history – Page 11 – Take off with Natarajan

+2 தேர்வு: முன்னாள் ஸ்டேட் டாப்பர்கள், இப்போது என்ன செய்கிறார்கள்?….

May 7, 2015NatarajanLeave a comment

+2வில் எடுக்கும் மதிப்பெண்கள்தான் பலருக்கும் வாழ்க்கையில் முன்னேறுவதற்கான அடித்தளமாக உள்ளது. +2வில் ஸ்டேட் டாப்பர்களாக வந்த மாணவர்கள், இப்போது என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்? வாழ்க்கையில் எவ்வளவு தூரம் உயர்ந்திருக்கிறார்கள்?

சென்ற வருடம், ஒரு வார இதழுக்காக ஸ்டேட் டாப்பர்கள் சிலரைப் பேட்டி கண்டேன். அதன் முழு வடிவம் இது.

ஐஸ்வர்யா மீனாட்சி:

(2002-ம் வருடம் 1188 மதிப்பெண்கள் எடுத்து மாநிலத்தில் முதலிடம்)

பத்தாவதில், மூன்று மதிப்பெண்கள் குறைவாகப் போனதால் என்னால் ஸ்டேட் ஃபர்ஸ்ட் எடுக்கமுடியவில்லை. +2வில், டிஏவி பள்ளிக்கு மாறினேன். இந்த மாற்றம் நல்ல பலனை அளித்தது. ஸ்டேட் ஃபர்ஸ்ட் என்கிற இலக்கை அடைந்தேன்.

பிட்ஸ் பிலானியில் சீட் கிடைத்தது. ஆனால், மேற்படிப்புக்கு யு.எஸ் போவதாகத் திட்டம் இருந்ததால் பெற்றோருடன் இருக்கவேண்டும் என்பதற்காக வெங்கடேஸ்வராவில் பி.இ. பண்ணினேன். பல்கலைக்கழக அளவில், ஐந்தாம் இடம் கிடைத்தது. அதன்பிறகு, அமெரிக்காவின் மின்னசோட்டா பல்கலைக்கழகத்தில் அமெரிக்க அரசின் ஸ்காலர்ஷிப் உதவியுடன் எம்.எஸ். முடித்தேன். அங்கேயே பகுதிநேரமாக வேலை செய்யவும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

நான் படிக்கும் காலத்தில் எனக்காக அமெரிக்க அரசு 20,000 டாலர் செலவழித்திருக்கும். கூடவே வேலை செய்ததற்காக சம்பளமும் கிடைத்தது (ஒரு வாரத்துக்கு குறைந்தது 20 மணி நேரம் வேலை.) நடுவில் மூன்று மாதம், ஐபிஎம்-மில் இண்டர்ன்ஷிப்பும் கிடைத்தது. ஐபிஎம்-மில் என்னை ஒரு மாணவர்போல நடத்தவில்லை. ஐபிஎம்-மில் வேலை செய்கிறவருக்குண்டான பொறுப்பு எனக்கு அளிக்கப்பட்டது. இந்த நல்ல அனுபவத்துடன் படிப்பை முடித்தபிறகு, தாம்சன் ராய்ட்டரில் வேலை கிடைத்தது. 2009ல், பாரிஸில் நடந்த சர்வதேச கணினி மாநாட்டில் நூற்றுக்கணக்கான ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளிருந்து தேர்வான இருபது கட்டுரைகளில் என்னுடையதும் ஒன்று. பிறகு, தொழில்நுட்ப ரீதியாக வேலை செய்யவேண்டும் என்பதற்காக மைக்ரோசாஃப்டில் விண்ணப்பித்தேன். +2வில் மாநில அளவில் முதலில் வந்தால் எந்த வேலைக்கு விண்ணப்பித்தாலும் அது தனிக்கவனத்தை ஏற்படுத்தும். மைக்ரோசாஃப்டில் தேர்வாகி, 2010லிருந்து அங்கு பணிபுரிகிறேன். இப்போது, சாஃப்ட்வேர் டெவலப்மெண்ட் என்ஜினியர் – லெவல் 3 என்கிற நிலையில் இருக்கிறேன்.

+2வில் முதலிடம் வந்ததால் கிடைத்த ஸ்காலர்ஷிப் தொகையே எப்படியும் ரூ. 75,000 வரை இருக்கும். கூடவே 9 விருதுகளும் கிடைத்தன. ஒரு ஐஐடி மாணவர் அளவுக்கு நான் புத்திசாலி இல்லை. ஆனால், கடுமையான உழைப்பினால் எந்த வேலையையும் சிறப்பாக செய்யமுடியும். +2வில் பல லட்சம் மாணவர்களுடன் மோதி, முதலிடத்தைப் பிடித்ததால் அது தந்த தன்னம்பிக்கைக்கு ஈடே கிடையாது.

வித்யா சாகர்:

(2000-ம் வருடம் 1181 மதிப்பெண்கள் எடுத்து மாநிலத்தில் முதலிடம்)

டிஏவியில் படித்தேன். ஸ்டேட் ஃபர்ஸ்ட் வருவேன் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. நிறைய மதிப்பெண்கள் எடுக்கவேண்டும் என்கிற குறிக்கோள்தான் இருந்தது. +2வில் மாநில அளவில் முதலிடம் வந்தது, என் அப்பாவுக்கு ஆச்சரியத்தைக் கொடுத்தது. தேர்வு முடிவுகளைக் கேள்விப்பட்டு பள்ளிக்குச் சென்றபோது, வாசலிலேயே 100 பேருக்கு மேல் வாழ்த்தி வரவேற்றதை மறக்கவேமுடியாது. ஸ்டேட் ஃபர்ஸ்ட் வந்ததால் நிறைய ஸ்காலர்ஷிப்களும் பல தொடர்புகளும் கிடைத்தன.

பிட்ஸ் பிலானியில் பி.இ. முடித்து, சென்னையிலுள்ள அமெரிக்கன் மெகாடிரெண்ட்ஸ் என்கிற அமெரிக்க நிறுவனத்தில் ஒரு வருடம் வேலை பார்த்தேன். 2005ல், சிங்கப்பூரில், நேஷனல் யுனிவர்சிட்டி ஆஃப் சிங்கப்பூரில் எம்.எஸ் (கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ்) படித்தேன். அதே பல்கலைக்கழகத்தின் ஆராய்ச்சிப் பிரிவில் பகுதி நேரமாக வேலை செய்தேன். 2007 முதல் அங்கேயே காண்டினெண்டல் என்கிற ஜெர்மன் நிறுவனத்தில் 2013 வரை பணிபுரிந்தேன். சீனியர் சாஃப்ட்வேர் என்ஜினியர் பதவி வரை வேலை பார்த்தாலும் அடுத்ததாக மேனேஜ்மெண்ட் பிரிவில் நுழைய ஆர்வம் ஏற்பட்டது.

வேலை செய்துகொண்டிருக்கும்போது எம்.பி.ஏ படிக்க ஆரம்பித்தேன். படிப்பு, வேலை என இரண்டையும் சமாளிப்பது ஒருகட்டத்தில் சவாலாக இருந்தது. படிப்புக்கு அதிக நேரம் ஒதுக்குவதற்காக என் வேலையை ராஜினாமா செய்தேன். எம்.பி.ஏ முடித்தபிறகு, 2014ல் சிங்கப்பூரில் உள்ள எமர்சன் பிராசஸ் மேனேஜ்மெண்ட் என்கிற அமெரிக்க நிறுவனத்தில் என் விருப்பத்துக்கேற்ற மார்க்கெட்டிங் மேனேஜர் வேலை கிடைத்திருக்கிறது. என்ஜினியரிங் பேக்ரவுண்ட் உள்ள நிறுவனம் என்பதால் எனக்கு மிகவும் பொருத்தமாக அமைந்துவிட்டது.

கல்லூரி பாரதி:

(2003-ம் வருடம் 1188 மதிப்பெண்கள் எடுத்து மாநிலத்தில் முதலிடம்)

மாநிலத்தில் முதலாவதாக வரவேண்டும் என்று நினைத்துதான் படித்தேன். 10வதில் ஆரம்பித்து அடுத்த மூன்று வருடங்களுக்கு சென்னையைத் தாண்டி எங்குமே போகவில்லை. ஒரே படிப்பு மயமாகத்தான் இருந்தேன். டிவி, பாட்டு வகுப்புகள் என என் விருப்பங்களை சிலகாலம் ஒதுக்கிவைத்தேன். +2வில் நினைத்ததைச் சாதித்தவுடன், பிட்ஸ் பிலானியில் கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் படித்தேன். பிறகு, ஹைதராபாத்தில் உள்ள மைக்ரோசாஃப்ட் இந்தியா நிறுவனத்தில் இரண்டு வருடங்கள் வேலை செய்தேன்.

திருமணத்துக்குப் பிறகு புனேவில் ஒருவருடம் வேலை பார்த்துவிட்டு, 2011ல், எம்.எஸ் படிக்க அமெரிக்கா சென்றேன். பி.இ. முடித்தபிறகு எம்.எஸ் படிக்காததற்குக் காரணம், வேலை அனுபவம் வேண்டும் என்று நினைத்தேன். சம்பாதித்தால்தான் மேற்படிப்புக்காகப் பணம் சேமித்து, அப்பாவைத் தொந்தரவு பண்ணாமல் இருக்கமுடியும் என்று எண்ணினேன். நான், என் கணவர் இருவருமே எம்.எஸ் படிப்பை அமெரிக்காவில் முடித்தோம். பிறகு, இருவருக்கும் அங்கேயே மைக்ரோசாஃப்ட் நிறுவனத்தில் வேலை கிடைத்தது.

+2வில் முதலிடம் வந்ததால் நிறைய பலன்கள். பிலானியில் 30,000 ரூபாய்க்கு ஸ்காலர்ஷிப் கிடைத்தது. பிலானியில் முதல் நாளன்று நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியில், எல்லா மாநில ஸ்டேட் டாப்பர்களுக்கும் துணை வேந்தர் தனியாக மரியாதை அளித்தார். தமிழ்நாட்டிலிருந்து பிலானியில் சேர்ந்தவர்களுக்கு என்னை நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது.

வேலைக்கு விண்ணப்பிக்கும்போது, ஸ்டேட் டாப்பர் என்பதற்கு ஒரு தனி மதிப்பு இருக்கத்தான் செய்தது. +2வில் முதலிடம் பெற்று சாதனை செய்ததால் மற்ற வேலைகளிலும் நீ பொறுப்பாக இருப்பாய் என்று நம்பினோம், உன்மீது அதிக எதிர்பார்ப்பு இருந்தது என்று என்னை நேர்காணல் செய்தவர்கள் பிறகு கூறினார்கள். அதேசமயம் ஸ்டேட் டாப்பர் என்பதன் மதிப்பு, பெருமையெல்லாம் நாள் போகப்போக குறையத்தான் செய்யும். அதன்பிறகு வேலையில் நீங்கள் காட்டும் ஈடுபாடு, பங்களிப்புதான் உரிய பலனைக் கொடுக்கும்.

ஸ்டேட் டாப்பர் ஆனதால் +2 தேர்வை எதிர்கொள்பவர்களுக்கு என்னால் அறிவுரை சொல்லமுடிந்தது. முதலிடம் வந்ததால் கடவுள் மீதும் அதிக நம்பிக்கை வந்தது. என்னைப் போலவே பல லட்சம் பேர் +2வில் உழைத்துப் படித்தார்கள். ஆனால், நான் மட்டும் முதலிடம் வந்ததற்கு கடவுளின் கருணையும் ஒரு காரணம் என்று எண்ணுகிறேன்.

சுஜனா :

(2005-ம் வருடம் மாநிலத்தில் முதலிடம். +2 தேர்வில், முதல்முறையாக 1190 மதிப்பெண்கள் எடுத்தவர்)

+2 வில் ஸ்டேட் டாப்பர் ஆனபிறகு அண்ணா பல்கலைக் கழகத்தில் மெக்கானிக்கல் கிடைத்தது. எனக்கு இயற்பியல், கணிதத்தில் ஆர்வம் அதிகம். அதற்கு மெக்கானிக்கல்தான் சரிவரும் என்று நினைத்தேன். பிறகு, அமெரிக்காவில் எம்.எஸ் படித்தேன். இப்போது இந்தியாவில் ஒரு நிறுவனத்தில் மெக்கானிக்கல் என்ஜினியராகப் பணியாற்றுகிறேன்.

ஸ்டேட் டாப்பராக வந்ததால் என்னுடைய அணுகுமுறை மாறிப்போனது. எதையும் கேள்வி கேட்டுப் பழகவேண்டும், புரிதலுடன் ஒரு வேலையைச் செய்யவேண்டும் என்கிற மனப்பான்மை உருவானது. +2 முடிவுகள் வந்த தினத்தை மறக்கமுடியாது. பாராட்டுகள், மீடியா பேட்டிகள் என பரபரப்பாக இருந்தேன். மீடியாவில் வந்ததால் வெளியே சிலர் என்னை அடையாளம் தெரிந்துகொண்டார்கள். அந்தப் புகழெல்லாம் சில நாள்கள்தான். அதன்பிறகும் அதே பெருமையை வைத்து எல்லா இடங்களிலும் சலுகை கிடைக்காது.

இப்போது எல்லோரும் என்ஜினியரிங்தான் படிக்கிறார்கள். நமக்கு என்ன விருப்பம் என்று கண்டுபிடித்து அதில் ஈடுபாடு காட்டவேண்டும். எல்லாவற்றுக்கும் ஒரே நேரத்தில் முயற்சி செய்வதற்குப் பதிலாக, எது உங்கள் விருப்பம், எதற்கு முன்னுரிமை அளிக்கவேண்டும் என்பதில் தெளிவாக இருந்து உங்கள் முயற்சிகளை ஓர் இலக்கு நோக்கி நகர்த்தவேண்டும். உதாரணமாக, +2 சமயத்தில், ஐஐடி அல்லது அரசுத் தேர்வு போன்றவற்றில் எதற்கு முன்னுரிமை அளிக்கவேண்டும் என்பதில் சரியாக முடிவெடுக்கவேண்டும்.

Source….ச.ந. கண்ணன் in http://www.dinamani.com

Natarajan

This Day …May 6 1968…in Science…Neil Armstrong’s Close Call…

May 6, 2015NatarajanLeave a comment

May 6, 1968. More than a year before he became the first human to set foot on the moon, Neil Armstrong had a narrow escape in the Lunar Landing Research Vehicle (LLRV) at Ellington Air Force Base near Houston. The LLRV had been designed to simulate a descent to the moon’s surface, and all the lunar astronauts trained in it. That day, while Armstrong was piloting, a leaking propellant caused a total failure of his flight controls and forced an ejection.

Armstrong was fine. He bit his tongue hard during his landing by parachute, but otherwise was uninjured. Airspacemag.com described this encounter between Armstrong and another astronaut later that day:

… astronaut Alan Bean saw Armstrong that afternoon at his desk in the astronaut office. Bean then heard colleagues in the hall talking about the accident, and asked them, ‘When did this happen?’ About an hour ago, they replied.

Bean returned to Armstrong and said, ‘I just heard the funniest story!’ Armstrong said, ‘What?’

‘I heard that you bailed out of the LLTV an hour ago.’

‘Yeah, I did,’ replied Armstrong. ‘I lost control and had to bail out of the darn thing.’

Bean later recalled: ‘I can’t think of another person, let alone another astronaut, who would have just gone back to his office after ejecting a fraction of a second before getting killed.’

No doubt … Armstrong had the right stuff!

Bottom line: On May 6, 1968 – more than a year before his famous first moonwalk – Neil Armstrong narrowly escaped disaster while training in the Lunar Landing Research Vehicle (LLRV).

source….www.earthsky.org

Natarajan

Why the Planes and Ships in distress use the word ” May day” ….?

May 4, 2015Natarajan1 Comment

Today I found out why those aboard planes and ships use the word “Mayday” to indicate they are in extreme distress.

distress

In 1923, a senior radio officer, Frederick Stanley Mockford, in Croydon Airport in London, England was asked to think of one word that would be easy to understand for all pilots and ground staff in the event of an emergency.

The problem had arisen as voice radio communication slowly became more common, so an equivalent to the Morse code SOS distress signal was needed. Obviously a word like “help” wasn’t a good choice for English speakers because it could be used in normal conversations where no one was in distress.

At the time Mockford was considering the request, much of the traffic he was dealing with was between Croydon and Le Bourget Airport in Paris, France. With both the French and English languages in mind, he came up with the somewhat unique word “Mayday”, the anglicized spelling of the French pronunciation of the word “m’aider” which means “help me”.

Four years later, in 1927, the International Radiotelegraph Convention of Washington made “Mayday” the official voice distress call used only to communicate the most serious level of distress, such as with life-threatening emergencies.

When using Mayday in a distress call, it is traditional to repeat it three times in a row, “Mayday, Mayday, Mayday”. This is to make sure it is easily distinguishable from a message about a Mayday call and from any similar sounding phrases in noisy conditions.

In situations where a vessel requires assistance, not from grave and imminent danger, a distress call of “pan-pan” can be used instead. Essentially, it means you need aid, but you don’t need support personnel to necessarily drop what they’re doing right that instant and come help you, as with a Mayday.

Like Mayday, pan-pan is the anglicized spelling of a French word, in this case “panne”, which means “broken/failure/breakdown”. Also, as with Mayday, one should state it three consecutive times: “pan-pan pan-pan pan-pan”, followed by which station(s) you are addressing and your last known location, nature of your emergency, etc.

If there is no reply to a Mayday or pan-pan call by the Coast Guard or other emergency agency, and a couple minutes have passed since the last one, some other radio source, such as another ship or plane that received the call, should transmit their own Mayday call, but on behalf of the ship or plane that first made the call, repeating the pertinent information they heard when they received the Mayday message.

Source……www.todayi foundout.com

Natarajan

படித்து ரசித்தது …”காலம் படைத்த கவியும் – காலத்தைப் படைத்த கவியும்…”

May 3, 2015May 3, 2015NatarajanLeave a comment

Bharathidhaasan

வெற்றிடத்தைக் காற்று நிரப்பும் என்பது விஞ்ஞானம். காலத்தின் வெற்றிடத்தை ஒரு கவிஞனைக் கட்டமைத்து நிரப்பும் சமூக இயங்கியல்.

அப்படிக் காலத்தின் வெற்றிடத்தை நிரப்ப வந்த கவியாகத்தான் பாவேந்தர் என்ற பேராளுமையை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவர் வெளிவந்த காலத்தின் வெளிச்சத்தைக் கொண்டு காண வேண்டும் அவரது பெருமையின் திருமுகத்தை.

தமிழனுக்குத் தேசியமென்றால் இந்தி; அனைத்துலக மொழியென்றால் ஆங்கிலம்; இசையென்றால் தெலுங்கு; வழிபாடு என்றால் வடமொழி; அடுக்களையில் கூட அருந்தமிழ் ஆட்சி செலுத்துமா என்பது கேள்விக்குறி? – இது ஆர்.கே. சண்முகம் செட்டியாரின் அற்றை நாள் படப்பிடிப்பு.

மொழியென்பது வெறும் கருவிதானே; பொருள் சுட்டும் ஒலிக்கூட்டம்தானே; இதில் என்ன இருக்கிறது என்று கேட்டாரும் கேட்பாரும் உளர்.

அது சரியில்லை.

மொழி அளாவிய எல்லை வரையில்தான் நிலமிருக்கிறது. நிலம் அளாவிய எல்லை வரையில்தான் இனமிருக்கிறது. மொழி முடியுமிடத்தில் இனம் முடிந்துபோகிறது. ஆகவே, மொழிதான் இனம், மொழிதான் நிலம்.

கால்டுவெல்லும், பேராசிரியர் சுந்தரம் பிள்ளையும், மறைமலையடிகளும் முன்னெடுத்தோடிய இந்த முதற்சுடரைத் தீப்பந்தமாய்க் கொளுத்திக்கொண்டது திராவிட இயக்கம். அந்தத் தீப்பந்தத்தின் இலக்கியக் கொழுந்தாய் எரிய வந்தவரே பாரதிதாசன்.

அரசு – ஆலயம் – அதிகார மையம் – அன்றாடம் எல்லாம் பிறமொழிவயப்பட்டதில் தமிழை இழந்து நின்றது மெட்ராஸ் பிரசிடென்ஸி.

தமிழே வடமொழியின் குழந்தைதான். அதனால் இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே’ என்று எண்ணியாரும் இருந்தனர் அன்று. ஆனால், “தமிழ் என்பது பிற மொழியின் வார்ப்பன்று, திராவிடத்தின் மூலக்கூறு’ என்ற ஆராய்ச்சி முடிவுதான் தமிழ் தேசிய விடுதலைக்கே வித்திட்டது.

திராவிடத்திலிருந்தே தமிழ் பிறந்தது என்றார் கால்டுவெல்.

த்ரவிட – திரமிட – திரமிள – தமிள – தமிழ். இல்லை, தமிழிலிருந்தே திராவிடம் பிறந்தது என்றார் மறுசாரார். தமிழ் – தமிள – த்ரமிள – த்ரமிட – த்ரவிட. இவ்விரண்டில் ஏதொன்று ஏற்புடைத்தாயினும் தமிழ் வடமொழிச் சார்பில்லாதது என்பது பெறப்படும். பிறகு ஏன் தமிழ் தன் அதிகாரமிழந்து, அடையாளமிழந்து வடமொழி ஆதிக்கத்தில் வதைபட

வேண்டும்?

மொழியை மீட்டு மொழியிலிருந்து கட்டமைக்கப்பட வேண்டும் தமிழ் தேசியம். காலத்தின் இந்தக் குரலைத் தன் கவிதையில் வாங்கி ஓங்கி ஓதிய ஒரு தனிப்புலவர் பாவேந்தர் பாரதிதாசன்.

ஒண்டமிழ்த்தாய் சிலம்படியின்

முன்னேற்றம் ஒவ்வொன்றும்

உன்முன் னேற்றம்

கண்டறிவாய் எழுந்திரு நீ

இளந்தமிழா கண் விழிப்பாய்

இறந்தொ ழிந்த

பண்டைநலம் புதுப்புலமை

பழம்பெருமை அனைத்தையும் நீ

படைப்பாய் இந்நாள்

தொண்டுசெய்வாய் தமிழுக்குத்

துறைதோறும் துறைதோறும்

துடித்தெ ழுந்தே

என்ன ஒரு யாப்புச் செப்பம் – நரம்புகளில் நாணேற்றும் சொற்கள் – பனிக்கட்டி மீது உருண்டோடும் ஆப்பிள் போன்ற தடையற்ற ஓட்டம் – காலத்தைத் தூக்கி நிறுத்தும் கருத்து – இதை வாய்விட்டு வாசிக்கும் போதெல்லாம் 12 வயதில் நான் உற்ற உணர்ச்சியை – பெற்ற எழுச்சியை இன்றும் அடைகிறேன்.

எழுதப்பட்டு முக்கால் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகும் இந்தக் கவிதையின் தேவை தீரவில்லை இன்னும்.

தமிழ் இலக்கியத்தின் நீண்ட வரலாற்று நெடுங்கணக்கில் பாரதிதாசனைப்போல் முரண்பட்ட இரு ஆசான்களைக் கொண்ட கவி அதற்குமுன் இல்லை.

ஓர் ஆத்திகப் பெருங்கவிஞனும், ஒரு நாத்திகப் பெருந்தலைவனும் உனக்கு ஆசான்களாகத் திகழ்வார்கள் என்று காலம் கவிஞனுக்குக் கட்டளையிட்டது.

“மகனே! எட்டயபுரத்தில் கவிதையெடுத்துக்கொள், ஈரோட்டில் கருத்தை எடுத்துக்கொள்’ என்று காலம் திரட்டிக் கொடுத்த திருப்பொருள்கொண்டு தமிழ் தேசியத்தைக் கட்டமைக்கப் பிறந்த கவிதா மேதைதான் பாவேந்தர் பாரதிதாசன்.

இந்திய தேசியத்தை பாரதி வடிவமைத்ததைப்போல் தமிழ் தேசியத்தை பாரதிதாசன் வடிவமைத்தார். பாரதி மீது அவர் வைத்திருந்த பற்று இறுதி மூச்சுவரை இற்றுப்போகாதது.

பக்கத்திலிருக்கும் வெளிச்சத்தில்தான் படிக்க முடியும் என்பதுபோல அருகிருக்கும் ஆளுமைகளே இன்னோர் ஆளுமையை உண்டாக்குகிறார்கள்.

இராமலிங்க அடிகளாரும், மாயூரம் வேதநாயகம் பிள்ளையும், கோபாலகிருஷ்ண பாரதியும் பாரதியாருக்கு உந்து சக்தியாய் வாய்த்ததுபோல் பாரதியாரும், பெரியாரும், மறைமலையடிகளும் பாரதிதாசனின் வார்ப்புக்குக் காரணமானார்கள்.

பாரதியாரைவிட இலக்கணம் கற்ற பாரதிதாசன், கவிதையைக் கற்றுக்கொண்டது பாரதியாரிடம்தான். இதை பாரதிதாசனின் கூற்றாகவே இங்கு பதிவுசெய்கிறேன்:

“”அவரெழுதிய கையெழுத்துப் படிகள் அங்குமிங்குமாகக் கிடக்கும். ஒருநாள் அவர் எழுதும் விசிப்பலகை டிராயரை இழுத்துப் பார்த்தபோது பாஞ்சாலி சபதம் என்ற கையெழுத்துப்படி இருந்தது. அதை எடுத்துப் படித்துப் பார்த்தேன். பாடல்கள் மிக எளிமையாகவும் புரியும்படியும் இருந்தன. அதேசமயம் மிகச் சுவையாகவும் இருந்தன.

இப்படி எளிதில் புரியும்படியான கவிதையை நான் பார்த்ததில்லை. புரியும்படி எளிதாகக் கவிதை எழுத முடியும் என்றும் நான் நினைத்ததில்லை.

அக் கையெழுத்துப்படி என் கவிதைப்போக்கில் பெரிய மாறுதலை உண்டாக்கியது. சுப்பிரமணியர் துதியமுது எழுதிய சுப்பு ரத்தினத்தைப் பாரதிதாசனாக்கியது”.

பட்டுக்கோட்டையிலிருந்து ஒருகுரல் பாரதிதாசனைச் சாடியது. அது என்ன பாரதிதாசன்? பாரதி ஒரு பார்ப்பனர். தாசன் என்பது வடசொல். அதற்கு அடிமை என்று பொருள்.

அப்படியானால் பாரதிதாசன், பாரதி என்ற பார்ப்பனருக்கு அடிமையா? இது கேள்வி. “ஆமாண்டா, நான் பாரதிக்கு அடிமைதான்’ – இது பாரதிதாசனின் பதில். பாரதிதாசனின் இந்த நேர்மை எப்போதும் பிடிக்கும் எனக்கு.

விமர்சனங்களை ஒரு கவிஞன் எப்படி எதிர்கொள்கிறான் – ஏற்றுக்கொள்கிறான் என்பதே அவனது வளர்ச்சி.

மற்போரிலும் சொற்போரிலும் மிக்கவராய்த் திகழ்ந்த பாரதிதாசன் ஆக்கப்பூர்வமான விமர்சனங்களை ஏற்றுக்கொள்ள ஒருபோதும் தயங்கியதில்லை.

தமிழுக்காகப் போராடிய கவிஞனின் தொடக்க கால எழுத்துகளில் தனித்தமிழ் இல்லை. வந்து விழுந்த வடமொழிச் சொல்லாட்சிகளை அவரால் தவிர்க்க முடியவில்லை.

மயிலைப் பற்றிப்பாடும்போது –

சாயல் உன் தனிச்சொத்து

ஸபாஷ் கரகோஷம் – என்று எழுதினார்.

கோகிலம் – கஜராஜ் – ஸரோஜா – ஸம்பாத்தியம் – நிஜம் – விஷம் என்றெல்லாம் வடசொல் ஆதிக்கம் கவிதையில் மிகுந்திருந்தன.

பன்மொழிப் புலவர் கா.அப்பாதுரையிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது மறைமலையடிகள் சொன்னாராம்:

பாரதியும் கவிஞனில்லை; பாரதிதாசனும் கவிஞனில்லை ஏன்? இருவருமே வடமொழி சொற்களைக் கலந்து பாட்டெழுதுகிறார்கள்.

ஒருவன் கவிஞனா, இல்லையா என்பதற்கு மறைமலையடிகள் அன்று வைத்திருந்த அளவுகோல் அதுதான்.

மறைமலையடிகளின் கருத்தை அப்பாதுரையார் பாரதிதாசனுக்குத் தெரிவித்த பிறகு அவர் படைத்த தனித்தமிழ்ப் போர்ப் பாட்டுதான் தமிழியக்கம் என்று அறியக் கிடைக்கிறது.

கனியிடை ஏறிய சுளையும் – முற்றல்

கழையிடை ஏறிய சாறும்

பனிமலர் ஏறிய தேனும் – காய்ச்சுப்

பாகிடை ஏறிய ருசியும்

என்று எழுதிப் பதிப்பித்தவர், இதில் ருசி வேண்டாமே சுவை என்றிருக்கலாமே என்ற பொன்னம்பலனார் கருத்தை ஏற்று அடுத்த பதிப்புகளில் “பாகிடை ஏறிய சுவையும்’ என்று மாற்றினாராம். இப்படிக் காலந்தோறும் தன்னைச் செதுக்கிச் செதுக்கி வளர்ந்திருக்கிறார் அந்தச் செம்மாந்த கவிஞர்.

தமிழ் இலக்கியத்தில் ஆழ்ந்தவர்கள் உற்றாய்ந்து கற்றால் ஒன்றைக் கண்டறியலாம். தமிழ் இலக்கியங்கள் பெரும்பாலும் தன்னிலை ஒருமையிலும் முன்னிலையிலுமாகவே இயங்கி வந்திருக்கின்றன. சங்க இலக்கியங்களும், சமய இலக்கியங்களும் கூட இவற்றுக்கு முற்றிலும் விதிவிலக்கல்ல.

நின் – என் – உன் என்றுதான் பல பாடல்கள் பேசுகின்றன. பாரதிக்குப் பிறகுதான் தமிழ்க் கவிதை எங்கள் – எம் – யாம் என்று பாட ஆரம்பித்தது.

பொழுதெலாம் எங்கள் செல்வம்

கொள்ளை கொண்டு போகவோ

எங்கள் பாரத தேசமென்று

தோள்கொட்டுவோம்

-என்று பாரதி குரல் ஒலித்தது.

அதைத் தொடர்ந்து –

எங்கள் வாழ்வும் எங்கள் வளமும்

மங்காத தமிழென்று சங்கே முழங்கு

-என்று பாவேந்தரின் பேரோசையாய் அதிர்ந்தது.

என் – நின் என்பன பெரும்பாலும் கடவுளோடு பேச. எங்கள் – யாம் என்பன மக்களோடு பேச. மக்களோடு பேசியவர், மக்களுக்காகப் பேசியவர் மாகவிஞர் பாவேந்தர்.

தாலாட்டு என்பது பழைய வடிவம்.

சாணிக்குப் பொட்டிட்டுச் சாமியென்பார் செய்கைக்கு

நாணி உறங்கு நகைத்துநீ கண்ணுறங்கு

-என்று தொட்டிலுக்குள் பகுத்தறிவை விதைத்தது பாரதிதாசன் பாட்டு

தாமரைத் தடாகம் என்பது பழைய படிமம்.

தாமரைபூத்த தடாகங்களே – உமைத்

தந்தஅக் காலத்திலே – எங்கள்

தூய்மைச் சகோதரர் தூர்ந்து

மறைந்ததைச்

சொல்லவோ இந்த ஞாலத்திலே

-என்று தாமரைப் பூவில் உழைக்கும் மக்களின் உள்ளங்கைச் சிவப்பைச் சிந்தித்தது பாவேந்தர் பாட்டு.

பகுத்தறிவு, சீர்திருத்தம், காதல், குடும்பம், கலை, கல்வி, அரசியல், அறவியல், அறிவியல், அழகியல் என்று வாழ்வின் அத்தனை வெளிகளையும் அளாவித் துழாவியது பாவேந்தரின் படைப்பு விறல் அல்லது விரல்.

பாவேந்தர் அரசியல் அறிந்தவர், தேர்தலிலும் வென்றவர். ஆனால், அரசியலில் அவர் கரைந்துபோகவில்லை. பெருங்கவிஞர்கள் யாரும் அரசியலை வென்றெடுத்ததில்லை. காரணம், கவிதை என்பது மறைத்ததைப் புலப்படுத்துவது. அரசியல் என்பது பெரும்பாலும் புலப்பட்டதை மறைப்பது. பாவேந்தர் மறைக்கக் கற்றுக்கொள்ளவில்லை.

திரைப்படத் துறையிலும் தன்னை அவர் தோய்த்துக் கொண்டார். இறுதியில் தேய்த்துக் கொண்டார். அதில் பொருளீட்டுவது அவருக்கு இரண்டாம் நோக்கம். அந்த ஊடக வழியே தமிழ் பரப்புவதே முதல் நோக்கம்.

பராசக்தி படத்தின் தொடக்கப் பாடலாக “வாழ்க வாழ்கவே வளமார் எமது திராவிட நாடு’ இடம் பெற வேண்டுமென்று வேண்டியபோது, பணமே வேண்டாம். பாட்டு இடம்பெற்றால் போதும் என்று பெருமிதத்தோடு ஒப்புதல் தந்தவர் பாவேந்தர்.

அவர் கோபக்காரர் – பாயும் புலி – சீறும் சிங்கம் என்றெல்லாம் உருவகப்படுத்துவார்கள். பல நேரங்களில் அவர் குழந்தையாகவே இருந்திருக்கிறார் என்பதற்குப் பல நிகழ்வுகளைப் படித்தறிகிறேன்.

மாடர்ன் தியேட்டர்ஸில் அவர் வசனமெழுதிய “சுலோச்சனா’ என்ற படத்தின் படப்பிடிப்பு நடந்து கொண்டிருக்கிறது. வருணன் – வாயு – இந்திரன் முதலியவர்களை இந்திரஜித் சிறைப்பிடிக்கிறான். பிரம்மதேவன் இலங்கை வந்து இராவணனை வேண்டுகிறான்.

“இராவணேஸ்வரா! என் பொருட்டாவது அமரேசனை விடுவித்து அளகாபுரியை அழியாமல் காப்பாற்ற வேண்டும்’ என்று பாவேந்தர் வசனமெழுதியிருக்கிறார்.

அந்த வசனம் பேசி பிரம்மதேவனாக நடித்த தேவராஜ நாயுடு கொஞ்சம் தமிழறிந்தவர். நடிப்பதை நிறுத்திவிட்டு “அய்யோ, அளகாபுரி குபேரன் தலைநகரமாயிற்றே… அமராவதிதானே இந்திரன் தலைநகரம்’ என்று தயங்கி நின்றாராம்.

பாரதிதாசனை அவசரமாய் அழைத்துக்கேட்டதும் “ஆமய்யா… ஆமய்யா… நீ சொல்றது சரிய்யா…’ என்று குழந்தைபோல் திருத்திக் கொடுத்தாராம்.

விமர்சனத்தை எதிர்கொள்வதற்கு ஆண்மை வேண்டும்; அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பேராண்மை வேண்டும்; அந்தப் பேராண்மை பெற்ற பெருங்கவிச் சிங்கம் பாரதிதாசன்.

அன்னாள் முதலமைச்சர் முத்தமிழறிஞர் தலைமையில் அமைச்சர்களும் தமிழறிஞர்களுமாய் ஓர் ஆலோசனைக் கூட்டம், நானுமிருந்தேன்.

“பாவேந்தர் புதைக்கப்பட்ட இடத்தை நினைவுச்சின்னமாக மாற்ற இயலாதா?’ என்ற கேள்வியொன்று முன்வைக்கப்பட்டது.

மிகுந்த சோகத்தோடு முதல்வர் உதடு பிதுக்கினார். பாரதிதாசனின் காதலர் அவர். பாவேந்தர் படைப்புகளை நாட்டுடைமையாக்கியவரும் அவர்தான்.

“என்ன தயக்கம் என்று கேட்டேன்?’

பொது இடுகாட்டில் பத்தோடு பதினொன்றாய்ப் புதைக்கப்பட்டுவிட்டார் பாவேந்தர். அந்த இடத்தில் மண்டபத்திற்கு வசதியில்லை; அங்கு தூய்மையும் இல்லை’ என்றார் வருத்தத்தோடு.

பாவேந்தரின் இடுகுழி மட்டுமா தூய்மையாக இல்லை?

தமிழ்… தமிழ் உணர்வு… தமிழர் மேம்பாடு… எதில் இன்று தூய்மையிருக்கிறது?

அதிகார மையங்களில், ஆலயங்களில், நீதிமன்றங்களில், கல்விக் கூடங்களில், கலை ஊடகங்களில், பத்திரிகைகளில், வானொலிகளில், சமூக வலைத்தளங்களில் தமிழுக்கான இடம் தார்மீகமாகவும் அதிகாரபூர்வமாகவும் என்று உறுதிப்படுத்தப்படுகிறதோ அன்றுதான் பாரதிதாசன் மீண்டும் விழித்தெழுவார்.

கவிஞனுக்கேது மரணம் நீண்ட உறக்கம்தான்.

Source…..கவிஞர் வைரமுத்து in http://www.dinamani.com

Natarajan

Incredible India….

April 29, 2015NatarajanLeave a comment

The Incredible Sights of India

India is a huge country with vast and beautiful landscapes. Everyone has heard of the exquisite Taj Mahal but have you heard about the colorful Meenaksi Amman Temple or the Blue City of Jodhpur? India has scores of hidden treasures. I was amazed to learn about some of these eye-popping temples and monuments. I can’t wait to visit…

Meenakshi Amman Temple

India

If you travel to the city of Madurai, you can lay your eyes on the colorful Meenaksi Amman Temple. This towered temple is a vast complex of ten gateway towers, guarding the Hindu temple to the Goddess Parvati, and Shiva, her husband consort.

Jantar Mantar

India

This colorful complex is an astronomical observatory in New Deli, built by orders of the Mahajara Jai Singh II in the 18^th century.

Root Bridges of Meghalaya

India

Surprisingly India is home to one of the wettest places on earth. The Meghalayan jungle is a mountainous subtropical forest with steady rain. The rivers are dangerous to cross so the locals creatively used nature to form a root bridge.

Karni Mata Temple

India

Also known as the Temple of Rats, this beautiful Hindu temple in Deshnoke is home to 20,000 black rats. The rat infestation is encouraged by the locals as their presence is in memory of the Karni Mata, a Hindu sage.

The Ajanta Caves

India

These cave monuments were hewn over 22 centuries ago. Historians speculate that about a millennium ago the caves fell into disuse and a jungle sprung up around it. The monuments were undisturbed until 1819 when a British officer stumbled upon the caves while hunting tigers.

Haunted City of Bhangarh

India

This deserted city is said to be the most haunted place in India and, for this reason, the gates are closed to visitors after twilight. No-one knows why the city was abandoned, but it features many exquisite temples dedicated to Hindu gods.

Leh Palace

India

This abandoned palace rests atop the Himalayan city of Leh, and has been empty since its inhabitants were exiled in the 19th century. This nine-story palace is modeled after the Tibetan Polata Palace. The upper levels used to be home to the Namgyal royal family and their courtiers while the lower floors were kept for storage and army horses.

Kumbhalgarh: The Great Wall of India

Few people outside India know it is home to the second largest continuous wall in the world. Some people refer to the 36 kilometer (22.3 mi.) long wall as the Great Wall of India, but it is called after the fort it surrounds, Kumbhalgarh.

Blue City of Jodhpur

This fortress city in the Thar Desert is a popular tourist destination with many forts, palaces and temples to explore along with its majestic blue painted houses

Source……www.ba-bamail.com

Natarajan

Photos of Cricket….A Collection to Recollect Yesteryears’ Iconic Moments….

April 28, 2015NatarajanLeave a comment

The moment when India won its first World Cup in 1983.

After Jimmy Amarnath took the last West Indian wicket of Micheal Holding, the crowd rushed in

. A tea break at Headingley in 1938. If this doesn’t prove that it’s an English game, what will?

David Shepherd’s famous hop, skip and jump…Whenever the score reached 111 or its multiples, David Shepherd performed his famous hop, skip and jump routine.

Trevor Chappell’s underarm ball when New Zealand needed 6 off the last ball.

The Australian bowler was instructed by his captain and brother Greg Chappell to deliver an underarm ball to Brian McKechnie as the Kiwis needed 6 runs off 1 ball at the MCG in 1981

Sir Donald Bradman gets out for a duck in his final innings, failing to reach an average of 100.

Don Bradman needed just 4 runs in his last match to reach an average of hundred but got out for a duck and retired with an average of 99.94.

Dennis Lillee had 9 slips deployed vs New Zealand in 1977.

Jonty ‘Superman’ Rhodes dives to dislodge the stumps and run out Inzamam in the 1992 World Cup.

Malcolm Marshall batting at No. 11 with a fractured hand.

Marshall came out with a broken hand to help fellow teammate Larry Gomes who was at 96. Gomes completed his century and Marshall managed a boundary. He also took 7 wickets for 53 runs.

Freddie Flintoff shows the spirit of the game as he consoles Brett Lee after England won by 2 runs.

Tony Grieg cradles Gundappa Vishwanath like a baby after Vishwanath scored a century.

One of the best Indian fielders in history, Eknath Solkar takes an amazing catch to dismiss Alan Knott at The Oval in 1971.

Two legends of the game separated only by time.

Sachin Ramesh Tendulkar in front of Sir Donald Bradman’s statue.

Source…….www.scoopwhoop.com

Natarajan

“Chennai-born Raja Rajeswari is New York’s first Indian-American woman judge”…

April 28, 2015April 28, 2015NatarajanLeave a comment

Chennai-born Raja Rajeswari has been sworn-in as a criminal court judge in New York by Mayor Bill de Blasio, becoming the first India-born woman to be appointed a judge in New York City.

Newly appointed city judge, Chennai-born Raja Rajeswari, rises to take her place for a Judicial Swearing-In Ceremony at New York City Hall in New York on Monday.

Ms. Rajeswari, 43, who had migrated to the U.S. from Chennai as a teenager, previously worked with the Richmond County District Attorney’s Office for her entire career in several bureaus including Criminal Court, Narcotics, Supreme Court, and the Sex Crimes Special Victims Bureau, where she last served as Deputy Chief.

Ms. Rajeswari took the oath of office at a ceremony in New York City on Monday along with 27 other judges appointed earlier this month to the Family Court, Criminal Court, and Civil Court, which are part of the New York State Unified Court System.

The mayor appoints judges to 10-year terms in the New York City Criminal Court and the Family Court within the city.

“To ensure New Yorkers have access to a fair, equitable justice system, we need judges who are qualified, honest and reflective of the people of this city,” Mr. de Blasio said.

“With their wealth of legal experience, these appointees represent all five boroughs and all walks of life. From the first female South Asian-American judge in New York City to a former NYPD First Deputy Commissioner, these talented leaders truly reflect the diverse range of communities that make up our great city,” he said.

The mayor said Ms. Rajeswari has an “extraordinary, extraordinary empathy for others”.

He lauded her ability to speak in Indian, Middle Eastern and Southeast Asian languages, saying she put her history as an immigrant and ability to speak all these languages to work, “helping to reach immigrants” in the Staten Island communities where she served as an Assistant District Attorney.

“And she saw as her mission to give them confidence in the justice process,” Mr. de Blasio said.

Ms. Rajeswari came to the U.S. when she was 16.

“It’s like a dream. It’s way beyond what I imagined,” she had told silive.com, a Staten Island news website.

“For someone like me, an immigrant who comes from India, I’m beyond grateful,” she had said. “I told the mayor this is not only my American Dream, but it shows another girl from a far away country that this is possible.”

Ms. Rajeswari hoped to use her new position to improve the judicial system by encouraging interpreters to have more access to aid immigrants, the news site had said.

Ms. Rajeswari had told Desi Talk newspaper that she had observed gender inequality even before coming to the US when some of her “brilliant” girlfriends in India were married off at the age of 14 and 15. “That has always stayed with me.”

As a prosecuting attorney in New York, she has come across numerous cases of spousal and child abuse with in the South Asian community in New York, Ms Rajeswari had said. “Many of the domestic violence victims have been South Asians, Sri Lankans.”

Ms. Rajeswari has served in the district attorney’s office for the past 16 years and has been the deputy chief of the Special Victims Unit for more than four years.

She has worked on cases involving women and children and said they are the ones that touched her the most.

Ms. Rajeswari said that she hopes to use her new position to improve the judicial system by encouraging interpreters to have more access to aid immigrants.

“I’m honoured to sit on a city bench and make Staten Island proud,” she said.

Currently, there are two male judges of Indian descent in civil court settings — Jaya Madhavan on the New York City Housing Court in Bronx County, and Anil C. Singh of New York County Supreme Court, 1st District, according to ethnic New India Times.

Besides her legal acumen Ms Rajeswari is an accomplished Bharat Natyam and Kucchipudi dancer who continues to perform at Indian events and temples with her troupe from the Padmalaya Dance Academy, named after her mother, Padma Ramanathan.

Source…..www.thehindu.com and http://www.ndtv.com

Natarajan

Keywords: Raja Rajeswari, New York State Unified Court System, New York Mayor Bill de Blasio, Indian diaspora in New York

” பக்தன் பகவானை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வைத்தால் …”

April 28, 2015NatarajanLeave a comment

அன்பர்களோடு உரையாடி கொண்டிருந்தார்கள் பெரியவாள். சகஜமாக பேசி கொண்டிருந்த பெரியவா, ஒரு சந்தர்பத்தில், சட்டென்று பேச்சை நிறுத்தி கொண்டார்கள்; உடனே, எழுந்து நின்றார்கள்.. “நான் மட்டும் வெளியே போய்விட்டு வருகிறேன்,. யாரும் என்னுடன் வரவேண்டாம்” என்று சொல்லிவிட்டு, வாயிலை நோக்கி நடந்து வெளியே போய்விட்டார்கள்.

எல்லோருக்கும் திகைப்பு; உள்ளுக்குள் அச்சம். “பெரியவா தனியே போகிறார்களே?” என்று கவலை.

கொஞ்ச நேரம் கழித்து பெரியவா வந்ததும் தான், எல்லோரும் நிம்மதியாக மூச்சு விட்டார்கள். என்றாலும், “எங்கே போய்விடு வந்தார்கள்?” என்று தெரிந்து கொள்ளும் ஆவல் அடங்கவில்லை.

பெரியவாள் அவர்களை வெகு நேரம் தவிக்கவிடவில்லை.

“எங்கே போனேன்னு எல்லோரும் கவலைப்பட்டேள், இல்லையா… ஒரு கொலைகாரன் என்னை பார்க்க வந்து கொண்டிருந்தான். அவன் மடத்துக்குள்ளே வந்தால், அவனுடன் கூடவே மகாபாவமும் உள்ளே வந்து ஒட்டிக்கொள்ளும்.

“ஆனா, என்னிடம் நல்ல எண்ணத்தோட தான் வந்தான். நான் அவன் வருத்தத்தை போக்குவேன்னு நம்பிண்டு வந்தான். அப்படிப்பட்டவனுக்கு ஆறுதல் சொல்வது ஏன் கடமை.

“அவனை மடத்துக்குள்ளே விடவும் கூடாது. ஆறுதலும் சொல்லணும்! அதனால் நானே வெளியே போய் பேசிவிட்டு வந்தேன். அவனை தனியே அழைத்துக்கொண்டு போய், அவனுக்கும் சங்கடம் கொடுக்காமல், தனியே பேசி ஆறுதல் கூறிவிட்டு வந்தேன்…”

பக்தன் பகவானை நோக்கி ஓர் அடி எடுத்து வைத்தால், பகவான் பக்தனை நோக்கி பத்து அடிகள் எடுத்து வைப்பார்கள் என்பார்கள். ஆனால் பெரியவாளோ ஒரு பாவி, மனம் திருந்தி, தன்னை நோக்கி ஓர் அடி எடுத்து வைத்தாலும், தான் நூறு அடிகள் அடுத்து வைத்து, தன் கடாச்சத்தினாலேயே அவனை கழுவி விட்டு வருவார்கள் – அடியார்களை ஆட்கொள்வதற்கு.

பகவான் நடந்து வருவார் – என்பது வழக்காறு;
பெரியவாள் நடந்து சென்றார் – என்பது வரலாறு!

Source…..www.periva.proboards.com

Natarajan

Message For the Day….” Do you Remember all the kith and kin from Your Previous Lives …” ?

April 19, 2015NatarajanLeave a comment

Your love for God should be firm and unchanging, unaffected by trials and tribulations and the vicissitudes of life. Pandavas are supreme examples of unwavering love for Krishna. When Draupadi was being humiliated in Duryodhana’s assembly hall, when Abhimanyu was attacked and slain by the Kauravas, when Aswathama massacred the Upa-pandavas (Pandavas’ children), or when they performed the glorious Rajasuya sacrifice at the height of their power, or when they were in exile in the forest, without succumbing to the difficulties and troubles they were subjected to, they adhered firmly to the name of Krishna, with unwavering faith in Him. They relied only on Krishna’s love. Difficulties and troubles are passing clouds which come and go. Do you remember all the kith and kin from your previous lives? The only relationship that remains unchanged is the one with God. Attach yourself to Him.

Sathya Sai Baba

How India Brought Over 5000 Indians back From war -torn Yemen …

April 19, 2015NatarajanLeave a comment

The evacuation mission mounted by the government helped more than 5,000 Indians leave war-torn Yemen. The author goes behind the scenes to find out how this was achieved .

Evacuees from Yemen rest on the deck of INS Sumitra as they make their way home from Djibouti. Photograph: @spokespersonMoD/Twitter

General sahab, aap march kijiye (General, please march),” Prime Minister Narendra Modi said, looking at former army chief V K Singh. The senior ministers, intelligence officials and three service chiefs attending the meeting hurriedly convened by Modi on March 30 nodded their assent. The situation in Yemen was dire after a coalition of countries led by Saudi Arabia had launched an offensive three days earlier against the anti-government Zaidi Shia rebels known as the Houthis.

The contours of what was to become Operation Rahaat, a massive evacuation exercise to bring back hundreds of Indians from Yemen, were discussed at the meeting and Singh, minister of state in the external affairs ministry, was asked to immediately embark for the troubled country at the southern end of the Arabian Peninsula. He was to oversee the withdrawal of Indians from Yemen’s capital, Sana’a, and the cities of Aden, Ash Shihr, Al Mukalla and Al Hudaydah.

Singh took the only available flight on the evening of March 31 and landed in Djibouti in Africa, from where Sana’a is an hour’s flight across the Gulf of Aden. By then, the government had pulled out two merchant ships, MV Kavaratti and MV Corals, from their regular services and directed them to leave for Djibouti, which was to become Ground Zero for the Indian rescue operations over two weeks.

On the night of March 30, Indian Navy’s INS Tarkash, a stealth frigate, and INS Mumbai, a destroyer, also left for Djibouti. INS Sumitra, which was already on anti-piracy patrolling in the Gulf of Aden, reached the Yemeni port of Aden on the night of March 31.

General V K Singh (retd) interacts with evacuees who are on their way home. Photograph: @GenVKsingh/Twitter

The control rooms of the three branches of the armed forces, external affairs ministry and Air India in New Delhi were connected with one another and with the Indian missions concerned on a real-time basis. A makeshift control room was set up at the Kempinski Hotel in Djibouti. An Indian Navy satellite was repositioned to provide minute-to-minute data on the ground situation. A navy personnel later said the satellite streaming was so flawless that those monitoring the control room could actually count the number of people moving around in Yemen, a scene straight out of a Hollywood movie.

Singh, with his years of army training, got the operation going smoothly. He held the first briefing at the Kempinski control room at 9.30 am on April 1, after which he went to meet the first tranche of 349 Indians who had arrived at Djibouti on board INS Sumitra from Aden. “After disembarking, many of them started chanting ‘Bharat mata ki jai, Indian Navy ki jai’,” recounts an official who was present at the scene. The rescued citizens rested in a commodious marriage hall at the hotel till the Indian Air Force and Air India aircraft arrived.

Indian Navy personnel help people aboard a ship. Photograph: @spokespersonMoD/Twitter

The navy official says the rescue of the first 349 passengers was one of the toughest challenges he had faced ever. The warring Yemeni factions were engaged in a gun battle at Aden and the immigration officers had abandoned the port.

This forced Indian naval troops to first secure the port before INS Sumitra could lower its boats to ferry the stranded Indians. The task was tough also because the Saudis, who had control over the Yemeni airspace, had refused the Indian Air Force permission to land its airplanes in Sana’a.

It was Air India that had to take up the task of bridging Sana’a and Djibouti. “The Saudis gave us permission to fly for only two-and-a-half hours in a day,” Singh says. “The situation in Sana’a was so chaotic that it was difficult to land two planes, segregate passengers for Kochi and Mumbai, check their papers, get them on board and fly them back within the stipulated 150 minutes.” A big problem was handling people who wanted to return home, but didn’t have relevant documents or exit visas and permission from the employers. “It was costly, but the government had to arrange emergency exit documents for them,” says Singh.

A man embarks from a plane as he returns to India from war-torn Yemen. Photograph: @spokespersonMoD/Twitter

Singh flew five times to Sana’a and even stayed a night there to get a first-hand experience, all the while remaining in constant touch with External Affairs Minister Sushma Swaraj. On his last flight to Sana’a, where around 450 Indians and 120 foreign nationals awaited to be extricated, Singh and his staff were told to turn back to Djibouti since the coalition fighter planes were bombing areas close to the airport. It was a tight situation — an Indian minister was on a flight that was allegedly encroaching into the airspace controlled by the Saudis.

An official recalls the event: “As the plane was approaching the Sana’a airport, we got the shock of our life with the news that fighter planes were carrying out bombings and the pilot of our aircraft had been asked to return to Djibouti immediately. The plane was diverted, but all of us, though very nervous, were anxious to reach Yemen. Amid all this, Singh stood up and said that there was no question of going back. He calmly remarked that there must be some funny military exercises going on and that we had to land at Sana’a to evacuate the last group of Indians and nationals of other countries waiting there.

Singh then approached the cockpit and spoke to the pilots and told them what to convey to the Air Traffic Control at Sana’a. Having taken an arc back to Djibouti after the initial order, the aircraft did an about turn and again headed towards the Yemeni capital. “Upon landing, we came to know that the area near the airport had been bombed not long before our plane touched down,” says Singh.

Till April 9, Indian Navy, Indian Air Force, and Air India jointly evacuated 4,640 Indian citizens and around 960 foreign nationals from 41 countries from the strife-torn country. They were brought in the five vessels assembled by the government to Djibouti from where they were flown to India on Air India planes and Indian Air Force C-17 Globemasters.

INS Tarkash and INS Mumbai have since returned to India, and the Indian embassy in Sana’a is now closed. INS Sumitra has returned to its patrolling duty in the Gulf of Aden.

Singh attributes the success of Operation Rahaat — the second-largest undertaken by the government of India after Operation Safe Homecoming in Libya in 2011 when 15,000 Indians were evacuated — to team work. “It was not only the government officers who worked hard to help the stranded people, but also the local Bohra community and the Indian associations there,” he says.

Source……www.rediff.com

Natarajan