The World’s Best or Most Unlucky GoalieWhen a game of soccer ends with a tie, the game moves to a stage called “penalty kicks”, in which the ball is placed in the penalty-kick position. Then, a player tries to kick it into the goal. The teams alternate between them, and (unless they are still tied) the team with more points wins. In this case, the goalie for the North Carolina Tar Heels found an unorthodox way to stop the ball… |
SOURCE::: You Tube and ba-ba-mail site
Natarajan
This is the blooming marvellous sight of a house completely covered in a rainbow of summer flowers – and it’s been a labour of love for 26 years.
Anne and Robin Strange, who devote every spare hour to their luscious house-garden, say they are still adding to the display almost three decades after they began.
The pair spend hundreds of pounds every year on seeds and plants, nurturing them inside a greenhouse before putting them on display in mid-June.
Colourful: Anne Strange amongst the thousands of rainbow coloured blooms almost covering her house in North Yorkshire
Mrs Strange, 65, said: ‘We were in York one day looking at all the beautiful hanging baskets and we were inspired to create our own.
We have been planting more and more flowers ever since.’
The couple, of Coniston Cold, North Yorkshire, have had an amazing response from motorists who drive past their multicoloured home.
Inspired: Motorists adore looking at the couple’s home
Bright and beautiful: Even back in 1988, left, and in 1980, right, the Strange’s house looked stunning but over the years it’s become even more beautiful
One woman even sends them a gift voucher every Christmas to express her appreciation of the spectacle.
Mrs Strange added: ‘People think its great, we get cards from people we have never even met.’
Mr Strange, 65, who works for Tree Tops Forestry, spends every weekend and evening seeing to the garden.
Dedication: Mr and Mrs Strange spend hundreds of pounds every year planting seeds and nurturing the blooms inside a greenhouse
Mrs Strange said: ‘I dread to think how much money goes on the garden, but it definitely all adds up.
‘It is worth it though, we are both very pleased with what we have created.’
Source:::: EMILY ALLEN in www.dailymail.co.uk
Natarajan
மலைக்கோட்டையைப் பார்த்துக்கொண்டே, திருச்சி பெரிய கடைவீதியில் நடந்து சென்றால் ஆங்காங்கே பச்சைப் பசேலென மூலிகைச் செடிகள் குவித்து வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவற்றின் முன்னால் அமர்ந்திருக்கும் பெண்கள் பெரும்பாலும் வயதானவர்களாக இருக்கிறார்கள். இவர்களைச் சுற்றிலும் நிற்கும் மனிதர்கள் இயற்கையோடு தங்களை இணைத்துக்கொண்டு வாழப் பழகியவர்கள். ஆம், அங்கு பச்சை நிறத்தில் குவிந்து கிடப்பவை எல்லாம் நம்மில் பலர் மறந்துபோன நாட்டு வைத்தியத்துக்குப் பயன்படும் மூலிகைச் செடிகள்.
இந்த வீதியில் நூறாண்டுக்கும் மேலாக மூலிகைச் செடிகள் வியாபாரம் நடக்கிறது. இவற்றை விற்பனை செய்பவர்களில் தனலட்சுமி பாட்டிதான் சீனியர்.
“நெஞ்சு சளிக்கு தூதுவளை, இடுப்பு, கை கால் வலிக்கு முடக்கத்தான், வாயுவுக்கு வாதநாராயண இலை, தலை பாரத்துக்கு நொச்சி இலை, தலைமுடிக்கு கரிசலாங்கண்ணி, வறட்டு இருமலுக்கு முள் முருங்கை, ஞாபக சக்திக்கு வல்லாரை, திருஷ்டிக்கு ஆகாசக் கிழங்கு, தலையில் பேன், பொடுகு நீங்க குமுட்டிக் காய்” என அடுக்கிக்கொண்டே போகும் தனலட்சுமி பாட்டிக்கு 60 வயது.
தனலட்சுமியின் சொந்த ஊர் திருச்சியில் இருந்து சில கி.மீ தூரத்தில் இருக்கும் குட்டி அம்பலகாரன்பட்டி. 10-ம் வகுப்பு வரை படித்திருக்கும் இவர் சரளமாக ஆங்கிலம் பேசுகிறார். மேற்படிப்பு முடித்து முத்துலட்சுமி ரெட்டி அம்மாள் போல் எம்.பி.பி.எஸ். ஆக வேண்டும் என்பது இவரது கனவாக இருந்திருக்கிறது. ஆனால், அப்பாவின் பிடிவாதம், தனலட்சுமியின் மேற்படிப்புக்குத் திருமணம் என்ற வடிவில் முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டது. அன்றோடு டாக்டர் கனவும் காணாமல் போய்விட்டது.
கணவர், குழந்தைகள் என நகரத் தொடங்கிய வாழ்க்கைக்கு இடையே திடீரென கணவர் இறந்துவிடவே, என்ன செய்வதெனத் தவித்துக் கிடந்தார் தனலட்சுமி. அவருடைய அப்பத்தா, அம்மா, அத்தை ஆகியோர் வழிவழியாகப் பார்த்துவந்த மூலிகை வியாபாரம் கைகொடுத்தது.
மூன்று தலைமுறைகளாக மருத்துவ குணம் கொண்ட மூலிகை இலை, தழைகளை வயல்வெளிகளில் தேடிப் பறித்து வியாபாரம் செய்துவந்த குடும்ப பின்னணியைக் கொண்டவர் என்பதால் எந்த வியாதிக்கு என்ன மூலிகை என்பது தனலட்சுமி பாட்டிக்கு அத்துப்படி.
இவர் மட்டுமின்றி 10-க்கும் அதிகமான பெண்கள் இங்கு மூலிகை வியாபாரம் செய்கின்றனர். வாரத்தில் திங்கள், புதன், வெள்ளி, சனி ஆகிய நான்கு நாட்கள் மூலிகை பறிக்கச் செல்லும் தனலட்சுமி, செவ்வாய், வியாழன், ஞாயிறு ஆகிய மூன்று நாட்கள் வியாபாரம் செய்கிறார். அதாவது பறித்த அடுத்த நாள் வியாபாரத்துக்கு வந்துவிடுகிறார்.
லால்குடி, உள்ளிப்பட்டி, ஓலையூர், திருமயம் உள்பட பல ஊர்களுக்குச் சென்று வயல்வெளிகள், தண்ணீர் செல்லும் வாய்க்கால் எனத் தொடர்கிறது மூலிகைச் செடிகளுக்கான தேடல். முட்புதரில் மண்டிக்கிடக்கும் தூதுவளையைப் பறிப்பது சவாலான விஷயம் என்றாலும் இவருடைய வாடிக்கையாளர்கள் பெரும்பாலும் பரிச்சயமானவர்களாக இருப்பதால், குறிப்பிட்ட மூலிகையைக் கேட்டால் அதனை மெனக்கெட்டுப் பறித்துக்கொண்டு வந்து தருவதை வழக்கமாக வைத்திருக்கிறார்.
திருச்சி வட்டாரத்தில் பிரபலமான பல நாட்டு, சித்த வைத்தியர்களுக்கு மூலிகைச் செடிகள் வழங்குவதும் இவர்தான். கிராமங்களில் நம்முடைய பாட்டிகள் செய்த கைவைத்தியம் காலப்போக்கில் நகரங்களில் வியாபாரமாகிப் போய்விட்டது. ஆனால், இந்தப் பாட்டியிடம் முடக்கத்தான் முதல் முள் முருங்கைவரை பத்து ரூபாய்க்குக் கிடைக்கின்றன. வல்லாரை சிண்டு மூன்று ரூபாய்தான். கையில் இருக்கும் காசைக் கொடுத்துவிட்டு சவுரி வேரை எடுத்துச் செல்லும் பெண்களும் உண்டு.
எப்படிக் கட்டுப்படியாகிறது என்று கேட்டால், “நான் என்ன காசு கொடுத்தா இதையெல்லாம் பறிச்சுட்டு வாரேன். இயற்கையா வளரும் இந்த இலை, தழைகள் எல்லோருக்கும் சொந்தமானது. எங்க முன்னோருங்க எனக்கு இதைத்தான் சொல்லிக் கொடுத்தாங்க. வாழ்க்கையை ஓட்ட எனக்கு பெருசா பணம் தேவையில்லை. மூலிகை பறிக்கச் செல்ல பஸ்ஸுக்கும், சாப்பாட்டு செலவுக்கும்தான் காசு வேண்டியிருக்கு. எனக்கப்புறம் இதை எடுத்துச் செய்ய எங்க வீட்ல யாரும் இல்ல. இத்தனை மகத்துவம் வாய்ந்த, மருத்துவ குணம்கொண்ட மூலிகைச் செடிகளின் அருமை அடுத்த தலைமுறைக்குத் தெரியுமாங்கறது சந்தேகம்தான்” என்று சொல்கிறார் தனலட்சுமி. சுற்றியிருக்கும் பசுந்தழைகள் அவரது பேச்சுக்கு இசைவாகத் தலையசைக்கின்றன.
படங்கள்: ஜி.ஞானவேல்முருகன்
Nov. 9 marks the 25th anniversary of the fall of the Berlin Wall, the iconic barrier that completely enclosed East Berlin between 1961 and 1989 and symbolized the height of Cold War tensions.
West Berliners crowd in front of the Berlin Wall Nov. 11, 1989, as they watch East German border guards demolish a section to open a crossing point.
Around the world, the international German community and others are marking the milestone with celebrations and shared memories. In Germany, artists have recreated the Wall with illuminated white balloons along the path that the structure once traced. The 8,000 balloons stretch more than nine miles across the city, according to the German embassy in London.
With the anniversary putting the Cold War fresh in most people’s minds, here are nine facts about the Berlin Wall that may be new to you:
• A mistake helped lead to the fall of the Wall. The flood of East Germans and West Germans to the Wall, which led to its ultimate collapse, came after East German Politburo member Guenther Schabowski on Nov. 9, 1989, mistakenly announced that East Germans would be allowed to cross into West Germany effective immediately, according to National Public Radio.
• What the world saw as the Berlin Wall was actually two concrete barriers with a 160-yard “death strip” in between that included watchtowers, trenches, runs for guard dogs, flood lights and trip-wire machine guns, according to History.com.
• Parts of the Wall are on display or in private safekeeping all over the world. One section of the Wall is in a men’s room of the Main Street Casino in Las Vegas, History.com reports. Urinals are mounted on the graffiti-covered segment, which is protected by glass. Another section is in the gardens of the Vatican. If you don’t feel like traveling to Italy or Vegas to see a part of the Wall, you can have your own little slice for as little as $10 on eBay. And you can consider that a steal; an 8,000-pound slab went for $23,500 at an Atlanta auction
• A mass exodus of East Germans into West Germany began almost 15 years before the Berlin Wall was erected in 1961. In fact, so many left that by the time the Wall went up, East Germany lost one-sixth of its population, according to the Berlin Wall Memorial website.
• The Wall and several U.S. presidents shared a relationship. President Kennedy visited in the summer of 1963, not long before his assassination that November. He said in a rousing speech that Berlin could help the world understand the divisions between the Communist and non-Communist world.
In 1987, Reagan challenged Russian leader Mikhail Gorbachev to “Tear down this wall” during a June 1987 speech near the Wall.
When Clinton visited in 1994, he told the crowd of Berliners, “You have proved that no Wall can forever contain the mighty power of freedom.”
During President Obama’s June 2013 visit, he noted neither he nor German Chancellor Angela Merkel looked like their predecessors.
“The fact that we can stand here today, along the fault line where a city was divided, speaks to an eternal truth: No wall can stand against the yearning of justice, the yearnings for freedom, the yearnings for peace that burns in the human heart,” he said.
• The formal reunification of East and West Germany did not happen until Oct. 3, 1990, almost a year after the fall of the Wall, according to History.com.
• A July 1988 concert by Bruce Springsteen in East Berlin may have led to the growing sense of dissent in the walled city that contributed to the fall of the Wall, according to the CBC. “The Boss” told the crowd in German, “I’ve come to play rock ‘n’ roll for you in the hope that one day all the barriers will be torn down.”
Another in the U.S. music industry, conductor Leonard Bernstein, performed a series of concerts in venues on both sides of the barrier just weeks after the November 1989 fall of the Wall. Bernstein’s international orchestra included musicians from the four countries that had occupied Berlin after World War II: the United States, the former Soviet Union, France and England. Bernstein led Beethoven’s Ninth Symphony and altered its final movement, “Ode to Joy,” to become “Ode to Freedom.”
• Some parts of the barrier became world famous. Checkpoint Charlie, formally known as Checkpoint C, was the nickname that Western Allies gave the best-known border crossing point between East and West Berlin.
Also, the Brandenburg Gate is an 18th-century arch that is built on the site of a former gate that marked the start of a road that led from Berlin to the town of Brandenburg. Because of its location, it was associated with the Berlin Wall for a time.
• The physical demolition of the Berlin Wall was not complete until 1992, according to the BBC.
SOURCE::::www.usatoday.com
Natarajan
An American astronaut has offered a rare look inside the International Space Station, with a unique video tour showing viewers his intergalactic workplace.
As he enters one area, Russian religious icons can be seen on the wall behind him, offering a glimpse of a rare personal touch in the highly-functional station.
Reid Wiseman bumps into his colleague Maxim in the dining area, but thankfully there is enough room to pass
Just another day in the office: Reid Wiseman (pictured) continues his scintillating ISS tour
A narrow tube-shaped hallway connects the station’s laboratory, crew quarters and dining area.
Mr Wiseman is greeted by Russian cosmonaut Maxim Surayev in the dining area, which resembles most of the other sections of the station.
The tour also offers a glimpse at the close-quarter manoeuvres astronauts must adopt to function inside the ISS, which travels at a rate of 18,000 mph.
Breathtaking: Wiseman’s photos from the space station have proved hugely popular on Twitter
This incredible shot was taken by the Baltimore astronaut from high above earth
Mr Wiseman takes us to ‘the very front end’ of the International Space Station
Viewers pass through the dining area and the lab as the astronaut gives an insight into his workplace
Reid Wiseman and his colleagues appear in good spirits despite being over 200 miles from Earth
Wiseman has amassed 361,000 followers on Twitter following his postings from outer space
‘Butch, go high,’ Mr Wiseman says as he floats beneath his fellow ISS resident, making sure the two don’t crash into each other.
He ends the brief tour on the front side of the station, roughly 200ft from the back end.
Mr Wiseman has become a Twitter sensation since he joined the ISS crew. He has shared hundreds of photos of Earth from outer space and now has 361,000 followers.
His photos have frequently been used on NASA’s official website as their ‘photo of the day’.
He is due to return to Earth this weekend after spending 165 days orbiting the planet.
Natarajan
‘கலவையில் பிறந்த பேரொளி’ என்ற புத்தகத்தில் இருந்து சில நினைவுகள்.
Author: கவிஞர் நெமிலி எழில்மணி.
புத்தகம் படித்த வித்தகர்.
“திரிபுரசுந்தரி திருவிளையாடல்” என்ற நூலை எழுதிட அன்னை எனக்கு ஒரு வாய்ப்புத் தந்தாள். அதனை வானதி பதிப்பகத்தார் அழகாக அச்சிட்டனர். அந்தப் புத்தகம் நெமிலியில் அருள் கொடுக்கும் அன்னை பாலதிரிபுரசுந்தரியின் சன்னதியில் பத்மஸ்ரீ இசைமணி சீர்காழி எஸ். கோவிந்தராஜன் அவர்களால் வெளியிடப்பட்டது. அதனைப் பெரியவாள் திருக்கரங்களில் சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்ற பேராவல் எனக்கு.
அதன்படி ஒருநாள் அன்னையை வணங்கிவிட்டு கருணைபொழியும் காஞ்சி முனிவரைத் தரிசிக்கக் காஞ்சீபுரம் சென்றேன்.
சாந்தியளிக்கும் சங்கரமடம் எழில் பூத்து விளங்கியது. ஆதவன் மெல்ல எழுந்து தனது பொன்னிறக் கதிர்களால் சங்கர மடத்தைப் பொன்னிற மண்டபமாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தான்.
புன்முறுவல் பூத்த முகத்தோடு காஞ்சித் தெய்வம் அனைவருடனும் கனிவாக சம்பாஷித்துக் கொண்டிருந்தார். கூட்டம் அதிகமாக இருந்ததால் அருகே செல்ல இயலவில்லை. எனவே தூரத்தில் இருந்தவாறே அந்த இருள் நீக்கும் ஞானச் சூரியனை தரிசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.
அனைவரும் ஒரு தட்டில் மலர், கனிகள், துளசி மற்றும் பூஜா திரவியங்களை வைத்துப் பெரியவாள் பாத கமலங்களில் சமர்ப்பித்து வணங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். குருவையும், குழந்தையையும் தெய்வத்தையும் காணச் செல்லும்போது வெறுங்கையுடன் செல்லக்கூடாது என்பது மரபு. ஆனால் நானோ வெறுங்கையுடன் ‘திரிபுரசுந்தரி திருவிளையாடல்’ புத்தகம் மட்டும் ஏந்தி நிற்கிறேன். ஒருவொருக்கொருவர் நேரே சந்தித்து, “சார் ! என்னோட புத்தகம் ரிலீசாயிருக்கு பாருங்க சார் !” என்று சொல்வோமே அந்தப் பாங்கினில் அல்லவோ நான் நின்று கொண்டுள்ளேன். எனக்கே வெட்கமாக இருந்தது.
அதுமட்டுமல்ல. எங்கேஜ்மென்ட் பட்டியல் போட்டுக்கொண்டல்லவா சென்றிருக்கிறேன். 7=30 மணி முதல் 8=30 வரை தரிசனம், 8=30 முதல் 9=00 வரை சிற்றுண்டி, 9=00 முதல் 10=00 வரை காஞ்சியில் உள்ள எனது நண்பர் வீட்டிற்குச் செல்லவேண்டும், 10=00 முதல் 12=00 வரை சென்னைக்குப் பயணம் அங்கு 1=00 மணிக்கு நண்பர் ஒருவரை சந்திக்கவேண்டும், அங்கிருந்து 2=00 மணிக்குக் கிளம்பி 5=00 மணிக்கு நெமிலி வரவேண்டும். இதுதான் எனது எங்கேஜ்மென்ட் விவரம். “நாம் வந்திருக்கிற இடம் என்ன இடம், எதிரே உள்ள தெய்வம் என்ன ஆசி வழங்குகிறது “ இதையெல்லாம் பாழும் மனது யோசிக்கிறதா என்ன? மனதைத்தான் கம்ப்யூடர் ஆக்கி விட்டோமே! அதுவோ ‘மணி எட்டாகி விட்டது என்று குத்திக் கொண்டிருந்தது.
எனக்கோ இருப்பு கொள்ளவில்லை. புத்தகத்தை பெரியவாள் ஒருமுறை தொட்டுவிட்டால்கூட போதும், அது என் ஜன்ம சாபல்யமாக ஆகிவிடும். எப்படி நெருங்குவது ? எப்படிக் கொடுப்பது?
வந்தவர்கள் அனைவருக்கும் தனது அருளாசியை வழங்கிக் கொண்டிருந்தார். கூட்டம் கூடியதே தவிரக் குறையவில்லை. எனக்கோ இருப்புக் கொள்ளவில்லை. உடனே பெரியவாளைத் தரிசித்து விட்டு புத்தகத்தை வைத்துவிட்டு ஓடிவிட வேண்டும். எனது புத்தி அதுபோல, என்ன செய்வது ?
ஓட்டலுக்குச் சென்றால் சர்வர் முதலில் நம்மைக் கவனித்து அனுப்பிவிட வேண்டும்,
தியேட்டருக்குப் போனால் நாம் போனவுடனேயே படத்தைத் தொடங்கிவிட வேண்டும்,
பஸ் ஸ்டாண்டுக்குப் போனால் உடனே நாம் செல்லவேண்டிய பஸ் வந்துவிட வேண்டும்,
கோவிலுக்குப் போனால் அர்ச்சகர் உடனே நமக்கு அர்ச்சனை செய்து அனுப்பி விடவேண்டும்.
பொறுமை என்பது கடல் என்பார்கள். அந்தக் கடலின் ஒரு துளிகூட என்னிடம் இல்லையே !
அப்போது வயதான பெரியவர் ஒருவர் அங்கே வந்தார். அவர் ஒரு தட்டில் புஷ்பங்கள், கனிகள் வைத்திருந்தார். அவரிடம் நயமாக நான் வந்த விவரம் கூறி, “அந்தத் தட்டில் இந்தப் புத்தகத்தை வைத்து விடுகிறேன். பெரியவாள் தொட்டுவிட்டால் போதும்” என்று கேட்டுக்கொண்டேன்.
அம்பாளின் புத்தகமாக அது இருந்தபடியால் அவரும் மறுப்பேதும் கூறாமல் அதைத் தம் தட்டில் வைத்துக்கொண்டார்.
சிறிது நேரத்தில் அவருக்கு தரிசனம் ஆயிற்று. திருமண சம்பந்தமாக பெரியவாளிடம் தம் ஏக்கத்தைக் கூறி தனது மகளுக்கோ அன்றி மகனுக்கோ திருமணப் பிராப்தம் செய்யுமாறு வேண்டினார். பெரியவரும் தன் மென்மையான குரலில் தமது ஆசியை வழங்கினார்.
நான் மணியைப் பார்த்தேன். ஒன்பது ஆகிவிட்டது. “சரி பெரியவா சன்னதியில் புத்தகம் வைத்தாயிற்று, கிளம்ப வேண்டியதுதான்.”
இது மனதின் ஒரு பாதியின் அறிவுரை.
மறுபாதியோ, “வந்ததுதான் வந்துவிட்டோம். பெரியவர் அந்தப் புத்தகத்தைத் தொட்டுவிடுகிறாரா என்பதைப் பார்த்து விட்டால் எவ்வளவு பெரிய நிம்மதி” என்று புத்திமதி கூறியது.
‘பாதிமனதில் தெய்வம் இருந்து பார்த்துக் கொண்டதடா
மீதிமனதில் மிருகம் இருந்து ஆட்டி வைத்ததடா ‘
என்ற கவியரசர் கண்ணதாசனின் வரிகள்தான் எத்தனை அனுபவபூர்வமானவை !
“இருந்து பொறுமையாக தரிசனம் செய்யலாம்’ என்பது ஒரு நினைவு.
‘சரி சரி’ பெரியவாள் தரிசனம் ஆயிற்று ! கிளம்பலாம்’ என்பது மறு நினைவு.
‘புத்தகத்தைத் தொட்டுவிட்டால் கூட போதும், சென்று விடலாம்’ என்று ஒரு காம்ப்ரமைசஸ்.
அப்போதுதான் தட்டில் உள்ள புத்தகத்தை மலரை எடுப்பது போன்று மென்மையாகப் பெரியவர் எடுத்தார்.
அவ்வளவுதான்! “அப்பா! எவ்வளவு பெரிய ஆசி ! என்னையே பரமாச்சார்யாள் தொட்டு விட்டது போன்ற இன்ப உணர்வு” என்னால் மகிழ்ச்சியைத் தாள இயலவில்லை.
அந்தப் புத்தகத்தை எடுத்து வழவழப்பாக உள்ள அட்டைகளைத் தடவிக் கொடுத்தாரே பார்க்கலாம்! பிறகு மெல்லப் பிரித்தும் விட்டார். எனக்கோ ஆனந்தம் எல்லையைத் தாண்டியது. மிக அருகில் சென்று அந்த தெய்வீகக் காட்சியை அணு அணுவாக ரசித்தேன். எங்கேஜ்மென்ட் மனது எங்கேயோ போய் விட்டது.
மூக்குக் கண்ணாடியை சரிசெய்து கொண்டு அன்னையின் வரலாறு தொடங்கும் முதலிரண்டு பக்கங்களைப் படிக்க ஆரம்பித்தார். எங்கும் நிசப்தம்.
‘நெமிலியில் வாழும் சிவம் பெருக்கும் சீலர் ஸ்ரீ டி.கே.சுப்ரமண்ய ஐயர் கனவில் அன்னை தோன்றியமையும், ஆற்றிலேயிருந்து அன்னையை எடுத்து வந்து வீட்டில் ஆராதனை செய்தமையும், வீட்டையே கோயில் போல் அமைத்துப் பூஜைகளைத் தொடர்ந்து நடத்தியமையும்’ அடங்கிய அந்த இரண்டு பக்கங்களை மிகவும் உன்னிப்பாகப் படித்தார்.
அன்னை கனவில் தோன்றும் அற்புதக் காட்சியினைப் படமாக வரையப் பட்டிருந்ததை ஆர்வத்தோடு பார்த்தார். பின்பு புத்தகத்தை மூடி வைத்துவிட்டு அதனை மென்மையாக மீண்டும் ஒரு தடவை தடவிக் கொடுத்தார். அழகான பொம்மையை ஒரு சின்ன பாப்பா எத்தனை ஆர்வத்துடன் மெல்ல மெல்ல தடவுமோ அதே போன்று அந்த தெய்வக் குழந்தையும் செய்தது.
மெல்ல மேல் நோக்கியவாறு “இந்தப் புஸ்தகத்தை யார் வெச்சது?” என்று கேட்டாரே பார்க்கலாம்.
‘ஆஹா! புஸ்தகத்தைத் தொட்டுவிட்டாலே போதும்’ என்றிருந்த எனக்கு போனஸ் அளிப்பதைப் போன்று பேசவும் செய்கிறாரே என்ற பேரானந்தத்துடன் “நான்தான் வெச்சது” என்று கூறினேன்.
“நீதான் நெமிலி எழில்மணியா?”
எனக்கோ கண்கள் குளமாகிவிட்டன.
“ஆமாம்” என்றேன்.
பெரியவர் என்னைக் கூர்ந்து நோக்கவும் எனக்கோ மின்சார அதிர்ச்சிபோல் ஆகிவிட்டது.
“நீதான் எழுதினையா/”—இது பரமாச்சார்யள் கேள்வி. மெல்லத் தலையசைத்தேன்.
“இதை யார் ரிலீஸ் பண்ணா?”
நான் பதட்டத்துடன், “வானதி பதிப்பகத்தார் ரிலீஸ் பண்ணியிருக்கா” என்றேன்.
பெரியவர் சிரித்தார்.
“புஸ்தகத்தை யார் ரிலீஸ் பண்ணா?”
உடனே நான் அவசர அவசரமாக, “சீர்காழி சார்தான் இதை அம்பாளோட நவராத்திரி விழாவிலே ரிலீஸ் பண்ணினார்” என்றேன்.
மீண்டும் ஒருமுறை புத்தகத்தின் தலைப்பைப் படித்தார். “திரிபுர சுந்தரி திருவிளையாடல்” என மெல்ல உச்சரித்தார். பின்பு கையால், கேள்வி கேட்பது போன்று, “ஆமா! என்ன திருவிளையாடல் பண்ணியிருக்கா சொல்லேன்” என்று கூறவும் என் தைரியம் என்னை விட்டகன்றது.
பரமாச்சார்யாள் பேசுகிறார். எத்தனையோ லட்சக் கணக்கான மக்களுக்கு அருள்மழை பொழியும் அந்த தெய்வம் ஏதுமே தெரியாத இந்தப் பேதையை—சின்னஞ்சிறுவனை—–ஆசீர்வதித்துப் பேசச் சொல்கிறாரே ! இது என்ன விளையாட்டு ! இதுவும் திரிபுர சுந்தரியின் திருவிளையாடல்தானோ ?
இமய மலையின் முன்னே ஒரு சின்னஞ்சிறிய கூழாங்கல் என்ன பேசும்? ஆயிரங்கோடி சூரிய வெளிச்சத்துக்கு முன்னே ஸீரோ வாட் பல்பு எப்படி ஒளி வீசும் ?
“வந்து சார்…….வந்து……..வர்றவாளுக்கெல்லாம் க்ஷேமம் உண்டாறது. நெறையப்பேர் கல்யாணப் பிராப்தம் பண்ணி வைக்கறா ! பல பேர் டிரான்ஸ்ஃபர், ப்ரமோஷன்னு கேட்டதையெல்லாம் அம்மா பண்ணி வைக்கறா…..” இன்னமும் ஏதோ சொல்லி முடிப்பதற்குள் வியர்த்துக் கொட்டியது.
தெய்வத்தை வேண்டுகிறோம்—பாடுகிறோம். வரவேண்டும் என பிரார்த்தனை செய்கிறோம். அந்தத் தெய்வம் திடீரென எதிரில் காட்சி கொடுத்தால் எப்படி இருக்கும் ?
“உனக்கு என்ன வேண்டும் ?” எனக் கேட்டால் எப்படி இருக்கும் ? என்ன கேட்கத் தோன்றும் ? திக்பிரமை பிடித்தது போலல்லவா ஆகி விடும் ? அந்த நிலையில்தான் நான் இருந்தேன்.
தரிசனம் செய்துவிட்டு மட்டும் சென்று விடலாம் என்று நினைத்தது என்ன?
புத்தகத்தை மட்டும் தொட்டுவிட்டால் போதும் என்று நினைத்தது என்ன?
அதற்கும் மேலாக தெய்வமே என்னைப் “பேசு” என்று கூறிய பேரருள் என்ன?
ஓ! எந்த வார்த்தைகளைக் கொண்டு எப்படிச் சொல்லி என் மனநிலையை விவரிக்க இயலும் ?
காமாட்சிச் செல்வரின் கண்களிலிருந்து வீசும் அந்தக் காந்தக் கதிர்களைச் சந்திக்க இயலாமல் எனது உடலும் உள்ளமும் பதறிக்கொண்டிருக்கும் விதத்தை வர்ணிக்க வார்த்தைகள் ஏது?
நான் குழறுவதைப் பார்த்து அந்தப் பெரும் தெய்வம் புன்னகைத்தவாறே, “உன் தாய் பாஷை என்ன?” என்று கேட்கவும் பிரமித்தேன்.
தெலுங்கு என்று கூறவும் திருவாய் மலர்ந்து சிரித்தது அந்தத் தெய்வம்.
“உன் வீட்டுக்குப் பக்கத்திலே ஓர் ஆறு போறதா?” என்று கேட்டாரே பார்க்கலாம் ! அசந்து போனேன் நான். என் வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் ஒரு ஆறு ஓடுகிறது! “ஆமாம்” என்றேன்.
“நாப்பது வருஷத்துக்கு முன்னே உன்னோட வீட்டுக்கு நான் வந்திருக்கேனே” என்று சொல்லவும் அப்படியே கதறி விடலாம் போல் இருந்தது எனக்கு.
ஆம் ! அப்போது எனக்கு வயது ஆறு அல்லது ஏழு இருக்கும். 1945—ஆம் ஆண்டுஎன்று நினைவு. என்னுடைய தந்தையார் நெமிலி ஹெட்மாஸ்டர் டி.கே.ஜானகிராமையர் அவர்கள் பெரியவாளுக்குப் பாதபூஜை செய்தது இன்னமும் பசுமையாக நினைவிருக்கிறது.
பல்லக்கு, யானை, குதிரைகள் மற்றும் காஞ்சி சமஸ்தானத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் பலரும் குழுமியிருந்தது மறக்க இயலுமோ?
என் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு என் ஜாதகத்தையே கூறும் அந்த தெய்வத்திற்கு முன்னால் நிற்கக்கூட இயலுமோ ?
நான் மிக மிகப் பணிவுடன், “நினைவிருக்கு” என்கிறேன்.
அது மட்டுமா?
அடுத்துக் கேட்டாரே ஒரு கேள்வி!
“இங்கேயிருக்கிற பாடசாலை வெங்கட்ராமன் உங்களுக்கு சம்பந்தி அல்லவா?”
ஓ! என்ன இது ? நடப்பது கனவா அல்லது நினைவா ? என் மனைவியின் அண்ணா கோதண்டராமனுக்கு பாடசாலை வெங்கட்ராமய்யரின் புதல்வி சந்திராவைத்தான் மணமுடித்தார்.காஞ்சியில் நடந்த அந்தத் திருமணத்திற்கு கல்கி அதிபர் சதாசிவம் அவர்களும் இசையரசி திருமதி எம்.எஸ்.சுப்புலக்ஷ்மி அவர்களும் வந்திருந்தனர்.
“கோதண்டராமா!—ரகுராமா!” என்று ராம நாமமே வரக்க்கூடிய ஒரு பாடலைப் பாடி திருமதி எம்.எஸ் அவர்கள் திருமணத்திற்கு வந்திருந்த அத்தனை பேருக்கும் இசை விருந்து அளித்தார்கள். எத்தனை வருடத்திற்கு முன் நடந்த நிகழ்ச்சி அது! பெரியவாளின் அருளாசியோடு நடந்த திருமணமல்லவா அது!
“ஆமாம் ! ஆமாம் ! சம்பந்திதான்!” என்று என்று பரபரப்புடன் கூறுகிறேன்.
பெரியவர் மீண்டும் புன்னகை பூக்கிறார்.
மீண்டும் ஒரு தடவை அந்தப் புத்தகத்தைத் தடவிக் கொடுத்தார். இரு கரங்களாலும் ஆசியை அள்ளி வழங்கினார்.
ஆஹா! பிறவிப்பயனையே நான் பெற்றேன். நவமணிகள் நிறைந்து வானுயர விளங்கும் நவரத்னச் சிகரம் ஒரு சின்னஞ்சிறு கூழாங்கல்லை எடுத்து அதன் பளபளப்பை வியந்தால் அந்தக் கூழாங்கல்லுக்கு எப்படி இருக்கும் ? அந்தக் கூழாங்கல் நிலையில்தான் நான் இருந்தேன்.
இப்படியொரு அற்புதம் விளைவித்த அந்தப் பெரியவரை நோக்கி நெடுஞ்சாண்கிடையாக வீழ்ந்து நிம்மதியாக வணங்கினேன். அவரைத் தொடக்கூடாது என்பார்கள். நான் மானசீகமாக அவர் கால்களைப் பிடித்துக்கொண்டு என் நெஞ்சிலே சேர்த்துக் கொண்டேனே, அதை யார் தடுக்க முடியும் ?
செண்பகப் பாண்டியன் சமஸ்தானத்தில் விரிசடை சிவனின் திருவிளையாடலால் வறுமைப் புலவன் தருமிக்குப் பொற்கிழி கிடைத்தது அன்று.
காஞ்சிப்பெரியவாள் சமஸ்தானத்தில் திரிபுரசுந்தரி திருவிளையாடலால் இந்த ஏழைக் கவிஞனுக்குக் கிடைத்து விட்டது பரமாச்சார்யாளின் அருட்கடாட்சம் என்கிற பொற்கிழி.
இதனை என்றும் என் இதயம் மறக்காது.
Read more: http://periva.proboards.com/thread/8267/#ixzz3INP0YiPB
SOURCE::::www.periva.proboards.com
Natarajan
Indian American Harvard Medical School student Sachin Jain looks beyond boundaries of direct service.
Sachin Jain comes from a family of philanthropists.
His India-born father, Subhash, and others funded Jain’s paternal aunt Shanti, who had committed her life to rural health care in Phalodi, Rajasthan.
The family runs the HBS Trust, which, among other things, runs a non-profit hospital (Kalapurnam General Hospital) and a school (Bal Academy).
He watched as his father and brother, Roopam, worked their own magic, once sending to India supplies from a hospital in Kansas that went bankrupt.
Sachin had done his share in organising things for his parents in the United States.
He spent some time at the hospital, even living there awhile.
But if he was to help, he saw that he could not make the same kind of headway his father perhaps did.
He realised there were cultural nuances to India, one that essentially made for a foreign context for him, he says:
“As someone who grew up in America, I don’t have that. People there know to get things done… There’s a different work culture in India.”
Sachin, who went to Harvard Medical School, taking a break to do his MBA first, and then to work awhile in the Obama administration, says, “As I got older, (I saw) the special sweet spot I could be at (would be one where I could) build partnerships that create novel programmes.”
He spoke to Kent Theiry, chief executive officer, Davita, the largest dialysis material supplier in the US, and worked out a deal to do collaborative work on dialysis services in India.
Thanks to Davita and other sources of funding, the HBS Trust has two dialysis centres — in Jodhpur and Phalodi.
Already 17,000 patients have used the facilities in Jodhpur, 3500 in Phalodi.
The charges are on the ability to pay, amounting to about Rs 100 ($1.63) and Rs 200 ($3.27) per session.
That well-nurtured partnership has been on for almost six years.
Sachin also worked out a deal with the Medical Mission for Children (Boston), which worked on cleft lips and palates.
“They were interested in going to India,” Jain says, adding that he “didn’t think there was need for this.”
But a few advertisements in the local papers there unleashed an overwhelming response.
He now realises how important the seven-year partnership has been in helping people living with that social stigma get jobs or even get married.
Sachin goes there every year, to meet family and see how the hospitals are doing.
In the US, he practices at the Boston Veterans Hospital, is editor-in-chief of Healthcare, an academic publication, and the chief innovation officer at Merck.
On the side he organises trips for doctors to India.
The role of Indian Americans has been to go back and give frontline service, he says, adding, “My job is understanding what is going there.”
He says he spends a lot of time maintaining relationships, failing to fix a deal 80 percent of the time.
He speaks of another dialysis company he has been wooing, which has coyly refused to play nice yet.
Something might happen next month or next fall. The important thing is not to get discouraged, Jain says.
He adds that right now people think of doing direct service. But, just as he did, there is also the option for young people to learn to use the options they have here.
SOURCE::::: P.Rajendran in http://www.rediff.com
Natarajan
Gomathinayagam, part of Doctors Without Borders who served Ebola victims in Liberia, speaks about her experiences
Vidya Krishnan in http://www.livemint.com
Gomathinayagam says they had to win the trust of the community first—they suddenly see foreigners giving them instructions. Photo: Ramesh Pathania/Mint
Kalyani Gomathinayagam is a general physician based in Madurai, Tamil Nadu, who has just returned from Liberia, the epicentre of the Ebola outbreak, after spending six weeks caring for patients in the West African nation. She is already talking about going back.
Gomathinayagam, 46, joined Médecins Sans Frontières, or MSF (Doctors Without Borders) after the Haiti earthquake in 2010. She has served as an emergency doctor in the Ivory Coast, Chad and the Democratic Republic of Congo before her stint in Liberia, from where she returned to Delhi on 20 October after being quarantined for 21 days in Geneva, Switzerland.
Working in Foya district of Lofa county in Liberia, the doctors operated in small hutments, plastic-sheeted from inside to prevent infections—much like the ‘kill room’ in the popular television series Dexter. The doctors worked in temperatures touching 40 degrees Celsius, swathed in protective gear including face shields, goggles and boots, that made even simple tasks like placing an intravenous (IV) line or giving an injection seem like hard labour.
Health workers have been the most critical resource at the frontline of the battle against the latest outbreak of Ebola, which has so far claimed 4,919 lives—2,413 in Liberia alone, according to the World Health Organization.
Gomathinayagam spoke about her experiences in Liberia and other disaster-struck regions in an interview during a visit to New Delhi. Edited excerpts:
You have seen people suffer earthquakes, civil wars and medical emergencies. Which one has been the most challenging?
Ebola. Without a doubt. This outbreak is unprecedented in so many ways. The disease threatens doctors and health workers, severely limiting our capacity to treat patients. And this is happening in countries where the health infrastructure is not robust to begin with. Additionally, we had a few scares with some of our colleagues falling sick, but thankfully, it was not Ebola.
We had to win the trust of the community first—they suddenly see foreigners giving them instructions. The families see their loved ones taken to the hospital and coming back dead. Even burial is not under their control. So, it was a very challenging experience.
Working with the nurses was the trickiest bit. The nursing staff was given clinical information without passing over pieces of paper from inside the quarantine zone. So everything was dictated. This takes a lot of time when you have over 100 patients and just four doctors. It was a tremendous amount of work to get the data collected.
How difficult is it to care for an Ebola victim with basic health infrastructure?
The most difficult part was to administer any kind of treatment without coming in physical contact with the patient. (In treating) this disease, everything is complicated. The patients can only see my eyes and recognize my voice, and I have to shout through a perimeter to be heard. Everything has to be done from across the ‘perimeter fencing’. It was challenging to gain the community’s trust because all they (see) is a hazmat suit (protective gear).
In this setting, I had little or no access to the patient. I had to figure out how to put the IV fluid, but my goggles were getting foggy and I was no longer able to properly place an IV. If I cannot see, there are chances of me pricking myself with the injection instead. I was sweating a lot because of the protective gear. And somehow you manage everything and within minutes the patient is lying in a pool of faeces or vomit—and you have to do this all over again.
Do you choose these assignments for an adrenaline rush? Because this must have been difficult for your family.
Their first reaction was “Are you crazy?” But they know I work for a humanitarian aid agency, which responds to acute medical emergencies for the most vulnerable population—civil wars, epidemics, natural disasters.
Ebola has had a huge impact on me as a person. One cannot imagine the magnitude of this epidemic unless you go there. I have never seen or felt such helplessness. I could also, like normal doctors, set up a regular practice. My patients would have a choice of going to another doctor if they didn’t like me. But I serve in places where people cannot go to another doctor. There is no other doctor.
It is stressful moving from one suffering to another, but we also have a rest period in between. I don’t know about the adrenaline rush, but this gives me tremendous satisfaction. I do what is needed. My family and friends understand I chose this profession. They have adapted so I can keep going back.
Is there a ‘good day at the office’ in situations like these?
Well, not often. I had one which made me very happy. I had skipped the morning rounds one day and when I went in the evening, a patient came up to me and asked me why I didn’t turn up in the morning. And I realized he knew me. By my voice. He could still identify me despite the hazmat suit and face shield, and it was heartening.
Source:::: http://www.livemint.com
Natarajan
Take off with Natarajan 