள்.

அது ஒரு கோடை விடுமுறைக் காலம். பள்ளி மற்றும் கல்லூரிகள் விடுமுறை விடப்பட்டு விட்டதால், குடும்பத்தோடு பலரும் காஞ்சி ஸ்ரீமடத்துக்கு வந்திருந்தனர். தங்கள் ஊரில் இருந்து கிட்டத்தட்ட ஒரு பிக்னிக் போல் புறப்பட்டு, காஞ்சிபுரத்தில் உள்ள திருத்தலங்களை எல்லாம் தரிசித்துவிட்டு, அப்படியே ஸ்ரீமடத்துக்கும் பெரியவா தரிசனத்துக்காக வந்திருந்தார்கள்.

காஞ்சி மடமே மனிதத் தலைகளால் நிரம்பியதுபோல் காணப்பட்டது. கூட்டத்தினரிடையே ஒருவாறு ஊர்ந்து, நீந்தி மகா பெரியவா அமர்ந்து அருட்காட்சி தந்துகொண்டிருக்கும் சந்நிதானத்தை அடைந்தனர் கிருஷ்ணமூர்த்தி மற்றும் அவரது குடும்பத்தினர். பேரன் சுப்பிரமணியனைத் தன் இடுப்பில் தூக்கி வைத்திருந்தார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. ஏகத்துக்கும் காணப்பட்ட கூட்டம் வேறு சுப்பிரமணியனை ஹிம்சை செய்தது போலும். விடாமல் அழுதுகொண்டே இருந்தான். தாய் புவனேஸ்வரியும் பாட்டி ராஜமும், பெரியவா சந்நிதானத்தைக் காட்டி, ‘‘அங்கே பார், உம்மாச்சித் தாத்தா. அழக்கூடாது. அவரைக் கும்புட்டுக்கோ’’ என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தனர்.

அன்று மகா பெரியவா மௌனத்தில் இருந்தார். எவரிடத்திலும் எதுவும் பேசவில்லை. முக்கியமான சந்தர்ப்பங்களில் மட்டும் தன் அந்தரங்கக் காரியதரிசிகளிடம் சைகையின் மூலம் சில விஷயங்களைக் கேட்டறிந்தார். மற்றபடி தன் முன் வந்து செல்லும் பக்தர்களின் குறிப்பறிந்து பிரசாதத்தையும் திருக்கரங்களால் ஆசியையும் வழங்கிக்கொண்டிருந்தது அந்தப் பரப்பிரம்மம்.

கூட்டம் வேறு அதிகமாக இருந்ததால், பெரியவா தரிசனம் முடிந்து செல்லும் பக்தர்களை விரைவாக அங்கிருந்து அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள் சீடர்கள்.

மகனை மேல்படிப்புக்காக வெளிநாட்டுக்கு அனுப்புவதற்கு முன் ஆசி பெற வந்தவர்கள், கல்லூரி அட்மிஷன் கிடைக்க வேண்டுமே என்கிற பிரார்த்தனையுடன் வந்த பக்தர்கள், திருமணத்துக்கு அழைப்பிதழை அவரது சந்நிதானத்தில் வைத்து அனுக்ரஹம் வேண்டி வந்தவர்கள் என்று திரளான கூட்டம் கொஞ்சமும் கலையாமல் அப்படியே இருப்பதுபோல்தான் பட்டது கிருஷ்ணமூர்த்திக்கு. தரிசனம் முடிந்து பத்துப் பேர் வெளியேறினால், இருபது பேர் வந்து புதிதாகச் சேர்ந்து கொள்கிறார்கள்.

அப்போதுதான் கிருஷ்ணமூர்த்தியின் மனதுக்குப் பட்டது – கூட்டமே இல்லாமல் இருக்கும் ஒரு தினத்தில் வந்து மகா பெரியவாளிடம் இவனைப் பற்றி ஓரிரு வார்த்தைகள் சொல்லி, ஆசியை வேண்டிப் பெற்றிருக்கலாமே என்று! ஆனால், பெரியவாளின் அனுக்ரஹம் எப்படி இருக்கும் என்பது யாருக்குத் தெரியும்?

‘ஜய ஜய சங்கர ஹர ஹர சங்கர’ நாம கோஷத்தை மனதுக்குள் முணுமுணுத்தபடியே ‘கருணை தெய்வத்தின் திருப்பார்வை பேரன் மேல் விழுந்து, அவன் நல்லபடியாக நடக்கவேண்டும்’ என்று பிரார்த்தித்துக்கொண்டே வரிசையில் நடந்து கொண்டிருந்தார் ராஜம். இப்படி ஒரு பிள்ளையைப் பெற்ற புவனேஸ்வரியும் தன் தாயைப் பின்தொடர்ந்து நடந்தார்.

பெரியவாளின் அருகே வந்து நின்றபோது, பரவசப்பட்டுத்தான் போனார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. சுப்பிரமணியனைக் கீழே இறக்கித் தரையில் அமர வைத்தார். பிறகு, நமஸ்கரிப்பது போன்ற பாவனையில் அவனையும் குப்புறப் படுக்க வைத்து, தானும் கீழே விழுந்து நமஸ்கரித்தார். இவரைத் தொடர்ந்து ராஜமும் புவனேஸ்வரியும் பெரியவாளை நமஸ்கரித்தனர்.

சுப்பிரமணியன் மீது தீர்க்கமாகத் தன் பார்வையைச் செலுத்தினார் மகா பெரியவா. பிறகு, ‘அவனைத் தூக்கி வெச்சுக்கச் சொல்லு’ என்பதாக ஒரு சிஷ்யனுக்குப் பெரியவா சைகை காண்பிக்க… அவன் கிருஷ்ணமூர்த்தியிடம், ‘‘மாமா… குழந்தையைத் தூக்கி இடுப்புல வெச்சுக்குங்கோ’’ என்றான். அதன்படி பேரனைத் தூக்கித் தன் இடுப்பில் வைத்துக்கொண்டார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. இவர்கள் அனைவருக்கும் கல்கண்டு மற்றும் குங்குமப் பிரசாதம் கொடுத்தார் மகா பெரியவா. ஏதோ சொல்லவேண்டும் என்று சுப்பிரமணியனின் நிலையை விவரிப்பதற்காக கிருஷ்ணமூர்த்தி வாயைத் திறக்கவும், பெரியவாளே அவரைக் கையமர்த்தி விட்டார்.

ராஜமும் புவனேஸ்வரியும் கண்களில் நீர் பெருக அந்த மகானின் சந்நிதியில் தங்களின் பிரார்த்தனைகளை வைத்தனர். ‘குழந்தை நடக்கவேண்டும்… குழந்தை நடக்கவேண்டும்’ என்பது மட்டுமே அப்போதைய அவர்களின் கோரிக்கையாக இருந்தது.

‘‘தரிசனம் செஞ்சவா எல்லாம் நகருங்கோ… நகருங்கோ’’ என்று பெரியவாளுக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த சில சிஷ்யர்கள் குரல் கொடுக்கவும்… மெள்ள நகரலாம் என்று தீர்மானித்துக்கொண்டு ஓரடி எடுத்து வைத்தார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. ‘அவாளை சித்த இருக்கச் சொல்லு’ என்பதாகத் தன் சீடன் ஒருவனுக்குப் பெரியவா சைகையால் உத்தரவு பிறப்பிக்க… சட்டென்று நகர்ந்த அவன் கிருஷ்ணமூர்த்தியின் கையைப் பிடித்து, காத்திருக்குமாறு பெரியவா சொன்னதாகச் சொன்னான்.

பெரியவாளுக்கு முன்னால் நெகிழ்ச்சியுடன் காத்திருந்தார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. அதற்கு மேல் அவரால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை. குரல் உடைய… ‘‘திருவையாறு பூர்வீகம். எம் பேரன் இவன். பொறந்து ரெண்டரை வருஷம் ஆச்சு… இன்னும் தரையில் கால் பாவிச்சு நடக்கலை. எத்தனையோ வைத்தியர்கிட்ட போயிட்டேன். காசு செலவானதும் கவலை அதிகமானதும்தான் மிச்சம். பெரியவா கருணை பண்ணணும்…’’ என்றார். கண்களில் இருந்து வழியும் நீரை மேல்துண்டால் துடைத்தார்.

ஒரு புன்னகை பூத்த அந்தப் பரப்பிரம்மம், தன் முன்னால் சற்றுத் தள்ளி வைக்கப்பட்டிருந்த பழத் தட்டை இன்னும் தன் அருகே கொண்டு வருமாறு சீடனிடம் சைகையால் சொன்னார். அவனும் அப்படியே செய்தான். அந்தத் தட்டிலிருந்து ஒரு ரஸ்தாலி வாழைப்பழத்தைத் தன் கையால் எடுத்தார். உரித்துச் சாப்பிடும் பாவனையில் அதன் மேல்தோலை உரித்தார். பாதி வாழைப்பழம் உரிக்கப்பட்ட நிலையில் அது காட்சி அளித்தது. இதை கிருஷ்ணமூர்த்தியின் இடுப்பில் இருந்த சுப்பிரமணியனுக்கு நேராக நீட்டினார் பெரியவா. அதற்கு ஏற்றாற்போல் கிருஷ்ணமூர்த்தியும் கொஞ்சம் நெருங்கி வந்தார். இருந்தாலும், மகா பெரியவா நீட்டிய அந்தப் பழத்தைத் தான் வாங்கி, சுப்பிரமணியனுக்குக் கொடுத்துவிடலாமே என்கிற எண்ணத்துடன் ஒரு சீடன் சட்டென முன்வந்து பெரியவாளிடம் கையை நீட்டினான்.

அப்போது பெரியவாளின் முகத்தைப் பார்க்கணுமே…! ‘தள்ளிப் போ’ என்பதாக அந்தச் சீடனுக்கு உத்தரவுபோல் வலது ஆட்காட்டி விரலை மட்டும் இடமும் வலமும் வேகமாக அசைத்துக் காண்பித்தவர், சுப்பிரமணியனைத் தன் அருகே வந்து அந்த வாழைப்பழத்தை வாங்கிக்கொள்ளுமாறு முக பாவனையால் அழைத்தார். அதற்கேற்றாற்போல் கிருஷ்ணமூர்த்தியும் தன் இடுப்பில் இருந்த சுப்பிரமணியனை இன்னும் கொஞ்சம் அருகே கொண்டுபோனார். தன் கையில் உரித்த நிலையில் இருந்த வாழைப்பழத்தைப் பெரியவா நீட்ட… தன் கையை நீட்டி அதை வாங்கிக்கொண்டான் சுப்பிரமணியன்.

அங்கே கூடி இருந்த பக்தர்கள் அனைவரும் ருசிகரமான இந்தக் காட்சியைப் பார்த்து மெய்சிலிர்த்தனர். வயதான ஒரு மாமி, ‘‘எத்தனையோ குழந்தைகளுக்குப் பெரியவா கல்கண்டு கொடுத்துப் பார்த்திருக்கேன். பழங்களைத் தந்தும் பார்த்திருக்கேன். ஆனா, ஒரு வாழைப்பழத்தை – அதன் தோலை உரிச்சு – பெரியவாளே அந்தக் குழந்தையோட கையில கொடுத்தார்னா… இது அந்தக் குழந்தைக்குப் பெரிய அனுக்ரஹம்’’ என்று பக்கத்தில் யாரிடமோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

சுப்பிரமணியன் தன் கையிலிருந்து வாங்கிய வாழைப்பழத்தை முழுதுமாக அவன் சாப்பிடும் வரை வேறு எந்த பக்தரையும் பார்க்கவில்லை பெரியவா. அவன் சாப்பிட்டு முடித்து, அவர்களை அங்கிருந்து அனுப்பிய பின்னர்தான் மற்ற பக்தர்களுக்குப் பிரசாதம் வழங்க ஆரம்பித்தார் மகா பெரியவா.

ஊருக்கு வந்த கிருஷ்ணமூர்த்தியின் குடும்பத்தினர் பெரிதும் சந்தோஷப்பட்டனர். ‘‘ஏதோ நம் பிரார்த்தனை அந்த மகான் காதுலயே விழுந்துடுத்து போலிருக்கு. நம்மை எல்லாம் நன்னா ஆசிர்வாதம் பண்ணிட்டார். அதுவும், நம்ம சுப்பிரமணிக்குத் தன் கைப்பட வாழைப்பழம் கொடுத்ததை இப்ப நினைச்சுப் பார்த்தாலும் சிலிர்ப்பா இருக்கு’’ என்றார் ராஜம் தன் கணவரிடம்.

‘‘பெரியவா ஆசிர்வாதத்துல அவன் நடக்க ஆரம்பிச்சாலே போதும். வேற எதுவும் வேண்டாம்’’ என்ற கிருஷ்ணமூர்த்தி, அந்த வேளையில் காஞ்சி மகானை நினைத்து, இருந்த இடத்தில் இருந்தே வணங்கினார்.

காஞ்சிபுரத்தில் இருந்து வீட்டுக்கு வந்து சுமார் மூன்று நாட்கள் ஆகி இருக்கும். பணி புரியும் அரசு அலுவலகத்தின் உயர் அதிகாரி ஒருவரிடம் ஏதோ ஒரு பேச்சுவாக்கில் தான் காஞ்சி சென்று வந்ததைப் பற்றிச் சொன்னார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. கூடவே, பெரியவாளின் ஆசி குறித்தும் அங்கு தன் பேரனுக்கு வாழைப்பழம் தந்த அனுபவத்தையும் சொன்னார். அப்போது சென்னையில் ஓரிடத்தில் ஒரு பள்ளியைப் பற்றிச் சொல்லி, ‘‘அங்கு உன் பேரனைக் கூட்டிக்கொண்டு போய்ப் பார். எதற்கும் ஒரு வேளை வரவேண்டும். உனக்கு இப்பதான் பெரியவா உத்தரவு கொடுத்திருக்கா போலிருக்கு’’ என்றார்.

அதை அடுத்து, உயர் அதிகாரி சொன்ன அந்தப் பள்ளிக்குப் பேரனைக் கூட்டிப் போனார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. சரியாக நான்கே மாதங்களில் சுப்பிரமணியனுக்கு நடக்கக்கூடிய பயிற்சியை அன்போடு சொல்லித் தந்தார்கள். ‘‘பெரியவாளின் பார்வை பட்ட சில மாதங்களிலேயே அவனிடம் நல்ல முன்னேற்றம் தெரிந்தது. பயம் குறைந்தது. தைரியமாக நடக்க ஆரம்பித்தான். இப்ப அவனுக்கு வயசு இருபத்திநாலு. அவன் நடக்கிற நடைக்கு வேற யாருமே ஈடு கொடுக்க முடியாது. அப்படி ஒரு வேகம். அவன் வேகமா நடக்கறதைப் பார்த்தா எனக்கு பெரியவா ஞாபகம்தான் வருது. அந்த தெய்வம்தானே இவனை இப்படி நடக்க வெச்சிருக்கு!’’ என்று நெகிழ்ச்சியுடன் சொல்கிறார்கள் கிருஷ்ணமூர்த்தி தம்பதியர்

Source….www.periva.proboards.com

Natarajan

Message for the Day…” Speak the Truth and Walk on the Path of Righteousness…”

August 27, 2015NatarajanLeave a comment

Sathya Sai Baba

The Gurus (preceptors) of the past taught only from experience; they loved their pupils and sought to correct their faults and failings, that is how their students lead happy and useful lives. When the pupils finally left the Guru’s home, he exhorted them to follow two guidelines (Sutras) which were as essential for life as the two eyes(netras) – Speak the truth; Walk on the path of righteousness(Satyam vada, Dharmam chara). The Guru had the faith that the pupil (shishya) would take the advice to heart, for he himself was the living proof of their value and validity. The Guru always takes great care to remove from the heart of the pupil the weeds of evil habits and tendencies, and implant therein the seeds of love. He insists on spiritual discipline (sadhana) for purifying the pupils’ minds and to render them strong enough to overcome temptations of all kinds. Virtue and character alone marks a truly educated person.

10 Beautiful Quotes By Mother Teresa That Prove She Is A Global Symbol Of Love….

August 26, 2015Natarajan1 Comment

Clad in a white, blue-bordered sari, a woman who needs very less introduction, Mother Teresa, an Albanian-born Indian citizen, became a symbol of love, care and compassion for the entire world. One of the greatest humanitarians of the 20th century, she served the unwanted, unloved and uncared poorest of the poor. For her unwavering commitment, incredible organizational and managerial skills, she was honoured with Nobel Peace Prize in 1979.

I believe Mother Teresa was one of the most quoted people of all time. Apart from her kindness and the desire to make the world a better place, what she was as a person inspires me the most.

So to honour the greatest humanitarian, the world has ever seen, on her 105th birth anniversary, …..August 26….I have come up with 10 of her messages.

1. Do good. Love people. Be happy.

2. This is the most heard and most preached line in the world

3. We are same-to-same-but-different

4. Start smiling more often

5. Her quote on peace

6. Love, a warm hug or at least a beautiful smile?

7. The poverty of loneliness

8. You can learn from every person you meet in life

9. Love begins with forgiveness

10. You can influence 10 people. Those 10 can influence 100 more. And so on…

Undoubtedly, she is one of the greatest personalities of our time.

I am sure you will agree that she must have thought long and hard before she said them.

Source….Shuvro Ghoshal….www.storypick.com

Natarajan

அன்பு காட்டிய அன்னை….. அவர் பிறந்த நாள் இன்று… 26 August…

August 26, 2015NatarajanLeave a comment

அன்னை தெரசா என்று சொன்னவுடன் அவர், ஏழை எளியவர்களுக்கும், தொழுநோயாளிகளுக்கும் சேவை செய்ததுதான் உடனே ஞாபகத்துக்கு வரும் இல்லையா? தொழுநோயாளிகளைப் பார்க்கவே மக்கள் அஞ்சிய ஒரு காலத்தில், அன்னை தெரசா நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குத் தன் கையால் சேவை செய்தவர். அது மட்டுல்ல, தன் வாழ்க்கையை முழுமையாகப் பொதுமக்கள் சேவைக்காக அர்பணித்துக்கொண்டவர் அன்னை தெரசா.

அன்னை தெரசா பிறந்த ஊர் எது தெரியுமா? மாசிடோனியாவில் உள்ள ஸ்கோப்ஜெ. 105 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இதே நாளில்தான் (26-08-1910) அன்னை தெரசா பிறந்தார். கொஞ்ச நாட்களில் தெரசாவோட குடும்பம் அல்பேனியா நாட்டுக்குக் குடிபோய்விட்டார்கள். இவரோட அம்மா, அப்பா இவருக்கு வைத்த பெயர் ஆக்னஸ் கோன்ஞா போஜாஜியூ. ஆக்னஸ் என்றால் அல்பேனிய மொழியில் ரோஜாவின் அரும்பு என்று அர்த்தமாம். அன்னை தெரசாவுக்கு 8 வயது இருக்கும்போதே அவரோட அப்பா இறந்துவிட்டார்.

தெரசாவோட அம்மா இவரை நல்லபடியாகப் படிக்க வைத்தார். பாடப் புத்தகத்தைப் படிப்பதைவிட கிறிஸ்தவ மதப் போதனைகளைச் சின்ன வயதிலேயே நிறைய படிக்க ஆரம்பித்தார் ஆக்னஸ். கிறிஸ்தவ மிஷினரி செய்யும் பணிகளையும் விரும்பிப் படிக்க ஆரம்பித்தார். தெரசாவுக்கு 12 வயதாகும்போதே அவர் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டார். அது என்ன முடிவு தெரியுமா? மதம் சார்ந்த பணிகளுக்குத் தன்னை அர்ப்பணிக்க வேண்டும் என்பதுதான் அது.

அவருக்கு 18 வயது ஆனபோது அயர்லாந்தில் இருக்கும் லோரேட்டோ அருட் சகோதரிகளின் கிறிஸ்தவ மிஷினரியில் சேர்ந்தார். இதன்பிறகு அவருடைய அம்மா, சகோதரியை அவர் பார்க்கவேயில்லை. அந்தளவுக்குச் சமயப் பணியில் மூழ்கிவிட்டார். அயர்லாந்தில் இருக்கும்போது ஆங்கில மொழியைக் கற்றுக்கொண்டார்.

அதுவும் எதற்காகத் தெரியுமா? இந்தியாவில் உள்ள குழந்தைகளுக்குக் கல்வி கற்றுக் கொடுப்பதற்காகத்தான். ஆக்னஸ் முதன் முதலாக டார்ஜிலிங் நகருக்குதான் வந்தார். அப்போ அவருக்கு 19 வயதுதான். இதன்பிறகு அவர் கல்கத்தா சென்று ஏழைக் குழந்தைகளுக்குக் கல்வியையும், வறுமையாலும், நோயாலும் வாடிய மக்களுக்குச் செய்த சேவைகளும் கணக்கிலடங்காதவை.

ஆக்னஸ் கோன்ஞா போஜாஜியூ என்ற அவரது பெயர் அன்னை தெரசா என்று எப்படி மாறியது? அவர் துறவு வாழ்க்கையை லோரேட்டோ கன்னியர் சபையில் மேற்கொண்டார். அந்தச் சபையின் பாதுகாவலராக இருந்த பிரெஞ்சு தேசத்தைச் சேர்ந்த தெரசாவின் நினைவாகத் தன் பெயரை ‘தெரசா’ என்று மாற்றிக்கொண்டார். பிற்காலத்தில் தான் செய்த சேவைகள் மூலமாக அன்னை தெரசா என அழைக்கப்பட்டார்.

Source…..www.tamil.thehindu.com

Natarajan

When APJ Abdul Kalam charmed his way into Boeing’s nerve centre…

August 26, 2015NatarajanLeave a comment

Nostalgia: APJ Abdul Kalam with Dinesh Keskar during his 2009 visit to Boeing’s Seattle plant – PICTURE COURTESY: BOEING

The sudden demise of former President APJ Abdul Kalam on July 27, left people mourning in India. Over 12,000km away in Seattle too, a pall of gloom descend on Boeing’s manufacturing plant, where the former President had charmed and impressed the employees during his visit in 2009. Later Dinesh Keskar, Senior Vice-President, Asia-Pacific and India, Boeing Aeroplanes called Kalam “a friend of a lot of people, including Boeing.”

During the 2009 visit, the former President had shown an interest in meeting Joe Sutter, the man who designed the double-decker aircraft, the Boeing 747, which is popularly known as the Jumbo Jet. “The former President knew of him (Sutter) and wanted to meet him,” recalls Keskar.

The 2009 visit to the Seattle plant was Kalam’s first to the Boeing’s manufacturing facility. The 88-year-old Sutter, often called the Father of the 747, was there. The two had a 20-minute meeting which Keskar too attended. “The former President wondered how Sutter had come up with the idea of the upper deck. Kalam also asked Sutter about the support he had in designing the Boeing 747,” Keskar recalled. Perhaps Kalam, who was involved with the Light Combat Aircraft project, was hoping to replicate the same in India. The Missile Man also gave a lecture to an audience that included scientists and top technologists during the Seattle visit. Kalam, however, was not just interested in the Jumbo Jet. During his visit he also got a first-hand feel of the first Boeing 787 aircraft, the long-range, wide-body, twin-engine jet airliner . The 787 aircraft that Kalam saw in Seattle was the first of the 27 aircraft that are joining the Air India fleet.

Kalam was impressed with the aircraft, particularly its wings. The crystal model of an aeroplane that Boeing presented Kalam to commemorate the visit is still displayed in Delhi.

Bengaluru days

Kalam’s relationship with Boeing did not end at Seattle. He also visited the Boeing research centre in Bengaluru. Keskar says that the former President spent over three hours talking to the 15 people present, inquiring about their work. Many of the people were picked from the National Aeronautics Lab, where Kalam was the Chairman of the organisation’s research council.

It was during this visit that Kalam said that one of the things Boeing must do is to get India into the aeroplane market. “He was obviously very interested in getting Boeing to do something in India in terms of building an aeroplane in India. We are still working on smaller pieces of that. We have not gone to the stage of the aeroplane but that was his vision,” Keskar added.

Source…ASHWINI PHADNIS ….www.thehindubusinessline.com

Natarajan

What flight attendants want you to stop doing….

August 26, 2015NatarajanLeave a comment

The galley isn’t for yoga. Picture: PassengerShaming.com Source: Facebook

SURE, it’s uncomfortable being jammed into an airline seat the width of a pizza box (if you’re lucky) for hours on end, listening to the shriek of babies and engaging in elbow wars with your seat-mate while you try to shove down food that tastes like feet.

But that’s the reality of flying these days, you didn’t score that $199 flight without making some sacrifices.

So just remember that for you it’s a temporary descent into hell. But for the flight attendants helping you out, it’s their everyday reality.

Perhaps you wonder how to make their job a bit less painful? Here’s a list of the things that flight attendants really wish passengers would stop doing.

• Leaving rubbish in the pocket on the back of the seat

“We walk up and down the aisle throughout the flight with a trash bag to collect trash.” — Abbie Unger, flight attendant, author and founder of the Flight Attendant Career Connection.

Nappies, socks and rubbish. Picture: PassengerShaming.com Source: Facebook

• Taking ages to decide what you want to drink. And having bad timing

“You’ve seen me walking down the aisle with the drink cart for 20 minutes already.” — Facebook user Corinne Spring from the Flight Attendant Career Connection.

• “There is nothing more irritating than when a passenger comes straight onto the plane and asks for a soft drink. I’m like, ‘Seriously?’” — Nick Stracener, a flight attendant with American.

• Being a space hog

“My head literally just exploded. #TheSenseofEntitlement.” — Shawn Kathleen, who runs the blog PassengerShaming said of the below photo showing items such as heels and a hat taking up precious overhead space.

Got enough room? Picture: PassengerShaming.com Source: Facebook

• Poking or grabbing me

“Please don’t touch, poke, or tug on a flight attendant. You could say ‘ma’am’ or ‘sir’. You can say ‘miss,’ ‘excuse me,’ ‘pardon me’ — or just wait until I make eye contact with you. But please don’t touch my rear end again!” — Abbie Unger.

• Blocking the aisle

“Attention all passengers: Stop. Doing. This.” — Shawn Kathleen said of the photo below showing passengers sharing earphones across the aisle.

Please be considerate. Picture: PassengerShaming.com Source: Facebook

• Making yourself at home, including clipping your nails and walking to the bathroom barefoot

“It’s just so gross. And people in first class are even worse — they think it’s their house.” — Nick Stracener.

“We are always reminding people to put their shoes on because the wetness on the floor is not water.” — Sydney Pearl, author and creator of the website Diary of a Pissed Off Flight Attendant.

Eww. Picture: PassengerShaming.com Source: Facebook

• Using the toilet when the plane is about to land — or meals are being served

“My main pet peeve is when people get on the plane and immediately go to the bathroom all the way in the back.” — an anonymous flight attendant told theNYPost.

• Hanging out in or near the galley

“I came out of the galley and she scared the crap out of me!!” — Shawn Kathleen said on spotting the woman in the photo below in such a strange place, and position.

What’s she doing there? Picture: PassengerShaming.com Source: Facebook

Source….www.news.com.au

Natarajan

Message for the Day….” Prosperity without the will to share would only breed fear and anxiety…”

August 26, 2015NatarajanLeave a comment

Sathya Sai Baba

The Universe is the best university; Nature is your best teacher. With an observant mind you can learn many lessons from rivers and hills, from birds and beasts, from stars and flowers and from trees. The trees offer cool shade to all who seek it; they do not deny it to anyone on the basis of caste, creed or colour. They offer their fruits to all, irrespective of their social or economic status. Prosperity is to be welcomed but that alone is not enough. Prosperity without the will to share it will only breed fear and anxiety. Human nature is an amalgam of animal, human and divine characteristics. Love, compassion, humility, charity – these are all divine. One has to cultivate these in order to be at peace with oneself and others. These spiritual qualities are your real life-savers; they elevate you from being human to the status of the Divine.

Message For the Day…. ” How and When Genuine Freedom is Achieved …” ?

August 25, 2015NatarajanLeave a comment

Sathya Sai Baba

Some of you may think, “How can Dharma, which sets limits on thoughts and words, and regulates and controls, make a person free?” Freedom is the name that you give to a certain type of bondage. Genuine freedom is obtained only when delusion is absent, when there is no identification with the body and senses, and no servitude to the objective world. People who have escaped from this servitude and achieved freedom in the genuine sense are very few in number. Bondage lies in every act done with the consciousness of the body as the Self, for one is then the plaything of the senses. Only those who have escaped this fate are free; this ‘freedom’ is the ideal stage to whichDharma leads. With this stage constantly in mind, if you are engaged in the activity of living, then you will become a liberated person (mukta-purusha) in this very life.

‘I get to see my wife only twice or thrice a year’….Meet TapeshwarRam of Kolkata….

August 25, 2015NatarajanLeave a comment

In a special series, Rediff.com looks at India through the lives of her people.

Today: Tapeshwar Ram, who has hand-pulled a rickshaw on the streets of Kolkata for 30 years. He works 7 days a week and plans to call it a day soon — and that’s when he plans to take his wife for her first-ever holiday.

IMAGE: Tapeshwar Ram arrived in Kolkata 30 years ago with Rs 8,000. He bought his first rickshaw, a second hand one, for Rs 12,000. Photograph: Abhiroop Dey Sarkar

I landed in this city on a hot summer day with Rs 8,000 and a heart full of dreams.

My uncle’s friend took me to a local dealer of rickshaws and I chose a second hand rickshaw for Rs 12,000.

While I paid Rs 8,000 at once, the rest of the money I paid in installments from my earnings.

After a few years, I bought a new rickshaw for Rs 18,000.

I found it really tough to ply a rickshaw.

It hurt a lot.

After ferrying people on the streets of Kolkata throughout the day, my hands and ribs pained so much that I couldn’t sleep at night.

With time, I got used to the hardship. I could comfortably carry two adults and walk as much as 10 to 15 km a day non-stop.

Now that age is catching up with me, I have been forced to cut down on the speed and number of daily trips.

Earlier, my day started at 5 am and ended at 11 pm. Now, I park my rickshaw by 9 pm.

To cut down on my daily expenses, I take two meals a day.

I set out in the morning after having a jug of sattu sharbat (a drink made of gram powder). It’s easy to digest and keeps me full for long.

I carry with me a packet of muri (puffed rice) and water for occasional breaks in the afternoon.

In the evening, I make three rotis and vegetables for dinner.

I work seven days a week unless I am sick.

IMAGE: He works seven days a week unless he is sick and eats only two meals a day to cut his daily expenses. Photograph Abhiroop Dey Sarkar

On days when I don’t feel like working I take a bus to Howrah station and sit by the Hooghly for hours.

I stay in a garage with five other rickshaw-puller friends in a multi-storied building.

We share a rent of Rs 3,000 a month among ourselves.

Having worked as a rickshaw-puller for so many years, I have developed arthritis and hypertension.

I have seen a doctor who advised against working more than 12 hours a day.

I wish I could listen to him.

I still need to earn a substantial amount of money as I plan to return to my native village in Jharkhand.
I hear that babus in Kolkata and other cities retire at the age of 60. I am 58 now.

Till then, I would have to ply my rickshaw around the streets of Kolkata and build my savings.

With my hard-earned money, I have married two of my daughters and helped two of my elder sons finish their graduation.

I still send a large part of my income to my youngest son who is doing his graduation.

My elder sons have started working in local factories and contribute to the family’s expenses.

My wife takes care of my village home. We have stayed apart for years and get to see each other only twice or thrice a year.

I go home during Holi and in the winter.

For the last few years, I have been going home in the summer because business is lean at that time.

IMAGE: The government plans to replace hand-drawn rickshaws with battery operated ones. Photograph: Abhiroop Dey Sarkar

When I started my journey on the streets of Kolkata in the 1980s, I used to earn Rs 5,000, Rs 6,000 a month. It gradually went up to as much as Rs 12,000 a month especially during the monsoon and festivals.

I also started having some regular contracts with local factories and godowns who hired my rickshaw regularly for 10, 12 days a month.

At present, I earn Rs 8,000, Rs 9,000 a month on an average.

On a busy day, I get as many as 50 passengers whereas when luck is not on my side, the number can come down to 10.

In the summer months when business isn’t good, I take up part time jobs in factories, godowns and at cold storages to make up for the loss.

Earlier, it was easy to get these jobs, but now with factories and workshops closing down, such odd jobs are hard to come by.

But if summer threatens joblessness, monsoon clouds bring much joy.

Hand-pulled rickshaws are in great demand among the residents of central and north Kolkata where water-logging is a regular menace.

From July-August till Durga Puja, business gets brisk and I manage to earn Rs 2,000, Rs 3,000 extra per month this time of the year, thanks to the shopaholics.

There is no limit to the number of people that I ferry during these months.

My customers typically consist of two types — the kind and the unkind.

The former are generous enough to pay a tip of Rs 50 to Rs 100 while the latter prefer to haggle to the last breath.

On one occasion, I was so irritated with a woman (she was bargaining for more than 30 minutes) that I returned the entire fare with a rude parting note, “I don’t take money from beggars.”

But then there are good people as well.

There is a doctor, a regular customer whom I take to the fish market every Sunday — he not only gives me Rs 100 as tip per trip, but also gets free medicines for me and my family back home.

MAGE: Among their regular passengers are elderly women going for their weekly visits to the temple. Photograph: Abhiroop Dey Sarkar

With the West Bengal government keen on replacing hand-pulled rickshaws with battery operated ones (popularly known as e-rickshaws), I hear that factories have stopped manufacturing our kind of rickshaws.

I will never opt for these e-rickshwas.

I hear that each e-rickshaw costs about Rs 100,000. At this age, I don’t want to invest such a huge amount.

Moreover, I have spent more than three decades pulling a rickshaw. Now, it’s time for me to get some rest.

After retirement, I want to take my wife on a vacation to Delhi. She has never gone out of her home and deserves a grand holiday.

I like listening to FM radio.

Therefore, when my fellow rickshaw-pullers get anxious about the government’s plan to phase out hand-pulled rickshaws, I stay unperturbed.

The old has to step aside making room for the new.

Though I do feel hand-pulled rickshaws accentuate the true heritage of old Kolkata, it has been tough for us in recent years with so many cars in this city.

We find it dangerous ferrying people amid heavy traffic.

Though modern people think hand-pulled rickshaws have lost their utility, we are in great demand during emergencies at night.

Ambulances and other vehicles are hardly available at night, especially in my part of the city, and if anyone falls sick, people call us for trips to the nearby hospital.

IMAGE: There was a time Mr Ram could pull a rickshaw for 10, 15 kms non-stop, not any more. He wants to retire and return to his village in Jharkhand. Photograph: Abhiroop Dey Sarkar

Our rickshaws are still in great demand among elderly women in north Kolkata who refuse to choose any other mode of transport for their weekly trips to the mandir (temple).

These women trust us a lot and once the puja gets over, tip as well and share the prasad.

I was listening to the radio news the other day.

I was dismayed to know that India scores pretty low on the global happiness index.

I have not studied much and don’t have a proper understanding of the Constitution.

But I do know that it Is the onus of any government to keep its people happy.

And on that count, India has failed miserably.

The West Bengal government wants to replace hand pulled rickshaws with e-rickshaws that would be more humane for the drivers.

Indrani Roy/Rediff.com met Mr Tapeshwar Ram on a rainy afternoon in kolkata

Source….www.rediff.com

Natarajan

NASA Scientist Turns Mars Rover Selfie Into Art….

August 24, 2015NatarajanLeave a comment

A ‘selfie’ taken by NASA’s Curiosity Rover has become such a hit that it inspired one of the scientists on the team that created the camera taking the selfie to turn into an artwork.

NASA shared the picture on its Facebook page. It’s titled Le Petit Rover – a reference to French writer-aviator’s book Le Petit Prince or The Little Prince, a book about a planet-hopping ‘prince’ who falls to Earth from an asteroid.

Photo Credit: Facebook/NASA’s Curiosity Mars Rover

The original image is a low-angle self-portrait of the Mars Rover, which shows the vehicle above the “Buckskin” rock target in the “Marias Pass” area of lower Mount Sharp.

Photo Credit: NASA/JPL-Caltech/MSSS

The artwork inspired by the original selfie has almost 3,000 likes so far.

Source….www.ndtv.com

Natarajan