human

“சீரியல்” எனும் சீரழிவு ……

NatarajanLeave a comment

1).அடுத்தவர்கள் குடும்பத்தை எப்படி கெடுப்பது?


2).அடுத்தவர்கள் சொத்தை எப்படி அபகரிப்பது?


3).மாமியாரை எப்படி வீட்டை விட்டு 

வெளியேற்றுவது?


4).மருமகளை எப்படி மகனிடம் இருந்து பிரிப்பது?


5).பெற்றோருக்கு தெரியாமல் எப்படியெல்லாம் தவறு


செய்வது?


6).எந்த தவறை எப்படி மறைப்பது?


7).அக்கம்பக்கத்தினர் உடன் எப்புடியல்லாம் 

சண்டையிடுவது?


8).மற்றவர்களை பற்றி எப்படியெல்லாம் புறம்

பேசுவது?

 


9).கணவருக்கு எப்புடி அடங்காமல் நடப்பது?

10).மனைவியை எப்படி அடிமை படுத்துவது?


11). எப்படி பழிக்குபழி வாங்கலாம்?


12).ஆபாசமாக பேசுவது எப்படி?


மற்றும் கொலை, கொள்ளை, ஏமாற்றம், அபகரிப்பு, 

ஆள் கடத்தல்,வன்முறை, வஞ்சகம், கள்ள காதல் 

,விபச்சாரம்,அநியாயம்,அக்கிரமம், பொய்,திருட்டு 

இப்படி எல்லாவற்றையும் அழகாக, தெளிவாக 

சொல்லியும்  கற்றும் தருவதுதான் இந்த நாடகம் 

எனும் “சீரியல்“

காலையில் இருந்து இரவு 11 மணிவரை இந்த 

சீரியலுக்கு  அடிமையாக பலர் இருக்கிறார்கள் 

குறிப்பாக “பெண்கள்“

குடும்பத்தில் வரும் பிரச்சனைகளுக்கு 70 % காரணம் 

இந்த சீரியல்கள்தான்!


பொழுதுபோக்கு என்ற பெயரில் “எதை“வேண்டுமானாலும் 

பார்ப்பதற்கு நாம் தயாராகிவிட்டோம் என்பதுதான் உண்மை!


நல்ல எண்ணங்களும் நல்ல செயல்களும்தான் ஒரு சிறந்த 

 

சமூகத்திற்கான அடையாளம்.


தீமைகளையும்,பாவங்களையும் 

ரசிப்புக்குரியவையாக 

நாம் பார்ப்பது அழிவுக்கே வழி வகுக்கும்.


சீரியல் என்பது தீமைகளின் “சிற்றேடு“


எனவே சீரியல் பார்ப்பதை விட்டும் நம்மையும் நமது 

குடும்பத்தினரையும் பாதுகாத்துக்கொள்வோம் !!!

சிறந்த சமூகத்தை உருவாக்கிடுவோம்!!!

Source……..Input from  a friend of mine

Natarajan

Message for the Day…..” When the Tongue is Conquered , Victory is Yours…”

NatarajanLeave a comment

Without the control of senses, spiritual practices (Sadhana) are ineffective; it is like keeping water in a leaky pot. Pathanjali (the celebrated sage and author of the Yoga Sutras) has said that when tongue is conquered, victory is yours. While the eye, the ear and the nose serve as instruments of knowledge about one particular characteristic of Nature, the tongue makes itself available for two purposes: to judge taste and to utter words – symbols of communication. You must control the tongue with double care, since it can harm you in two ways. When the tongue craves for some delicacy, assert that you will not cater to its whims. If you persist in giving yourself simple food that is not savoury or hot, but amply sustaining, the tongue may squirm for a few days, but it will soon welcome it. That is the way to subdue it and overcome the evil consequences of it being your master.

Sathya Sai Baba

வானவில் பெண்கள்: இயற்கை வழியில் செல்லும் பேராசிரியர்….

NatarajanLeave a comment

விஜயலட்சுமி, படம்: கண்ணன்

விஜயலட்சுமி, படம்: கண்ணன்

இப்போது மக்களிடம் சுற்றுச்சூழல் குறித்த விழிப்புணர்வு ஓரளவு ஏற்படத் தொடங்கியிருக்கிறது. ஆனால் ரசாயன உரங்களின் பாதிப்பு குறித்தும் பற்றியும் நம் பாரம்பரிய விவசாய முறைகளைக் குறித்தும் மக்கள் ஆர்வம் காட்டாத எண்பதுகளிலேயே மண்புழு வளர்ப்பில் ஈடுபடத் தொடங்கியவர் பேராசிரியர் ஜி.எஸ்.விஜயலட்சுமி. தென்னிந்தியாவில் மண்புழு வளர்ப்பு தொடர்பான விழிப்புணர்வை அடிமட்டம்வரை எடுத்துச்சென்றவர்களில் முதன்மையானவர். குறிப்பாக, திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் மட்டும் சுமார் 49 மண்புழு வளர்ப்பு தொட்டிகளை அமைத்திருக்கிறார். தமிழக அரசின் பசுமைப் படை சார்பாகக் கழிவு மேலாண்மையை முக்கியக் கடமையாக எடுத்துச் செயல்படுத்தி வருகிறார்; திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் சுமார் 10 ஆயிரம் மரங்களுக்கு மேல் நட்டிருக்கிறார். கடல்வாழ் உயிரினப் படிப்பில் இந்தியாவில் முதன்முதலில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். ஆஸ்திரேலியாவில் 1981-ல் நடைபெற்ற உலகச் சுற்றுச்சூழல் மாநாட்டில் அவர் அளித்த ஆய்வுக் கட்டுரைக்காக அப்போதைய இந்தியப் பிரதமர் இந்திரா காந்தி அவரைப் பாராட்டிக் கடிதம் எழுதியிருக்கிறார். 1975-ல் திருநெல்வேலி மாவட்டம் குற்றாலம் பராசக்தி கல்லூரியில் ஆசிரியர் பணிக்குச் சேர்ந்த அவர் அன்று முதல் இன்றுவரை காளான் வளர்ப்பு, மீன் வளர்ப்பு, மண்புழு வளர்ப்பு, மரம் நடுதல் எனச் சுற்றுச்சூழல் சார்ந்த பல செயல்பாடுகளில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டுவருகிறார்.

பணி நிறைவு பெற்றுவிட்ட பிறகும் விஜயலட்சுமி ஓய்வாக அமரவில்லை. இப்போதும் அதே சுறுசுறுப்புடன் செயல்பட்டுவருகிறார். “பராசக்தி கல்லூரியில் கிடைத்த ஊக்கத்தால் கழிவுப் பொருள்கள் உதவியுடன் காளான் வளர்ப்பு, மீன் வளர்ப்பு போன்றவற்றில் ஈடுபட்டேன்” என்று சொல்லும் அவர், 1962-லேயே இந்தியாவிலேயே முதன்முறையாகக் கல்லூரி அளவில் பராசக்தி கல்லூரியில் சாண எரிவாயு அமைப்பு நிறுவப்பட்டிருந்ததைப் பெருமையுடன் குறிப்பிடுகிறார். அப்போது அமைத்த சாண எரிவாயு அமைப்பு இன்றுவரை தொடர்ந்து செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை ஒரு குழந்தையின் குதூகலத்துடன் தெரிவிக்கிறார்.

பராசக்தி கல்லூரியில் சாண எரிவாயு அமைப்பிலிருந்து கிடைத்த கழிவுப் பொருள்கள் மூலம் மீன் வளர்த்திருக்கிறார். சாதாரண நீரில் மீன் வளர்ப்பதைவிட இந்தக் கழிவுப் பொருள் நீரில் மீன் வளர்ப்பதால் பத்துப் பதினைந்து நாட்களுக்குள் மீன் உணவான மிதவை உயிரிகள் மிகவும் விரைவாக உற்பத்தியாகிவிடும் என்கிறார் பேராசிரியர் விஜயலட்சுமி. மீன் வளர்ப்பில் கிடைத்த உற்சாகத்தால் கழிவு நீரில் காளான் வளர்க்கத் தொடங்கியதாகவும் தெரிவிக்கிறார் அவர்.

“செயற்கையாகக் காளான் வளர்க்கலாம் என்னும் உத்தி இப்போது நன்கு பரவி திருநெல்வேலி மாவட்டம் முழுவதுமே இந்தக் காளான் வளர்ப்பு பலன் தரத் தொடங்கியிருக்கிறது” என்கிறார் விஜயலட்சுமி. தென்காசி அருகே இருக்கும் வல்லம் கிராமத்தை அதற்கு உதாரணமாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

1980-ல் மதுரை விவசாயப் பல்கலைக்கழகத்தில் ஒரு கருத்தரங்கில் கலந்துகொண்டபோது, அவர் சந்தித்த பல்கலைக்கழக டீன் கிருஷ்ணமூர்த்தி என்பவர்தான் காளான் வளர்ப்பில் கிடைக்கும் வைக்கோல் கழிவிலிருந்து மண்புழுவை வளர்க்கலாம் என்ற திட்டத்தைச் சொல்லியிருக்கிறார். அதுதான் பேராசிரியர் விஜயலட்சுமிக்கு உந்துதலாக இருந்துள்ளது. ‘மண் புழு மண்ணிலேயே இருக்கிறதே அதை ஏன் செயற்கையாக வளர்க்க வேண்டும்?’ என விஜயலட்சுமி கேட்டிருக்கிறார். அதற்குப் பதிலளித்த கிருஷ்ணமூர்த்தி, ‘நீங்கள் நினைப்பது போல் அல்ல, இப்போதெல்லாம் மண்ணைத் தோண்டினால் மண்தான் வரும், மண்புழு வராது’ என்று சொல்லியிருக்கிறார். அந்தப் பதில்தான் மண்புழு வளர்ப்பை நோக்கி விஜயலட்சுமியைத் திருப்பியது. மண்புழு வளர்ப்பு தொடர்பாக பெங்களூர் விவசாயக் கல்லூரியில் பணியாற்றிய முனைவர் ராதா அவருக்குத் தேவையான ஆலோசனைகளை வழங்கியுள்ளார். இயற்கையான எல்லாக் கழிவுகளிலும் மண்புழுவை வளர்க்கலாம் என முனைவர் ராதா தெரிவித்துள்ளார்.

“இந்திய மண்புழு, ஆப்பிரிக்க மண்புழு, சீன மண்புழு ஆகிய மூன்று வகைகளை நான் வளர்த்திருக்கிறேன். சீன மண்புழுவையும், ஆப்பிரிக்க மண்புழுவையும் வளர்க்க மண்ணே தேவையில்லை, வெறும் இலையிலும் கழிவுகளிலுமே அவை வளரும்” என்கிறார் பேராசிரியர் விஜயலட்சுமி. மேலும், “சீன மண்புழு ஒன்றரை அங்குலம் நீளமே இருக்கும். எனவே அதிக இடம்கூடத் தேவையில்லை. இலை, தழைகளை மட்டுமே அவை சாப்பிடும். தினசரி சாணிப்பால் மட்டும் தெளிக்க வேண்டும். நாற்பத்தி ஐந்து நாட்களில் உரம் தயாராகிவிடும்” என்கிறார் அவர்.

இப்போதும் குற்றாலம் அருகே இருக்கும் தனது வீட்டின் அருகே செயல் விளக்கம் செய்து காட்டுவதற்காக மண்புழு உரக் கூடம் ஒன்றை நடத்திவருகிறார். இவரது செயல் விளக்கப் பயிற்சியின் மூலம் சிறு சிறு தொழிற்சாலைகளில் தங்களுக்குக் கிடைக்கும் கழிவுப் பொருளிலிருந்து மண்புழு உரம் தயாரிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். கல்லூரி மாணவிகளுக்கு மண்புழு வளர்ப்பு தொடர்பான ஆலோசனைகளையும் அறிவுரைகளையும் வழங்கிவருகிறார்.

“மண்புழு உரம், மற்ற உரங்களைவிட சிறப்பானது. தீங்கிழைக்கக்கூடிய பாக்டீரியாக்கள் மண்புழு உரத்தை நெருங்காது. ஒரு ஏக்கருக்கு இரண்டு டன் மண்புழு உரம் போதுமானது. இதனுடன் மேல் உரம், அடி உரம் போட்டால் போதும்” என்று சொல்லும் விஜயலட்சுமி, மண்புழு உரத் தயாரிப்பை லாப நோக்கில் செயல்படுத்தக் கூடாது என்பதையும் வலியுறுத்துகிறார்.

Source……ரிஷி…. http://www.tamil.thehindu.com
Natarajan

வெள்ளத்தில் சென்னை வெள்ளம்: ஒரு கனத்த ஏக்கப் பாடல்…..

NatarajanLeave a comment

சென்னையில் மழை, கனமழை, பலத்த மழை, இடியுடன் கூடிய மழை… இவை மட்டுமேதான் அண்மைக்கால உள்ளூர் வானிலை நிலவரமாக இருக்கிறது. இது சற்று அதிகமாகவே மனக் கலவரம் ஏற்படுத்தும் நிலவரம்தான். |வீடியோ இணைப்பு கீழே|

லட்சங்களை கொட்டி சொகுசு வீடுகளை வாங்கியவர்களும் ஹெலிகாப்டரில் இருந்து வீசப்படும் நிவாரணப் பொருட்களுக்காக கையேந்தியதை பார்த்தபோது, ‘சென்னைக்கு மிக அருகில்.. சென்னைக்கு மிக அருகில் என்றே கூறி’ மக்களை வசப்படுத்திய ரியல் எஸ்டேட்காரர்களின் சதியா? இல்லை சொந்த வீடு இருந்தால் மட்டுமே தான் வாழ்க்கை வெற்றி பெற்றதென அர்த்தம் என்று வலையில் விழுந்த மக்களின் அறியாமையா?

இல்லை, சிங்காரச் சென்னையாக ஆக்குகிறோம்… சிங்கப்பூராக மாற்றுகிறோம்… அடையாற்றை தூர் வாருகிறோம்… கூவத்தில் படகு குழாம் அமைப்போம் என்றெல்லாம் வாக்குறுதிகளை அள்ளி வீசியவர்களின் வாய்ச்சவுடாலா என்ற எண்ணங்கள் எழுந்தன.

வானமே கூரையாக வாழ்ந்த மக்கள் அந்த நடைபாதைகூட தண்ணீரில் மூழ்கிப்போக தவியாய் தவித்த காட்சிகளையும் தொலைக்காட்சியில் பார்த்தபோது மனம் இன்னுமே பதைபதைத்தது.

இந்த எண்ணங்களை எல்லாம் ஏக்கப் பதிவாக்கி, ஒரு சென்னைவாசி ஒரு பாடலை இயற்றியுள்ளார். இத்தனைக்கும் சராசரியைவிட சற்றே அதிகமாகத்தான் தமிழகத்தில் வடகிழக்கு பருவமழை பெய்துள்ளது.

இந்நிலையில் மழையால் மட்டுமே இவ்வளவு பாதிப்பா? இல்லை மனிதனாலும் இந்த பாதிப்புகளா? என்பதை ஏக்கப்பதிவாக வெளியிட்டிருக்கிறார் பெ.கருணாகரன். மனித தவறுகளை மன்னித்தருள வேண்டும் என்ற தொனியில் அமைந்துள்ளது அந்தப் பாடல்.

இதோ உங்களுக்காக…

வெள்ளத்தில் சென்னை வெள்ளம்

வடியாதென்பது வல்லவன் வகுத்ததடா – வருணா

எம்மிடம் அருள் செய்யடா…

குடியேற இடம்தேடி

கூடாத செயல் செய்து

ஏரிகள் தூர்த்தோமடா – வருணா

உன்னிடம் தோற்றோமடா…

கால்வாய்க்கு வழியில்லை

நீர்வடிய வழியுமில்லை

வீடுகள் மிதக்குதடா – நீயும்

தண்டித்தல் அறமல்லடா…

மழைவெள்ளம் வடியாமல்

மனம்நொந்த மக்களுக்கு

தாயுள்ளம் காட்டிடடா – வருணா

ரேஷனில் மழை பெய்யடா…

Source …….மது……www.tamil.thehindu.com
Natarajan

“Python Brothers’ Live With Over 100 Snakes…”

NatarajanLeave a comment

http://www.ndtv.com/video/player/news/these-two-pakistani-python-brothers-live-with-over-100-snakes/391933

Two Pakistani brothers live with more than 100 snakes slithering around their home. Hamza and Hassan Hussain say their fascination with the creatures took off after they watched the children’s cartoon ‘Jungle Book’. “We started when we were in our teens. I was in awe of the green boa in ‘Jungle Book’ and we finally bought a snake. Then we slowly became very passionate about them,” says Hamza, 20.

His brother Hassan, 22, a medical college student, bought the first snake – a sand boa – from a local animal seller for 15 pounds. “We used to bring cows and goats home during Eid (the Muslim festival), then I bought some pigeons. After sometime, I pet a crocodile and eventually got to know about snakes,” added Hassan.

A few months later, they bought a six-foot long Indian Rock Python for 150 pounds. Five years on, the two brothers now have over a 100 snakes, including species such as albino pythons. “When we began keeping snakes in our house, lots of our neighbours filed complaints against us as they were scared. We live in a residential area, so we have to be careful. We have to make sure that the snakes never move beyond our boundary wall,” say the brothers. They’ve now become wildlife stars in their neighbourhood of Karachi, Pakistan. As the word spread, people flocked to their house to catch a glimpse of their unusual pets – with the duo now nicknamed the ‘python brothers’.

They imported 16 pythons, including the largest in Pakistan, from Oklahoma City, USA, to keep them as pets. The largest is a female het albino reticulated python, which is seen coiled around Hassan’s neck all the time. After importing the snakes from the US, the brothers started the breeding and now have more than 100 in total. They also have baby pythons, each measuring about a foot in length – but with the potential to grow up to at least five or six feet.

“Pythons take three to four months to lay eggs after mating, and 60 more days for the eggs to hatch. If the female gets pregnant, she will eat less and shed more skin. The shedding is customary with the breed,” said Hassan. The snakes eat duck, hen or a rabbit once a week, which Hassan says is more than enough for a young python. The two spend over 1500 pounds every month purely on the upkeep of the snakes.

Some of the young snakes have even attacked Hassan, but he remains unfazed as he considers them a part of the family. Hassan believes the python bite is less dangerous than a dog bite and claims it hurts less. The brothers have now set up an NGO zoo – The Wildlife Experience Center, in North Nazimabad. “Now universities are approaching us. They want us to come and speak about the snakes. There are misconceptions about these creatures. So we are doing our bit to preserve them and raise awareness,” said Hassan.

Source………www.ndtv.com

Natarajan

Boy pens letter to airline, is thrilled at the response……

NatarajanLeave a comment

A YOUNG plane enthusiast received a welcome surprise from an airline executive after sending in a series of suggestions on how to improve safety in the event of a crash.

Laura Treider and her son Ben, 8, were watching a show about how planes mysteriously disappear, which included a segment about the disappearance of Malaysia’s MH370.

“I felt a little sad,” Ben told FoxNews.com. But right away this young inventor got to work, designing an emergency aircraft system he believes would make it easier to locate planes in the event of an ocean crash.

Treider helped her son pen a letter to Delta CEO Richard Anderson.

“We could have a system that has neon orange balloons that rise up to the surface when the plane crashes in the sea,” reads the letter. “And there would be stones at the bottom so they would stay there. The balloon wouldn’t be light enough to float up into the air, and it would have reinforced rubber to withstand a lot of pressure.”

The letter penned by Ben. Picture: Consumerist

The letter penned by Ben. Picture: Consumerist

His design. Picture: Consumerist

His design. Picture: Consumerist

Treider, who served in the air force with her husband, says her son has been fascinated with planes from an early age.

“He’s always been interested in aviation, particularly in the design of military aeroplanes,” she said.

Treider says Ben also enjoys meeting pilots when the family flies. And when they do take a trip, Delta is their airline of choice.

A few weeks after Ben sent out his letter he received a special package from John E. Laughter, Delta’s Senior Vice President of Safety, Security and Compliance. In addition to sending two model aeroplanes — which Ben says he quickly assembled — the young inventor got branded pencils and pens and a personal note commending his design.

“ … I work with many Delta people, The Federal Aviation Administration, and aeroplane manufactures to solve problems such as airline tracking in an emergency. There are lots of experts thinking about ideas just like you send us. I will make sure to share your planes with them!” wrote Laughter.

Treider says her son was ecstatic with the executive’s response.

“At first we thought it was a birthday gift because he’s turning nine next week but when he saw who it was from he started jumping up and down saying “I got Delta! I got Delta!”

This story originally appeared on Fox News.

Source…..www.news.com.au

Natarajan

Message for the Day… ” I am in You and You are in ME …”

NatarajanLeave a comment

Be pure, alert and humble. I am in you; you are in Me. You hoist the Prasanthi flag in Prasanthi Nilayam. Remember, the flag is a sign that is significant for each and every one of you. It is a reminder of your duty to yourself, and so when you hoist it you must unfurl it in your own hearts. It reminds you to overcome the urge of low desires, of anger and hate when your desires are thwarted; it exhorts you to expand your heart so that you embrace all humanity, all life and all creation in its compass; it directs you to quieten your impulses and calmly meditate on your own inner reality. It assures you that, when you do so, the lotus of your heart will bloom, and from its center will arise the flame of divine vision, which guaranteesPrasanthi (infinite peace) to every one of you.

Sathya Sai Baba

 

“What Is It Like to Be Raised by Indian Parents, You Ask?…. ” Let Me Tell You…

NatarajanLeave a comment

What is it like to be raised by an Indian mother and father, you ask? Well, it’s simple. Your food will be taken care of even if you’re a thousand miles away, and your dad will do his bit, no matter how many times you tell him not to. 

My own experience will tell you how!

About a year ago, I was selected for a government sponsored student-exchange program, for which I was supposed to go to Japan for about two weeks. As this was my first trip abroad, my mother started preparations almost a week before I had to leave.

A day before departure, I was packing my bags and Mom was helping me out.

“Son, take some cookies and dry fruits with you. You can take some brown bread as well. It will be useful in case of an emergency,” she said.

“Oh! Mom, I will be staying in 5-star hotels there. I don’t need all this. Don’t worry,” I laughed.

She ended the conversation with -“Okay son, your wish!”

My accommodation had been arranged in Hotel Prince, Tokyo. I arrived at the airport at 1:00 am, and slept off as soon as I reached the room. We had instructions to get up at seven in the morning as the breakfast card of the hotel was valid till 8:30 am only. I got a wake-up call from the reception at 6:45 am, but I decided to sleep for five more minutes. But I knew I had missed breakfast when I finally got up at 9:00 am. I was famished. Going out of the room, I found two of my friends who had also missed breakfast.

Lunch was scheduled at 1:30 pm and there was no way we could have waited till then. We had not eaten properly since we boarded the flight. (The in-flight food wasn’t enough, obviously). We were entitled to free food from the hotel only during the allotted time slots. If we wished to buy or order anything else, we would have to pay. Those who have been to Japan would know how everything is insanely priced there. Even a burger would cost you around 1,200 Yen. Nevertheless, we decided to order something.

Just when I entered my room to get some money, Mom called.

Mom: “Hey. How are you doing?”

Me (weak voice): “All good, Mom.”

Mom: “Why do you sound so weak? Did you eat something since morning?”

Me (cursing myself): “Yes mom. I had breakfast an hour ago. Don’t worry.”

Mom: “Hmm! Are you in your room right now? Check your blue handbag’s back pocket and call me later.”

Me (surprised): “What is it?”

Mom (stern voice): “Do what I said. Right now!”

I immediately checked the bag and found some cookies, dry fruit packets and an instant noodles packet there. I felt like crying for an instant. I called up my friends and all three of us had a hearty breakfast. They couldn’t stop thanking me and my mom.

I called her up later.

 Mom: “Did you eat?”

Me: “Yes mom. But how did you know?” I asked.

Mom: “Be quiet and don’t miss your lunch now,” she said. I was overwhelmed.

That tells you enough about an Indian mom, I think. Now, let’s talk about being raised by an Indian father.

It was the day of a very important exam for me. Mom informed that my dad had got ready two hours earlier to drop me to the exam centre.

“Have you taken all the important stuff? Admit card, writing material and all that?” he asked, adding “Check again.”

“Yes dad. I’ve checked 3 times already dad. No need to check again,” I said.

I went to have breakfast. On coming back to take my bag, I found an extra set of writing material (pen, pencil etc.) and a copy of the admit card kept on the sofa.

*In the car*

Dad: “Did you take the stuff I kept on the sofa?”

Me: “Yes dad.”

Dad (convinced smile): “Good!”

No matter how much I tell him, he will never be convinced until he has done his bit.

– Gaurang Athalye  

Source….www.the betterindia.com

Natarajan

Can Drinking Water Be Produced from Thin Air? Yes, and It Is Happening Right Here in India…

NatarajanLeave a comment

In a country where women often have to walk miles to find and collect drinking water for their families, the WaterMaker project to produce water from thin air is no less than magical. It is, in the words of one grateful recipient, “khuda ka paani.”

What is the first thing that comes to mind when you hear the words: “producing water from air”? When Meher Bhandara, the founder and director of WaterMaker India, heard them, she was intrigued. “Water from air? How is that possible?” she wondered.

Today, Meher and her small team of eight people, are making it possible for many places in rural India to enjoy clean and pure drinking water produced right out of air.

watermaker1

People taking water from an Automatic Water Generator

“When we first heard of this technology in 2004 from a scientist in the US, we laughed. But after he told us more about it, the first thought that struck us was that India needed clean drinking water desperately. We checked out the machines that use this technology and were really amazed. As social entrepreneurs, we decided to make these unique Atmospheric Water Generators (AWGs) in India, so we could provide clean and healthy drinking water to people who needed it the most…Today we are proud to say that we have the largest range of AWGs — producing from 120 litres to 5000 litres per day. We also export these WaterMakers (AWGs) to many other countries,” says Meher.

Meher and her team took part in an exhibition in Delhi, where they showcased one AWG machine just to see how people would react to it. “The people were completely amazed. They could actually see drops of water forming from thin air. People were literally walking around the machine and looking under it to see if there were any hidden pipes.”

It was then, in 2004, that they decided to manufacture the machines in India itself so as to have control over the quality and delivery of the machines.

water from air

An Atmospheric Water Generator (AWG)

WaterMaker India is the sole and exclusive licensee for US-based Atmospheric Water Technology Inc./Air Water Corporation. WaterMaker thus has the authority to market, sell, manufacture and distribute air to water machines in India and several parts of the world, including Africa, the Middle East, Far East and South Asia.

How does it work?

So how does air lead to the production of water? The machines work basically on the simple refrigeration technique of condensing the humidity in the atmosphere and collecting the resultant water. After the condensation process, the water is passed through various filters to purify it, resulting in clean drinking water.

“Our technology is most effective in areas where the temperature is between 25 and 32 degrees Celsius, with relative humidity conditions over 65-75% or more. Producing water directly from air, WaterMakers need no water source. Using electricity or any alternate energy source, we use techniques optimized to condense water from air. Water quality complies with WHO/BIS standards and the water contains no harmful chemicals, bacteria, pesticides, or minerals,” explains Meher.

Inside villages in India

AWG2

AWG installed in Gandhigram

WaterMaker India is a for-profit company, which aims to give back to society through its CSR (corporate social responsibility) initiative. With the help of this amazing technology, the company has made Jalimudi in Andhra Pradesh the first village to have drinking water supplied from air. Like many other parts of rural India, this village too was facing several issues like lack of pure drinking water, ground water being contaminated, and villagers walking long distances to collect water.

“Our very first project was our own CSR project at Jalimudi village in Andhra Pradesh, where we set up an Air Water Station in 2009 to provide safe drinking water to over 600 villagers. We have just installed another Air Water Station at Gandhigram in Gujarat for the local water authorities. The first one was already installed for the villagers in April, 2015, and consisted of two 1000 litre WaterMakers, which generate 2000 litres of fresh drinking water per day, and three storage tanks. An insurance company has also set up WaterMaker drinking water stations at night libraries for students in Mumbai and more projects are in the planning stages.”

We are not a completely green technology yet because we need power to run the machines. We hope to change this in the future with solar, wind, and alternate power sources. Can you imagine if we have alternate power giving alternate water, what a great thing that would be? That is my ambition right now,” says an excited Meher. She also plans on expanding the reach of WaterMaker by working with more government initiatives and NGOs, so as to impact as many people as possible.

The Impact

Happy residents of Gandhigram

Happy residents of Gandhigram

“When we set up our very first Air Water Station at Jalimudi village in 2009, the villagers were thrilled to see water being produced from air, drop by drop. I was extremely touched when a very old lady came up to me and blessed me, saying ‘you have given us Khuda ka pani!’ She had tears in her eyes and so did I. The women and young girls who had to walk almost 3 kms every day to collect water couldn’t thank me enough for this ‘magical water,’ which would save them precious time for more productive activities. I will never forget the look in their eyes and am determined to set up many more WaterMakers wherever I can. Though we are a for profit organization, I also firmly believe in giving back – drop by drop!” concludes Meher.

To know more about WaterMaker India, you can visit their website here.

Source….Tanaya Singh …www.the betterindia.com

natarajan

Neither Email nor SMS, He Communicates with 58 Lakh People in Rural India via Postcards…

NatarajanLeave a comment

Pune-based social entrepreneur, Pradeep Lokhande, communicates with about 58 lakh people of rural India through postcards. He has a database of about 49,000 villages in 10 states across the country, and receives at least 150 postcards from different villages each day.

Better known as the postcard man of India, Pradeep has a one line address – Pradeep Lokhande, Pune, 411013. Mail to his address is so heavy that the postman does not need specific details anymore

Why is he doing this? For a simple reason – to keep the communication tool alive in this generation of emails and text messages.

pradeep1

“A postcard still brings a smile to my face. I have received 94,000 of them from the children of villages in Maharashtra, where I have helped open around 3,055 libraries,” he told The Times of India.

Pradeep is the founder and CEO of Rural Relations – an organization started in 1996 with the aim of developing rural India. He has launched several rural initiatives across 10 states since then, including Maharashtra, Madhya Pradesh, Chhattisgarh, Gujarat, Rajasthan, Uttar Pradesh, Uttarakhand, Andhra Pradesh, Karnataka and Tamil Nadu. By being the rural resource partner for corporates like Telco, P&G, Tata Tea and more, Rural Relations helps generate job opportunities in the villages. These villages are very critical for Fast-moving consumer goods (FMCG) companies as they sell their products to rural consumers, and Pradeep provides them with all the required information.

It started with his wife and father writing 20,000 postcards to school teachers, sarpanchs, and postmasters in 4,700 villages. They enquired about the weekly bazaar. When he did not receive much response, Pradeep started travelling to these villages himself, gathering information about their markets, employment rate and more. He has visited about 5,800 villages across the country. During his journey, he came in contact with opinion makers in the villages and started recoding details of the local economy. The response to postcards also slowly increased, making him the consultant for several MNCs on rural marketing.

Today, the postcards have become a way for him to communicate with the villagers at a regular basis. He receives job queries in his mail, and ensures that the sender gets a helpful and quick reply. He also writes to school students now.

As a part of Rural Relations, Pradeep also started the Gyan Key library scheme, with the help of which he has helped establish libraries in the villages to inculcate reading habits among children.  This was a part of his Non-Resident Villager (NRV) Movement.

pradeep2

“Each one of us has an NRV within us, because ultimately, our roots can be traced back to the villages. Therefore, as an NRV, we can always reach out, support and contribute something meaningful to the development of our rural India. With the help of NRV’s, till date we have installed 3,055 Gyan-Key libraries in 3,055 rural secondary schools in 1,075 working days benefiting 8,50,000 students,” he says onRural Relations’ website.

To keep going with the promotion of postcards, Pradeep even got his daughter to invite her friends for her wedding by printing invitation cards on postcards.

All pictures: Facebook

Source……..Tanaya Singh…www.the betterindia.com

Natarajan