Discipline

படித்து ரசித்தது ….நீங்களும் படித்து ரசிக்க …!

NatarajanLeave a comment

 

மீனாட்சி அம்மாள்: சமையல் குறிப்புகளின் முன்னோடிக் கலைஞர்!

NatarajanLeave a comment

samayal_3062043f

இது என்ன அநியாயம்? சமையல் கலையைப் புத்தகத்திலிருந்து தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமா? சமையல், பெண்களின் இயல்பான குணங்களில் ஒன்று என்றுதானே நினைத்திருந்தோம். சமையல் தெரியாத பெண்களும் இருக்கிறார்களா என்று அதிர்ந்துபோனார்கள் அன்றைய மக்கள். 70 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சொப்பு வைத்து விளையாடும் பருவத்திலேயே சிறுமிகள், சமையலைக் கற்க ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். அப்படிச் சமையலைக் கற்றவரில் ஒருவர்தான் மீனாட்சி அம்மாள்.

19 வயதில் திருமணம். 22 வயதில் கணவரை இழந்தார். தனியாளாகக் கைக்குழந்தை, மச்சினர், மாமியார் என்று குடும்பத்தைப் பராமரித்துவந்தவர், சமையலிலும் பிரமாதப் படுத்தினார். மீனாட்சி அம்மாளின் கைப்பக்குவத்துக்கு மிகப் பெரிய ரசிகர் வட்டம் இருந்தது. இந்தியாவின் வெவ்வேறு பாகங்களில் பரவியிருந்த அவரது உறவினர்கள், மீனாட்சி அம்மாளிடம் சமையல் குறிப்புகளைக் கேட்டுக் கொண்டே இருப்பார்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் சளைக்காமல் எழுதிக் கொடுத்துக்கொண்டே இருப்பார்.

இவரது உறவினர் கே.வி.கிருஷ்ண சாமி ஐயர், இப்படி ஒவ்வொருவருக்கும் சமையல் குறிப்பு எழுதிக் கொடுப்பதற்குப் பதில், ஒரு புத்தகமாகக் கொண்டு வந்தால் எல்லோருக்கும் பயன்படுமே என்று ஆலோசனை வழங்கினார். மீனாட்சி அம்மாளும் புத்தகம் எழுதினார். சமையல் புத்தகம் என்றதும் பலரும் இதை யார் வாங்கப்போகிறார்கள் என்று கிண்டல் செய்தார்கள். பதிப்பகங்கள் எதுவும் புத்தகம் வெளியிட முன்வரவில்லை. தானே புத்தகத்தைக் கொண்டுவர முடிவு செய்தார் மீனாட்சி அம்மாள். தன் நகைகளை விற்றார். தானே புத்தகத்தைப் பதிப்பித்தார்.

1951-ம் ஆண்டு தமிழின் முன்னோடி சமையல் புத்தகம், ‘சமைத்துப் பார்’ வெளிவந்தது. புத்தகத்துக்கு இவ்வளவு வரவேற்பு இருக்கும் என்று மீனாட்சி அம்மாளே எதிர்பார்க்கவில்லை. புத்தகம் குறித்துப் பலரும் சிலாகித்துப் பேச ஆரம்பித்தனர். விற்பனை பெருகியது. திருமணமாகி வெளிநாடு செல்லும் பெண்கள், விசாவை மறந்தாலும் மீனாட்சி அம்மாள் புத்தகத்தை மறக்கவில்லை. ஐந்தே ஆண்டுகளில் தன் புத்தக வருமானத்தை வைத்து, மயிலாப்பூரில் ஒரு வீட்டை வாங்கினார் மீனாட்சி அம்மாள்.

மிளகாய்த் தூள், சாம்பார்ப் பொடி என்று சொன்னால் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பக்குவத்தில் வைத்திருப்பார்கள். அவற்றால் மீனாட்சி அம்மாளின் சுவையைக் கொடுக்க முடியாது. அதனால் பொடி வகைகள் எல்லாவற்றையும் சேர்த்து அடுத்த புத்தகத்தைக் கொண்டுவந்தார். அதற்கும் அமோக வரவேற்பு! விழாக்கள், திருமணம் போன்றவற்றுக்கு எப்படித் தயாராவது, பண்டிகைக் கால உணவுகள் போன்ற பல விஷயங்களை வைத்து, அவர் மறைவுக்குப் பின்பு மூன்றாவது புத்தகம் வெளிவந்தது.

அதற்குப் பிறகு சமையல் புத்தகங்களைப் பலரும் எழுத ஆரம்பித்தனர். விதவிதமான சமையல் புத்தகங்கள் வெளிவந்தன. சைவச் சமையல், அசைவச் சமையல், வட்டாரச் சமையல், கிராமத்துச் சமையல், மாநிலச் சமையல், அயல்நாட்டுச் சமையல், மைக்ரோவேவ் சமையல், சிறுதானியச் சமையல் என்றெல்லாம் தினுசு தினுசாக உணவு வகைகள் உருவாகிக்கொண்டும், புத்தகங்கள் வெளிவந்துகொண்டும் இருக்கின்றன.

இன்றளவும் ‘சமையல் புத்தகமா?’ என்று இளக்காரமாகப் பார்க்கப்பட்டாலும் விற்பனையில் முதலிடம் சமையல் புத்தகங்களுக்குத்தான். சமையல் குறிப்புகளை இணைப்புப் புத்தகங்களாக வழங்கும்போது பத்திரிகைகளின் விற்பனை கணிசமாக அதிகரிப்பதால் சமையலுக்குத் தொடர்ந்து முக்கியத்துவம் அளித்துவருகிறார்கள். தொலைக்காட்சி, யூ டியூப், ஃபேஸ்புக் என்று சமையல் கலை அடுத்தடுத்த பரிணாமங்களை அடைந்துவருகிறது. அதே போல மீனாட்சி அம்மாளின் புத்தகங்களும் மாற்றத்தை ஏற்று, நவீனமாகிக்கொண்டே வருகின்றன.

மீனாட்சி அம்மாள் காலத்தில் கூட்டுக் குடித்தனமாக இருந்தனர். ஒரு வீட்டில் ஏராளமானவர்கள் இருப்பார்கள். அவர்களுக்கு ஏற்ப அளவுகளை அவர் கொடுத்திருக்கிறார். கொட்டைப் பாக்கு அளவு புளி, குழிக் கரண்டி எண்ணெய், ஓர் ஆழாக்கு அரிசி போன்ற பதங்கள் எல்லாம் இப்போது வழக்கில் இல்லை. நான்கு பேர் கொண்ட குடும்பத்துக்கான அளவுகள், தற்காலத்தில் இருக்கும் சொற்களைப் பயன்படுத்தி, புத்தகங்களை நவீனப்படுத்தி, கொண்டுவந்திருக்கிறார் அவரது பேத்தி ப்ரியா ராம்குமார்.

“சமைத்துப் பார் ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்து 48 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. தமிழ், ஆங்கிலம் தவிர, மலையாளம், இந்தி, கன்னடம், தெலுங்கு மொழிகளிலும் புத்தகங்கள் கொண்டுவந்தோம். நாங்கள் விளம்பரம் எதுவும் செய்வதில்லை. வாங்கிப் பயன்படுத்தியவர்களின் வாய்மொழி மூலமாகவே 65 ஆண்டுகளாக விற்பனையில் முன்னிலையில் இருக்கின்றன. இதுவரை 45 பதிப்புகளைக் கண்டுவிட்டன. அடுத்து மின்புத்தகங்களாகக் கொண்டுவரும் திட்டத்தில் இருக்கிறோம்” என்கிறார் ப்ரியா ராம்குமார்.

“சித்திரம், சிற்பம், சங்கீதம் போல சமையலும் உயரிய கலை. பல வண்ணங்களைக் குழைத்து, அற்புதமான சித்திரத்தைத் தீட்டுவது போல பல பொருட்களைச் சேர்த்து, பக்குவப்படுத்தி, ஒப்பற்ற உணவுப் பண்டத்தை உருவாக்குகிறார்கள் சமையல் கலை வல்லுனர்கள்” என்று சொன்ன மீனாட்சி அம்மாள், சமையல் கலைஞராகவும் எழுத்தாளராகவும் பதிப்பாளராwகவும் வெற்றி பெற்று, பிறருக்கும் வழிகாட்டியிருக்கிறார்.

மனிதர்களுக்குப் பசியும் ருசிக்கான தேடுதலும் இருக்கும் வரை சமையல் கலைக்கான தேவையும் இருந்துகொண்டே இருக்கும். காலத்துக்கு ஏற்ப மாறிக் கொண்டுவரும் மீனாட்சி அம்மாளின் புத்தகங்கள், இன்னும் பல தலைமுறை களுக்குச் சமையல் கலையைச் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும்!

Source….S.Sujatha…in http://www.tamil.thehindu.com

Natarajan

Message for the Day…” How do you remove the darkness within your heart …” ?

NatarajanLeave a comment

 

To light a lamp, you need four elements – a container, oil, wick and a match box. If any one of them are missing, you cannot light the lamp. This lit lamp can, however, remove only the external darkness. How do you remove the darkness within the heart? It can be removed only by the Light of Wisdom (Jnana Jyoti). How to light the spiritual light, the light of wisdom? It needs four elements too. Detachment (Vairagya) is the container. Devotion (Bhakti) is the oil. One-pointed concentration (Ekagrata) is the wick. Knowledge of the Supreme Truth (Jnana) is the match stick. Without all the four, the light of Spiritual Wisdom cannot be got. Of the four, the primary prerequisite is the spirit of renunciation (Vairagya). Detachment is absence of attachment to the body. The ego-feeling, which makes one think of ‘I’ all the time, should be given up. Without this detachment, knowledge of scriptures is of no avail.

“” Burn Ego…Not just Crackers…Be Sweet …not just eat Sweets …Wear New Values…not just new clothes…”

NatarajanLeave a comment
da8d8-baba2Celebrate Life ..Not just Diwali day…
Burn Ego..Not just Crackers…
Be Sweet ..Not just eat Sweets…
Meet and greet Hearts..Not just People…
Wear new Values ..Not just clothes …
Experience Joy and Peace..Not just Play and Fun…
Light Self Knowledge..Not just Lamps…
BE HAPPY…HAVE A GREAT DAY!
 4th Day of DIWALI
“NEW YEAR ”
0cc65-31_12_2011-776891
The Fourth day is called Padwa or VarshaPratipada that marks the coronation of King Vikramaditya and Vikaram-Samvat was started from this Padwa day.
The day after the Lakshmi Puja, most families celebrate the new year by dressing in new clothes, wearing jewellery and visiting family members and business colleagues to give them sweets, dry fruits and gifts.
On this day, Goverdhan Pooja is performed. As per Vishnu-Puran, the people of Gokul used to celebrate a festival in honour of Lord Indra and worshipped him after the end of every monsoon season. But one particular year the young Krishna stopped them from offering prayers to Lord Indra who in terrific anger sent a deluge to submerge Gokul. But Krishna saved his Gokul by lifting up the Govardhan Mountain and holding it over the people as an umbrella.
This day is also observed as Annakoot and prayers are offered in the temples. In temples especially in Mathura and Nathadwara, the deities are given milkbath, dressed in shining attires with ornaments of dazzling diamonds, pearls, rubies and other precious stones.

 source::::http://debu7370.blogspot.com/ 

natarajan

On Diwali Day Think of Young Kids of Sivakasi who Swelter in the Heat to Make Your Diwali Sparkle!!!!

NatarajanLeave a comment

Reblogged from my earlier Post dated  12 Nov2012

Diwali: Spare a thought for children of Sivakasi

source:::::: Article by Sriram Balasubramaniam in IBN lIVE Blog…

Natarajan

One of the first things that we would be looking in a yearly calendar is the day Diwali would be celebrated. The Indians living in India would be itching to celebrate while the Indians living abroad would make sure their Indian holiday plans are in sync with Diwali time. Joy derived from triumph of good over evil is the hallmark of Diwali. However, there are certain sections of people who need to be remembered, the same people who are the catalyst for making your Diwali as colourful as you want to be.

Every year, 90 per cent of the crackers for Diwali are made from a small place called Sivakasi in South India. This is the capital of the fireworks industry in India and one of the leading centers across the world. After Lui Yang, the Chinese city which is leader in the world production of crackers, Sivakasi is the next hub for global fireworks industries. This is something that we should be proud about, however, this empire has been built on a model of extreme low wages and high casualty rates. According to the Tamil Nadu Fireworks and Amorces Manufacturers Association (TNFAMA), 237 lives have been lost over the last 12 years in fireworks manufacturing plants. In September this year, 39 people lost their lives in a fire at Om Shakti Fireworks in Sivakasi due to lack of adherence to safety norms and regulations in the town. The flouting of safety norms is a norm rather than an aberration in the fireworks industry especially amidst the unorganized and small companies operating across the sector. Even though there has been widespread condemnation by civil society over the state of affairs in Sivakasi, year after year you see a similar situation unfolding. While accidents could happen in any city which produces firecrackers, it rarely happens with the sheer consistency and magnitude of Sivakasi in recent times. Besides the issue of safety, the issue of child labour has plagued the industry for long.

Lets come to terms with this fact; most of the crackers that you are bursting today have had involvement of child labour at some level or the other. Though this is alarming, it is not surprising considering the magnitude of child labour in the fireworks industry across the country. Child labour is regrettably rampant as much in many other industries but the exploitation of children to make crackers that are dangerous is simply unacceptable. According to a UN study published in the mid 1990’s there were 30,000 people employed in the match industry and 3,000 people employed in the fireworks industry in Sivakasi; all in between the age of 6-14. Some estimates suggest that the daily wage for these workers is less than 150 Rupees a day; an abysmal reality that makes it almost on par with the minimum wage for workers in the fireworks industry which has been set at Rs 99.98 per day. Besides the economics, the question is why should the children be doing what they are doing? Shouldn’t they be taken care of by the society and the state? What happened to the self acclaimed goal of education to all? All of these questions point to a greater role needed to be played by both the state and the society at large.

There has to be a systematic response from the government in terms of legislation that tightens the safety norms and action on the ground with more investment in safety monitoring systems. A report from the BBC states that Petroleum and Explosives Safety Organisation (PESO) had just 4 officers overseeing over 1,000 companies and factories in Sivakasi over the last year. Is this good enough? There has to be an increase in manpower in monitoring mechanisms and enhanced law and order which cracks down vehemently on the firecracker owners who are flouting rules. Though there have been raids on companies flouting the law, the issue requires more investment and action. Legislation such as the Child Labour (Prohibition and Regulation) Act of 1986 could be revamped to discourage children from working in family owned businesses etc. In addition, there has to be a sustained effort to educate the public, especially the people in the rural areas, on the impact of this on the children’s future in the years to come.

Society needs to stand up and address these concerns. I am not suggesting we boycott crackers but why not contribute to the upliftment of communities in the Sivakasi belt in the form of public private partnership? Why not work on evolving the best practices that the world’s leading fireworks manufacturing city Lui Yang has? Why not try and provide education tools to these young kids who are sweltering in the heat with their lives on the line? Why not just think about all that we could do to mobilize non governmental resources for this cause? Why not start thinking about all this during an auspicious day such as Diwali?

As you celebrate this Diwali, spare a thought for the people of Sivakasi; after all, they are the ones who make your Diwali sparkle

Wish you a very Happy Diwali!!

 source:::::: Article by Sriram Balasubramaniam in IBN lIVE Blog…
 Natarajan
25th OCT 2016

வாரம் ஒரு கவிதை….” ஜன்னல் நிலா ” !!!

NatarajanLeave a comment

 

My Tamil Kavithai in Dinamani Kavithaimani  on 24th oct 2016
 

Daniel The Emotional Support Duck Takes His First Plane Ride, Soars In Popularity…!!!

NatarajanLeave a comment

 

 

 

Daniel The Emotional Support Duck

Daniel The Emotional Support Duck Takes His First Plane Ride, Soars In Popularity

Daniel, an emotional-support duck, on board a recent American Airlines flight.

Mark Essig was settling into his puddle-jumper flight from Charlotte to Asheville, N.C., on Monday when he noticed an unusual passenger boarding the plane.

It was a duck. Making his way down the aisle.

Wearing red shoes. And a Captain America diaper.

The duck’s human introduced him to their fellow, now-amused passengers: This was Daniel Turducken Stinkerbutt, or Daniel for short. He is a 4 1/2-year-old Indian Runner duck and is her emotional support animal, she explained.

“I heard a few maybe semi-critical mutterings, like, ‘Now I’ve seen everything,’ ” Essig told The Washington Post. “But most everybody was delighted to have a duck on a plane. As they should be.”

Like many other passengers, Essig snapped a few photos while Daniel and his human were boarding. After takeoff, Essig tried to concentrate on light reading during the flight, but he kept inadvertently glancing toward the duck, just a row ahead and to the right of him.

When he saw the duck staring out the window, he couldn’t resist taking one more picture.

daniel-duck-wp_650x400_81477014972

After the flight, Essig posted his photos on Twitter.

“My seatmate, [from] CLT [to] AVL, is this handsome duck named Daniel,” Essig tweeted first. “His gentle quacking eases the sadness of leaving #SFA16,” the Southern Foodways Alliance conference in Mississippi.

Daniel the emotional-support duck looking out the window during his flight.

“I was expecting that this might amuse a couple of my friends,” he said. What he didn’t anticipate was that the photos would go viral.

It turned out that a duck wearing shoes and a diaper on a plane was too much for the Internet to handle.

Essig posted two more photos and a video: one of Daniel in his full red-shoed, diapered glory, and another of the duck wagging his tail while his owner explains that it means that Daniel is happy. Both tweets were shared thousands of times.

The most popular one, however, was a picture of Daniel as the duck seemed to stare forlornly out the airplane window: “Daniel, the duck on my flight, likes to look at the clouds,” Essig stated simply. That photo had more than 5,000 retweets and more than 11,000 likes.

“A duck head is a very recognizable shape, and the shape of an airline window is a very recognizable shape, too,” Essig said. “So you’ve got two very recognizable shapes that don’t normally go together . . . it caught people’s eye.”

The encounter amused Essig but also piqued his curiosity about ducks as support animals — he happens to be the author of “Lesser Beasts,” a book about humans’ complicated relationship with pigs. After the flight, he looked up Daniel’s breed and discovered that Indian Runner ducks do not fly.

“My guess was that he was gazing out the window, looking at the clouds, and the sight triggered a deep ancestral memory of what it was like to fly himself,” Essig said, laughing. “I’m almost certain that’s [what] he was thinking.”

Within two days of Essig’s tweets, Daniel had become an Internet sensation, getting featured on BuzzFeed, ABC News and Cosmopolitan, among many other sites.

The attention surprised Daniel’s owner, Carla Fitzgerald of Wisconsin, “because to me, having an emotional support duck is normal – it’s my new normal.”

Fitzgerald adopted Daniel in 2012, when he was two days old, she told The Post in a phone interview Wednesday. Less than a year later, Fitzgerald, a former horse-and-carriage driver in Milwaukee, was involved in a serious accident.

“Someone who was paying more attention to the phone than the road hit me from behind, with enough force to bust up the carriage,” she said. Her horse was badly injured, and the crash sent Fitzgerald hurtling toward a metal-grated drawbridge. For months, she was immobile.

“It took them four months to teach me how to walk again,” Fitzgerald said. Along with the physical pain, she suffered post-traumatic stress disorder, something she describes as “hell.”

After the accident, Daniel knew things were different – and responded without ever having been trained.

“He would notice something wrong, whether it be my pain or my PTSD,” Fitzgerald said. “He would come and lay on me and [give me] lots of hugging and lots of kisses. And if he notices that I’m going to have a panic attack, he would give me a cue to lay down by trying to climb me.”

At home, Fitzgerald says Daniel communicates with her in other ways: If he needs a new diaper, he walks to his changing table. If he wants food, he walks to the refrigerator or to his feed bowl. Outside of bedtime, he always wears shoes and a diaper, she said, because he is so used to carpet and linoleum.

He apparently enjoys movies, but only “super G-rated” ones. (Daniel responded well to “The Peanuts Movie” but got upset during a chase scene in “The Good Dinosaur,” Fitzgerald said.)

“He doesn’t identify with other ducks because he’s imprinted on humans,” Fitzgerald said. “As far as he’s concerned, he thinks he’s people with feathers.”

Her living room is full of toddler toys that Daniel enjoys, particularly anything that has a button to push or makes a sound, such as keyboards and music boxes.

“And God forbid one of the batteries runs out,” Fitzgerald said. “He stomps his feet, he raises his hackles, he huffs and he gives you stink-eye. And if you don’t change those batteries right now, he gets snippy. He can also tell you when he needs a new diaper.”

Since the accident, Daniel has accompanied Fitzgerald everywhere, mostly car rides. Monday had been Daniel’s first time flying on a plane (or flying, period). She provided a note to the airline from her doctor, who has said it is in Fitzgerald’s best interest to have Daniel around for support, but otherwise had a smooth trip.
The crew on their first leg, before their connecting flight to Asheville, even insisted on posing for pictures with Daniel and presenting him with a “Certificate of First Flight.”
daniel-duck-wp_650x400_51477015109
The Transportation Department is debating new rules regarding accommodations for disabled people on airplanes, including reviewing rules for emotional-support animals, USA Today reported. The department began allowing emotional-support animals on planes, but the practice of bringing them on board has offended some passengers.”Here’s the thing. Who are we to say what is and what isn’t an emotional support animal or what can and cannot be a pet?” Fitzgerald said. “Or what they can do for people who have PTSD like I do? Having it is hell.”

For the time being, Fitzgerald does not have any other immediate travel plans but said that Daniel will no doubt accompany her on her next trip. She said she thinks that people responded positively to Daniel because he’s unique – but also because he keeps to himself.

“He is obedient and he wears a diaper harness, ” she said. ” I make sure before he goes in public that he has a shower, so there’s no smell to him. When he’s in public, he behaves. He’s not flapping and running around and chasing people.”

However, Fitzgerald might be a little more prepared next time since, as her friends put it, “Daniel broke the Internet” after his first plane ride.

“I didn’t know that a little Indian Runner duck who weighs six pounds could cause such an uproar,” she said.

Source…..www.ndtv.com
Natarajan

மார்னிங் டூ ஈவினிங் : சர்வம் டிஜிட்டல்மயம்…!!!

NatarajanLeave a comment

 

முழுக்க டிஜிட்டல்மயமான இந்த கலர்ஃபுல் யுகத்தில் செல்போனும், இன்டர்நெட்டும் இல்லாமல் ஒரு நாளை ஓட்டுவதுதான் இப்போது ஒருவனுக்கு உச்சபட்சத் தண்டனையாக இருக்கும். இன்றைய ட்ரெண்டி சமூகத்தின் மக்களிடம் டெக்னாலஜியின் வெளிப்பாடு எப்படி இருக்கிறது……………..

என் போனுக்குக் காசு போடணும்’னு பத்து வருசத்துக்கு முன்னாடி யாராவது சொன்னால், நூறு ரூபாய்த் தாளை குறுக்குவாட்டில் மடிச்சு போனுக்குள்ள திணிக்கணும் போலன்னு நினைச்சுருப்போம். போன் லாக் ஓப்பன் ஆக மாட்டேங்குதுனு சொன்னதுக்காக, அதை அப்படியே வாங்கிக் கால் இடுக்கில் உட்கார வெச்சு சுத்தியலால் அடிச்சு பல துண்டாக்கிக் கொடுப்பாரே வடிவேலு. அந்த மாதிரி பேட்டரியைக் கழட்டுவதற்கு, ரெண்டு கையாலும் தூக்குச்சட்டி மூடியைக் கழட்ட முயற்சிப்பது போல போனை இழுத்துக்கொண்டு கிடப்பதும் ஒருகாலத்தில் நமக்கு நடந்திருக்கும். இப்போதெல்லாம் நிகழ்வு அப்படியே தலைகீழ். சின்னக் குழந்தைகளும் கேண்டி க்ரஷ் முதல் க்ளாஷ் ஆஃப் க்ளான்ஸ் வரை வருடக்கணக்காக விளையாடி விளையாடி டயர்டாகிப் போய்க் கிடக்கிறார்கள்.

 

* முன்னொரு காலத்தில் கம்ப்யூட்டரில், ‘ ஃபைல்ஸ் அனுப்பியாச்சா?’னு யாரிடமாவது கேட்கும்போது ‘பீரோவில் பத்திரமா வெச்சுருக்கேன். எடுத்துட்டு வரவா’னு கேட்டுக் கிச்சுக்கிச்சு மூட்டிய அப்பாவிச் சமூகத்துக்கும், இப்போ ‘வீட்டு விண்டோஸை க்ளோஸ் பண்ணிரும்மா’னு சொன்னாலே ‘அப்பவே சிஸ்டம் ஷட் டவுன் பண்ணிட்டேனே’ எனச் சொல்லும் டெக்னிக்கல் சமூகத்திற்கும் இடையே இருக்கும் ஈஃபிள் டவர் உயர வித்தியாசமே இந்தக் காலம் டிஜிட்டல் யுகமாகிப் போனதற்கான சான்று. கையகலக் கைபேசிக்குள் உலகமே ஒளிந்திருக்கும் விந்தைகள் தெளிவான பின்பு ‘இத்துனூண்டு போனுக்குள்ளேயா இம்புட்டு இருக்கு?’ எனச் சொல்லியபடியே பல் போன கிழவிகளும் காதில் செல்வைத்துப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

* தனியாக இருப்பதாக நினைப்பதே இப்போதெல்லாம் கையில் மொபைல் இல்லாத தருணங்களிலும், மொபைல் இருந்தும் சார்ஜ் இல்லாத கையறுநிலைகளிலும்தான். யார் எவ்வளவு தொலைவில் இருந்தால் என்ன? கண்காணாத இடத்துக்குக் கண்ணைக்கட்டி கொரியரில் அனுப்பப்பட்டாலும் ‘யாமிருக்க பயமேன்’ எனத் துணை நிற்கின்றன தொலைத்தொடர்பு சாதனங்கள். நவீன கருவிகள் மனிதனைச் சோம்பேறியாக்குகின்றன என ஆங்காங்கே ஆய்வறிக்கைகளில் சொல்லப்பட்டாலும், பள்ளிக்கூடம் போகும் சிறுவர்கள் மெசேஜ் டைப் செய்யும் வேகத்தைப் பார்த்தாலே அந்தக் கருத்து நம் மனதில் ஒரு நிமிடத்தில் உடைபட்டுப் போகும். முடியும்ம்மா…?

பிள்ளையாருக்கு எலி வாகனமானது போல இப்போது நம்மில் பலருக்குப் பேருதவி புரிந்துகொண்டிருப்பது மவுஸோ, ஸ்மார்ட்போனோதான். தூங்கி விழிக்கும்போதே மொபைல் போன், நோட்டிஃபிகேஷன் சத்தத்தோடு வெளிச்ச நட்சத்திரங்களைத் தூவி வரவேற்கின்றன. பல்லைக்கூட விலக்காமல் பெட் காபி சாப்பிடுவது போல் பெட்ஷீட்டுக்குள் புகுந்தபடி, வந்திருக்கும் வாட்ஸ்-அப், ஹைக் மெசேஜ்களுக்கு ரிப்ளைகளைத் தெறிக்கவிடுகிறோம். முதல்நாள் நள்ளிரவில் போட்ட செல்ஃபிக்கு வந்திருக்கும் போட்டோ கமென்ட்ஸ்களுக்கு பதில் கமென்ட்கள் இட்டு மனசைத் தேற்றிக்கொள்கிறோம். பத்து ‘ப்ப்பா..’ கமென்ட்களுக்கு மத்தியில் ஒற்றை ‘ஆசம்’ கமென்ட் தரும் பேரின்பம் ஃபேஸ்புக் வாழ் மக்களுக்கு மட்டுமே புரியும்.

* நல்ல விஷயங்களைப் பகிர வேண்டும்னு நமக்குப் பள்ளிக்கூடத்தில் சொல்லிக்கொடுத்த விஷயத்தை ‘இங்கு நல்ல மீன்கள் விற்கப்படும்’ங்கிற பார்த்திபன்-வடிவேலு காமெடிக் கதையாகிக் கடைசியில் ‘பகிரப்படும்’ எனும் வார்த்தையை மட்டும் கப்பெனப் பிடித்துக்கொண்டு நல்ல சேதி, கெட்ட சேதி, நாலு வருசத்துக்கு முன்னாடியே குழிதோண்டிப் புதைச்ச சேதினு எல்லாத்தையும் தோண்டியெடுத்துப் பகிரோ ‘பகீர்’னு ஷேர் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கோம். வாய்க்கு வந்த எதையாவது சொல்லிட்டு விவேகானந்தரையும், ஐன்ஸ்டீனையும் இழுத்துத் தெருவில் விட்டுக்கிட்டு இருக்கோம்.

* போஸ்ட் பிடிக்கலைனா கம்முனு அடுத்த பேஜை ஸ்க்ரோல் பண்ணிப் பார்த்துப் போய்க்கிட்டே இருப்போம்ல, வாழ்க்கையிலும் அதே மாதிரி நல்லது, கெட்டதுனு தினந்தினம் ஆயிரமாயிரம் சம்பவங்கள் நடக்கும். நமக்குப் பிடிச்ச விஷயங்களை மட்டும் சிம்பிளா லைக் பண்ணிட்டு, சில நேரங்களில் ஹார்ட்டின் சிம்பள் போட்டு அபரிமிதமான விருப்பத்தைத் தெரிவிச்சுக்கிட்டு மகிழ்ச்சியாக வாழப் பழகிக்கணும். விரும்பத்தகாத நிகழ்வுகளை நிறுத்தி நிதானமாகப் பார்த்து உணர்ச்சிவசப்படுறதுக்குப் பதிலா அப்படியே அப்பீட்டாகி அடுத்த நல்ல நிகழ்வுக்கு ‘கிருட்டுக் கிருட்டு’னு ஜம்ப் பண்ணி ட்ராவல் ஆகிட்டே இருக்கணும்னு சுவாமி மார்க்கானந்தா தஞ்சாவூர் பக்கத்துல இருக்கிற தன்னோட டைம்லைன்ல எழுதி வெச்சுருக்கிறதா ஒரு ஷேரிங் ஸ்டேட்டஸ் சொல்லுது.

* ஒரு டேப்லட் அளவு மூஞ்சியில் ஒன்பது ஃபில்டர் அப்ளிகேஷன்களைப் போட்டுப் படுத்தியெடுத்து ப்ரொஃபைல் பிக்சரை மாத்திட்டு அதை லைக் பண்ணச் சொல்லி ஃப்ரெண்ட் லிஸ்ட்டில் இருக்கும் மூவாயிரம் பேருக்கும் ப்ரைவேட் சாட்டில் லிங்க் அனுப்பி ‘ஆதரவு தாரீர்!’ எனக் காலில் விழுந்து போட்டோக்கள் போட்டாலும் தானாகக் கிடைக்கிற முப்பது லைக்தான் நம்ம டைம்லைன்ல ஒட்டும். நாம் செய்யும் சில பல நல்ல விஷயங்களுக்கு ( நல்ல விஷயமா அப்படின்னா…?) ப்ரோமோஷன் கொடுத்து அடுத்தவர்களையும் அதைச் செய்யுமாறு ஊக்குவிக்கணும். அதுக்குக் கிடைக்கிற வெகுமதியை எப்படி இருந்தாலும் மனதார ஏத்துக்கணும். பில்டப் பண்றமோ, பீலா விட்றமோ… அது முக்கியமில்லை. நாம என்ன பண்ணினாலும் இந்த உலகம் நம்மை உத்துப் பார்க்கணும். அவ்ளோதான்.

சங்ககாலத்துல புறா விடு தூது, நாரை விடு தூதுன்னு பறக்கிற ஒரே காரணத்துக்காக பறவைகளோட காலில் லெட்டரைச் செருகி நாடுவிட்டு நாடு இதயங்களை அனுப்பி வாயில்லா ஜீவன்களை வதக்கி, வெயிலில் பறக்கச் சொல்லிப் பாடாய்ப்படுத்தியதெல்லாம் பழைய கதை. போகிறபோக்கில் பொண்ணைப் பார்த்தோமா பெயரைக் கேட்டோமா?, ஃபேஸ்புக் ஐடியைத் தேடினோமா? ஃப்ரெண்ட் ரெக்வெஸ்ட் கொடுத்தோமா? ப்ரோபோஸ் பண்ணினோமா?னு பலகட்டப் பரிமாற்றங்களையும் ஓவர் நைட்டிலேயே முடிச்சு அடுத்த நாள் பிக்கப் ஆகி, அதற்கடுத்த நாள் ப்ரேக்-அப் ஆனாலும் அசால்ட்டா அன்ஃப்ரெண்ட் பண்ணிட்டு அடுத்த வேலையைப் பார்க்கக் கிளம்பிடுவான் டிஜிட்டல் உலகத்து இளைஞன்.

* 4ஜி போன் இருக்கு. வீடியோ காலிங் ஆப்ஷனும் இருக்கு. பிறகென்ன, எல்லோருக்கும் கான்ஃபரன்ஸ் கால்ல மீட்டிங்கைப் போட்டுப் பத்துமணிக்கு மேல் சியர்ஸ் சொல்லிப் பார்ட்டியை ஆரம்பிக்க வேண்டியதுதான். தூரத்து நண்பனின் அருகில் இருக்கும் கடலை பர்பியையும், மிக்சர் பாக்கெட்டிலும்தான் நினைத்தவுடன் கைவைத்து அள்ள முடியாது. மற்றபடி, ஸ்கைப்பிருக்க ஜாலிக்கும் அரட்டைக்கும் கொஞ்சமும் பஞ்சமில்லை. வெட்டியாய்க் கிடக்கும் வாட்ஸ்-அப் குரூப்பில் அவ்வப்போது பழங்கதை பேசி சாவடிக்குபோது, மகான் சசிகுமார் ‘மூடிக்கிட்டுப் படுங்கடா நொன்னைகளா…’ எனச் சொன்னதைப்போல… ‘குரூப்பைக் கலைச்சுத் தொலைங்கடா…’ எனக் கதறும் தூரம் தொலைவில் இல்லை.

ஆகவே மக்களே… எல்லாவற்றையும் டிஜிட்டல் யுகத்திற்கேற்றார்போல் மாற்றிக்கொண்டு ஆண்ட்ராய்டு, விண்டோஸ் ஜெட்களில் பறந்துகொண்டிருக்கும் நாம் எதிரில் வருபவர்களை எனிமிகளாய்ப் பார்த்து எரிக்கும் சிவப்பு மூஞ்சி எமோட்டிகான் போட்டுத்தான் கடந்து செல்வோம் என அடாவடித் திட்டங்களாகவே வைத்திருந்தால் எப்படி? சின்னதாய் ஒரு ஸ்மைலி போடலாமே ஃப்ரெண்ட்ஸ்!

– விக்கி….www.vikatan.com

Natarajan

A Priceless Lesson From A.P.J. Abdul Kalam On The Power Of Change…

NatarajanLeave a comment

 

Excerpted from a book by A.P.J Abdul Kalam:

Dear friends, I strongly feel that no youth today needs to fear about the future. Why? The ignited mind of the youth is the most powerful resource on the Earth.

Let me give you some examples of those who made a change in their lives and became true ignited minds.
A unique experience happened when I went to Madurai to inaugurate the Paediatric Oncology Cancer unit at Meenakshi Mission Hospital on 7 January 2011. After I completed the task, suddenly one person from the audience approached me and his face looked familiar. When he came closer, I found out that he was once my driver when I was the Director of Defence Research and Development Lab (DRDL) at Hyderabad in 1982–92. His name is V. Kathiresan, and he had worked with me day and night for those ten years. During that time, I noticed, he was always reading some books, newspapers and journals during his waiting time in the car. That dedication had attracted me and I asked him a question. ‘Why do you read during your leisure time?’ He replied that his children used to ask him lot of questions. Since he didn’t always know the answer, he would study whenever time permitted in order to give them the best answers. The spirit of learning in him impressed me and I told him to study formally through distance education and gave him some free time to attend the course and complete his 10+2 and then to apply for higher education. He took that as a challenge and kept on studying and upgraded his educational qualifications. He did B.A. (History), then he did M.A. (History) and then he did M.A. (Political Science) and completed his B.Ed and then M.Ed and he worked with me up to 1992. Thereafter he registered for his doctoral studies and got his PhD in 2001. He joined the Education Department of Tamil Nadu government and served there for a number of years. In 2010, he became an assistant professor in the Government Arts College at Mellur near Madurai.

When I was invited to address the students of UPMS School, Kovilpatti, I again met Professor Kathiresan who was sitting on the dais. I introduced Professor Kathiresan to the gathering and brought out how he, a native of that same town, has transformed himself, earned a doctorate and was teaching in a college after two decades of hard work. This incident cheered the entire young audience.

Friends, I visualize a scene. A school having about 50 teachers and 750 students. It is a place of beauty and for fostering creativity and learning. How is it possible? It is because the school management and the Principal selected the teachers who love teaching, who treat the students as their children or grandchildren. The children see the teachers as role models not only in teaching but how they conduct their lives. Above all, I see an environment in which there is nothing like a good student, average student or poor student. The whole school and teacher system is involved in generating students who perform to their best. And above all, what should be the traits the teacher should possess based on teachers’ life both inside the class room and outside the school? When good teachers walk among them, the students should feel the heat of knowledge and the purity of their lives radiate from them. This race of teachers should multiply.

As a child moves towards teenage and then adulthood, his carefree attitude is slowly taken over by many pressures. What will I do after my education? Will I get a proper employment?

Teachers and parents should preserve the happy smiles on the faces of their children even when they complete their school education. The student should feel confident that ‘I can do it’. He or she should have the self-esteem and the capability to become an employment generator. This transformation can only be brought about by a teacher who has the vision to transform.

I have always liked to sit in a class. When I visit schools and colleges in India and abroad, I like to see how teachers teach and students interact in the classroom. Recently, I was in Andhra Pradesh, in a one-teacher school classroom. The school had classes only up to the fifth grade. I was with the students and the teacher was teaching. How happy were the children? The teacher was telling the young students, ‘Dear children, you see the full moon, the beautiful scene in the sky brings smiles and cheers. Remember, as you smile the family also smiles. How many of you keep your parents happy?’ The whole class lifted their hands. They said, they would do it. I also lifted my hand along with the students.

Another experience was during my visit to UAE. I inaugurated an Indian school in Dubai. When the preparation was going on for the inaugural function, I was moving from place to place in the school. I visited classrooms where students from class five and six were being taught. As soon as the teacher saw me, she asked me to take the class. So I started interacting with the students. Instead of loading them with the lessons. I asked them how many planets does our sun have? Many hands went up. One girl said, there are nine planets and some students said, there are eight planets. I said the right answer is eight planets, since the ninth planet Pluto has been removed from the list of planets, because it does not meet the criteria of a planet, in size, weight and orbital motion. I asked, ‘Tell me, which is our planet?’ There was a chorus in reply, ‘Earth’. Then I asked, ‘Who will talk about the Earth?’ One sixth class student got up and said, ‘Our Earth rotates on its own axis.’ Many students said, ‘It takes 24 hours for one orbit that’s how we get day and night.’ I was very pleased with the knowledge of the young on the solar system. Then I asked the class, what does the Earth do, there was pin drop silence. Again a fifth class student said, ‘Earth orbits around the sun.’ How much time it takes to complete the one orbit? Many hands went up, they said 365 days. Our sun belongs to which galaxy? Only one boy responded, ‘Milky Way’. How much time our sun takes for one orbit of our galaxy? No response. Of course, it is difficult. I gave the answer: 200 million years. The children had a great surprise. I was impressed with the class and greeted them and left.

I am giving you these examples to illustrate, how students can be encouraged to build their self-confidence. I am sure teachers may adopt several methods to make the class dynamic and creative for promoting sustained interest among the students.

(From Address at Villa Nazreth English Medium School and other schools, Aryanad, Thiruvananthapuram, 22 February 2015 and Address and interaction with the students of CRPF Public School, Hakimpet, Telangana, 20 March 2015)

 

Source….http://www.youthkiawaaz.com/2016/10/apj-abdul-kalam-life-lessons-for-youth/

Natarajan

DO YOU KNOW …?

NatarajanLeave a comment