learnings – Page 63 – Take off with Natarajan

மனிதனை உயர்த்தும் கொலுப் படிகள்….

October 9, 2015NatarajanLeave a comment

நவராத்திரிப் பண்டிகை என்று ஒன்பது நாட்களைக் குறிக்கும் இப்பண்டிகையைக் கொலுப் பண்டிகை என்ற பெயரிலும் பொருத்தமாக அழைப்பது இப்பண்டிகைக்கே உள்ள தனிச்சிறப்பு.

நவராத்திரி பண்டிகையின் நோக்கமே இக, பர வாழ்வின் உயர்வுதான். அந்த உயர்வினைப் படிகள் மூலம் விளக்குவதே கொலுவின் முக்கிய அம்சம். இந்தப் படிகள் ஒன்று, மூன்று, ஐந்து, ஏழு, ஒன்பது என ஒன்றைப்படையில் அமைந்திருக்க வேண்டும். அவரவர் இடம், பொருள் ஆகியவற்றின் வசதியைப் பொறுத்து இந்த எண்ணிக்கைகளில் படிகளைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் பொம்மைகளின் வைப்பு முறையில் இயன்றவரை ஒன்பது படிக்கான முறையைப் பின்பற்ற வேண்டும்.

உயிரினங்கள் ஓருயிரி முதல் ஆறறிவு மனிதன்வரை வளர்ச்சி அடைவதையே இவை நினைவுபடுத்துகின்றன. பின்னர் மனிதன் தன் எண்ணம், செயல்களால் மேலும் உயர்ந்து இறை நிலையை அடைய வேண்டும் என்பதையும் நினைவுறுத்துகின்றன. இதற்காக சக்தியின் அம்சங்களை எண்ணிப் பூஜித்தால் வாழ்வின் அனைத்து வளங்களையும் பெறலாம் என்பது ஐதிகம்.

நவராத்திரி கொலுவின் கதை

மகாராஜா சுரதா, எதிரிகளை வெல்வதற்குத் தனது குருவான சுமதாவிடம் ஆலோசனை கேட்டார். அதன்படி சுத்தமான ஆற்று மணலைக் கொண்டு காளிரூபத்தைச் சிலையாக வடிக்கிறான். அதை அலங்காரம் செய்து உண்ணா நோன்பிருந்து மனமுருக வேண்டுகிறான். காளி அவனது பூஜையால் மகிழ்வுற்று அம்மன்னனின் பகைவர்களை அழித்து ஒரு புது யுகத்தினை உருவாக்கி அளிக்கிறாள். தன் ரூபத்தை மண்ணால் செய்து பூஜித்தால் சகல சுகங்களும், செளபாக்கியங்களும் பெறலாம் என்று அம்பிகையான தேவி அருளுகிறாள்.

தேவி மகாத்மியம்

ஆதிபராசக்தியான தேவி அசுரர்களை அழித்து தேவர்களையும், பாபங்களை அழித்து மனிதர்களையும் காப்பவள். இவள் கொண்டிருக்கும் ரூபங்கள் மூன்று: தடைகளை நீக்கும் துர்க்கை, ஐஸ்வர்யங்களை அருளும் லஷ்மி, கல்வியையும், ஞானத்தையும் அருளும் சரஸ்வதி.

அசுரர்கள் தேவர்களுக்குத் துன்பம் இழைக்கும் வழக்கத்தைக் கொண்டவர்கள். அவர்கள் வரம் கேட்கும்பொழுதே, பெண்கள் வலிமையற்றவர்கள் என்று நினைத்து, தாங்கள் எந்த ஆணாலும் கொல்லப்படக் கூடாது என்றே வரம் கேட்பார்கள். அதுபோன்ற வரங்களைக் கேட்ட அசுரர்கள் சண்டமுண்டன், ரக்த பீஜன், சும்ப நிசும்பன், மகிஷாசுரன். இவர்களை தேவி அழித்த நிகழ்வுகளே தேவி பாகவதம்.

முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களும் தங்கள் சக்தியினைத் திரட்டி அம்பாள் போர் புரியச் செல்லும்பொழுது உதவுகிறார்கள். சக்தி அனைத்தையும் கொடுத்துவிட்டதால், பொம்மை போல் ஆகிவிடுகிறார்கள். அதுவே கொலு என்ற ஐதீகமும் உண்டு.

ஓரறிவு உயிர்களான புல், செடி, கொடி போன்ற தாவரங்களின் பொம்மைகளைப் படி ஒன்றில் வைக்க வேண்டும். இது தவிரப் பொதுவாகக் கொலு வைக்கும் இல்லங்களில் பூங்கா அமைப்பது உண்டு.

ஈரறிவு கொண்ட நத்தை, சங்கு போன்ற பொம்மைகள். அந்தக் காலத்தில் திண்ணைகளில் அமர்ந்து சோழி உருட்டி விளையாடுவது வழக்கம். இந்தச் சோழிகளையும், சோழிகளால் செய்யப்பட்ட பொம்மைகளையும் இந்தப் படியில் வைக்கலாம்.

மூன்றறிவு உயிர்களான கரையான், எறும்பு, சிறு பூச்சிகள், மண் புழு ஆகியவற்றின் பொம்மைகள்.

நான்கறிவு உயிர்களை விளக்கும் நண்டு, வண்டு, பட்டாம்பூச்சி ஆகியவற்றின் பொம்மைகள்.

ஐந்தறிவு உள்ள மிருகங்கள், பறவைகள் ஆகியவற்றின் பொம்மைகளை அழகுற வைக்கலாம்.

ஆறறிவு மனிதர்களின் பொம்மைகளை வைக்க வேண்டும். சாதனையாளர்கள், உலகத் தலைவர்கள் ஆகியவற்றை வைத்தால், இல்லத்திற்கு வரும் விருந்தாளிகள் அச்சிலையில் உள்ளவர்களின் சாதனைகளை நினைவுகூர முடியும்.

மனித நிலையிலிருந்து உயர்நிலையை அடைந்த சித்தர்கள், ரிஷிகள், மகரிஷிகள் ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர், விவேகானந்தர், ரமணர், வள்ளலார் முதலானோரின் பொம்மைகளை வைக்க வேண்டும்.

தேவர்கள், அஷ்டதிக் பாலர்கள், நவக்கிரக அதிபதிகள், இந்திரன், சந்திரன் ஆகிய தெய்வ உருவங்களை மண் பொம்மைகளாக வைக்கலாம்.

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகியோரின் சிலையுடன் அவ்வவர்களின் தேவியருடன் அமைந்திருக்குமாறு இந்த மேல் உச்சிப்படியில் வைக்க வேண்டும். இவற்றின் நடுவில் ஆதி பராசக்தி இருக்குமாறு அமைக்க வேண்டும்.

Source….விக்னேஷ் ஜி….www.tamil.thehindu.com

natarajan

” “சரவணப் பொய்கை-சாக்ஷாத் பராசக்தியின் சரீரம்.”…..

October 9, 2015NatarajanLeave a comment

“சரவணப் பொய்கை-சாக்ஷாத் பராசக்தியின் சரீரம்.”

முருகனின் பூர்வ அவதாரம்-பெரியவா சொன்னது

யதா ஸந்திதாநம் கதா மாநவா மே

பவாம் போதி பாரம் கதாஸ் தே ததைவ

இதி வ்யஞ்ஜயந் ஸிந்துதீரே ய ஆஸ்தே

தமீடே பவித்ரம் பராஸக்தி புத்ரம்

(கிழக்கு தாம்பரத்தில் 30-09-2015 அன்று திரு சுந்தர் குமார் தன் உபன்யாஸத்தில் (சுப்ரமண்ய புஜங்கம்) அற்புதமாக விளக்கிக் கூறினார்-மேற்படி ஸ்லோகத்தின் நாலாவது வரியில் உள்ள

பராஸக்தி புத்ரம் என்பற்கான விளக்கம்)

பிரம்மாவின் மனஸிலிருந்து உதித்தவர் ஸனத்குமாரர். அவர் பிரம்ம ஞானி. சுகாசாரியார் மாதிரி, உள்ளும் புறமும் எல்லாம் ஒன்று என்று ஸதாகாலமும் உணர்ந்திருந்தவர். இப்படிப்பட்டவருக்கு விசித்திரமாக ஒரு நாள் ஸ்வப்னம் வந்தது. ஸ்வப்பனத்தில் தேவர்களும் அசுரர்களுக்கும் சண்டை நடந்தது. அதில் ஸனத்குமாரர் தேவ சேனாபதியாக யுத்தம் செய்து, அசுரர்களை எல்லாம் சம்ஹரிக்கிறார்.

விழித்தெழுந்ததும் அவருக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது. தகப்பனாரான பிரம்மாவிடம் போய் ஸ்வப்பனத்தைச் சொல்லி, அதற்கென்ன அர்த்தம் என்று கேட்டார்.

“குழந்தை! நீ பூர்வ ஜன்மத்தில் வேத அத்யயனம் செய்தாய். அதில் தேவாசுர யுத்தம் என்று வருவது உன் மனஸில் ஆழப் பதிந்துவிட்டது. வேத யக்ஞங்களால் ஆராதிக்கப்பட்டு அநுக்கிரகம் செய்கிறவர்கள் தேவர்கள். இவற்றை அழிக்க நினைக்கிறவர்கள் அசுரர்கள். உனக்கு வேதத்தில் இருந்து ஆழ்ந்த பிடிமானத்தால், “அசுரர்களையெல்லாம் நாமே சம்ஹாரம் செய்துவிட மாட்டோமா?’ என்று பூர்வஜன்மத்தில் ஆத்திரப்பட்டாய். அந்த நினைப்புத்தான் இந்த ஜன்மாவிலும் தொடர்ந்து வந்து ஸ்வப்னமாக வெளியாகி இருக்கிறது” என்றார் பிரம்மா.

ஸனத்குமாரரிடம் பிரம்மா, “உனக்கு எந்த எண்ணம் உண்டானாலும் அது வாஸ்தவத்திலேயே நடந்துவிடும். அதனால் நீ யதார்த்தமாகவே ஒருநாள் தேவ சேனாதிபதியாக அசுர சம்ஹாரம் செய்யத்தான் போகிறாய்

இந்த ஜன்மாவில் நீ, ‘தேவராவது, அசுரராவது, எல்லாம்

ஒரே பிரம்மம்’ என்று இருப்பதால், இன்னொரு ஜன்மா எடுத்து இதைச் செய்யப் போகிறாய்” என்றார்.

வாக்கு, மனம், சரீரம் மூன்றும் ஒருத்தருக்கு சத்தியத்திலேயே பிரதிஷ்டையாகிவிட்டால், அப்படிப்பட்டவர் உத்தேசிக்காமலே அவருக்கு ஒரு பெரிய சக்தி வந்துவிடும். அதாவது, அவர் எது சொன்னாலும் அதுவே சத்தியத்தைத்தான் சொல்ல வேண்டும் என்றில்லாமல், அவர் எது சொன்னாலும் அதுவே சத்தியமாகிவிடும். தவறுதலாகவோ, தெரியாததாலோ அவர் உண்மைக்கு விரோதமாக ஒன்றைச் சொன்னால்கூடத் வாஸ்தவத்தில் அப்படியே நடந்துவிடும். பரம சத்தியத்திலேயே ஸ்திரமாக நின்ற ஸனத்குமாரர் எதை நினைத்தாலும் – ஸ்வப்னத்தில் நினைத்தால்கூட – அதுவே சத்தியமாகிவிடும்.

இந்த சமாசாரம் தெரிந்து கொண்ட பின் ஸனத்குமாரர் ஆத்மாராமராக, பரப்பிரம்மத்தைத் தன்னில் தானாக அநுபவித்துக்கொண்டு, பழையபடியே உட்கார்ந்து விட்டார். லோகமெல்லாமே அவருக்கு ஸ்வப்னமாகி விட்டதால் தம் ஸ்வப்பனத்தைப் பற்றி நினைக்கவேயில்லை.

ஆனால் இவர் ஸ்வப்பனத்தில் நினைத்த நினைப்பு அசத்தியமாக போய்விடக்கூடாதே என்று பரமேசுவரனுகக்கு விசாரம் வந்துவிட்டது. அதனால், இவர் தரிசனத்துக்காகத் தபஸ் பண்ணாதபோதே, அவராகப் பார்வதீ ஸமேதராக இவருடைய ஆசிரமத்துக்கு வந்து விட்டார்.

ஸனத்குமாரருக்கோ மரம், மட்டையிலிருந்து சகலமும் ஒரே பிரம்மமாகத்தான் தெரிந்தது. பிரம்மத்தில் உசந்த பிரம்மம் தாழ்ந்த பிரம்மம் என்று உண்டா என்ன? எல்லாம் பிரம்மம் என்ற மாதிரியே பரமேசுவரனும் பிரம்மமாகத் தெரிந்தார். அவரை உபசரிக்க வேண்டும், பூஜை பண்ண வேண்டும் என்ற எண்ணமே ஸனத்குமாரருக்குக் கொஞ்சம் கூட உண்டாகவில்லை. அவர் தம்பாட்டுக்கு உட்கார்ந்தது உட்கார்ந்தபடி இருந்தார்.

பார்வதீ – பரமேசுவராள் ரொம் நேரம் நின்று பார்த்தார்கள். ஒரு பலனும் இல்லை. இப்படி மகா ஞானியாக ஒரு பிள்ளை இருப்பதைப் பார்த்து அவர்களுக்குப் பரமப் பிரீதிதான். இருந்தாலும் ஈசுவரன் பொய்க் கோபத்துடன் ‘ஞானி என்ற அகங்காரம்தானே உனக்கு? நாங்கள் லோகத்தின் மாதா பிதாக்கள் வந்திருக்கும்போது அவமதித்துவிட்டாயே. நான் சாபம் கொடுத்தால் என்ன செய்வாய்?’ என்று கேட்டார்

ஸனத்குமாரர் பயந்துவிடவில்லை. அலட்சியமாக, “நீர் சாக்ஷாத் மகா கோபிஷ்டரான ருத்திரராக இருந்து சாபம்தான் கொடும். அது ஆத்மாவைப் பாதிக்காது” என்று சொல்லிவிட்டு நிச்சிந்தையாக இருந்தார்.

‘அடடா, எப்பேர்ப்பட்ட உண்மையான ஆத்ம ஞானி!’ என்று ஈசுவரனுக்கு ரொம்ப சந்தோஷமாகிவிட்டது.

இன்னும் கொஞ்சம் பரீட்சை பார்த்து, பூராவும் ஞானி தானா என்று தெரிந்துகொள்வோம் என்று நினைத்து, “அப்பா; உன்னுடைய ஞானத்தை நான் ரொம்பவும் மெச்சுகிறேன். என்ன வேண்டுமானாலும் வரம் கேள். தருகிறேன்” என்றார்.

ஸனத்குமாரர் சிரித்தார். ‘உம் வரத்தை நீரே வைத்துக் கொள்ளும். எதை அடைந்தபின் இன்னொன்று வேண்டும் என்ற ஆசை லவலேசமும் இருப்பதில்லையோ, அப்படிப்பட்ட நிறைந்த நிறைவாக இருக்கிற எனக்கு வரத்தினால் ஆக வேண்டியது கடுகத்தனைக்கூட இல்லை’ என்று தீர்மானமாகச் சொல்லி விட்டார்.

அதற்கும் ஒரு படி மேலே போனார். “பரமேசுவரா! நீ பேசுவதிலிருந்து பார்த்தால் நீதான் வரம், சாபம் இதுகளிலெல்லாம் ஏதோ அர்த்தம் இருக்கிறதென்று நினைப்பதாகத் தெரிகிறது. அப்படியானால் சரி, உனக்கு ஏதாவது வரம் வேண்டுமானால் கேள். தருகிறேன்” என்றார்.

ஸனத்குமாரர் சொன்னதைக் கேட்டு ஈசுவரனுக்குப் பெருமையாக இருந்தது. நம் குழந்தை நம்மிடம் ‘தாட்பூட்’ செய்தால், நமக்கு சந்தோஷமாகத்தானே இருக்கும்? சர்வ லோக மகேசுவரனான அவர் ரொம்பவும் தழைத்து தம்மைச் சிறியவராக்கிக் கொண்டு ஸனத்குமாரரிடம் வரம் கேட்டார். இவருடைய ஸ்வப்பனத்தை நிஜமாக்க இதுவே வழி என்று நினைத்துக் கேட்டார்.

“அப்பா! இப்பேர்ப்பட்ட மகா ஞானியான நீ பிரம்மாவுக்குப் பிள்ளையாகப் பிறந்திருக்கிறாய். பிரம்மா செய்த பாக்கியம் எனக்கும் கிடைக்கும்படியாக வரம் கொடுப்பாய்! இன்னொரு ஜன்மாவில் நீ எனக்குப் புத்திரனாகப் பிறக்கும் படி கேட்டுக் கொள்கிறேன்” என்றார்.

“ஆஹா, உனக்குப் பிள்ளையாகப் பிறக்கிறேன்” என்று ஒப்புக் கொண்டார் ஸனத்குமாரர். ஞானம் வருகிறவரையில்தான் இனிப் பிறவி வேண்டாம் என்று அழுவோம்.

ஞானம் வந்துவிட்டால் எப்போதும் ஆனந்த ஸாகரம்தான். ஜன்மா கின்மா எல்லாம் அதில் ஒரு சின்னக் குமிழி மாதிரிதான். அது வேண்டும் வேண்டாம் என்பதெல்லாம் ஒரு பொருட்டாகவே தெரியாது.

ஸனத்ககுமாரர் சொல்வதெல்லாம் சத்தியமாகிவிடும் அல்லவா? இப்போது ஈசுவரனை மட்டும் பார்த்ததுதான் ‘உனக்குப் பிள்ளையாகப் பிறப்பேன்’ என்றார். அம்பாளையும் சேர்த்து, ‘உங்களுக்குப் பிள்ளையாகப் பிறப்பேன்’ என்று சொல்லவில்லை.

இதையும் ஸனத்குமாரர் யோசித்துப் பார்த்தார். ஸனத்குமாரருக்கும் தாம் பார்வதியை நீக்கி பரமேசுவரனுக்கு மட்டும் பிள்ளையாகப் பிறப்பதாகச் சொன்னதிலும் ஒரு நியாயம் தெரிந்தது. அவருக்கு எவரிடமும் நிர்ப்பயம் தான். அதனால் அந்த நியாயத்தை வெளிப்படையாகவே சொன்னார்.

‘கேட்காதவருக்கு ஒன்றைத் தரக்கூடாது என்று சாஸ்திரம். அந்த நியாயப்படி நீதான் என்னிடம் வரம் கேட்டாயே தவிர, பார்வதி கேட்கவில்லை. ஆகவே, உனக்கு மட்டுமே பிள்ளையாகப் பிறப்பேன். நீ மட்டுமாக என்னை எப்படி உற்பவிக்கச் செய்வாயோ, அப்படிச் செய்துகொள்” என்று ஸ்வாமியிடம் சொன்னார்.

இதைக் கேட்டதும் அம்பாளுக்கு ரொம்ப ஏமாற்றமாக, பரம துக்கமாக ஆகிவிட்டது. லோகத்திலுள்ள சமஸ்த ஜீவராசிகளும் அவள் குழந்தைகள்தாம் என்றாலும், இது அந்த ஞானாம்பாளுக்கே தெரியும் என்றாலும், இப்படிப்பட்ட ஒரு பிரம்மஞானி மறுபடியும் பிறக்கிறபோது, அவன் நேராகத் தனக்குப் பிள்ளையாகப் பிறக்கவேண்டும் என்று அவளுக்கும் ஆசையிருந்தது.

இவர் சாஸ்திரத்திலிருந்து நியாயம் காட்டினமாதிரி, அவளும் காட்டித் தர்க்கம் பண்ணினாள். “சாஸ்திரங்களில் பதியையும் பத்தினியையும் ஒன்றாகத்தான் சொல்லியிருக்கிறது. பதி பிரார்த்திப்பதெல்லாம் பத்தினியையும் உத்தேசித்துத்தான். ஆனதால் நான் தனியாக வரம் கேட்க வேண்டும் என்றில்லை. அவர் கேட்டதாலேயே நீ எனக்கும் புத்திரனாக வரத்தான் வேண்டும்” என்று ரைட் கேட்டாள்.

ஸனத்குமாரர் யோசித்தார். “அம்மா, நீ சொல்வது நியாயம்தான். இருந்தாலும் நான் ஈசுவரனிடமிருந்து மட்டும் உற்பவிப்பது இன்னொரு தினுசில் எனக்குத் திருப்தி தருவதாகத் இருக்கிறது. எல்லாம் பிரம்மம் என்று எனக்குத் தெரிந்தாலும், அதற்கே நீங்கள் இரண்டு பேரும் எனக்கு இத்தனை ‘டைட்டில்’ கொடுத்தாலும், ஒரு விஷயத்தில் எனக்குப் பக்குவம் வரவில்லை. அதாவது, ஸ்திரீ புருஷ சம்பந்தத்தில் நாம் பிறப்பதாவது, கர்ப்பவாசம் செய்து கீழ்முகமாக ஜனிப்பதாவது என்று இன்னமும் எனக்கு அருவருப்பாகத்தான் இருக்கிறது. பிரம்ம ஞானிக்கு இப்படி இருக்கக் கூடாததுதான். ஆனால் ஏனோ இருக்கிறதே. அதனால் இதைச் சொல்கிறேன். ஆகையால் நீ பெரிய மனசு பண்ணி, உன் பதி மட்டுமே என்னைச் ஜனிக்கச் செய்வதற்கு அநுமதி தர வேண்டும்” என்றார்.

ஆனால் அம்பாளுக்கு மனசு வரவில்லை.

யோசித்துப் பார்த்துக் கடைசியில் ஒரு ‘ராஜி’ க்கு – ‘காம்ப்ரமைஸு’க்கு – வந்தார்கள்.

ஆதியில் பரமேசுவரன் பஸ்மாசுரனுக்கு வரம் தந்திருந்தார். இந்த வர பலத்தால், அவன் யார் தலையில் கைவைத்தாலும் அவர் பஸ்பமாகிவிடுவார்.

வரம் பலிக்கிறதா என்று பரமேசுவரனிடமே பரீட்சை பார்க்க வந்தான் அசுரன். உடனே அவர் அந்தர்த்தானமாகி விட்டார்.

அந்தச் சமயத்தில் அம்பாள் ஏதோ லீலா நிமித்தம் தன்னுடைய ஸர்வக்ஞத்வத்தை மறைத்துக்கொண்டு சாதாரண ஸ்திரீ மாதிரி இருந்தாள். எனவே, திடீரென்று பரமேசுவரனின் சரீரம் மறைந்ததைப் பார்த்ததும் அவளுக்குப் ‘பகீர்’ என்றது. பதிவிரதா ரத்தினமான அவளால் ஈசுவரனின் பிரிவைத் தாங்க முடியவில்லை. அப்போதே அப்படியே உருகிவிட்டாள்.

யதார்த்தத்திலேயே அவளுடைய சரீரம் உருகி ஒரு ஜலாசயமாக (நீர் நிலையாக) ஆகி விட்டது. அதுதான் சரவணப் பொய்கை.

பிறகு பஸ்மாசுரன் மறைந்து ஸ்வாமி சரீரத்துடன் வந்ததும், அம்பாளும் தன் திவ்விய தேகத்தை எடுத்துக் கொண்டாள். இருந்தாலும் அவளுடைய பதிவிரதா தர்மத்துக்கும் பிரேமைக்கும் அடையாளமாக சரவணப் பொய்கையையும் அழியாமலிருக்கும்படியாக அநுக்கிரகத்தாள். சரவணம் சாட்க்ஷாத் இவள் சரீரம்தான். அது இப்போது நினைவுக்கு வந்தது.

அதனால், ஸனத்குமாரர் அடுத்த ஜெனமாவில் பரமேசுவர தேஜஸாக ஜனித்து விடுவதென்றும், பிறகு அதை அம்பாள் சரவணம் என்ற தன் சரீரத்தில் தாங்கி ஸுப்ரம்மண்ய ஸ்வரூபமாக்கித் தருவதென்றும் முடிவு செய்து கொண்டார்கள்.

இதன்படியே பிற்பாடு ஈசுவரன் தன் நெற்றிக் கண்களிலிருந்து பொறிகளை வெளியிட்டார். ஸனத்குமாரர்தான் இப்படி ஆவிர்பவித்தவர். அந்தத் தேஜசின் உக்கிரத்தை எவராலும் தாங்க முடியவில்லை. முதலில் கங்கை தாங்கப் பார்த்தாள். முடியவில்லை.

அப்போது பிரம்மா அவளிடம், “இதைக் கொண்டுபோய் சரவணத்தில் சேர்த்துவிடு” என்றார்.

ஆனானப்பட்ட என்னாலேயே தாங்க முடியாத உக்ர ஜ்வாலையை அந்தச் சின்னப் பொய்கை எப்படித் தாங்கும்?” என்று கங்கை அவரைக் கேட்டாள்.

அவர், “சரவணம் என்பது சாக்ஷாத் பராசக்தியின் சரீரமாகும். அது ஒன்றாலேயே ஈசுவர தேஜஸை தாங்க முடியும்” என்றார்.

இதன்படியே கங்கை செய்ய, சரவணபவனாக முருகன் அவதரித்தான். பிறகு ஸனத்குமாரர் கண்ட ஸ்வப்னப்படி தேவர்களுக்கெல்லாம் சேனாதிபதியாகி, அசுரர்களை ஸமூலம் இருந்த இடம் தெரியாமல் சம்ஹாரம் செய்து சர்வ லோகங்களையும் ரக்ஷித்தான் இந்த சரவணபவன். அவருக்கு எத்தனை பெயர்கள் இருந்தாலும் இதுவே ஷடக்ஷரி, ஆறெழுத்து என்று மகாமந்திரமாக இருக்கிறது. சரவணமாக இருக்கும் அம்பாளின் மகிமை!

ஸனத்குமாரர்தான் ஸ்கந்தர் என்று சந்தோக்ய உபநிஷத்திலும் ஸ்பஷ்டமாகச் சொல்லியிருக்கிறது. அதில் அவரே ஞான பண்டிதர் என்பதும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஆனானப்பட்ட நாரத மகரிஷி ஸனத்குமாரரிடம்தான் ஞானோபதேசத்துக்காக வருகிறார். ‘சகல வேதங்களையும், இதிஹாச புராணங்கள், சகல சாஸ்திரங்கள், தேவ வித்யை, பிரம்மவித்யை, பூத வித்யை, நக்ஷத்திர வித்யை என்று ஒன்று பாக்கியில்லாமல் எல்லா விஷயங்களையும் கரைத்துக் குடித்து விட்டேன். ஆனால், இதனாலெல்லாம் வெளி சமாசாரங்கள், மந்திரங்களைத்தான் தெரிந்து கொண்டேனே யொழியத் தன்னைத்தெரிந்து கொள்ளவேயில்லை. ஆத்மாவை அறியாததால் துக்கத்தில்தான் இருக்கிறேன்.நீங்கள்தான் என்னைத் தூக்கி அக்கரை சேர்க்க வேண்டும்’ என்றார் நாரதர்.

ஸனத்குமாரர், “ஆத்மா எங்கேயோ இருக்கிறது என்று தேடிப்போக வேண்டியதில்லை. கீழும் மேலும், முன்னும் பின்னும், வலது பக்கமும் இடது பக்கமும் எல்லாம் ஒரே ஆத்மாதான். அதைப் பற்றியே ஒருத்தன் தியானித்து தியானித்து, அதுவாகவே ஆகிவிட்டால், அப்புறம் அதிலேயே அவன் எப்போதும் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறான். உண்மையான ஸ்வராஜ்யம் தன்னைத்தானே ஆண்டு கொள்கிற இந்த நிலைதான். இவன்தான் ‘ஸ்வராட்’ – உண்மையான சக்கரவர்த்தி. இந்த உத்தம நிலையை அடைய முதலில் ஆகார சுத்தியில் ஆரம்பிக்க வேண்டும். பிறகு படிப்படியாக சித்தசுத்தி உண்டாகி, மனசு நன்றாக தியானத்தில் நிலைத்து நின்று, எல்லாக் கட்டுக்குள் தெரித்து விழுந்து, ஆத்ம ஸ்வரூபமாகவே இருப்பான்” என்று வழிகாட்டினார்.

‘இப்படியாக பகவான் ஸனத்குமாரர், இருள் கடந்த நிலையைக் காட்டினார். ‘அவருக்குத்தான் ஸ்கந்தன் என்று பேர்;

அவருக்குத்தான் ஸ்கந்தன் என்ற பேர்’ என்று உபநிஷத்து இரண்டு தடவை முத்தாய்ப்பு வைக்கிறது.

இருள் கடந்த ஒளி, ஞானாக்னி முருகன்தான். அதைத்தான் சாந்தோக்யம் சொல்கிறது

Source…www.periva.proboards.com

Natarajan

How a Mobile App Is Bringing Better Maternal Health Care to Rural Karnataka in India….

October 9, 2015NatarajanLeave a comment

An Auxiliary Nurse Midwife (ANM) is often the first point of contact between a health centre and a mother or expectant mother in India. She takes care of activities as basic as registration of pregnant women to more advanced interventions like routine immunization, identifying medical complications and providing referrals. An ANM has a lot of responsibilities and this simple, mobile-based intervention, Suyojana, enables her to effectively carry out her duties.

Rohini, from Chamrajnagar, Karnataka, is an Auxiliary Nurse Midwife (ANM), working in rural areas of the state. Despite the fact that she is proactive and interested in her work, Rohini often finds herself struggling to remain on top of all the information required to serve her patients effectively. From tracking crucial health parameters to scheduling important visits for critical cases, Rohini finds herself swamped with details that she is unable to handle in an organized manner.

Recently, however, Rohini began using Suyojana, a mobile-based application that improves the decision-making processes in maternal and child care activities undertaken by ANMs.

“The Suyojana application guides me from one step to another, within examinations and investigations, and does not let me skip a single step. This has made my work way more organized and systematic. The application has also made it very easy to identify high-risk cases and refer the patients on time to better facilities. The tool helps me take the right decisions at the right time,” says Rohini.

ANMs can keep track of their patients in a better way and also take necessary actions on time. –

Rohini is just one among several ANMs who have benefitted from the simple technology, Suyojana, launched by Swasti, a health resource centre established to provide health services to socially backward communities, in collaboration with D-Tree International and Karuna Trust.

“Swasti has been working in this field for 11 years now and work on improving different aspects of public health. Since ANMs do such important work at the grassroots level, we thought it was necessary to make decision-making easier for them through this mobile intervention,” says Shama Karkal, Director, Swasti.

The issue

The app does not let an ANM update her patients’ profile until all the fields in the app are filled. –

As par-medical professionals who are closest to the rural communities, ANMs play a crucial role. They are required to use their knowledge in order to take requisite actions on time.

Though ANMs undergo training, many times they are unaware of the basic practices they should follow. Shama recalls that ANMs met during the pilot did not carry blood pressure or weighing machines during home visits. “Everyone assumes that they know what they are doing. Even ANMs are not aware of what they could do better and there is no system to monitor the quality of the care they provide.

Without the application, ANMs can skip many of the examinations and other critical components of an ante-natal or post-natal visit.

This results in incomplete and in-accurate health monitoring of pregnant women and children.

The solution

This is where Suyojana plays a crucial role. This mobile-based clinical-decision support system (DSS) provides ANMs with consistent guidance with antenatal care (ANC), postnatal care (PNC), and neonatal care.

The mobile app takes ANMs through all the procedures and guidelines to identify the person’s conditions and provides options for decision making. The app uses the national guidelines maternal and neonatal care to guide the ANM. The app also allowsANMs to track patients they have visited, their expected clinic visit dates, their medication, etc. This also helps ANMs to identify those women who are due for their next appointment, both in-clinic visits and home visits.

“The app has various forms which ANMs complete during different visits. The forms in the application include registration, antenatal history (for ANC clients), pregnancy outcome (for PNC clients), danger signs, physical examination, investigation tests, intervention, and counselling. Basic care and monitoring of the child is also included — from foetal heart rate to neonatal danger signs, pre-referral treatments and home-based new-born care counselling. Required fields in the app must be completed in order to complete the visit and record it. This way, every aspect of the care provided is tracked,” says Shama.

With the app the ANMs do not need to maintain multiple registers. The app generates the standard reports which can be further customized.

Another interesting aspect of the app is that it also runs offline and synchronizes with the server using general packet radio service (GPRS) for back up, reporting and analysis.

The impact

With the app the ANMs do not need to maintain multiple registers.

Thanks to the easily available data, a supervisor can track the details from the server and can identify maternal health trends in a particular area. This way ANMs can also take expert advice from remote locations and can decide the next step they need to take on time.

“This application will help us in quickly referring a complicated case to higher public health facilities and will replace the cumbersome procedure of checking registers and day books. All we would be required to do is click on the app to get all the details. This would be a great relief for us and reduce our workload,” says Saraswathi, yet another ANM from Karnataka.

The interesting initiative, which was launched as a pilot project in March 2014 in Chamarajanagar district, involved 31 ANMs in four districts of Karnataka, including Chamarajanagar, Ramanagara, Bijapur, and Chikkaballapur.

To make the app more user-friendly, all the information is available in Kannada. The ANMs are first given formal training before they actually start using this app. Once the training is complete, ANMs using this app and sync the data collected by them on a regular basis. There is also a full-time supervisor who assists the ANMs in case of difficulties.

“We launched it on mobile phones since they are easier to use and are more handy. Currently, we install the app on the mobile phones of ANMs and it is not available for the general public to use,” says Shama.

Though the simple mobile app looks like a feasible solution to address difficulties of ANMs and the quality of care provided by them, the team is still struggling to have it accepted with the government.

The pilot was funded by D-Tree International, has a small team of four members, who are looking forward to expanding the initiative to cover many more districts and ANMs.

To know more about the initiative, contact Angela at – angela@swasti.org or check out their website.

Source…..Shreya Pareek….www.the betterindia.com

Natarajan

Here’s How You Can Access Online Courses of 7 IITs. For Free….

October 9, 2015NatarajanLeave a comment

The National Programme for Technology Enhanced Learning (NPTEL), an e-learning platform, is revolutionising the concept of internet based higher education in India.

Developed on the lines of the Open Courseware by Massachusetts Institute of Technology, to some extent, the National Programme for Technology Enhanced Learning (NPTEL) is bringing some of the best teachers of the country together, enabling students to access courses on engineering, sciences, technology, management, humanities and more, free of cost, all across the globe.

Content on the platform is being used by many educational institutions. Faculty members are using it as part of their lesson plan to teach university curriculum, and students are using it to prepare for jobs and competitive exams.

Picture for representation only. Photo Credit: Flickr

NPTEL is a joint venture of seven IITs (Indian Institute of Technology) and Indian Institute of Science (IISc), funded by the Ministry of Human Resource Development, Government of India. The seven IITs include IIT Bombay, Delhi, Guwahati, Kanpur, Kharagpur, Madras and Roorkee. It was developed with the aim of providing e-learning through course content in the form of web based supplements and video courses.

Up till Aug 2015, NPTEL had 420 web courses and 509 video courses, which can be accessed freely through the website nptel.ac.in. These include approximately 921 courses, and each course has about 40 video lectures, which are one hour long. There are online discussion forums as well where students can post and review questions. Courses are also accompanied by assignments, handouts, self-evaluations tasks, etc. Some of the disciplines include Aerospace Engineering, Biotechnology, Atmospheric Science, Chemical Engineering, Management, Humanities and Social Sciences, etc. There is no specific eligibility for the courses. The faculty member of a course may recommend some basic knowledge required for certain topics.

The video content is accessible free of cost. These videos can be downloaded through the official NPTEL website, in MP4, FLV and 3gp formats. They can also be streamed through the YouTube channel here. Students can obtain the video courses on hard disks as well, at the NPTEL office in IIT Madras.

The focus areas of the NPTEL project is to provide higher education, professional education, distance education and a continuous open learning atmosphere. It is a curriculum building exercise and the NPTEL content adheres to the syllabi of All India Council for Technical Education and the slightly modified curricula of major affiliating universities.

The courses are well structured and elaborate. Institutions are encouraged to build their own versions of NPTEL courses based on their curriculum using the NPTEL material available online. Thus the project is also meant to fill the gap between the current expertise level of faculty in institutions like IITs and IISc, and those in other engineering colleges across India.

Certification courses are also offered in association with industry partners like Aricent, NASSCOM and Google. These courses are offered 2 or 3 times every year. Students need to give an exam by paying a nominal fee, and after completion of the course, they get a certificate. Till August 2015, 7,267 students had received such certificates.

To know more about NPTEL, visit here.

Source….Tanaya Singh….www.thebetterindia.com

Natarajan

Message for the Day…” Follow the Righteous Way of Life to Reach the Road of Self Realisation…”

October 8, 2015NatarajanLeave a comment

Sathya Sai Baba

People everywhere are degrading themselves from their status as children of eternity (amrita-putra) to that of children of futility (anrita-putra)! Holding nectar in their grasp, they are drinking the poison of sensual pleasure. Neglecting the joy of contemplation of the fundamental divine reality of the universe, they are entangling themselves in the external trappings of this objective world of appearances. This immortal dharma (amrita-dharma) is described in the Upanishads, and since the Gita is the kernel of the Upanishads, the same is emphasized in the Gita too. The Gita teaches Arjuna to develop certain qualities that help the practice of the Atma Dharma (the righteousness that springs from the True Self). These are delineated in verses 13 to 20 of Chapter 12. The dharmic (righteous) way of life is like the very breath; it is the road to self-realization. Those who walk along it are dear to the Lord.

Prague Astronomical Clock: 5 Fast Facts You Need to Know…This Historical Clock Turns 605 Today…9 Oct 2015…

October 8, 2015October 8, 2015NatarajanLeave a comment

She doesn’t look a day over 600, but on October 9, the Prague astronomical clock celebrates its 605th birthday. To celebrate this joyous occasion, Google has put up a very nice Google Doodle.The company writes in the page about the drawing that “Despite over a half a millennium of wear and a brush with disaster in WWII, much of its original machinery remains intact, making it the oldest functioning clock of its kind in the world.” The company adds, “Today’s Doodle honors a magnificent achievement in medieval engineering and a cultural landmark whose symbolism, design, and intermittent repairs are a remarkable catalogue of Europe’s past.”

Here’s what you need to know:

1. Legend Says That the City of Prague Suffers if the Clock Is Neglected

According to Prague City Line, the entire city will suffer if the 605-year-old clock is ever neglected and falls into disrepair. The clock is located in the city’s famed Old Town Square. One of the clock’s symbols, a skeleton, which represents death, will nod its head when it deems that the device has been neglected and that it’s time for Prague to suffer.

2. The Clock Was Severely Damaged by the Nazis During the Prague Uprising

As the Allies cruised to victory in the final days of World War II in 1945, the Nazis began sabotaging their equipment as well the historical buildings of Prague. As a result, the clock didn’t function until 1948 when it was repaired.

3. You Can View the Inside of the Clock on Google Streetview

Thanks to Google, you don’t have to bring yourself all the way to Prague’s Old Town (but you should, it’s beautiful). You can view the inner workings of the clock on Google Street View.Obviously, you can also check out the outside area, too, and remind yourself why you should go to Prague.

4. One of the Clock’s Designers Was a Catholic Priest & a Scientist

The clock was first constructed in 1410 by two men, Mikulas of Kadan, and Catholic priest and scientist Jan Sindel. He was the astronomer in the duo with Mikulas being the more functional clockmaker. The influence of religion can be observed around the clock, with the 12 apostles, the skeleton representing death, as well as a miser carrying a bag of gold representing the deadly sin of greed.

5. The Clock Is Older Than Joan of Arc

The clock was functioning for two years before Joan of Arc was born. It’s nearly a century older than William Shakespeare. Not only that, but it’s fully 310 years older than the United States of America.

Source…. Paul Farrell

Here’s what it’s like to live in space….

October 8, 2015NatarajanLeave a comment

A $US150-billion contraption floating 270 miles above Earth is one of the most impressive achievements of humankind.

It’s called the International Space Station (ISS), and a rotating astronaut crew has occupied it since 2000. The work of those astronauts has yielded some incredible scientific insights.

Astronaut is not a profession where you get to go home at the end of the day though. One ticket from Earth to the ISS costs about $US70 million, so normally each crew lives and works on the station for a six-month shift.

Right now NASA astronaut Scott Kelly and Russian cosmonaut Mikhail Kornienko are in the middle of a year-long shift aboard the ISS. They will be the first humans to spend a consecutive year living in space.

But what is it like to actually live on the ISS?

The first step to living in space is getting there. All astronauts hitch a ride to the ISS on board a giant space shuttle that launches from Russia.

NASA

The shuttle takes astronauts all the way up to the ISS, which floats about 250 miles above the planet.

NASA

The station is a system of labs, living quarters, and control rooms, and it spans about the length of a football field. A rotating crew of six astronauts share the space.

NASA

The ISS is hurtling around the Earth at about 17,150 miles per hour. That extreme velocity puts the ISS in a constant free fall around the planet.

So everything on board experiences weightlessness, including the astronauts.

So they get around the station by floating. Which means sometimes it’s too hard to resist the temptation to strike a Superman pose.

NASA

Weightlessness causes a lot of weird problems though — the kind of problems we never experience here on Earth thanks to gravity.

NASA

For example, sweat doesn’t evaporate. Instead, it pools on astronauts’ bodies, so they are constantly toweling off sweat. You can see sweat droplets escape from this astronaut’s towel after he wipes his head.

If objects escape inside the ISS, they can float away, get lodged in equipment, and cause malfunctions.

For example, even small tasks like clipping your nails become a problem. Astronauts clip them near a vent, so that tiny pieces of nail don’t end up floating all over the station.

RAW Embed

Water is also difficult to manage. It likes to stick together in a big blob.

So washing and showering is a challenge. Astronauts squirt a few lines of water on their skin and hair and then use no-rinse soap and shampoo to clean themselves.

The station only gets resupplied every few months, so astronauts have to be mindful of their supplies. Luckily, over 90% of the water on board gets recycled and reused.

That includes everything from dirty wash water, water from astronauts’ breath, and yes, even urine is recycled. It’s all sent through this high-tech water filter on board.

YouTube/Canadian Space Agency

The water is perfectly safe to drink after it’s run through the filter (it’s actually cleaner than the water we drink on Earth), but many astronauts say they try not to think about it too much when they refill their water pouches.

YouTube/Canadian Space Agency

Getting back to that urine thing, ‘How do you go to the bathroom?’ is one of the most common questions astronauts get.

YouTube/ESA

If you’re going number one, it gets sucked into this tube through the yellow nozzle.

YouTube/ESA

Things are little more complicated when you need to go number two. There’s a tiny seat, a container for the waste, and a suction pump.

YouTube/ESA

Once you do your business and suction it away, you have to change out the ‘poop bag’ for the next person.

YouTube/ESA

Still, all the complications that come from weightlessness don’t get in the way of what astronauts are really there for. They spend most of their time working on various research projects and repairing the station.

NASA

Sometimes that even involves venturing out into the dangerous vacuum of space. Trips outside the station are called ‘spacewalks,’ and they take a lot of preparation and safety training.

NASA

One wrong move and an astronaut could just float off into the vacuum of space (like George Clooney in ‘Gravity’). They also have to watch for leaks in the spacesuits that protect them from the bitterly cold temperatures and radiation in space.

NASA

When they aren’t working, astronauts still have to stick to a pretty tight schedule. They have mandatory workouts so they don’t lose too much muscle mass in the weightless environment. (Since they don’t have to fight gravity, they get a lot less exercise while moving around.)

You can easily lift hundreds of pounds in a weightless environment, so astronauts have a cleverly designed machine for weight lifting.

After a good work out, you gonna eat. Space meals are stored in dehydrated packets. Once you add a little water, dinner is served.

And the menu isn’t half bad. Here’s an astronaut enjoying a milkshake.

NASA

After dinner it’s time for bed. The middle section of the station is where most of the crew sleeps. Labs and work spaces make up the rest of the structure, and the giant yellow panels collect sunlight to help power everything.

YouTube/Canadian Space Agency

Each astronaut has their own tiny room that includes a work space and a sleeping bag strapped to the wall. You can see on the screens that it appears astronaut Scott Kelly is chatting on Facebook.

NASA

Sleeping in space is hard to get used to since you don’t feel the sensation of lying down. Astronauts zip themselves into a sleeping bag every night so they don’t float around in their sleep.

And they have to keep careful track of their sleep schedule since days don’t pass the same on the ISS as they do on Earth. The station is whizzing around the planet so quickly that the crew sees about 16 sunrises and sunsets during a 24-hour Earth day.

NASA

When it’s time to return to Earth, a shuttle flies up to the station to pick up the astronauts. Then they parachute back down to Earth in a landing pod.

NASA

Astronauts are a little wobbly on their feet when they first land, but it doesn’t take long to readjust to a weighted environment.

NASA

Living on the ISS is no picnic, but it’s a once in a lifetime opportunity. Most astronauts say they wouldn’t trade the experience for anything.

NASA

Source…… KELLY DICKERSON….. http://www.businessinsider,com.au

Natarajan

This is the change London Heathrow Airport has been waiting for…

October 8, 2015NatarajanLeave a comment

London’s Heathrow Airport is one of the busiest hubs in the world and serves as a major connecting point for traffic between Asia and Africa with North America.

As Britain’s main international airport, Heathrow has been working hard to upgrade its facilities. In recent years, the airport has opened two brand new terminal buildings and have conducted significant renovations to others.

However, the greatest constraint on the airport has been it’s lack of runways. Although more than 72 million passengers pass through Heathrow every year, the facility still operates using just two runways.

However, if Heathrow’s latest expansion plans are approved, things are about to change for airport.

At first, the airport wasn’t much to look at. Its passenger terminals were just tents.

Heathrow Airport

By the 1960s, the airport’s permanent terminal buildings entered service. Heathrow also abandoned its ‘Star of David’ layout, keeping only the northern and southern runways.

Heathrow development came just in time for the arrival of the jet set! Along with celebrities such as The Beatles and …

Today, the airport is the primary international hub serving London and much of England.

Flickr/Tony Hisgett

The airport is home to Virgin Atlantic Airways and …

Heathrow Airport

… British Airways.

… Terminal 5 facilities

But what hasn’t changed in the last half century are its two runways.

But that may be ready for an update if the Airport’s new expansion proposal is approved this December.

The expansion would include a third runway built at the north of the airport; it would increase Heathrow’s capacity from 470,000 flights a year to 740,000.

The airport also wants to build a new terminal to the west of Terminal 5.

The expansion would also dramatically alter Heathrow’s central terminal area.

The transformed central terminal area will feature new hotels, office buildings and …

… green space for passengers.

The new hotel facilities will be located just a few minutes away from the terminals.

The proposed development plan also calls for improvements to road and rail access to the airport.

The expansion of London Heathrow has been a contentious topic. Although there have been discussions about building a completely new airport for decades, the British government recommended improvements to Heathrow as the preferred way to increase airport capacity.

source….BENJAMIN ZHANG in http://www.businessinsider .com.au

Natarajan

Why 5000 Books Travelled All the Way from USA to Find a Home in a Tiny Police Station in TN …

October 8, 2015NatarajanLeave a comment

Ever since the advent of the internet and e-books, printed books are of no value anywhere now.” So thought this US citizen who had books to give away. An ACP in Tirupur, India, disagreed. The books crossed the ocean and found a home in his police station.

Sometime in 2014, an India-born philanthropist from the US visited India, visiting Coimbatore and Tirupur in Tamil Nadu. In a light conversation with the Assistant Commissioner of Police (ACP), Tirupur, he mentioned that he wished to donate books for a children’s library in the area. Kids in the United States of America do not read books anymore, he said. They have access to reading material through e-books, which are easily available to them on any electronic device.

“At one time, if a school child wanted to find out information about something for a project, a trip to the central library in town was an essential requirement. Notes were made, rough pictures were drawn and, once home, all this information was put out on charts or on umpteen sheets of paper, which were neatly spiral bound before being submitted in school,” says Mr. Chakravarty, the father of a college-going girl from Coimbartore, who is also a friend of the ACP of Tirupur.

Today, even in developing countries, children have access to all kinds of information on electrical devices. Just having a smart phone is enough to log onto Google from anywhere — and all the data one would want is available online.

However, in the United States and other western countries, in particular, many children have stopped borrowing books from school libraries. There are some people who feel these books may be of use to children in small towns like Tirupur in Tamil Nadu.

It was in this context that the ACP in Tirupur was made the offer of books for a library.

“As soon as this particular philanthropist went back to the US after his Indian sojourn, he transported 5,000 books to Tirupur. Such beautiful books, such a lovely world of information,” says the ACP, who does not wish to be named. “All the policemen in the North Police Station, Tirupur, were spellbound seeing so many books.”

The policemen immediately got down to sorting out the books in various categories. They numbered every one of the books and almost 2,000 of them were donated to the Rotary Club right away.

Picture books were meant for very small children, larger books for older children, children’s novels, novels for adults, reference books on various subjects, some textbooks and even encyclopedias — there were all kinds of books.

These books seemed to have been picked up from the libraries of many American schools and sent to India with the hope that children here would find better use for them. –

Once the books were sorted and numbered, the ACP began looking for a place to set up a library. Unable to find a suitable location, he rearranged the furniture in the large hall in his police station and put shelves filled with books right in the middle of the room.

“Having set up the place, we contacted the principals of the local schools and told them about the library that we have here,” says the ACP. “School children have to bring with them a letter of permission from the principal of the school and we then allow them to borrow books. A register is maintained with information about the child and the books that he/she has borrowed. The borrower is allowed to keep the book for a period of fifteen days,” he adds.

“As soon as the police station opens in the morning, the library too is declared open, and it remains so until the police station closes for the day. Anyone can come and visit the library at any time on a working day,” says one of the constables at the police station.

During the day, when anyone at the police station is bored and find that they have time on their hands, they pick up a book from the library to flip through.

“Most of the constables have very limited knowledge of the English language. They may be able to understand a little, and may even be able to string a few words together to speak a sentence, but their reading and writing skills in English are virtually nil,” continues the constable.

However, flipping through books in any language, especially if they have pictures, is a real pleasure, and most people spend their spare time doing just that, he adds.

“It has been barely three months since the children have been coming here from the school nearby to borrow books,” says the ACP, “and it will take at least a year before we can evaluate how useful it is to have books donated from across the world for the benefit of our children.”

This library, at the Tirupur police station, is an experiment of sorts. If he finds that it is a success, with children gaining from the experience, the ACP proposes connecting with the philanthropist in the US again and getting him to donate some more books to establish other libraries in the state.

Source…..Aparna Menon….www.the betterindia.com

Natarajan

Ten legendary eateries in Madras you simply cannot miss …

October 8, 2015NatarajanLeave a comment

It is Madras Day – the day a city celebrates its birthday. And what is a birthday without a party and great food? So along with a friend and a foodie Vasudevan, I decided to get all nostalgic and celebrate by heading to some of the oldest eateries in the city that we personally like and recommend.

I am not too much of a lunch or a dinner person, but as a kid, it is the tiffin that has always fascinated me. So I decided to stick to just places we would go for breakfast or for a quick evening meal. While I have been to some of these eateries since childhood – food, being a great favourite of both my parents, it is Vasudevan who curated the list.

We just went to two areas mainly – Mylapore and Sowcarpet with a stop over at Triplicane. This is by no means an exhaustive list and we hope to add to it as we go by.

We also looked at eateries which are fairly old and are favourites with almost every citizen of Madras. The only street vendor we include is Amudha’s Bhajji stall in Mylapore. I dont think there is a name for the stall, but Amudha is in demand. She has an entire set up in Mylapore, near Kapaleeshwar temple on the road and she is flocked by people, even before she prepares her dough. I met her during the Myalpore Festival and I decided to feature her here.

Amudha at her bhajji stall

All these eateries mean more to us than just food. They have a story, a memory locked inside them. I am sure that all of you resonate with the thought as well. So let the emotions flow like the sambar as we go on this first food trail of Madras or Chennai as we know it today as we go on this tiffin trail.

Ratna Cafe, Triplicane

Our first stop of the day is to Triplicane, an area that fascinates me immensely for its heritage, its architecture, its melange of cultures and the food. I want to stop at the Parthasarathy temple for a quick darshan and the puliodharai, but we are a bit late. So we say a silent prayer and continue to one of the oldest eateries in Triplicane, a landmark by itself – Ratna Cafe.

Started in 1948 by a man from Mathura, Triloknath Gupta, the family still manage this very popular eatery. –

Idly at Ratna Cafe

If there is one moment that defines our breakfast in Ratna Cafe, it is this – the waiter brings a contraption that looks like a saucepan and he pours the hot red sambar on the fluffy white idlis, until they are soaked in it. We order a plate of idli and vadai and top it with a plate of crispy golden brown ghee roast dosai, on the recommendation of a friend, Giridhar on Twitter.

The menu is packed in the evenings with so many dishes to choose from. A board announces the same right at the entrance.

Rayar’s Mess, Mylapore

Our next halt. One of the oldest and humble abodes which is very popular with most citizens of Madras, the Rayar’s Mess which has been around for more than 75 years in Mylapore. If there is one dish that is the signature dish, it is the kara chutney. Every foodie, including my father and his friends swear by it. Vasudevan specifically likes the over fermented super soft idlis which literally melts in the mouth.

Breakfast at Rayar’s Mess is usually idli, vadai, pongal served with a variety of chutneys, including the famous kara chutney, sambar and molagai podi. Top it up with filter kaapi. This is what I call elaipotta tiffin (tiffin served on a banana leaf).

Rayar Mess Tiffin

The eatery comes alive in the evening with bondas, rava dosai, kal dosai, adai, vadai, a variety of sweets and more dishes.

We speak to Kumar, the third generation owner, whose grandfather Srinivasa Rao started this. They were Kannadigas who had settled in Tamil Nadu ages ago and it reflects in the food – the recipes are probably the best of both worlds.

Karpagambal Mess, Mylapore

It feels like you are entering a temple. Right from the rangoli or the kolam on the steps to the large pictures of Gods and Goddesses on the walls to the various podis (powder) and pickles that is sold, everything about Karpagambal Mess is an ode to tradition.

Keerai Vadai at Karpagambal Mess

My earliest memory to the place was when it I could not say no to a sweet, Vasudevan recommends kasi halwa, but we finally have wheat halwa. There is also rich badam halwa for those who want to binge further. We stop right here as we have another six more eateries to visit.

Mami’s Mess, Mylapore

Next to Bharatiya Vidya Bhavan in Mylapore is another famous eatery, popular with old timers and the young alike Mami’s Mess. Vasudevan and another friend on twitter – Degreekaapi recommends that we head there to taste thavala vada. But we are unlucky. However our appetite is satiated with the bhajjis and bondas around. Customers flock to buy Kozhukattai, a sweet dumpling made with rice flour filled with wheat and coconut. Although it was renovated recently it is still more than 50 years old.

Bondas at Maami Mess

The dish according to us, that you must eat here is keerai vadai. Vasudevan is also tempted by the vazhai poo adai served with avial, which is absolutely delicious.

Vasantha Mami apparently came from a small little village called Alvarkurichi in Tirunelveli which is very close to our ancestral village and she started this eatery in Mylapore. Her sons take care of it now.

Jannal Bhajji Kadai, Mylapore

Bhajji Kadai was not open

In a little lane around the Kapaleeshwar temple is a small green grilled window on the wall that serves sinfully delicious bhajjis. You stand here and eat to your heart’s fill, be it bhajjis or upma or idlis. Sadly they were shut as they had a wedding in the family. Vasudevan says the Vazhakkai Bhajji is extremely good and my parents are a bit disappointed that I cannot not buy some bhajjis for home, but then, there is always another time.

Kalathi Stall, Mylapore

All in the same vicinity, it is very easy to miss this little news mart, a small shop hidden by trees. The headlines here scream of Rajinikanth and Sachin Tendulkar but what it does not scream about is the recipe of the rose milk which Mani and his family has safely guarded for over 80 years and sells it here fresh. I gulp glasses while Vasudevan buys the rose essence . A couple of women get off their two wheeler to drink panner soda, another speciality. Mani says celebrities have flocked to his shop.

Rosemilk at Kalathi Stall

Novelty Tea House, Mint Street

It is almost dark when we reach Mint Street and walking down the mini streets of Broadway and Parrys Corner is a delight in itself. As we navigate pedestrians, cows, cycle rickshaws, autos, tempos and cars, we find ourselves wondering if we are in Old Delhi or even Ahmedabad. Sowcarpet is one of the oldest locales in Chennai and my father who used to work here knows almost every eatery in the lanes.

Pudhina Dosa at Novelty

We head to Novelty Tea House at the recommendation of my uncle, Kannan and a mutual friend of Vasudevan and mine on Facebook – Sreemathy Mohan. The pudhina onion dosai is what she recommended and that is what we order. I definitely recommend it as well along with the pav bhajji.

Novelty Tea House started as a tea stall in the late 50s by Chandrakant Moolchand Shah and it is now managed by the third generation. They do have branches everywhere, but do not miss the oldest eatery in Mint Street. The atmosphere is an experience in itself.

Mehta’s Vada Pav, Mint Street

There is a branch near my house near Purasaiwalkam but Vasudevan tells me that the the original should not be missed. So in a little stall, barely enough to house a man and his delicacies, is one of the oldest stalls here which sells vada pav and mirchi bhajji. Bhavin Mehta who has been here for more than 50 years proudly says that his is the best. Vasudevan agrees . And you thought, Madras is all about idli and dosai.

Kachoris at Mehtas

Kakada Ramprasad, Mint Street

I know of them since I was a kid as my father used to bring sweets and savouries home. Yet, when I land there today I am surprised to find a huge building, selling everything from jalebis to fafdas, chaats to badam milk. We decide to try out two of their most famous specialities – the aalu tikki chaat and the hot hot jalebis. I am a loss for words. You just have to eat it, sorry, devour it to experience it.

Aloo Tikki at Kakada Ramprasad

Anmol Lassi, Mint Street

They say eat, drink and be merry. We are eating and we are merry, but the drink is missing. So next door to Kakada Ramprasad, is the a former wrestler who speaks flawless Tamil with a great sense of humour, who came to Chennai from Patiala 27 years ago. The board says “Anmol Mohit Patiala, specialist in Kesar Lassi.” He also serves masala butter milk . He says he stands here everyday from morning till night, except on Sundays. ” My wife will divorce me otherwise, ” he says with a laugh as we gulp down the cold icy lassi down our throats.

Kesar Lassi

And finally the rains tumble down as we want to explore more eateries, but we run for cover and walk down the lanes to digest the entire spread from morning. I probably have to starve for the next couple of days and run miles to burn the calories, but then my love affair with Madras just got deeper. Bon appetite and enjoy the many flavours of the city.

If you have not visited all these stalls, you have not lived Madras yet. -!!!!!!!

This was originally posted here.

Source…..Lakshmi Sharath….www.thenewsminute.com

natarajan