Health

This Man Left His Job, Sold His Car and Took a Loan – Just to Make India Clean !

NatarajanLeave a comment

This cleanliness warrior resigned from his job to take the battle against garbage to cars, autorickshaws, buses, and other vehicles. His car trash bins will give income to slum dwellers while helping keep our roads clean.

India is developing fast — roads are jammed with cars, cellphones are ubiquitous, and there is talk of smart cities emerging all over the country.

But are we behaviourally developed as a nation? We still lack civic sense and spit on walls, we don’t show up for our appointments on time, we deface our historical landmarks, we rarely stick to queues when waiting, and we litter our streets indiscriminately.

Abhishek Marwaha was one of us until three years ago when he read somewhere: ‘”A person who throws his trash actually throws his humanity.”

 

abhishek marwaha1

Abhishek Marwaha

He then started making a conscious effort to keep his surroundings clean. His friends made fun of him when he kept dumping used tissues in his pockets or in car back pockets while travelling, instead of throwing them outside the window.

“I used to work in a travel technology firm and travelling to different countries used to be part of my job profile. I realized that we are more conscious of our habits when abroad (like littering, spitting, honking, etc.) but we tend to be careless when we are here in India. So all we need to do is one simple thing to bring a wave of change. Let’s behave in our own country the way we behave in any other foreign country,” says Abhishek.

One day, while having lunch, he found that his lunch bag was worn and could be used as a trash bin in his car. The idea stayed with him and he began to design a trash bin that is easily accessible in a car or any vehicle, even while driving. Once the design was ready, he started making cheap trash bins in bulk and contacting vendors.

spit pouches

This mission to keep India clean has today resulted in the launch of Abhishek’s online store, ujosho.com, which sells the first ever car trash bins in India.

The word UJosho is derived from the Japanese word ‘josho,’ which means ever victorious. Abhishek added a ‘U’ to indicate that we can all be victorious in the battle against littering if we do our bit to keep the nation clean.

swach bin

Swachh bin for cars

“There are an estimated 25 million cars in any Tier 1 city in India. The problem of garbage will continue to haunt us as the trash thrown from cars chokes the roadside drains and contributes to water logging and floods during rains. There is an immediate need to educate and encourage people to use this simple trash bin in their cars so that many of these issues can be resolved without intervention of civic authorities and with proper and positive participation from each one of us,” adds Abhishek

The car trash bins that Abhishek sells are not machine made. He aims to provide earnings to slum dwellers by getting them to make these trash bins by hand in bulk.

He has also experimented with giving away these bins to beggars for free and was delighted to see them selling these to car owners at traffic signals.

beggar

“You don’t have to hold a gun at the border and save the country to be truly patriotic. You can bring about change by changing yourself, your habits and your surroundings. Even if 10% of our population shares this view, it can make a difference. Maybe what I am doing is minuscule, but it will hit the root cause of the trash problem,” Abhishek says with great zeal.

According to Abhishek, installing and using the trash bin in vehicles will be good because:

1) It will help bring about a behavioral change among adults and children with respect to cleanliness, littering and spitting.

2) It will support civic authorities in ensuring optimum use of manpower in cleaning roads.

3) Trash chokes the roadside drains and contributes to water logging and floods during rains. Car trash bins will help prevent that.

Though the car trash bin is a first-of-its-kind product, Abhishek does not want to patent the idea as he wants it to spread widely. He wants other people to replicate it and make it more cost effective if possible.

happy customers\

Happy Customers!

“We also encourage people to share their ideas about cleanliness on the ‘Idea’ section of our website. If we are able to make a product from that idea, we will then give royalty on every sale of that product,” says Abhishek

To know more about Abhishek and his products, you can visit www.ujosho.com

Source….Manabhi Katoch in http://www.the betterindia .com

Natarajan

Message for the Day……” For the tasks of spiritual discipline, there is no yesterday and no tomorrow. This very moment is the moment…”

NatarajanLeave a comment
 Sathya Sai Baba

Lord of Death (Yama) is as omnipresent as Lord Siva! Yama is associated with the body (deha); He cannot affect the individual soul (jiva). Siva is associated with the individual soul, but He won’t allow the body to subsist for any length of time. The body is the essential vehicle for the individual soul to understand its real nature. Still who knows when the body may become the target for the attention of Yama? The individual soul, burdened with this destructible body, must grasp the above-mentioned caution and be all-eager to merge in Siva! No single moment that is passed by can be turned back. People usually delay doing some things; yesterday’s till today and today’s till tomorrow. For the tasks of spiritual discipline, there is no yesterday and no tomorrow. This very moment is the moment! The minute that just elapsed is beyond your grasp; so too, the approaching minute is not yours! Only those who have this understanding engraved in their heart can merge in Siva.

 

” பீடுடைய மாதம்- மார்கழி!’….

NatarajanLeave a comment

மாதங்களில் நான் மார்கழி என்று மாதவனால் பெருமை பெற்று மனிதனை உயர்வழிக்கு அழைத்துச் செல்லும் மார்கழி மாதம். தேவலோகத்தில் வாழும் தேவர்களுக்கு தை மாதம் முதல் ஆனி மாதம் வரையில் பகல் பொழுதாகவும், ஆடியில் இருந்து மார்கழி மாதம் வரையில் இரவாகவும் கருதப்படுகிறது. இதில் பகலை உத்தராயனம் என்றும் இரவை தட்சிணாயனம் என்றும் அழைப்பார்கள். இவ்வாறு பார்க்கும்பொழுது மார்கழி மாதம், தேவர்கள் விழிப்பதற்கு ஆயத்தமாகும் விடியற்காலை நேரமாகிறது. அக்காலத்தையே பிரம்ம முகூர்த்தம் என்கிறோம். இந்த மாதத்தில் அதிகாலையிலேயே எழுந்து நீராடி தெய்வத்தை வணங்கினால் நோய் நீங்கி, குடும்பத்தில் ஐஸ்வர்யம் பெருகும் என்பது நம்பிக்கையாகும். அதனாலேயே இம் மாதத்தில் எல்லோரும் அதிகாலையில் எழுவது என்பது வழக்கமான நடைமுறையில் ஒன்றாக இருக்கிறது. இதற்கு ஒரு அறிவியல் காரணமும் உண்டு.

மார்கழியில் அதிகாலைப் பொழுதில், (4.30 மணி முதல் 6.00 மணி) வளி மண்டலத்தில் தூய்மையான ஒசோன் படலம் பூமிக்கு மிகத் தாழ்வாய் இறங்கி வருகிறது. ஓúஸôன் என்பது அடர்த்தியான ஆக்ஸிஜனாகும். அதை சுவாசித்தால், நோய் எதிர்ப்பு சக்தியும், ஆரோக்கியமும் கிடைப்பதால் உடல் இயக்கம் எளிதாகிறது. ஆகவே அதன் பலனைப் பெற இம்மாதத்தில் பெண்களை காலையில் கோலமும் ஆண்களை பஜனை பாடல்களை பாடவும் செய்தனர் என்று அறிவியலார் கூறுகின்றனர்.

மார்கழி மாதத்தை சூன்ய மாதம் என்பர். சூன்யம் என்றால், ஒன்றுமில்லாதது எனப் பொருள். நம் வாழ்க்கை ஒன்றுமில்லாதது, நிலையற்றது. இந்த வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக்கிக் கொள்ள வேண்டுமானால், சரணாகதி எனும் உயர் தத்துவத்தைக் கடைபிடிக்க வேண்டும். லௌகீகங்களுக்காக இல்லாமல், ஆன்மீக நிகழ்வுகளுக்காக மட்டுமே என்று இம்மாதத்தை முன்னோர் ஒதுக்கி வைத்தார்கள். நமது உடலையும் உள்ளத்தையும் நல்ல விதமாக ஆக்கிக்கொள்வதற்கு உரிய மாதம் மார்கழி மாதம். இம்மாதங்களில், சுபநிகழ்ச்சி நடத்தினால், வழிபாடு பாதிக்கும் என்பதாலேயே, இம்மாதங்களில் அவற்றை நடத்தாமல் தவிர்த்தனர். இதற்காகவே, ஆண்டாளும், மாணிக்கவாசகரும், திருப்பாவை, திருவெம்பாவை பாடி, நமக்கு வழிகாட்டியுள்ளனர்.

சிவபெருமான் உண்ட நஞ்சை அவர் கண்டத்திலேயே தடுத்து, அந்த நஞ்சு அவரைத் தீண்டா வண்ணம் காத்த கார்த்யாயனியை வேண்டி தங்கள் கணவரின் நீண்ட ஆயுளுக்காக இம்மாதத்தில் வருகின்ற திருவாதிரை அன்று விரதமிருக்கிறார்கள். இதையே பாகவதம் மார்கழி மாதத்தில் ஆயர் மகளிர் கார்த்தியாயினியை வழிபட்டு, அவியுணவு உண்டு கண்ணனை அடைந்தார்கள் என்றும் கூறுகிறது. கன்னியர் இந்நோன்பிருந்து கார்த்தியாயினி தேவியை வழிபட, தகுந்த கணவன் கிடைப்பான். சுமங்கலிகள் கடைப்பிடித்தால், தம்பதியர் ஒற்றுமை கூடும்.

மார்கழி மாதத்தை, மார்கசீர்ஷம் என்று வடமொழியில் சொல்வர். மார்கம் என்றால், வழி – சீர்ஷம் என்றால், உயர்ந்த – வழிகளுக்குள் தலைசிறந்தது என்பது பொருள். இறைவனை அடையும் உயர்வழியே சரணாகதி.

ஆண்டாள் பொழுது புலர்வதற்குமுன் எழுந்து தமது தோழியர்களை அழைத்து ஆற்றில் நீராடி, அங்குள்ள மணலினால் பாவை போன்ற உருவம் செய்து, மலர்கள் சூட்டி, அப்பாவையை கெüரி தேவியாக பாவித்து, “பாற்கடலுள் பையத்துயின்ற பரமன் அடிபாடி’ பாடித் துதித்து பின் ஆலயம் சென்று வழிபட்டு நோன்பு நோற்றாள். அவளுடைய அன்பை உணர்ந்த ஸ்ரீரங்கநாதர், ஆண்டாளை ஸ்ரீரங்கத்துக்கு அழைத்து வரச் செய்தார். ஆண்டாள் ஸ்ரீரங்கநாதனின் திருவடிகளை வணங்கி நாகணையை மீதேறி பெருமாளுடன் சேர்ந்து அவருடன் ஒன்றானாள். உண்மையான பக்தியின் மூலம் ஆண்டவனை நிச்சயம் அடைய முடியும் என்று, இந்த கலியுகத்திலும் வாழ்ந்து காட்டியவள் ஆண்டாள். அவள் செய்த நோன்பையே பாவை நோன்பென்று குறிப்பிடுகின்றனர்.

இம்மாதத்தில் வரும் திருவாதிரை விரதம் சைவர்களுக்கு இன்றியமையாதது. மார்கழி மாத திருவாதிரையை இறுதி நாளாகக் கொண்டு, பத்துத் திங்கள் திருவெம்பாவை நோன்பு நோற்கப்படுகின்றது. பத்தாவது நாளான திருவாதிரை அன்று அதை நிறைவு செய்வார்கள். இவ்விரதம், இவ் வருடம் 26.12.2015 அன்று கொண்டாடப்படுகிறது.

இந்த மார்கழியில் சிவபெருமானும், ஏனைய தேவர்களும் பூமிக்கு வந்து தவமிருப்பதாக ஐதீகம். சிவபெருமான், சிதம்பரத்தில் நந்தனாரை ஆட்கொண்ட நாள் திருவாதிரைத் திருநாள்! மார்கழித் திருவாதிரை நாளில் நடராஜப் பெருமானை வழிபடவேண்டும். திருவாதிரை நாளில் உமையம்மை, பதஞ்சலி முனிவர் கண்டு மகிழ, சிவபெருமான் திருநடனம் ஆடினார். தாருகாவனத்து முனிவர்களின் செருக்கை அடக்கி, அவர்களால் ஏவப்பட்ட மதயானையைக் கொன்று, அதன் தோலை அணிந்து, முயலகன் மீது வலது காலை ஊன்றி இடது காலைத் தூக்கி நடனமாடி, முனிவர்களுக்கு உண்மையை உணர்த்தியதே “ஆருத்ரா தரிசனம்’ என்று சொல்லப்படுகின்றது.

அசுர சம்ஹாரத்திற்காக பகவான் பூலோகத்திற்கு மூன்று கோடி தேவர்களுடன் எழுந்தருளிய “வைகுண்ட ஏகாதசி’ இம்மாதம் 21.12.2015 அன்று கொண்டாடப்படுகிறது. கலியுகத்தில் நம்மாழ்வாருக்கு முன்னதாக வைகுண்டத்திற்கு சென்றவர் யாருமில்லை என்பதால் வைகுண்ட வாசல் மூடப்பட்டிருந்ததாகவும் பின்னர் வைகுண்ட ஏகாதசி அன்று அது திறக்கப்படுவதாகவும் ஐதீகம். இந்த வைபவத்தை முதன்முதலாக திருமங்கையாழ்வார் திருவரங்கத்தில் ஏற்படுத்தினார் என்பர்.

மார்கழி மாதம் இருபத்து ஏழாம் தேதி திருப்பாவை 27 ஆம் பாடலில் “கூடாரை வெல்லும் சீர் கோவிந்தா’ என்று தொடங்குகிறது. “பாற்சோறு மூட நெய் பெய்து முழங்கை வழி வார’ என்று 27 ஆம் பாடலில் சொன்னவாறு இன்று எல்லா விஷ்ணு கோயில்களிலும் நெய்வழிய சர்க்கரைப் பொங்கல் நிவேதனம் செய்து “கூடாரைவல்லி’ என்று விசேஷமாகக் கொண்டாடுவர்.

ராம நாம ஜபத்தினையே தனது உயிராகக் கொண்டிருக்கும் அனுமன் அவதாரமும் மார்கழியில்தான் நடைபெற்றது. கீதை அருளப்பட்டது மார்கழி வளர்பிறை 11 ஆம் நாளாகிய ஏகாதசி தினத்தில் தான். அன்றைய தினத்தை “கீதா ஜயந்தி’ எனச் சிறப்பிக்கப்படுகிறது. மார்கழிப் பெüர்ணமியன்று “தத்தாத்ரேயர் ஜயந்தி’ தினம். மேலும் தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார் பிறந்த மாதமும் மார்கழியே.

மார்கழி மாத வியாழக்கிழமைகளில் மகாலட்சுமி பூஜையை ஆண், பெண் இருபாலரும் செய்வர். இதற்கு “குருவார பூஜை’ எனப் பெயர். இப்பூஜை செய்வதால் சகல ஐஸ்வர்யங்களும் கிடைக்கும்.

மார்கழியில் விரதம் இருப்பது உடல் நலத்திற்கு மட்டுமல்லாது மன வலிமையை வளர்க்கவும் உதவும். இந்த ஒரு மாதத்தை இறை உணர்வுடன் சிரத்தையாய்க் கழித்தால் அதனால் வரும் உன்னத குணங்களும், உடல் மற்றும் மன நலன்களும் நம் வாழ்நாள் முழுவதும் நம்முடனிருக்கும். இந்த வாழ்க்கையை சிறப்பாய் வாழவும், நம் குறிக்கோள்களை நோக்கிய பயணத்தை விரைவுபடுத்தவும் மார்கழி நமக்குத் துணை செய்யும். பக்தி மார்க்கத்திற்கு வழிகாட்டும் மாதமாகவும், வீடுபேறு எனும் மோட்சத்தினை அடைய உதவும் மாதமாகவும் முன்னோர் கருதியதாலேயே இதனை “பீடுடைய மாதம்’ என்றனர்.

Source…..– என்.பி. ஹரிணி  in http://www.dinamani.com

Natarajan

” ‘If you have the passion to start something, do it immediately. Don’t wait for tomorrow.’…Says P.C.Musthafa, from Wayanad Kerala…

NatarajanLeave a comment

‘When we became a Rs 100 crore company in October, we celebrated in grand scale. We have grown from producing 10 packets a day in 2005, with just my cousin managing the kitchen, to 50,000 packets a day with 1,100 employees in 10 years.’

‘If you have the passion to start something, do it immediately. Don’t wait for tomorrow.’

Shobha Warrier/Rediff.com listens to P C Musthafa’s incredibly inspiring story.

This is the story of a 42-year-old man from a remote village in Wayanad, Kerala. His father was a coolie. His mother never went to school.

This is the story of a man who failed in Class 6, but went on to join the Regional Engineering College (now the National Institute of Technology), Calicut and the Indian Institute of Management-Bangalore.

This is the story of a man who decided to become an entrepreneur and employ people from rural India.

Today, fresh idli and dosa batter made by P C Mustafa’s company ID Fresh reaches homes in Bengaluru, Chennai, Pune, Mumbai, Delhi, Hyderabad, Mangaluru and even Dubai.

Childhood in Wayanad

I grew up in a small village called Chennalode near Kalpatta in Wayanad.

The village was so remote that we had only a primary school. It had no roads or electricity. We had to walk at least four kilometres to go to high school so most of the kids dropped out after primary school.

My father Ahmed stopped studying after Class 4 and worked as a coolie on a coffee plantation. My mother Fathima never went to school.

I am the eldest and I have three younger sisters.

Failing in Class 6

I was not interested in studies. After school every day, and on weekends, I preferred helping my father, a daily wage worker, instead of doing homework or studying.

There was no question of opening the books at night as there was no electricity at home, only kerosene lamps.

Though I was below average in all other subjects, I was good at mathematics. After I failed in Class 6 I lost interest in going to school.

A school master steps in

My father asked me to join him as a daily wage worker. My maths teacher, Mathew Sir, didn’t like my dropping out of school one bit. He spoke to my father who agreed to give me one more chance.

Mathew Sir asked me a question, ‘Do you want to be a coolie or a teacher?’ I looked at him and could see the difference between my father and my teacher. ‘Sir,’ I answered, ‘I want to be a teacher like you.’

When I went back to school, I had to sit with my juniors. All my friends were in a higher class. I felt so humiliated that I became attentive in class.

I was very weak in both English and Hindi. Seeing me struggle, Mathew Sir helped me after school.

From a failure to a topper

Sir’s help worked. I came first in the Class 7, surprising all the teachers. There was no looking back after that.

I stood first in the school in Class 10.

In those days, I had only one ambition: I wanted to be a maths teacher like Mathew Sir. He was my role model.

From a village to a city

Till I completed Class 10, I had not stepped out of Wayanad. For college (junior college was known as pre-degree those days), I had to go to Kozhikode (Calicut). My father didn’t have a problem but didn’t have any money to fund my education.

I got admission at the Farooq College in Kozhikode where my father’s friend, who had suggested I study further, arranged for a free meal scheme in the college charity hostel. I was one of the 15 students who were offered free stay and food, as we could not afford to pay.

There were four hostels in the college and we had to go to different hostels for breakfast, lunch and dinner as we were on charity.

Naturally, other students looked at us with disdain. That upset me. It was like we were eating somebody else’s food. Some students made fun of us. It was not a pleasant experience, but I had to swallow the humiliation for the sake of my education.

Looking back, I feel the college management did a great job by taking care of poor students like us.

Coming from a village, I was very weak in English. It was a big handicap in college where all the lectures were in English. A good friend of mine used to translate everything for my benefit. I also worked extremely hard and felt even more motivated when I scored good marks.

Engineering at REC, Calicut

I wrote the engineering entrance exam after my college and was ranked No 63 in the state. I got admission at the Regional Engineering College (now the National Institute of Technology).

When I look back, I feel three factors helped me.

I had the potential as I was good in Maths. I was a hard worker. And the third and most important reason was that God was with me.

I was very lucky to have secured such a good rank. I got the opportunity to study what I really liked — computer science. There was no one to guide me in those days except God Almighty.

Life was not that bad at REC. I got a scholarship and also took a student’s loan. I didn’t have to pay any tuition fees and only had to take care of the hostel fees. That was a big relief. Unlike other students, I had to be very careful about spending money, but that was okay.

I had no dreams to be an entrepreneur then. I wanted to be a well-known engineer. I worked hard and did well in studies. When I graduated in 1995, I got placed at Manhattan Associates, an Indian start-up in the US.

First flight

After a few days of working at the start-up in Bangalore, I got an offer from Motorola. It was a dream offer for a person from a remote village in Wayanad. After working for a short period in Bangalore, I was sent to Ireland.

As a young boy, I stepped out of Wayanad for the first time to study in a college. Now, for the first time in my life, I boarded a flight and went out of the country.

The flight took off at 6.30 pm. I looked down and saw Bangalore. I will never be able to forget the image: The aerial view of Bangalore.

Missing India

Though I loved Ireland and the Irish people, I missed my people and country a lot. I also missed Indian food, as there were no Indian restaurants there. I was used to praying five times a day, which I found difficult to do there.

After three months, I got a very good offer from CitiBank. I jumped at it and moved to Dubai. In 1996, a salary in lakhs was quite something. The first thing I did after I paid off my loan was to send Rs 1 lakh in cash to my father through a friend. I was told he cried seeing so much cash in a bag sent by his son.

He paid off his debts and started planning my sister’s wedding. One of my sisters had dropped out after school, but the others went to college. In 2000, I also got married.

A home for his parents

Soon, I built a house for my parents in our village. The people in my village, who had seen me as a small child, could not believe the change in my life. Many kids in my village now look up to me. They also dream of achieving something big in life.

From Dubai to India

In 2003, after having lived in Dubai for so long, I decided to return to India. There were three reasons for the decision.

I wanted to come back and spend time with my parents.

I wanted to study further. Though I had a very good GATE score, I couldn’t study after my engineering due to financial constraints. After working for a few years, I decided to study business administration.

The third reason was that I wanted to give something back to society.

There are so many smart youngsters in our villages who are not getting a good break in life. I wanted to give them that opportunity so that they too could come up in life. And the best way to help them, I thought, was by providing them with jobs. In order to do that, I had to be an entrepreneur.

Quitting a well paying job

It was one of the toughest decision I have ever made.

My father was horrified. So was my wife’s family. But one person supported me wholeheartedly, my cousin Nasser. As did my wife.

I am very close to my maternal cousins. We grew up together. They also came from very poor families. Unlike me, they didn’t go for higher studies.

Nasser ran away from home to Bangalore where he started a small kirana store. He gave me the courage to listen to my heart. He said, ‘If it does not work out, you can go back to work anytime. Quitting the job was the end of the world. But you shouldn’t feel that you didn’t try to do what you wanted to.’

The funny thing was I knew I wanted to do something but had no idea what it would be. I came to back to India with a savings of Rs 15 lakh (Rs 1.5 million).

Idlis and dosas

I met with my first objective by going to my village every weekend to be with my parents.

Instead of studying technology, I decided to do an MBA as I found management more interesting. I gave the CAT exam and got admission at IIM-Bangalore.

Even while studying at IIM-B, I would constantly discuss business plans with my cousins.

Shamsuddin, one of my cousins, had seen dosa batter being sold in plastic bags tied with a rubber band in nearby stores and suggested we make and supply dosa batter. That was an Aha! moment. I decided to invest Rs 25,000 and start a company immediately.

Five of us cousins — Nasser, Shamsu, Jaffer, Naushad and me — decided to join hands. The partnership was such that I had 50 per cent share in the company and the other 50 per cent was with the four of them.

We found a small place of around 550 square feet and started with two grinders, a mixer and a sealing machine.

ID is identity, not idli dosa

We were discussing names when a cousin suggested ID for idli dosa. We named the venture ID Fresh as we planned to supply fresh dosa and idli batter.

Our initial target were 20 stores in the neighbouring area. If we were able to sell 100 packets a day in six months, I would invest more and buy more machines.

We didn’t employ anyone; my cousin was in charge. We started very small with just 10 packets a day. Initially, the shopkeepers were not willing to keep a new brand. So we gave them a special offer — cash after sales.

When the customers asked for ID repeatedly, other stores also wanted to stock our product. But we stuck to the first 20 stores and waited to touch the 100 packet figure. By the ninth month, we were selling an average of 100 packets a day.

Making profits from day one

The best part of our venture was that we were making profits from day one. None of us took any salary initially. After paying the rent of Rs 500 and crossing off the expenditure of buying rice, dal, etc, our profit was Rs 400 in the first month.

Once we reached the target of 100 packets, I decided to invest Rs 6 lakh (Rs 600,000) and move to a bigger kitchen of 800 sq ft with 2,000 kg capacity, which is 2,000 packets with 15 wet grinders.

Nasser was handling the kitchen alone so we employed five people, all of whom were our relatives.

Joining as the CEO

In 2007, I got my MBA and officially joined as the CEO in charge of marketing and finance. Till then, I was only remotely participating in the operation along with my cousins.

In two years, we increased the capacity to 3,500 kg a day. The number of stores we partnered with increased to 300, 400. We now had 30 employees working for us. We were operating our kitchen in a residential area till then.

As the demand increased, we decided to have a proper manufacturing plant in an industrial area. We were making a decent 10 to 12 per cent profit every month.

In 2008, I invested another Rs 40 lakh (Rs 4 million) and bought a 2,500 sq ft shed in the Hoskote Industrial Area. We imported five large wet grinders from America and customised them to fit our requirements.

In 2008, we added parathas to our list of products. We will soon introduce vada batter and also rava idli batter.

At ID Fresh, we only deal with natural fresh food. We do not add any preservatives to any of our products.

Expanding operations

In 2012, we expanded to other cities like Chennai, Mangaluru, Mumbai, Pune and Hyderabad. My friends and relatives joined me to take ID Fresh to the next level. We follow a partnership model in other cities, with a local manufacturing plant in each city. Each partner becomes a shareholder in the parent company.

In 2013, we started our operations in Dubai. We see the maximum demand for dosa batter in Dubai and are not able to match the demand.

Our experience in Bangalore helped us. We use the same raw materials, the same manufacturing process and the same business model everywhere. Expanding to other cities was a bit tough though, since we are not locally present there.

We are not looking at any other international market right now. India is such a huge market and we have so much to explore.

Rs 100 crore company

Today, we produce around 50,000 kg in our plant. The total investment must be around Rs 4 crore (Rs 40 million) and our revenue is Rs 100 crore (Rs 1 billion).

When we became a Rs 100 crore company in October 2015, we celebrated in grand scale. We have grown from producing 10 packets a day in 2005, with just my cousin managing the kitchen, to 50,000 packets a day with 1,100 employees in 10 years.

Employs only youngsters from rural areas

When I recruit someone, I ensure he is from a rural area. He has to be smart, honest and committed. Those who work in the plant make around Rs 40,000 a month.

Biggest challenge

The biggest challenge any start-up faces is getting the right people, the right team. I was lucky to have my cousins with me.

But balancing work and personal life is by far the toughest challenge.

Future plans

My aim is to make ID the most popular and trusted brand in the fresh food segment and make it Rs 1,000 crore (Rs 10 billion) company in the next five to six years.

By then, I am sure we will be able to employ at least 5,000 people.

Advice to aspiring entrepreneurs

If you have the passion to start something, do it immediately. Don’t wait for tomorrow. I had the passion to be an entrepreneur, but it took me a few years make that decision. I still regret the delay. I wish I had started five years earlier.

My words may sound like management jargon, but it is very important to maintain the quality of the product to be successful.

The three things that worked for us were that we were in the right city with the right product at the right time.

Photographs: Courtesy ID Fresh

Source…..Shobha Warrier in http://www.rediff.com

Natarajan

 

“படித்தேன் , பகர்கிறேன் உங்களுடன்… பெருமை நிறைந்த மார்கழி மாதப் பிறப்பு…! “

NatarajanLeave a comment

பெருமை நிறைந்த மார்கழி மாதப் பிறப்பு…!
மாதங்களில் மிகவும் உயர்ந்தது மார்கழி என்பார்கள்.
அதனால்தான், ‘மாதங்களில் நான் மார்கழியாக இருக்கிறேன்!’
என்று ஸ்ரீகிருஷ்ணனே கூறியிருக்கிறார்.
மேலும் அவரே, கீதையில் “மார்கழி மாதத்தை தேவர்களின் மாதம்” என்று சொல்கிறார்.
அத்தனை சிறப்புகள் வாய்ந்தது இந்த மார்கழி மாதம்.
அதிகாலை எழுந்து கோலம் இட்டு அதில் சாணத்தால் பிள்ளையார் பிடித்து வைத்து கோலத்தை பூக்களால் அலங்கரித்து மார்கழியை வரவேற்கிறோம்.
‘பீடு’ என்றால் ‘பெருமை’ என்று பொருள். பெருமை நிறைந்த மாதம் என்பதே மருவி ‘பீடை’ என்றானது.
அதுவரை இருந்த எல்லா கஷ்டங்களும் நீங்கி வரும் தைத் திங்களில் இருந்து புது வாழ்க்கை அமைய வேண்டும் என பிரார்த்திக்கப்படும் மாதமும் இது தான்.
மார்கழி முப்பது நாட்களும் பாவை விரதம் இருந்து தானே ஆண்டாள் அந்த பெருமாளையே மணாளனாகக் கொண்டாள்.
இதிலிருந்தே அந்த மாதத்தின் பெருமையை உணரலாம்.
விடியற்காலையில் இருந்தே, ஆலயங்களில் வழிபாடுகள் தொடங்கிவிடும்.
அதுபோலவே பல ஆலயங்களில் திருப்பள்ளி எழுச்சி பூஜை தொடங்கி விடும்.
மார்கழி மாதத்தில் கோலத்தில் பூ வைப்பதற்கும், சாணத்தால் பிள்ளையார் பிடித்து வைப்பதற்கும் முன்னோர்கள் காரணங்கள் சொல்லிச் சென்றுள்ளனர்.
பூ வைப்பது ஏன் ?
அக்காலத்தில், திருமணத் தரகர்களோ, மாப்பிள்ளை – பெண் தேவை என்பதற்காக வெளியிடப்படும் கல்யாண விளம்பரங்களோ கிடையாது.
எந்த வீட்டில் பெண் அல்லது பிள்ளை திருமணத்துக்குத் தயாராக இருக்கிறார்களோ,
அந்த வீட்டின் வாயிலில் மட்டும் கோலத்தின் மேல் பூசணிப் பூ வைப்பார்கள்.
ஒட்டு மொத்தமாக எல்லா வீடுகளிலும் வைக்க மாட்டார்கள்.
மார்கழி மாத அதிகாலையில் வீதி பஜனையில் வருபவர்களின் பார்வையில் இந்தப் பூக்கள் தென்படும்.
விவரத்தைப் புரிந்து கொள்வார்கள். தை மாதம் பிறந்த உடனே பேசி, கல்யாணத்தை முடிப்பார்கள்.
இதன் காரணமாகவே மார்கழி மாதத்தில் வீட்டு வாயிலில் இருக்கும் கோலத்தில் பூக்களை வைத்தார்கள்.
அது போலவே மார்கழி மாதத்தில் பல புராதன நிகழ்வுகளும் நடந்துள்ளன.
மகாபாரத யுத்தம் மார்கழி மாதத்தில் நடைபெற்றதாக இதிகாசம் கூறுகிறது.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஆண்டாள் நாள்தோறும் வைகறையில் எழுந்து ,
{ஒவ்வொரு பாசுரமாகப் பாடி, திருமாலை திருப்பாவையால் திருவடித் தொழுது, திருமணம் புரிந்ததும் மார்கழி மாதம்}
என்னும் சிறப்பு மிக்க மார்கழி மாதத்தில் தான்.
இவ்வாறு பல மகத்துவத்தை தன்னுள் அடக்கி வைத்துள்ளது மார்கழி மாதம்.
சிதம்பரத்தில் மார்கழி மாதத்தில் நடைபெறும் ஆருத்ரா தரிசனமும், ஸ்ரீரங்கத்தில் நடைபெறும் வைகுண்ட ஏகாதசியும் மிக முக்கியமான விசேஷங்களுள் ஒன்று.

ஆன்மிக மலர்ச்சிக்கு சிறந்த மாதமாக கருதப்படும் இந்த
{மார்கழி மாதத்தில்} இறைவனை எண்ணத்தால் துதித்துப் போற்றுங்கள்…..
அனைத்து செல்வங்களையும் பெறுங்கள்…..
மார்கழி மாதம் அதிகாலை எழுந்து ஏன் கோலம் போட வேண்டும்?
இந்த மாதத்தில்தான் சூரியன் தட்சிணாயணத்திலிருந்து உத்தராயணத்திற்கு நகர்கிறான்.
அதாவது டிசம்பர் முதல் மே வரை சூரியன் தெற்கிலிருந்து வடக்கிற்கும்,
ஜுன் மாதத்திலிருந்து நவம்பர் வரை வடக்கிலிருந்து தெற்கு நோக்கியும் நகர்கிறான்.
சூரியனின் ஓட்டத்தில் இந்த மாற்றம் நிகழும்போது,
பூமியினுடைய சக்தி சூழ்நிலையிலும் பல மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன.
குறிப்பிட்ட விதத்தில் கோலம் இடுவதன் மூலம் அந்தச் சக்தியை நம் வீட்டிற்குள் கிரகித்துக் கொள்ள முடியும்.
இதனை நீங்கள் விஞ்ஞானப்பூர்வமாக செய்தால் உங்களுக்கு நிச்சயம் பலன் கிடைக்கும்.
குறிப்பாக பூமத்திய ரேகையிலிருந்து 32 டிகிரி அட்சரேகையில் (Latitude) பெரிய மாற்றங்கள் நடைபெறுகின்றன.
தமிழ்நாடு, ஆந்திரா, கர்நாடகா போன்ற மாநிலங்கள் இந்தப் பரப்பில்தான் உள்ளன.
இந்த மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றபோது அதனை பயன்படுத்திக் கொள்ள பல கருவிகள் உருவாக்கப்பட்டன.
யோக முறைகளிலும் பலவிதமான பயிற்சிகள் வகுக்கப்பட்டுள்ளது. நீங்கள் மஹாபாரதக் கதை கேட்டிருப்பீர்கள்.
அதில் பீஷ்மர், தன் உடலில் அத்தனை அம்புகள் ஏறியிருந்தாலும் தன் உயிரை உத்தராயணத்தில் தான் துறக்க வேண்டும் என்று விடாமல் பிடித்து வைத்திருந்தது உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கும்.
உத்தராயணத்தில் உடலை நீத்தால் முக்தி கிடைக்கும் என்னும் நம்பிக்கையே இதற்குக் காரணம்.
எனவே முக்தி நோக்கிலுள்ள மக்களுக்கு மார்கழியில் தொடங்கும் உத்தராயணம் முக்கியமானதாக இருக்கிறது.
எனவே சூரியனின் போக்கில் மாற்றங்கள் நிகழும் போதும், பூமிக்கும் சூரியனுக்குமான தொடர்பில் மாற்றங்கள் ஏற்படும்போதும்,
தேவையான { அறிவு, ஞானம் } இருந்தால், அப்போது ஏற்படும் சக்தி சூழ்நிலையை, நமக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியும்.
{ அதில் ஒன்று தான் கோலம் இடுவதும். }
குறிப்பிட்ட விதத்தில் கோலம் இடுவதன் மூலம் அந்தச் சக்தியை நம் வீட்டிற்குள் கிரகித்துக் கொள்ள முடியும்.
இதனை நீங்கள் விஞ்ஞானப் பூர்வமாக செய்தால் உங்களுக்கு நிச்சயம் பலன் கிடைக்கும்.
உங்களுக்கும், உங்கள் வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கும், உங்கள் வீட்டு சூழ்நிலைக்கும் நன்மையைக் கொண்டு வர முடியும்.
இந்த மாதத்தில் அதற்கான வாய்ப்பு மிகத் தீவிரமாக உள்ளது…

Source….input from a friend of mine…

Natarajan

Message For the Day… ” Good and Noble action is Authentic Worship{Pooja} …”

NatarajanLeave a comment

The inborn desires and mental impressions (samskaras) make or mar the individual (jivi); they are the steps that take all individual souls to the goal. Samskaras make the individual wade through loss and grief. Only through good mental tendencies you can attain the Lord. So every individual has to be wholly engaged in good actions (sath-karmas).Good and noble action is authentic worship (puja). It is the best form of remembering the Lord. It is the highest devotional song. It spreads love, without distinction and difference. It is service done as the duty of the individual. Be engaged in such noble actions (karmas). Revel uninterruptedly in the thought of the Lord. This is the royal road to the goal you have to reach.

Sathya Sai Baba

” The Chennai Flood Happened Due to a Complete Lack of Urban Planning…”

NatarajanLeave a comment

Views of an Urban Planner and Architect  …” My View ” Column in http://www.the better india .com

Natarajan

After Chennai’s recent catastrophic floods, the one question that looms large is – ‘could proper urban planning have prevented such a disaster?’ My answer to that question is certainly ‘yes’.

The way our cities are planned has got a lot to do with inviting or avoiding such disasters. Chennai floods underline the importance of adhering to the fundamental urban planning principles, when we design our cities. Being an architect and an urban planner, I can’t over-emphasise this point enough.

Anil  Bhaskaran , Urban Planner and Architect

But before discussing about the kind of planning that should have been done in a city like Chennai, we must understand what the architecture of any ideal city should be like.

Chennai city planning

Photo Credit: ReflectedSerendipity/Flickr

Let us first look at the birth and growth pattern of a city, which is almost like a living human body. It is born, lives for a certain period of time, and then dies. Like a group of cells come together to form a human body, a group of people come together to form a city. Thus, any city must grow to its limit, attain maturity, cease to grow and eventually perish. It can function to the peak of its efficiency only for a limited period of time, after which it should be allowed to die its natural death. Adding newer parts to an old city is almost like transplanting new organs in the body of an old living organism. It distorts the fundamental body mechanism.

This leads us to the question – ‘what can we do to prevent the distortion of our cities like Chennai, and to prevent disasters like the recent floods?’ Here are three basic points that must be kept in mind:

1. A city must be designed for a specific number of people.

Chennai city planning

Photo Credit: Jared Smith/Flickr

As and when the limit is attained, newer cities should be designed and built. And this should be a continuous process. This is quite similar to the situation of a living being, who on achieving maturity, allows the next generation to come into existence through the method of reproduction.

2. We need to limit the migration from villages to cities.

Chennai city planning

Photo Credit: snotch/Flickr

Chennai is a classic example of this problem. However, the solution cannot be achieved by promulgating any law. Instead, we need to enhance the quality of life in our villages. This will require a change in the existing mindsets and policies.

3. A city should be walkable.

Chennai city planning

Photo Credit: Andrea/Flickr

On further analysis, one comes across another important element of city planning – Every city should be walkable, horizontally and vertically. This leads to the reduction in the amount of energy spent while commuting. Ideally, one should be able to walk from the outermost ring, to the centre of a city within twenty minutes.

Traditionally, cities were planned and built based on the principles mentioned above. Cities like Rome, Paris, Florence, Jaipur and Jaisalmer are all good examples of how well the city planners of the past understood these fundamentals and applied them prudently in the creation of their cities. But on comparing those with present-day cities like New York, Tokyo, Mumbai or Chennai — there is clearly a striking contrast.

But then, what is wrong with Indian cities like Chennai, which is a mix of the old and contemporary? Fundamentally, it is the unlimited growth that destroys the order in such cities beyond repair. In a human body, unlimited growth is considered cancerous. A city is no exception to this rule.

Chennai must accommodate the natural contours, slopes and drains, in its plan. One of the best ways of planning a water front city is to ensure that all the main streets are running perpendicular to the coast line. This will allow easy passage of excess rain water into the sea. A good example of such planning is the city of Minneapolis that sits on the banks of the Mississippi river.

Looking at the enormity of the problem in Chennai, the solutions have to be implemented at a large scale too! We need to take some hard steps here, such as:

Chennai city planning

1. Gravity drains should be created, taking into account the natural slopes of the terrain and quantum of water to be handled.
2. Existing natural drains and rivers should be de-silted and widened.
3. Low-lying areas should be spared of construction (have some mercy!). In some cases, dikes have to be built around them to protect such areas from flooding.

But in the end, we must remember that prevention is better than cure. We must plan, form and take care of our cities like we do our homes.

Netherlands, a country that has more than sixty percent of its land below sea level, has been taking some pioneering steps in the direction of water management and hydrology. The country has taught itself how to live with water, rather than fight it. In the recent years, it has been consistently voted as one of the top ten happiest countries in the world to live in. If they can top in happiness quotient, in spite of their problems with water management, so can we. What is needed is the will to face the challenges and solve the problems objectively and scientifically.

– Anil Bhaskaran

Anil Bhaskaran is an Urban Planner and Architect, and the MD of IDEA Centre Architects, Bangalore.

Source….www.the betterindia.com

Natarajan

Message for the Day….” God is your Protector…”

NatarajanLeave a comment

While struggling in the spiritual field, take on the Lord Himself as your protector. To instill courage in the child, the mother persuades it to walk a few steps and turns about, but she will never allow it to fall. If the child falters and is about to lose balance, she hurries from behind and catches it before it falls. The Lord too has His eyes fixed on the individual (jivi). He has in His hand the string of the kite, which is humanity. Sometimes He may give it a pull or push to loosen the hold; but whatever He does, be confident and carefree, for He is holding that string. This faith will harden into an innate desire (samskara) and will fill you with the essence of love (prema-rasa). The string is the bond of love and grace. You are the kite, bound to the Lord. Earn auspicious merit so the bond of love and grace is firm and grows.

Sathya Sai Baba

” நிமிடக் கட்டுரை – சென்னையைப் பாதுகாத்த பக்கிங்காம்…”

NatarajanLeave a comment

சென்னையின் கால்வாய்களையும் ஆறுகளையும் இணைத்துச் சமன்படுத்திவந்த பக்கிங்காம் கால்வாய் மட்டும் உயிர்ப் போடு இருந்திருந்தால் சென்னை இன்று நீரில் தத்தளித்திருக்காது.

1801-ல் வெளிவந்த மெட்ராஸ் கெஜட் அறிவிப்பின்படி சென்னையைச் சுற்றியுள்ள ஓடைகளை இணைக்க எண்ணூரிலிருந்து சென்னை வரை ஒரு கால்வாய் கட்டத் திட்டமிடப்பட்டது. பிறகு ஆந்திராவின் காக்கிநாடா பகுதியிலிருந்து தமிழகத்தின் விழுப்புரம் வரை பறந்து விரிந்த மிக நீண்ட கால்வாயாக அது கட்டப்பட்டது. இன்று சென்னையை முட்டித்தள்ளும் ஆறுகளும் ஏரிகளும் அன்று பக்கிங்காம் கால்வாய்க்குக் கட்டுப்பட்டிருந்தன. உதாரணத்துக்கு, கூவத்தையும் அடையாறையும் இணைக்கும் ஆற்று வழிப்பாதை இருந்தது.

கோதாவரி ஆற்றோடும் கிருஷ்ணா நதியோடும் கைகோத்த இந்த பக்கிங்காம் கால்வாயில் 1890-களில் வணிகப்பொருட்களை உற்சாகமாகப் பல படகுகள் சுமந்து சென்றன என்று ‘இந்தியன் பால்ம்’ என்னும் புத்தகத்தில் பால் ஹைலாந்த் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஆனால் பின்னாளில் எதிர்பாராத வெள்ளத்தினாலும் வறட்சியினாலும் பக்கிங்காம் கால்வாய் வழி வணிகம் தடைபட்டுப்போனது என்பது தெரியவருகிறது.

இதேபோன்று, சென்னையின் மழை நிலவரம் குறித்து 64 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து நடத்தப்பட்ட ஆய்வின் விவரங்களை 1832-ல் வெளியிட்டார் ஆர்தர் காட்டன். இதன்படி சென்னையில் மழை வரத்து சீராக இல்லாமல் ஏற்றம் இறக்கத்தோடு மாறி மாறிப் பொழிவதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். 1827-ல் 88.41 அங்குலம் வரை சென்னையில் மழை பொழிந்திருக்கிறது. ஆனால் 1831-ல் 44.35 அங்குலமாக அது குறைந்திருக்கிறது. 1832-ல் வெறும் 18.45 அங்குலம் மட்டுமே பொழிந்திருக்கிறது. அடுத்த ஆண்டில் 37.11 அங்குலமாகத் திடீரெனப் பெருகியிருக்கிறது.

இவ்வாறாகச் சென்னையின் மழை நிலவரம் ஏற்ற இறக்கத்தோடு இருப்பதால் இப்பகுதிக்கான நீர் மேலாண்மை கண்ணும் கருத்துமாகத் திட்டமிடப்பட வேண்டும் என தன் அறிக்கையில் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். சென்னையின் நீர் மேலாண்மையில் பக்கிங்காம் கால்வாய் முக்கியப் பங்குவகித்தது என்பதற்கான பதிவுகளும் காணப்படுகின்றன. பழுதடையாமல் இருந்தவரை கொள்திறன் ஒரு நொடிக்கு 5,600 கன அடி நீரைக் கொள்திறனாகக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் சென்னையின் ஏரிகளுக்கும் பிற நீர்நிலைகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டவுடன் பக்கிங்காம் கால்வாய்க் கான முக்கியத்துவமும் மறைந்துபோனது. 1900 மே 10-ல் வெளியான

`தி இந்து’ ஆங்கில நாளிதழின் கட்டுரை ஒன்றில் இது துல்லியமாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டிருக்கிறது. நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு பக்கிங்காமின் அருமை அறிந்து மீண்டும் காக்கிநாடா முதல் புதுச்சேரி வரை அதன் நீர் படுகையைச் செப்பனிட்டு தேசிய நீர்வழிப் பாதையை அமைக்க 2008-ல் திட்டமிடப்பட்டது. ஆனால் இன்றுவரை இந்தக் கனவுத் திட்டம் மெய்ப்படவில்லை. சென்னையின் இன்றைய அவல நிலையைப் பார்த்த பிறகாவது விடிவு காலம் பிறக்குமா?

– ‘தி பிஸினஸ் லைன்’
தமிழில் சுருக்கமாக: ம. சுசித்ரா

Source….ஜி. நாகா ஸ்ரீதர்….www.tamil.thehindu.com

Natarajan

” இப்போது சொல்லுங்கள், அடையாறு ஆறா, சாக்கடையா?…”

NatarajanLeave a comment

சற்று ஆறுதலாக இருக்கிறது. மறைமலையடிகள் பாலத்தைக் கடக்கும்போதெல்லாம் மக்கள் ஆர்வமாகப் பார்த்துச் சொல்கிறார்கள்: “அடையாத்துல எவ்ளோ தண்ணீ!”

சென்னையில் மூன்று ஆறுகள் ஓடுகின்றன. அடையாறு, கூவமாறு, கொசஸ்தலையாறு. ஏராளமான கால்வாய்கள் குறுக்கிலும் நெடுக்கிலும் வெட்டுகின்றன. ஆனால், சென்னைவாசிகளுக்கு சாலையில் எந்த நீர்நிலை குறுக் கிட்டாலும் அதற்கு ஒரே பெயர்தான். கூவம். அதுவும் ஆற்றின் பெயராக விளிக்கப்படுவது இல்லை. சாக்கடைக்கான மறுபெயர்.

ஆறு அமைதியாக ஓடும்போது ஆறாக அதை நாம் பார்ப்பதில்லை. அது தன் இயல்பைக் கொஞ்சம் ஆவே சமாக வெளிப்படுத்தும்போது அதன் பெயரைச் சரியாக உச்சரிக்கிறோம்: ஆறு.

வெள்ளத்துக்கான அடிப்படைக் காரணம்

பத்து நாட்கள் கழித்தும் சென்னை வெள்ளத்துக்கான அடிப்படைக் காரணம் தொடர்பான விவாதங்கள் முடிந்த பாடில்லை. செம்பரம்பாக்கம் ஏரியில் நொடிக்கு 30,000 கனஅடி தண்ணீர் திறந்துவிடப்பட்டதைப் பற்றியும் ஆற்றங் கரையோரத்தில் உள்ள குடியிருப்புகளைச் சுட்டியுமே பெரும்பாலான விவாதங்கள் போகின்றன.

மனித நாகரிகத்தின் வளர்ச்சியே நதிக்கரையை ஒட்டி அமைந்ததுதான். ஆற்றங்கரையோரத்தில் வீடுகள் இருப் பதைப் பிரச்சினை என்று கூறுவது, கடற்கரையோரத்தில் கடலோடிகளுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லை என்று பேசுவதற்குச் சமமானது. நீர் எங்கேயோ பிழைப்பு அங்கே, வாழ்வும் அங்கே.

அகண்ட காவிரி முக்கொம்புக்கு வரும்போது கடல்போலக் காட்சி தரும். சர்வ சாதாரணமாக ஆற்றில் நொடிக்கு 4 லட்சம் கன அடிகள் போகும். இருபுறங்களிலும் குடியிருப்புகள் உண்டு. மன்னார்குடியில் காவிரியின் கிளைநதியான பாமணியாற்றங்கரையில் வரிசையாக வீடுகள் அமைந்த தெரு சஞ்சீவிராயன்கோயில் தெரு. வீடுகளின் கொல்லைப்புற வாசலைக் கடந்து பத்தடி எடுத்துவைத்தால், ஆறு. எவ்வளவு வெள்ளம் போனாலும் கொல்லை வாசலை நீர் தொட்டதில்லை. பிரச்சினை ஆற்றை ஒட்டி வாழ்தலில் அல்ல. ஆற்றில் ஓடும் தண்ணீரின் அளவிலும் அல்ல. ஆறு ஆறாக இருக்கிறதா என்பதில் இருக்கிறது; நீளம், அகலம், ஆழம் எல்லாவற்றிலும். குறிப்பாக, கரைகள் எப்படி இருக்கின்றன என்பதில் இருக்கிறது.

கரை என்று ஒன்று இருக்கிறதா?

மழை நாட்களில் காவிரிக் கரையோரக் கிராமங்களைக் கதிகலங்க வைக்கும் சொல் கரையுடைப்பு. ஆறு தூர்வாரப்பட்டு, இரு மருங்கிலும் குவிக்கப்படும் மண்தான் கரை. இது பிற்காலத்தில் உருவான முறை என்று சொல்வார் இயற்கை வேளாண் விஞ்ஞானி நம்மாழ்வார். “அந்தக் காலத்துல ஆறு-குளங்களைத் தோண்டினா மண்ணை எடுத்து ஊருக்குள்ள போடுவாங்க. ஊருங்கிறதே அப்படிதான் உருவானுச்சு. ஒருகட்டத்துக்கு மேல ஊருக்குள்ள மண்ணு போடுற பழக்கம் போயி கரையை ஒட்டியே குவிக்குற பழக்கமாயிடுச்சு” என்பார்.

இப்படி உருவான மேடு-பள்ளம்தான் புதிய வார்த்தைகளை உருவாக்கின என்பார் பேராசிரியர் தங்க.ஜெயராமன். “ஊரில் மேடாகப்பட்ட பகுதியில் மேட்டுக்குடிகள் வசிக்கும் இடம் நத்தம். மேடாக்கப்படாத இடம், இன்னும் சொல்லப்போனால், ஒருபுறம் மேடாக்கப்பட்டதால், மறுபுறம் பள்ளமாகும் பகுதி பள்ளக்கால்; ஊரில் இடம் கிடைக்காத, சாதி/பொருளாதாரரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கான வசிப்பிடமாக அது மாறிவிட்டது” என்பார் ஜெயராமன்.

வெள்ளம் பொங்கும்போது இயல்பாகவே பள்ளத்தை யொட்டிய கரையில் அழுத்தம் அதிகம் இருக்கும். போதாக் குறைக்கு, இந்தப் பக்கமுள்ளவர்கள் எங்கே தம் பக்கக் கரை உடைத்துவிடுமோ என்ற அச்சத்தில், அந்தப் பக்கக் கரையைத் தட்டிவிடும்போது அங்கே கரையுடைப்பு நடக்கும்.

இயற்கையாகவோ, செயற்கையாகவோ இப்படிக் கரை உடைத்துக்கொள்ளாமல் இருக்க, ராக்கண் விழித்து கண் காணிப்பதும் ஆயிரக் கணக்கில் மண் மூட்டைகள் தயாரித்து கரையைப் பலப்படுத்துவதும் கிராமங்களில் இன்றைக்கும் நடைமுறையில் உள்ள வழக்கங்களில் ஒன்று.

ஆக, ஆதிக் கரைகளும் இன்றைய கரைகளும் ஒன்றல்ல. கிராமத்துக் கரைகளும், நகரத்துக் கரைகளும் ஒன்றல்ல. பொதுவாக, இன்றைய காலகட்டத்துக்கு, விவசாயம் இல்லாத பகுதிகளில் ஆற்றின் இருமருங்கிலும் வலுவான கான்கிரீட் சுவர்களை அமைத்து, வருஷா வருஷம் தூர்வாரி, அகழும் மண்ணை கான்கிரீட் கரைகளுக்கு அப்பால் போடுவதே உத்தமமான வழி.

கரையா, அப்படியென்றால்?

சென்னை வெள்ளம் தொடர்பான விவாதங்களில் ஒரு முக்கியமான விஷயம் விடுபடுவதாகத் தோன்றுகிறது. சென்னையில் ஆறுகளுக்குக் கரைகளே கிடையாது பல இடங்களில். அடையாற்றங்கரையோரத்தில் பல இடங்களில் கரையும் தரையும் ஒன்று. காவிரியில் வெள்ள நாட்களில் பொதுப்பணித் துறை லஸ்கர்கள் லட்சக் கணக்கில் மண் மூட்டைகளைத் தயாரித்து கரைகளை வலுப்படுத்துவது இன்றைக்கும் வழக்கத்தில் இருக்கிறது. அடையாற்றில் வெள்ளத்தின்போது அப்படியான செயல்பாடுகளையெல்லாம் ஒரு இடத்தில்கூடக் காணோமே ஏன்? அடிப்படை ஒன்றுதான். அரசே சென்னையின் ஆறுகளை ஆறுகளாக மதிப்பதில்லை.

வெட்கக்கேடு அரசியல்

சுமார் 70 லட்சம் மக்கள்தொகையைக் கொண்ட சென்னையில் இதுவரை 5.87 லட்சம் குடியிருப்புகளுக்கே கழிவுநீர் வெளியேற்ற வசதி செய்து தரப்பட்டிருக்கிறது. இன்னும் 15% குடியிருப்புகளுக்கு, கிட்டத்தட்ட ஒரு லட்சம் குடியிருப்புகளுக்குக் கழிவுநீர் வெளியேற்றக் கட்டமைப்பு உருவாக்கப்படவில்லை என்பதை அரசே ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறது. அப்படியென்றால், ஒவ்வொரு நாளும் இந்த ஒரு லட்சம் குடியிருப்புகளின் கழிவுநீரும் எங்கே போகிறது? சென்னை ஆறுகளில்!

சென்னையின் நீர்வழித்தடங்களில் 250-க்கும் மேற்பட்ட இடங்களில் கழிவுநீர், ஆறுகளில் திறந்துவிடப்படுவதை அரசே அனுமதிக்கிறது. சென்னையின் நீர்வழித்தடங்களில் கூவமாற்றில் 105 இடங்களிலும் பக்கிங்ஹாம் கால்வாயில் 183 இடங்களிலும் அடையாற்றில் 49 இடங்களிலும் கழிவுநீர் கலப்பதை அரசே ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறது. இதை அயோக்கியத்தனம் என்று எழுதினால் அந்த வார்த்தை வெட்கப்படும். ஆனால், இது குறித்த குற்றவுணர்வு ஏதும் இல்லாத அதிகார வர்க்கம்தான் மழையின் மீதும், வெள்ளம் மீதும், ஆற்றின் மீதும் பழியைப்போட்டு விவாதம் செய்கிறது!

எந்தத் துணிச்சலில் அவர்கள் பேசுகிறார்கள்? மக்களுக்கு எதுவும் தெரியாது; கேள்வி கேட்க ஆள் கிடையாது எனும் துணிச்சல். ஒரு பொறுப்புணர்வுள்ள குடிமகராகக் கேள்வி கேட்கும் முன், நம் பக்கம் உள்ள ஒரு பெருந்தவறை நாம் திருத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்பேன். சென்னையில், ஒரு நாளைக்கு 65 கோடி லிட்டர் கழிவுநீர் உற்பத்தி ஆகிறது.

தண்ணீர்ப் பஞ்சம் நிலவும் ஊரில் இவ்வளவு நீர் பயன்படுத்தப்படுவதும் வெளியேற்றப்படுவதும் அநியாயம்.கழிவுநீர்க் குழாயில் கழிவுநீரோடு திடப்பொருட்களையும் சேர்த்து வெளியேற்றுவது அதைவிடவும் அக்கிரமம். சுமார் 3,650 கிமீ நீளத்துக்குச் சென்னையில் கழிவுநீர்க் குழாய்கள் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால், ஒவ்வொரு நாளும் அவை அடைப்பைச் சந்திக்கின்றன.

மல-ஜலம் நீங்கலாகக் கழிவுநீரில் ஒரு சோற்றுப் பருக்கைகூடச் செல்லக் கூடாது. ஏனென்றால், ஒரு வீட்டிலிருந்து ஒரு பருக்கை எனக் கொண்டாலும் 7 லட்சம் குடியிருப்புகளிலிருந்து 7 லட்சம் பருக்கைகள் இந்தக் கழிவுநீர் குழாய்களில் வந்து சேரும். அனுதினமும் நாம் எவற்றை யெல்லாம் கொட்டிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பது நமக்குத் தெரியும். எல்லாம் ஆறுகளை நோக்கியே செல்கின்றன.

சென்னையில் வெள்ளத்தின் வேகம் கொஞ்சம் மட்டுப்பட்ட மறுநாள் அடையாற்றில் ஒரு பிடி நீரை அள்ளிப்பார்த்தேன். காவிரிக்கும் அடையாற்றுக்கும் பெரிய வித்தியாசங்கள் தெரியவில்லை. ஒருவாரம் கழித்து இப்போது பார்க்கும்போது தண்ணீர் மீண்டும் கருப்பாக ஆரம்பித்திருக்கிறது. வாழவைக்கும் ஊர் இதற்கு மேலும் நாசமாக விடக்கூடாது.

மாற்றத்தை நம்முடைய சமையலறைக்கும் கொண்டுவர வேண்டும். முதலில் நம் வீட்டுக் குழாய்களைக் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவருவோம். அடுத்து, ரிப்பன் மாளிகையை நோக்கிப் புறப்படுவோம்!

-சமஸ், in http://www.tamil.thehindu.com
தொடர்புக்கு:samas@thehindutamil.co.in

Natarajan”