Self Improvement – Page 74 – Take off with Natarajan

Joke of the Day…A Trip to Rome…!!!

August 13, 2015NatarajanLeave a comment

A man walked in to a Barber Shop for his regular haircut. As he snips away, the barber asks “What’s up?”

The man proceeds to explain he’s taking a vacation to Rome. “ROME?!” says the barber, “Why would you want to go there? It’s a crowded dirty city full of mafiosos! You’d be crazy to go to Rome! So how ya getting there?” “We’re taking TWA” the man replies.

“TWA?!” yells the barber. “They’re a terrible airline. Their planes are old, their flight attendants are ugly and they’re always late! So where you staying in Rome?” The man says “We’ll be at the downtown International Marriot.” “That DUMP?!” says the barber. “That’s the worst hotel in the city! The rooms are small, the service is surly and slow and they’re overpriced! So whatcha doing when you get there?” The man says “We’re going to go see the Vatican and hope to see the Pope.”

“HA! That’s rich!” laughs the barber. “You and a million other people trying to see him. He’ll look the size of an ant. Boy, good luck on THIS trip. You’re going to need it!”

A month later, the man comes in for his regular haircut.

The barber says, “Well, how did that trip to Rome turn out? Bet TWA gave you the worst flight of your life!” “No, quite the opposite” explained the man. “Not only were we on time in one of their brand new planes, but it was full and they bumped us up to first class. The food and wine were wonderful, and I had a beautiful 28 year old flight attendent who waited on me hand and foot!”

“Hmmm,” says the barber , “Well, I bet the hotel was just like I described.”

“No, quite the opposite! They just finished a $25 million remodeling. Its the finest hotel in Rome, now. They were overbooked, so they apologized and gave us the Presidential suite for no extra charge!”

“Well,” the barber mumbles, “I KNOW you didn’t get to see the Pope!”

Actually, we were quite lucky. As we toured the Vatican, a Swiss guard tapped me on the shoulder and explained the Pope likes to personally meet some of the visitors, and if I’d be so kind as to step into this private room and wait, the Pope would personally greet me. Sure enough, after 5 minutes the Pope walked through the door and shook my hand. I knelt down as he spoke a few words to me.”

Impressed, the barber pleads, “Tell me, please! What did he say?”

“He just said: Where did you get that awfulhaircut?‘”

Source….www.ba-bamail.com

Natarajan

This Independence Day, The Tiranga Has a Message for Every Indian…

August 13, 2015NatarajanLeave a comment

Image Courtesy: Screengrab taken from YouTube video uploaded by BeingIndian

I was born in 1947 made out of hand-spun cotton on a charkha , dyed in the three colours of courage, peace and the earth. I symbolize Independence…”

As India prepares to celebrate its 69th Independence Day on August 15, this powerful video has a poignant message for every Indian — ‘Freedom is the absolute truth… and in truth there is valour…’

Put beautifully in words by Priyan Redican and expressed by six dancers in Bhatnatyam and Mohini Attam, five mminute video tries to explain the meaning of freedom and why we should not take it for granted

India is just a country,
mere lines on a map,
and I’m just a flag,
a simple piece of cloth,
We’re nothing but mere ideas,
reflections of your passions,
we’re nothing but you fighting for freedom anew…

Watch the video and let the powerful words inspire you.

Source….www.you tube.com and http://www.ndtv.com

Natarajan

“வேப்பம்பூ பச்சடி எப்படிச் செய்கிறீர்கள்?”….

August 13, 2015NatarajanLeave a comment

ஜகத்குரு தரிசனம்
வேப்பம்பூ பச்சடி
(எழுசீர் விருத்தம்: காய் விளம் விளம் தேமா . காய் காய் காய் )

வேப்பம்பூ புளியுடன் வெல்லமும் நாங்கள்
. வேதமுனி அவைதன்னில் சமர்ப்பித்தோம்
வேப்பம்பூ பச்சடி செய்விதம் என்ன
. மேதையவர் எங்களிடம் கேட்டாரே
யாப்பென்றே அவரிடம் ஓர்முறை சொன்னோம்
. யாதுமறி யாதவர்போல் செவிமடுத்தார்
சாப்பாட்டுக் கித்துடன் தேனுடன் நெய்யும்
. சற்றேசேர் பச்சடியில் சுவைகூடும்! … 1

பக்குவமாய்ச் செய்தபின் பச்சடி அம்பாள்
. பாதத்தில் நைவேத்யம் செய்வீரே
முக்கண்ணி நம்மிடம் வசப்படு வாளே
. முன்வந்தே அருள்செய்து காத்திடுவாள்
அக்கணத்தில் கேட்டது சரியெனச் சொல்வார்
. அகமுடையான் பச்சடியை உண்டாலே!
சிக்கலின்றி பணிகளைச் செய்வரே செய்வோர்
. சீர்மிக்க பச்சடியின் மகிமையன்றோ! … 2

பக்குவமாய்ப் பச்சடி செய்திடச் சொல்லிப்
. பணித்தாரே திருமடத்தின் பிரசாதம்!
சிக்கனமாய்ப் பச்சடி தந்தவர் கேட்டார்
. தெரிகிறதா நான்தந்த காரணமே?
தக்கபடிப் பெரியவர் சொல்வது உள்ளம்
. தங்கிடவே என்றுரைத்தாள் ஓர்மங்கை
முக்கண்ணி பக்தியில் எந்நாளும் நீங்கள்
. முழுகிடவே தந்தேன்நான் என்றாரே. … 3

புதுக்கோட்டை பத்தராய்த் தரிசனம் செய்தே
. புண்ணியங்கள் பெற்றோமே நாங்களெலாம்!
எதுசொன்னா லுமதிலோர் தத்துவம் காட்டி
. எங்களுக்கு வழிசொல்லும் காஞ்சிமுனி
பொதுவான அறமென உள்ளதைச் செய்தால்
. பொலிவுடனே வாழ்ந்திடலாம் என்றாரே
எதுநல்ல காரியம் என்றுநாம் தேர்ந்தே
. இறைபக்தி உடன்சேரச் செய்வோமே! … 4

–ரமணி, 13/08/2015
Source…www.periva.proboards.com

The Weekend Agriculturist… Meet Harish Srinivasan and his friends…

August 13, 2015NatarajanLeave a comment

Tired of weekend parties, discotheques and pubs? Have aimless visits to the mall and the latest movies lost their charm?

Are you looking for something more meaningful? Something fun and challenging as well?

Then this weekend, join Harish Srinivasan and his friends at a farm near Chennai.

Like thousands of youngsters in the city, Harish has a regular job during weekdays.

But his weekends are anything but regular.

This 29-year-old is the founder of The Weekend Agriculturist, an informal group of enthusiastic youngsters, who offer free labour to small and marginal farmers on weekends.

“My plan is simple: offer free labour to the farmers, who cannot afford to hire help.

“I started a Facebook page outlining my mission and vision for the group. That was about three years ago. Today our group has nearly 5000 volunteers from all walks of life — IT professionals, doctors, teachers, entrepreneurs, social activists and students,” says Harish.

J Satish Kumar, SEO Associate, CoreLead Interactive, Chennai, is part of the core group of volunteers.

“We may have been born and brought up in the city, but agriculture is in our genes,” he points out.

“Go back a few generations and most of us will find that our ancestors were farmers. All of us have a deep connection with the land and we probably just need to be reminded about it.”

Satish was invited to an event organised by The Weekend Agriculturist (TWA) 18 months ago “and since then I have been completely hooked.”

The teams assist with everything from preparing the soil, planting the seed, transplanting, weeding and harvesting.

“Whatever help they require, we provide. In the process, we learn so much. There is nothing like first-hand experience to understand the problems that plague our farmers,” Satish says.

For founder Harish Srinivasan it all started after reading MoondramUlagaPor (Third World War), a novel by Tamil poet and lyricist Vairamuthu.

“Though I have no agricultural background, the plight of our farmers has always moved me. But it was only after reading MoondramUlagaPor that I was actually jolted into doing something.

“The book described in painful detail the untold sufferings of our farmers. I knew that I had to do something.

“Blaming the politicians and debating endlessly about who is responsible, while we go about our lives in the city, content with buying our food from the supermarket, was not going to solve the problem,” says the 29-year-old who is senior consultant at Virtusa India Pvt Ltd in Chennai.

“It is ironic that farmers, who provide our food, have to go hungry,” Harish points out. “Isn’t it a national shame that they believe their only solution is suicide?

“Farmers, who for generations have depended on agriculture for their survival, today encourage their children to find other employment.

“How much longer are we going to wait? No superhero is going to come save them.”

Harish acknowledges that it was not easy to convince farmers that they were serious.

But persistence and sincerity paid off.

“We convinced some of the big, more educated farmers, who took us in and taught us some of the basics. We went back week after week until they realised that we really had their best interests at heart.”

They spend their own money for travel and usually spend the night in open terraces, schools or small hostels.

The core group of volunteers is between the ages of 20-30, but there are older volunteers and some bring their families as well.

T R Sarathy, 45, lives in the small village of Alathur, in Thiruvallur district of Tamil Nadu. He belongs to a family of farmers. Six years ago, he gave up farming and ventured into brick making, which, he says, is much more profitable.

“Until about six years ago, farming was all we knew. For generations our family survived growing seasonal crops, but it was becoming harder every year.

“When a few villagers ventured into brick making, I too gave up farming,” says Sarathy who is a huge support to Harish and his team. He scouts the nearby farms to find out who needs help.

He says most of the farmers have small farms and cannot afford the Rs 250-300 that the labourers demand.

They grow rice, vegetable and also some flowers like roses and kanakambaram (an orange flower that women put on their hair).

Harish lets him know in advance when the group will be coming. He identifies the farmers who need help most.

They groups are of 10-20 and they work for two days from 6:30 in the morning to about 4 in the evening, doing whatever needs to be done.

“I was forced to give up farming, but today I am happy that at least I am helping my brothers survive,” Sarathy says.

Prachi Ghatwal, 25, from Goa, a mobile app developer at Creative Capsule India Pvt Limited was an active part of TWA before she went back to her hometown.

“When I was in Chennai, I used to travel with the other volunteers to the farms. Most of the farms are family owned and can barely afford any extra manpower. They are grateful for any kind of help and it is hugely satisfying seeing your work make some difference to their lives.”

She now helps with registrations and provides some technical support. “We are working on a mobile app that will facilitate better and easy registration of volunteers for the various events planned by TWA,” she says.

The group not only offers free services, they also bring in consultants, who offer expert advice and provide solutions based on the individual needs of each farmer.

The consultants educate the farmer on how to improve the quality and yield of crops. They work on sustainability and increasing growth and profitability.

They are also trying to make them adopt the traditional, healthier practices of farming.

“Our work is not over with just the weekend; we are constantly exploring new avenues to help the farmers,” says Satish.

“For the last 30-40 years, our farmers have relied on chemical fertilisers and pesticides to boost crop production without understanding its long-term effects. Most of the food on our table today is loaded with toxins.

“We are teaching the farmers the benefits of going organic, but it is not an easy task. A few have agreed to go organic on a small patch of their land.”

Volunteers are also taught how to grow their own organic vegetables.

“Vegetables like brinjal, chilly, or tomatoes can be grown very easily. I myself harvest about three or four kilos of brinjal every month in my garden. Growing your own food is a totally exhilarating experience,” Satish claims.

The volunteers are encouraged to buy produce from the farmers.

“These poor farmers sell their produce to middlemen, who buy for as low as Rs 5-6 per kg and sell for Rs 40-50 in the city. We are currently working to get corporates interested in building a direct link between the farmers and consumers, to help farmers get a better rate for their produce,” says Harish.

TWA has been in operation for three years and Harish is happy with the results.

“Today, we are appreciated for our work. Occasionally youngsters from Coonoor, Erode and Bangalore join us. There are plans to encourage such groups in other cities too.”

He says farmers too are encouraged at getting the help. “Our desire to help them is a huge motivation for them. They are happy to know that somebody cares.”

Source….Saraswathi in http://www.rediff.com

Natarajan

சாப்பிடும்போது போன் எதற்கு?- கூகுளின் புது சி.இ.ஓ. சுந்தர் பிச்சை நேர்காணல்…

August 13, 2015NatarajanLeave a comment

குள் நிறுவனத்தின் புதிய தலைமை நிர்வாக அதிகாரி, சென்னையைச் சேர்ந்த சுந்தர் பிச்சை. கூகுள் க்ரோம், கூகுள் டிரைவ், ஜி-மெயில் ஆப்ஸ், கூகுள் மேப்ஸ் ஆகியவற்றின் தயாரிப்பில் முக்கியப் பங்குவகித்த சுந்தர் பிச்சை கூகுளின் தலைமைப் பீடத்தில் உட்கார்ந்ததன் மூலம், ஒட்டுமொத்த இந்தியாவின் கவனத்தையும் ஈர்த்திருக்கிறார். “எப்போதுமே ஒரு தரப்பினருக்கு மட்டுமான தொழில்நுட்பத்தை உருவாக்குவதல்ல கூகுளின் வேலை. கடைக்கோடியில் வசிக்கும் கிராமத்துச் சிறுவனுக்கும் சரி, ஹார்வர்டு பேராசிரியருக்கும் சரி, ஒரே மாதிரிதான் கூகுள் தேடுபொறி வேலை செய்யும். இதைத்தான் கூகுள் தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். சமநிலையைச் சாத்தியப்படுத்தும் சக்தியாகவே கூகுளை நான் பார்க்கிறேன்” என்கிறார். ஒட்டுமொத்த உலகமும் ஸ்மார்ட் போன் சூழ் உலகமாக மாறிவரும் சூழலில் – சுந்தர் பிச்சையின் யுகத்தில் கூகுளின் வணிக இலக்குகளிலும் ஸ்மார்ட் போன்களுக்கு முக்கிய இடம் உண்டு – தொழில்நுட்பம், மனித வாழ்க்கை இரண்டுக்கும் இடையேயான எல்லைகள் எது என்பதைப் பற்றி மிகுந்த சுவாரஸ்யமாகப் பேசுகிறார் சுந்தர் பிச்சை.

நாம் ஸ்மார்ட் போன் சூழ் வாழ்க்கையை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருக்கிறோமா, அதாவது மொபைல் போன்களின் மோகம் பெருகியுள்ளனவா?

எனக்கு அப்படித் தோன்றவில்லை. நிச்சயமாக மனிதர்கள் வாழ்க்கையில் போன்கள் முக்கிய இடம் பிடித்துள்ளன. அதனால், மக்கள் அதிக அளவில் பயனடைகிறார்கள். அதே போல இடைஞ்சலும் அதிகரித்துள்ளது. ஆனால், இது ஆரம்ப காலக்கட்டத்தின் பலவீனம்தான். மிஞ்சிமிஞ்சிப்போனால் கடந்த ஐந்து, ஆறு வருடங்களாகத்தானே மொபைல்போனைப் பயன்படுத்துகிறோம். சொல்லப்போனால், மக்கள் தினசரி ஆறு மணி நேரம்வரை தொலைக்காட்சி பார்க்கின்றனர். அந்த மோகம் போன்களின் பக்கம் திரும்பியுள்ளது, அவ்வளவே!

பயனாளரை மையப்படுத்திய சாதனங்கள் என நீங்கள் அடிக்கடி சொல்வதன் அர்த்தம் என்ன?

எதை உருவாக்கினாலும் அதன் இலக்கு பயனாளர் களின் சிக்கலுக்குத் தீர்வளித்து, வாழ்வை மேம்படுத்தி, மகிழ்ச்சி அளிக்க வேண்டும் என்பதே. இன்னும் சரியாகச் சொல்வதானால், கணவன் அல்லது மனைவியின் அழைப்பையும் பிறருடைய அழைப்பையும் வேறுபடுத்திக் காட்டும் அளவுக்குத் தொழில்நுட்பம் நுணுக்கமாக வடிவமைக்கப்பட வேண்டும் என முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

போன் நமது வாழ்வை எளிமையாக்கியுள்ளது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. இருந்தாலும், இரவு உணவு சாப்பிடும்போதுகூட மின்னஞ்சலைப் பார்க்கும் பழக்கம்வந்துவிட்டதே… எந்நேரமும் போனில் மூழ்கிக்கிடப்பதை மாற்ற கூகுள் ஏதேனும் முயற்சித்துள்ளதா?

தொழில்நுட்பத்துக்குச் சிறிதும் தொடர்பற்ற கேள்வி இது. சாப்பிடும்போது எதற்காகக் குழந்தைகள் மொபைலைப் பயன்படுத்த வேண்டும், எனக்குப் புரியவில்லை. குழந்தைகள் வளர்ப்பில் உள்ள சிக்கல் இது.

நான் கேட்டது குழந்தைகளைப் பற்றி அல்ல… பெற்றோர்களைப் பற்றி?

பெற்றோர்களும் இரவு உணவின்போது தொலைக்காட்சி பார்க்கிறார்களே!

ஒரு சந்திப்பு நடைபெறும்போது எத்தனை நபர்கள் போன்களைத் துழாவுகிறார்கள் என்பதை வைத்துக் கூட்டம் நடத்துபவரின் முக்கியத்துவத்தைச் சொல்லிவிடலாம் என்பார்கள். கூகுள் நிறுவனத்தின் உயர் அதிகாரியான நீங்கள், கூட்டங்கள் நடத்தும்போது பங்கேற்பாளர்கள் போனைத் துழாவக் கண்டதுண்டா?

போன்கள் வரத்துக்கு முன்பு அமெரிக்கக் கார்ப்பரேட் நிறுவன ஊழியர்கள் கூட்டங்களின்போது லேப்டாப்பைத் துழாவுவது வழக்கம். அப்படி முக்கியக் கூட்டங்களுக்கு இடையில் லேப்டாப்பும் கையுமாக இருப்பவர்கள் பலரை நான் பார்த்திருக்கிறேன். இது பயன்படுத்தும் விதத்தைப் பொருத்ததே. நான் பகல் நேரங்களில் மின்னஞ்சல் அனுப்பவே மாட்டேன். நான் சதாவதானியும் அல்ல. கூட்டத்தில் சுறுசுறுப்பாகக் கலந்துகொள்ளும் அதே வேளையில், மின்னஞ்சலும் அனுப்பும் திறமை எனக்குக் கிடையாது. ஆனால், சிலர் இரண்டையும் சாதுரியமாகக் கையாள்கிறார்கள்.

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு நீங்கள் முதல் ஆண்ட்ராய்டு வாட்ச் அறிமுகப்படுத்தியபோது, ‘நீங்கள் இரவு உணவருந்தும்போதுகூட போனைப் பயன்படுத்தாமலேயே இந்த வாட்ச் மூலம் மின்னஞ்சல் பார்க்கலாம்’ என விளம்பரம் கொடுத்தீர்களே?

உங்களுக்குத் தேவைப்படும்போது தகவல்கள் கிடைக்கச் செய்வதுதான் என் நோக்கம்; இடைஞ்சல் தருவது அல்ல. உதாரணத்துக்கு, நீங்கள் வாகனம் ஓட்டும்போது போனைப் பயன்படுத்துவது அபாயகரமானது. அதற்காகத்தான் ஆண்ட்ராய்டு ஆட்டோ உருவாக்கினோம். இதன்மூலம் உங்கள் போனைத் தொடாமலேயே அழைப்புக்குப் பதிலளிக்கலாம். தேடும் தகவல்களைப் பெறலாம். இப்படி உங்களுக்குத் தேவையான பொருளைச் சரியான நேரத்தில் கொடுக்க நாங்கள் முயல்கிறோம். இன்றைய பயனாளர்களுக்குப் பல சுமைகள் உள்ளன. அந்தச் சுமைகளை நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.

எல்லாவற்றுக்கும் தொழில்நுட்பத்தை மக்கள் சார்ந்திருக்க வேண்டும் என்பது உங்கள் எண்ணமா? பித்துப்பிடித்தார்போல எந்நேரமும் மக்கள் மின்னஞ்சலைத் திறந்து பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். விருப்பப்பட்டுப் பார்ப்பது வேறு, அலுவலக உயர் அதிகாரிகளிடமிருந்து தகவல் வந்திருக்குமோ எனப் பதற்றத்தோடு பார்க்கும் காலம் வந்துவிட்டதே?

ஜி-மெயில் வழங்கும் ‘ப்ரயாரிட்டி இன்பாக்ஸ்’ஆப்ஷனைக் கிளிக் செய்வதன் மூலம் முக்கிய மின்னஞ்சல்களை மட்டும் நீங்கள் பார்த்துக்கொள்ளலாமே! மோசமான பயன்பாடும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன, மறுப்பதற் கில்லை. எதுவாக இருந்தாலும், மனிதர்களின் அறிவுத் திறன், விருப்பம், பயன்பாடு என அத்தனையும் மனதில்கொண்டுதான் தரத்தை மேம்படுத்த நாங்கள் தொடர்ந்து பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

கூகுள் காலண்டர் போன்ற அம்சங்கள் இருப்பதால் யாரும், எதையும் நினைவில்வைக்க முயற்சிப்பதில்லை. இப்படி எதையும் பொருட்படுத்தாத மக்களை உருவாக்க நினைக்கிறீர்களா?

எவ்வளவு சிறப்பான சாதனமாக இருந்தாலும், சில வரை யறைகள் வேண்டும். என் உடல் ஆரோக்கியத்தைப் பராமரிக்க ‘ஃபிட்னஸ் ஆப்ஸ்’ உதவ முடியாது. அதேநேரம், என் குழந்தையின் பிறந்த நாளை நான் மறக்க நேரிட்டால், என்னைப் பார்த்து அலற ஒரு போன் வேண்டும் என நான் நினைக்கிறேன்.

எதற்காக போனைக் கையில் எடுத்தோம் என்பதே தெரியாமல் போனைச் சட்டெனக் காதில் வைத்ததுண்டா?

பல முறை! தேவையே இன்றிப் பழக்கதோஷத்தில் போனை எடுப்பதுண்டு. காரணமே இல்லாமல் அதை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதும் உண்டு.

வீட்டைச் சுற்றிச் சுற்றி நடந்தபடி போன் பேசக் கூடாது என நான்முடிவெடுத்துள்ளேன். இதுபோல போன் பயன்படுத்தாத நேரம் என நீங்கள் திட்டமிட்டது உண்டா?

கூகுள் ஐ / ஒ தொடங்குவதற்கு முந்தைய நாள் இரவு. தலைமை உரை நிகழ்த்துவதற்குச் சில மணி நேரங்களுக்கு முன்பு, எங்கள் குழுவினர் போன்களை எல்லாம் ஒரு கூடையில் போட்டுவிட்டு எல்லோரும் மகிழ்ச்சியாக இரவு உணவு சாப்பிட்டோம்.

பின்னணியில் கரைந்துபோகும் தொழில்நுட்பத்தைத் தயாரிக்கிறோம் என நீங்களும் கூகுள் துணை நிறுவனர் லாரி பேஜும் சொல்வதன் பொருள் என்ன?

தொழில்நுட்பத்தைப் பயனாளிகளிடம் கொண்டு சேர்ப்பதல்ல எங்கள் நோக்கம். அதை ஒரு அழகிய அனுபவமாக மாற்றுவதே! ‘க்ரோம்’ உருவாக்கியபோது கூடுமான வரை எந்தச் சிரமமும் இன்றிப் பயனாளிகள் லகுவாகத் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தச் செயல்பட்டோம்.

நீங்கள் தேடும் தகவலைச் சரியாகக் கொண்டுவந்துசேர்க்க ‘கூகுள் சர்ச்’ மிகக்கடினமான தொழில்நுட்பத்தைப் பிரயோகிக் கிறது. ஆனால், உங்களுக்குத் தேவை தகவல் மட்டுமே. ஆகையால், கரடு முரடான தொழில்நுட்பம் பின்னணியில் மறைந்துபோகத்தான் விரும்புவீர்கள்.

ஆனால், சில நேரங்களில் அனுபவமே இல்லாமல் போகும் நிலை உண்டாகின்றனவே?

ஒரு நல்ல சாதனத்தை உருவாக்கும்போது இப்படி நிகழத்தான் செய்யும். ஏற்கெனவே சொன்ன மாதிரி, என் வாழ்வின் முக்கியத் தருணத்தை நான் இழக்க நேரிடும் போது என் போன் என்னைப் பார்த்து அலற வேண்டும் என நான் நினைப்பேன். ஒரு வேளை, நான் முக்கிய வேலையில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது போனில் வேறு தகவல் வந்தால் புறக்கணிப்பேன், அவ்வளவுதான்! என்னைப் பொறுத்தவரை பயனாளர்களின் தேவையைச் சரியாகப் பூர்த்திசெய்ய வேண்டும். அது ஒரு தொடர் முயற்சி. அந்தப் பயணத்தில் நாங்கள் உருவாக்கிய தொழில்நுட்பம் வழிமறிக்காமல் கண் காணாமல் மறைந்துபோவதும் அவசியமாகிறது.

© ‘தி நியூயார்க் டைம்ஸ்’ கொனார் டவுகர்டி

தமிழில் சுருக்கமாக: ம.சுசித்ரா

Message for the Day…” Right Conduct is the only way to win the Grace of God…”

August 13, 2015NatarajanLeave a comment

Sathya Sai Baba

You must dedicate yourself to right conduct (Dharma) and always be engaged in righteousness (Dharma). Then you will live in peace and the world will enjoy peace. No one can acquire real peace, nor can they win the grace of the Lord through any means other than right conduct. Dharma is the foundation for the welfare of humanity; it is the only unchanging truth across all times. When Dharma fails to transform human life, the world will be afflicted by agony and fear, tormented by stormy revolutions. When the effulgence of Dharma fails to illumine human relationships, people will be shrouded in sorrow. All religions and scriptures expound Dharma and proclaim aloud the Glory of Dharma. The stream of Dharmic activity should never run dry; when its cool waters cease to flow, disaster is certain. God is the embodiment of Dharma; His Grace is won by Dharma

கம்பனும் மதுவிலக்கும்…..

August 12, 2015NatarajanLeave a comment

மது அருந்துவது தீய பழக்கம் என்று கம்பராமாயணத்தில் பல இடங்களில் பதிவுசெய்கிறான் கம்பன்

ஆங்கிலேயரது ஆட்சிக் காலத்திலேயே தமிழ்நாட்டில் மது விலக்குக்காக 1886-ல் மதராஸ் அப்காரி சட்டம் என்ற ஒரு சட்டம் இயற்றப்பட்டது. அப்காரி என்ற சொல்லுக்குப் போதை ஊட்டும் பானங்களையோ மருந்துகளையோ தயாரிப்பது அல்லது விற்பது என்பது பொருளாகும். இச்சொல், பெர்ஷிய மொழிச் சொல்லாகும். இந்தச் சொல்லுக்கு இன்னொரு பொருள் மதுபானம் மற்றும் மருந்துகள் தயாரிப்பது அல்லது விற்பதற்கு விதிக்கப்படும் வரி என்பதாகும்.

மதராஸ் அப்காரி சட்டம், 1905, 1913, 1929 ஆகிய ஆண்டுகளில் திருத்தம் செய்யப்பட்டு, அதன் பின்னால் ஒரு புதுச் சட்டமாக 1937-ம் ஆண்டு தமிழ்நாடு மதுவிலக்குச் சட்டம் இயற்றப்பட்டது. இந்தச் சட்டத்தின் முதல் நோக்கம் என்னவென்றால், போதையூட்டும் பானங்களையும், மருந்துகளையும் தயாரிப்பது, விற்பது மற்றும் அருந்துவது ஆகிய அனைத்தையும் தடை செய்வதாகும். ஆனால் பின்னாளில், மதுபானங்களின் தயாரிப்பு, விற்பனை மற்றும் அருந்துதலை ஒழுங்குபடுத்தும் சட்டமாக இது மாற்றப்பட்டுவிட்டது.

1947-ல், இந்திய நாடு சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு, 26.1.1950-ல் நமது அரசியல் நிர்ணயச் சட்டம் அமலுக்கு வந்தபிறகு, அதில் மருத்துவத் தேவையைத் தவிர மற்ற எந்தக் காரணத்துக்காகவும் மது அருந்துவதைத் தடை செய்வதற்கு எல்லா மாநிலங்களும் தீவிர முயற்சி எடுக்க வேண்டும் என்னும் உறுதிப்பாடு, பிரிவு 47-ல் கொண்டுவரப்பட்டது. இது ஏட்டளவில் நின்றுபோய், பெருவாரியான மாநிலங்கள் மது விலக்கைத் தளர்த்தி, குறைந்தபட்சம் இரண்டு தலைமுறைகளை உடல் மற்றும் மனவளம் குன்றியவர்களாக ஆக்கிவிட்டது. கடந்த 67 ஆண்டுகளாகச் சுதந்திர இந்தியாவில் பல மாநிலங்கள் மது விற்பனையால் வரும் வருமானத்தைக்கொண்டே மக்கள் நலத் திட்டங்களை அமல்படுத்துவதாகக் கூறுகின்றன. கண்ணிரண்டும் விற்றுச் சித்திரம் வாங்குவது போலவும், கோயிற்பசை செய்வோர் சிலையைக் கொண்டு விற்றல் போலும், வாயிற் காத்து நிற்போர் வீட்டை வைத்து இழத்தல் போலும், நம் நாட்டின் மதுவிலக்குக் கொள்கை அமைந்துவிட்டது.

கம்பன் கண்ட கோசல நாடு, கிஷ்கிந்தை மற்றும் இலங்கை கூட, இந்தக் குழப்பத்துக்கு விதிவிலக்குகளாக அமையவில்லை போலும். எனவே, கம்பன் பல இடங்களில் கோசல நாட்டு மக்கள், கிஷ்கிந்தை மற்றும் இலங்கை மக்கள் கொண்டிருந்த குடிப் பழக்கத்தை ஆங்காங்கே காட்டிவிட்டு, அதேசமயம், பல இடங்களில் இப்பழக்கத்தைக் கண்டிக்கவும் செய்கிறான்.

யுத்த காண்டம், பிரம்மாத்திரப் படலத்தில், இந்திரஜித்தனின் பிரம்மாஸ்திரத்தால் அனைவரும் கீழே விழுந்து கிடக்கும் செய்தியைக் கேள்விப்பட்ட ராவணன், ஒரு வெற்றிவிழாக் கொண்டாட்டத்துக்கு ஏற்பாடு செய்கிறான். இந்தக் கொண்டாட்டங்களைக் களியாட்டுப் படலத்தில், கம்பன் கற்பனை வளத்தோடு விவரிக்கிறான். அந்தக் கொண்டாட்டத்தில், அரம்பையர்கள், அரக்கியர்கள், அசுரப் பெண்கள், நாக கன்னியர்கள் ஆகியோரை ராவணன் ஆடவைக்கிறான். அப்போது, கள்ளுண்டு ஆடியவர்களுடைய நிலை எப்படி இருந்தது என்பதைக் கம்பன் சொல்கிறான் :

நல் பெருங் கல்விச் செல்வம் நவை அறு நெறியை நண்ணி,

முன் பயன் உணர்ந்த தூயோர் மொழியொடும் பழகி, முற்றி,

பின் பயன் உணர்தல் தேற்றாப் பேதைபால், வஞ்சன் செய்த

கற்பனை என்ன ஓடிக் கலந்தது, கள்ளின் வேகம்.

அதாவது, நல்ல கல்விச் செல்வத்தால் பெரியோர் களது உபதேச மொழிகளை அறிந்து அவற்றால் வரும் பயனைத் துய்க்க வேண்டிய தருணத்தில், ஒரு மூடன் மனதில் ஒரு வஞ்சகன் வைத்த கற்பனை எப்படிப் பரவி நிற்குமோ அப்படிக் கள்ளின் வேகம், மகளிர் கூட்டத்தில் பரவியது என்பது இப்பாடலின் பொருள். கல்வியால் பெறும் தெளிவைக் கள்ளினால் வரும் மயக்கம் அழித்துவிடும் என்னும் உறுதியை இப்பாடலில் கம்பன் காட்டுகிறான். இதில் பின்னால் வரும் இன்னொரு பாடலில் கள்ளுண்டு ஆடிய காரணத்தால் தாளமும், காலமும் தவறி ஆடிய பெண்களைக் கம்பன்,

‘பாணியின் தள்ளி, கால மாத்திரைப் படாது பட்ட நாணியின் முறையின் கூடாது, ஒரு வழி நடையின் செல்லும் ஆணியின் அழிந்த பாடல் நவின்றனர்’

என்று விவரித்தான். கள்ளுண்ணுதல் பெரும் பாவம் என்னும் கருத்தையும் பல்வேறு இடங்களில் குறிப்பிடுகிறான்.

யுத்த காண்டம், நிகும்பலை யாகப் படலத்தில், தன்னை இகழ்ந்து பேசும் இந்திரஜித்தனுக்கு மறுமொழி உரைக்கும் வீடணன், தான் குற்றமற்றவன் என்பதற்கு அத்தாட்சியாக

‘உண்டிலென் நறவம் பொய்ம்மை உரைத்திலென் வலியால் ஒன்றும் கொண்டிலென் மாய வஞ்சம் குறித்திலென், யாரும் குற்றம் கண்டிலர் என்பால்;

என்று உரைக்கிறான். எனவே, மது அருந்துவது என்பது, பொய் சொல்வதற்கும், பிறர் பொருளைக் கவர்வதற்கும், வஞ்சம் செய்வதற்கும் இணையான குற்றம் என்பதையும் கம்பன் பதிவு செய்கிறான்.

‘ஏயின இது அலால், மற்று, ஏழைமைப் பாலது என்னோ?

“தாய் இவள், மனைவி” என்னும் தெளிவின்றேல், தருமம் என் ஆம்?

தீவினை ஐந்தின் ஒன்று ஆம் அன்றியும், திருக்கு நீங்கா

மாயையின் மயங்குகின்றாம் மயக்கின்மேல் மயக்கும் வைத்தாம்!

‘கள்ளுண்ணல் ஐம்பெரும் பாதகங்களில் ஒன்று. தாயையும் மனைவியையும் வேறுபடுத்தி அறியும் அறிவைக் கள் அழிக்கும். மற்ற எல்லா அறங்களைப் பின்பற்றி வாழ்ந்தாலும், கள் அருந்துபவனுக்குப் பிற அறங்களால் என்ன பயன்? மனிதப் பிறவி எடுத்தவன் ஏற்கெனவே மாயையின் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து கிடக்கும் போது, அந்த மயக்கத்தின் மேல் இன்னொரு மயக்கத்தை ஊட்டுவது எஎவ்வளவு விந்தை’ என்று ஒரு மாயையின் தத்துவத்தை இப்பாடலில் சுக்ரீவன் பேசுகிறான்.

‘வஞ்சமும், களவும், பொய்யும், மயக்கமும், மரபு இல் கொட்பும்,

தஞ்சம் என்றாரை நீக்கும் தன்மையும், களிப்பும், தாக்கும்

கஞ்ச மெல் அணங்கும் தீரும், கள்ளினால் அருந்தினாரை

நஞ்சமும் கொல்வது அல்லால் நரகினை நல்காது அன்றே?

விஷம்கூட அருந்தியவரைக் கொல்லுமே தவிர, நரகத்தில் தள்ளி விடாது. ஆனால், மது அருந்துவதால் வஞ்சனை, திருட்டு, பொய், அறியாமை, தொன்று தொட்டு வந்த மரபுக்கு மாறான கொள்கை, அடைக் கலமாக வந்தவரைக் காப்பாற்றாத தன்மை, ஆணவம் ஆகியவை வந்து சேர்ந்து நரகத்தில் கொண்டு விட்டுவிடும் என்கிறான் சுக்ரீவன்.

இப்படி சுக்ரீவன் மூலமாக மது ஒழிப்புக்கு ஒரு மிகப் பெரிய அடித்தளத்தை அமைத்துக் கொடுத்த கம்பன், இந்திய அரசியல் நிர்ணயச் சட்டம் பிரிவு 47-ல் கொள்கையளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட மது விலக்கு, நடைமுறையில் காற்றில் பறக்க விடப்பட்டதை நமக்கு நினைவுபடுத்திக் காட்டுகிறான்.

– உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி வெ.இராமசுப்பிரமணியன் எழுதிய ‘கம்பனில் சட்டமும் நீதியும்’ நூலிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பகுதிகள் (வெளியீடு: வானதி பதிப்பகம்).

source….வெ.இராமசுப்பிரமணியன் in http://www.tamil.thehindu.com

Natarajan

” With Rs 20 lakh, he built a Rs 350-cr business”….Meet Md. Gyasuddin….

August 12, 2015NatarajanLeave a comment

‘I found my motivation in the fast emerging mobile market.’

‘Nokia’s biggest mistake lay in its stubbornness to change.’

‘It’s important to understand the pulse of the people.’

“To succeed in life, you need to be a dreamer and need to follow that dream with passion, hard work and dedication,” said Md Gyasuddin, managing director of Hitech Mobiles.

He observed this simple rule of life and today he is the owner of Rs 350-crore (Rs 3.5-billion) business.

Starting with a capital of Rs 20 lakh (Rs 2 million), it has been a long journey for him.

“At times, it seemed I was being unreasonable and foolish but never gave up,” he said.

After graduation, Gyasuddin started a small mobile import unit in Kolkata in 2002.

But he had a wider vision — that of creating a mobile brand of his own.

After tutoring himself on the intricate details of the trade, Gyasuddin set up his own company — Hitech Mobiles in 2008.

Over the years, the company grew steadily and is now selling almost 2 million mobile handsets a year.

It is ranked 8th among the Indian handset makers.

Recently, the company set up its assembling unit in at Merrill Logistics Park in Sankrail, Howrah.

In a candid conversation with Indrani Roy/Rediff.com, Gyasuddin talked about how he built his company, what plans he has for it, the new assembling unit among other things.

What led to the idea of launching a new brand?

From an early age, I was fascinated by mobile phones and always wanted to deal in them.

After graduation, there was tremendous pressure on me to start earning. I came from a lower-middle-class family and my father was a government employee.

There was a crunch of cash all the time. But I was unwilling to take up any ordinary job that came my way and wanted to start a business.

I wanted to import mobile handsets. As a student, I had saved some money and with that took a short trip to Hong Kong to understand the nuances of mobile handsets’ business.

On my return, I started an import unit in Kolkata in 2002. I used to import handsets made by Nokia, Samsung etc and would sell them in the local market.

What was your motivation?

I found my motivation in the fast-emerging mobile market.

Though I was only out of college I knew that the mobile market had huge opportunities and it would soon undergo a thorough transformation.

I thought if I ventured into this market now, I could build a secure future.

The road must have been tough for you. What difficulties did you face in setting up this business?

Most difficult part of my journey was accumulating funds for the business. I took loan from the bank and also from friends and relatives for starting the import unit.

With an initial capital of Rs 20 lakh (Rs 2 million), I started building the mobile import unit.

The next hurdle was manpower. It was extremely difficult to get skilled workers to run the import unit. Unable to gather enough expert hands to run the business, I hired some freshers and took the responsibility of training them myself. My import unit started giving me good returns from 2004.

This is when I started dreaming of launching a mobile brand. My dreams bore fruit in 2008. Starting with a single unit in Kolkata, Hitech now has 20 branch offices all over India — it’s a wonderful feeling!

There are so many mobile brands, foreign and Indian, in the market. Why do you think people buy Hitech? What is its unique selling proposition?

We have consciously tried to keep prices of our mobile handsets within affordable limits. The price ranges between Rs 2,000 and Rs 8,000. Recently, we launched a mobile handset that costs Rs 599 only. We are sure it will be a major hit among the first-time buyers.

Also, we take pride in our highly professional after-sales service units, numbering 350, spread across India. We believe in our customers’ brand loyalty and ensure that they never get a chance to complain.

Which countries do you export your products to at present?

We mainly export our products to Nepal, Bangladesh and Bhutan at the moment. But we do plan to reach out to other countries soon.

Who is your target group?

Mobiles that we make are meant for younger generation between 18 and 30 years of age. Our mobiles are meant for those who want maximum features at minimum prices. We cater mainly to those who have been initiated on to the world of smart phones.

Hitech is ranked 8th among Indian mobile handset makers. How do you plan to beat your competitors?

As I said before, no other mobile handset maker but us can offer so many features at such affordable prices. Besides, our research and development team is constantly experimenting with new ideas to make our products unique.

At present, 30-40 per cent of our revenue is accrued from the sales of smartphones and the rest from the sales of conventional handsets. I hope it will take us a few more years to reverse the trend.

During a media interaction you had said that you learnt a lot from what happened to Nokia. Could you please elaborate?

I think Nokia’s biggest mistake lay in its stubbornness to change. Nokia never took its competitors seriously and it stuck to its Symbian operating system. But as India moved on to smart phones with the advent of 3G, people opted for Android, which was the cheaper option.

Samsung and Google grabbed this opportunity and soon Nokia found itself getting irrelevant. We saw in Nokia’s case a great business lesson.

Hence, we have vowed to ourselves to keep surveying the market and keep adapting ourselves to the changing needs of time.

Why did you venture into accessories’ production?

Soon after launching Hitech, we discovered that the modern market was crazy about mobile accessories. A new product was hitting the stores almost on a daily basis. We also noticed that the prices of these accessories were too high.

Hence, we thought of manufacturing accessories that will be user-friendly as well as affordable. Over the last few years, Hitech’s accessories have been a major hit. In fact, our accessories’ sales alone have added as much as Rs 150 crore (Rs 1.5 billion) to the revenues.

Tell us about your new assembling unit in Howrah.

The main motto of Hitech is to produce multi-featured mobiles at reasonable prices. The assembling unit will work towards this end. This 24,000-square foot unit set up at a cost of Rs 15-20 crore (Rs 150-200 million) will employ more than 200 people. The unit will house 11 machines, 4 assembly lines, one quality testing line and one packaging line.

We are collaborating with our Chinese partners, Shenzhen Yiheyuan Technology Company Limited, for mobiles and Shenzhen Hi-Tech Electronic Industrial Co. Ltd for accessories.

In tune with Prime Minister Narendra Modi’s ‘Make in India’ theme, we intend to make high quality handsets that will be smart enough to compete with any of the global brands.

It’s often said that West Bengal has a very poor industrial prospects. Even then, why did you choose this state to set up your assembling unit?

I think it’s unfair to be negative about anything without trying out all the possibilities. Since I am born and brought up in this city, I have always felt I should give something back to Kolkata. Besides, starting a business in Kolkata or in any part of Bengal has its advantages. Here labour comes cheap and as there are not many factories, there is less competition.

Hitech does brisk business in mostly non-metro cities. Have you intentionally avoided expanding your business in the metros? If so why?

Business response from non-metros so far has been enormous. In fact, these are the places where we get maximum number of buyers.

However, we do have plans for expanding in the metros. We are waiting for the goods and services tax to be implemented.

For, it will be a lot easier for us to chalk out an expansion plan when we have a unified tax regime.

What are your plans for expansion?

Talks are on to start business in Sri Lanka and some African countries. Our sales and marketing teams are very dynamic and they are constantly exploring opportunities so that our business can grow.

Having tasted such amazing success, what would be your message to budding entrepreneurs?

There are three pillars of success — hard work, honesty and perseverance.

Moreover, it’s important to understand the pulse of the people. One should always be aware of the market demand. If one sees a spark somewhere, one must stoke it.

An opportunity does not always come knocking. One often needs to convert a feeble chance into a huge opportunity.

Indrani Roy / Rediff.com in Kolkata Photographs courtesy: Hitech Mobiles

source….www.rediff.com

NatarajanWith Rs 20 lakh, he built a Rs 350-cr business

Message for the day…” No One is Outside the Love of God…”

August 12, 2015NatarajanLeave a comment

Sathya Sai Baba

No one is outside the Love of the Lord. The eighteen-year old boy is asked by the mother to go into the kitchen, take a plate and serve himself rice and curry and eat. The mother is not callous or unkind; she knows the capacity of the boy and treats him as he ought to be treated. For another son she accompanies to the kitchen, sits by his side and serves food to him. But she seats the third son on her lap and feeds with many a song in order to make the process pleasant for the child. Do not think that the mother is partial; no, she is only making use of her knowledge of the capacity of her children to make them progress. That is the nature of maternal love.

Lessons from Sundar Pichai’s rise: Meritocracy, not mediocrity, is way forward….

August 11, 2015NatarajanLeave a comment

The elevation of Sundar Pichai to CEO of tech giant Google marks a triumph for four ideas we in India are uncomfortable with: giving meritocracy its due, allowing people to rise regardless of age, valuing diversity, and inviting talented immigrants to work for the country.

Stuck as we are to politically-driven social justice systems where quotas and reservations dominate the agendas of political parties and have become an end in themselves, we have paid inadequate attention to meritocracy. Any society that places such a low value on getting the right talent into the right job and giving him or her opportunities for growth will pay a huge price on several fronts – innovation being one of them.

Mediocrity, whether in government or in corporations or in academics, can provide only incremental gains for society. Multi-bagger gains come from promoting meritocracy.

It should thus come as no surprise that India has invented almost nothing since the humble “lota” of centuries ago, even while Indian techies dominate Silicon Valley’s startup culture, accounting for 15 percent of the total. Our belief in “jugaad” may be useful when resources are scarce, but “make-do” is a poor substitute for “make something new.”

Support for meritocracy, effective mentoring, and an ability to discriminate in favour of talent (as opposed to just seniority and age) is vital for innovation.

Consider Sundar Pichai (the name is actually a shortened version of his original name Sundararajan Pichai). He joined Google in 2004, and in 11 years he is holding the top job at age 43. It is difficult to visualise any Indian company giving this kind of opportunity to a talented foreigner. To be sure, we do have the occasional foreign talent heading Indian companies (the Tata group has some examples in this area), but the cases are few and far between as most Indian companies tend to be family-dominated or narrowly based in terms of their talent pool. And the talent we get from abroad is usually past its prime.

Even Infosys, our home-grown tech pioneer in offshoring, fell into the trap of giving the founders first right of refusal to the CEO’s job till bad performance and a changing operating environment finally forced them to get new blood in the form of a Vishal Sikka last year.

A Satya Nadella would have been languishing at some middle-level position in an Indian tech company if he had sought to make his career here, but at 46 he made it to the top at Microsoft as CEO in early 2014, a successor to Steve Ballmer.

Sundar Pichai was also not made by accident. Before he became CEO, he worked closely with CEO Larry Page, and played major roles in creating the Google Toolbar, the browser Chrome, and in managing the growth of Android, the world’s largest mobile phone operating system. Page did not hand over his job to Pichai because he liked the guy. He watched Pichai’s progress from close quarters, and after handing him one assignment after another, decided that he was the man to take over his own job. Page wrote in his Google blog yesterday (10 August): “I have been spending quite a bit of time with Sundar, helping him and the company in any way I can, and I will of course continue to do that. Google itself is also making all sorts of new products, and I know Sundar will always be focused on innovation – continuing to stretch boundaries. I know he deeply cares that we can continue to make big strides on our core mission to organise the world’s information.”

Note the degree of supervision and support Page gave Pichai. He also wrote this about Pichai: “Sundar has been saying the things I would have said (and sometimes better!) for quite some time now, and I’ve been tremendously enjoying our work together. He has really stepped up since October of last year, when he took on product and engineering responsibility for our Internet businesses. Sergey (Brin) and I have been super excited about his progress and dedication to the company. And it is clear to us and our board that it is time for Sundar to be CEO of Google. I feel very fortunate to have someone as talented as he is to run the slightly slimmed down Google and this frees up time for me to continue to scale our aspirations.”

Now, why wouldn’t a Pichai kill for such a strong vote of confidence, support and faith from the bosses of Google?

Unfortunately, the Indian DNA is about losing talent. India produces tech talent by the thousand, but still loses them by the hundred (if not the thousand) to Ivy League schools or tech companies in Silicon Valley. This is because we are unwilling or unable to give our talent the kind of support and mentoring, not to speak of challenge and opportunity, they need.

The recent incident, where IIT Roorkee had to expel 72 students for failing to make the grade, is instructive. Most students who get into IITs are, by definition, hard and talented workers. They would have spent years in coaching classes and worked hard to crack the IIT-JEE exams. The question is: why then would 72 of them fail to make the grade?

Answer: we fail to give them the support they actually need – or not enough of it – after they get into the institution. As this Indian Express story points out, “90 percent of the IIT-Roorkee students who were expelled were from reserved categories (SC, ST and OBC) and scored average to high ranks in their respective categories in the 2014 IIT-JEE (Advanced). Once on campus, however, several factors pull them back, prominent among them a lack of fluency in English.”

Consider the sheer loss of talent we face if students have to be turfed out not for lack of engineering talent, but lack of proficiency in English.

The problem is not the quotas themselves, but the assumption that quotas by themselves are enough. In fact, excessive dependence on quotas to deliver social justice does damage by, first, marking such students out as somehow untalented, and then ensuring their failure by not giving them the support they need to cope with the rigours of an IIT academic session. We have conveniently forgotten that quotas have to be supplemented by effective mentoring and help by mentors. Without this, quotas will become self-defeating and divisive. (Some IITs do this effectively, but not all).

One can be sure that the same thing is happening in other areas of reservations and quotas, where the successes are vastly outnumbered by failures due to the lack of mentoring, including in our government.

Quotas are useful only if they succeed in reducing the need for quotas, not if they end up perpetuating and extending it by promoting mediocrity and a sense of victimhood among the beneficiaries.

We need to learn how to do things right from the elevation of Pichai, a first-generation immigrant to the US who rose to the top because their system favours meritocracy even while encouraging affirmative action and social diversity in institutions and corporations.

For now, though, we should see Pichai’s and Nadella’s rise as slaps in the face of our mediocrity-driven culture.

Source……R.Jagannathan ….www.firstpost.com

Natarajan