old memories – Page 13 – Take off with Natarajan

” மகாபெரியவா கொடுத்த வாழைப் பழம் பிரசாதம் ….குழந்தைக்கு …”

August 27, 2015NatarajanLeave a comment

இரண்டரை வயது வரை நடக்காமலேயே இருந்த ஒரு குழந்தை, மகா பெரியவா ஆசி பெற்று நடக்க ஆரம்பித்த கதை இது.

பிறந்த குழந்தை வாய் திறந்து மழலை மொழி பேசாதா என்பதே தாய் உட்பட அனைவரின் எதிர்பார்ப்பு. ஆனால், குழந்தை பிறந்ததும் தத்தித் தவழ்ந்து நடக்காமலே இருந்தால் எப்படி இருக்கும்? அது எத்தனை பெரிய துயரம்! அனுபவித்துப் பார்த்தவர்களுக்குத்தானே அந்த வலி தெரியும்?!

இரண்டரை வயது வரை நடக்காமலேயே – உட்கார்ந்த இடத்தில் இருந்தபடியே தரையில் தத்தித் தத்தி நகர்ந்துகொண்டிருந்தது அந்தக் குழந்தை. பெயர் சுப்பிரமணியன். நடக்கவேண்டிய வயது வந்த பிறகும் குழந்தை நடக்காமலே இருந்தால் எந்தத் தாய்தான் பரிதவித்துப் போகமாட்டாள்? சுப்பிரமணியனின் நிலையைப் பார்த்த புவனேஸ்வரியும் அப்படித்தான் பரிதவித்துப் போனார்.

அரசுப் பணியில் இருந்த கிருஷ்ணமூர்த்தியும் அவருடைய மனைவியான ராஜமும் பேரனின் இந்த நிலை குறித்து ரொம்பவே கவலைப்பட்டனர். தங்கள் மகள் வயிற்றுப் பேரனான சுப்பிரமணியனுக்கு நேர்ந்த இந்த அவலம் தாத்தா மற்றும் பாட்டியைத் தடுமாற வைத்தது. ‘பேரன் சரியாக வேண்டுமே’ என்பதுதான் அவர்களின் கவலையாக இருந்தது.

‘‘பூர்வ ஜன்ம கர்மாவா இருக்கும். அதனாலதான் அவன் இப்படிப் பொறந்திருக்கான். நிறைய கோயில்களுக்கு அவனைக் கூட்டிட்டுப் போய் பிரார்த்தனை பண்ணு. பரிகாரம் செய்’’ என்று கிருஷ்ணமூர்த்தியிடம் சொன்னார் நண்பர் ஒருவர். அதன்படி பல கோயில்களுக்கும் போய் தெய்வத்தின் சந்நிதிகளில் பிரார்த்தனையையும் வைத்தார்.

மருத்துவத் துறையில் சுப்பிரமணியனை ‘க்யூர்’ செய்ய இப்படி ஒரு டாக்டர் இங்கே இருக்கிறார் என்று எவராவது தகவல் சொன்னால் போதும்… அடுத்த நாளே அப்பாயின்ட்மென்ட் வாங்கி அந்த டாக்டரிடத்தில் இருப்பார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. சுப்பிரமணியன் எழுந்து நடக்க வேண்டும் என்பதற்காக சின்ஸியரான இந்தத் தாத்தா பார்க்காத மருத்துவர் இல்லை; செய்யாத சிகிச்சை இல்லை.

மருத்துவர்களாலேயே ‘இதுதான் பிரச்னை’ என்று ஆணித்தரமாக எதையும் எடுத்துச் சொல்ல முடியவில்லை. ஒரு டாக்டர்… அவருக்கு அடுத்து இன்னொரு டாக்டர்… என்று நாட்கள் நகர்ந்தனவே தவிர, நல்ல சிகிச்சை இல்லை; சுப்பிரமணியனின் செயல்பாடுகளிலும் முன்னேற்றம் இல்லை. சிகிச்சையின் பொருட்டு பொருட்செலவும் அதிகமானது.
‘‘அவன் நடக்க மாட்டேங்கிறான்னு அப்படியே விட்டுடாதே… நீ பாட்டுக்கு அவனை நிக்க வெச்சு நடக்கறதுக்கு உண்டான முயற்சிகள்ல தொடர்ந்து ஈடுபட்டுண்டே இரு. ஒரு குறிப்பிட்ட வயசு வரைக்கும் உன் பேரன் இதே நிலையிலயே இருந்துட்டான்னா – அதாவது நடக்காமவே இருந்துட்டான்னா பிற்காலத்துல உம் பாடு இன்னும் சிரமமாகிப் போய்விடும்’’ என்று கிருஷ்ணமூர்த்தியின் வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த ஒருவர் எச்சரிக்கை என்ற பெயரில் பயமுறுத்தியது வேறு, அவரது குடும்பத்தினரை ஏகத்துக்கும் களேபரப்படுத்திவிட்டது. எனவே, அலுவலக நேரம் தவிர, தான் வீட்டில் இருக்கும் நேரங்களில் பேரன் சுப்பிரமணியனைத் தூக்கி நிற்க வைப்பார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. ஆனால், குழந்தையின் இளம் கால்கள் தரையில் நிற்காமல் வளைந்து, மடிந்து தடுமாறும். சட்டென்று பேலன்ஸ் சரிந்து கீழே விழும் பேரனைக் கைத்தாங்கலாக அரவணைத்துக்கொள்வார் கிருஷ்ணமூர்த்தி.

ஒரு நாள் கிருஷ்ணமூர்த்தியின் அலுவலக நண்பர் ஒருவர், ‘‘ஏம்ப்பா கிட்டு… ஒரு நாள் காஞ்சிபுரம் போய் மகா பெரியவாளைப் பாரு. குழந்தைக்கு அவரோட ஆசி கிடைச்சா எல்லாம் சரியா போயிடும். கூட்டிண்டு போய்ப் பாரேன்’’ என்று அனுசரணையாகச் சொன்னார்.

மனைவி ராஜத்திடம் இந்த விஷயத்தைச் சொல்ல… ‘‘கண்டிப்பா போயிட்டு வருவோம். கண்கண்ட அந்த தெய்வத்தோட பார்வை இவன் மேல விழுந்தா, ஒருவேளை எல்லாம் சரியாயிடும்னு தோண்றது’’ என்று மனைவி ராஜமும் தன் பங்குக்குச் சொல்ல… ஒரு நாள் வாடகை காரை அமர்த்திக் கொண்டு காஞ்சிபுரம் கிளம்பினார்கள்.

அது ஒரு கோடை விடுமுறைக் காலம். பள்ளி மற்றும் கல்லூரிகள் விடுமுறை விடப்பட்டு விட்டதால், குடும்பத்தோடு பலரும் காஞ்சி ஸ்ரீமடத்துக்கு வந்திருந்தனர். தங்கள் ஊரில் இருந்து கிட்டத்தட்ட ஒரு பிக்னிக் போல் புறப்பட்டு, காஞ்சிபுரத்தில் உள்ள திருத்தலங்களை எல்லாம் தரிசித்துவிட்டு, அப்படியே ஸ்ரீமடத்துக்கும் பெரியவா தரிசனத்துக்காக வந்திருந்தார்கள்.

காஞ்சி மடமே மனிதத் தலைகளால் நிரம்பியதுபோல் காணப்பட்டது. கூட்டத்தினரிடையே ஒருவாறு ஊர்ந்து, நீந்தி மகா பெரியவா அமர்ந்து அருட்காட்சி தந்துகொண்டிருக்கும் சந்நிதானத்தை அடைந்தனர் கிருஷ்ணமூர்த்தி மற்றும் அவரது குடும்பத்தினர். பேரன் சுப்பிரமணியனைத் தன் இடுப்பில் தூக்கி வைத்திருந்தார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. ஏகத்துக்கும் காணப்பட்ட கூட்டம் வேறு சுப்பிரமணியனை ஹிம்சை செய்தது போலும். விடாமல் அழுதுகொண்டே இருந்தான். தாய் புவனேஸ்வரியும் பாட்டி ராஜமும், பெரியவா சந்நிதானத்தைக் காட்டி, ‘‘அங்கே பார், உம்மாச்சித் தாத்தா. அழக்கூடாது. அவரைக் கும்புட்டுக்கோ’’ என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தனர்.

அன்று மகா பெரியவா மௌனத்தில் இருந்தார். எவரிடத்திலும் எதுவும் பேசவில்லை. முக்கியமான சந்தர்ப்பங்களில் மட்டும் தன் அந்தரங்கக் காரியதரிசிகளிடம் சைகையின் மூலம் சில விஷயங்களைக் கேட்டறிந்தார். மற்றபடி தன் முன் வந்து செல்லும் பக்தர்களின் குறிப்பறிந்து பிரசாதத்தையும் திருக்கரங்களால் ஆசியையும் வழங்கிக்கொண்டிருந்தது அந்தப் பரப்பிரம்மம்.

கூட்டம் வேறு அதிகமாக இருந்ததால், பெரியவா தரிசனம் முடிந்து செல்லும் பக்தர்களை விரைவாக அங்கிருந்து அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள் சீடர்கள்.

மகனை மேல்படிப்புக்காக வெளிநாட்டுக்கு அனுப்புவதற்கு முன் ஆசி பெற வந்தவர்கள், கல்லூரி அட்மிஷன் கிடைக்க வேண்டுமே என்கிற பிரார்த்தனையுடன் வந்த பக்தர்கள், திருமணத்துக்கு அழைப்பிதழை அவரது சந்நிதானத்தில் வைத்து அனுக்ரஹம் வேண்டி வந்தவர்கள் என்று திரளான கூட்டம் கொஞ்சமும் கலையாமல் அப்படியே இருப்பதுபோல்தான் பட்டது கிருஷ்ணமூர்த்திக்கு. தரிசனம் முடிந்து பத்துப் பேர் வெளியேறினால், இருபது பேர் வந்து புதிதாகச் சேர்ந்து கொள்கிறார்கள்.

அப்போதுதான் கிருஷ்ணமூர்த்தியின் மனதுக்குப் பட்டது – கூட்டமே இல்லாமல் இருக்கும் ஒரு தினத்தில் வந்து மகா பெரியவாளிடம் இவனைப் பற்றி ஓரிரு வார்த்தைகள் சொல்லி, ஆசியை வேண்டிப் பெற்றிருக்கலாமே என்று! ஆனால், பெரியவாளின் அனுக்ரஹம் எப்படி இருக்கும் என்பது யாருக்குத் தெரியும்?

‘ஜய ஜய சங்கர ஹர ஹர சங்கர’ நாம கோஷத்தை மனதுக்குள் முணுமுணுத்தபடியே ‘கருணை தெய்வத்தின் திருப்பார்வை பேரன் மேல் விழுந்து, அவன் நல்லபடியாக நடக்கவேண்டும்’ என்று பிரார்த்தித்துக்கொண்டே வரிசையில் நடந்து கொண்டிருந்தார் ராஜம். இப்படி ஒரு பிள்ளையைப் பெற்ற புவனேஸ்வரியும் தன் தாயைப் பின்தொடர்ந்து நடந்தார்.

பெரியவாளின் அருகே வந்து நின்றபோது, பரவசப்பட்டுத்தான் போனார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. சுப்பிரமணியனைக் கீழே இறக்கித் தரையில் அமர வைத்தார். பிறகு, நமஸ்கரிப்பது போன்ற பாவனையில் அவனையும் குப்புறப் படுக்க வைத்து, தானும் கீழே விழுந்து நமஸ்கரித்தார். இவரைத் தொடர்ந்து ராஜமும் புவனேஸ்வரியும் பெரியவாளை நமஸ்கரித்தனர்.

சுப்பிரமணியன் மீது தீர்க்கமாகத் தன் பார்வையைச் செலுத்தினார் மகா பெரியவா. பிறகு, ‘அவனைத் தூக்கி வெச்சுக்கச் சொல்லு’ என்பதாக ஒரு சிஷ்யனுக்குப் பெரியவா சைகை காண்பிக்க… அவன் கிருஷ்ணமூர்த்தியிடம், ‘‘மாமா… குழந்தையைத் தூக்கி இடுப்புல வெச்சுக்குங்கோ’’ என்றான். அதன்படி பேரனைத் தூக்கித் தன் இடுப்பில் வைத்துக்கொண்டார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. இவர்கள் அனைவருக்கும் கல்கண்டு மற்றும் குங்குமப் பிரசாதம் கொடுத்தார் மகா பெரியவா. ஏதோ சொல்லவேண்டும் என்று சுப்பிரமணியனின் நிலையை விவரிப்பதற்காக கிருஷ்ணமூர்த்தி வாயைத் திறக்கவும், பெரியவாளே அவரைக் கையமர்த்தி விட்டார்.

ராஜமும் புவனேஸ்வரியும் கண்களில் நீர் பெருக அந்த மகானின் சந்நிதியில் தங்களின் பிரார்த்தனைகளை வைத்தனர். ‘குழந்தை நடக்கவேண்டும்… குழந்தை நடக்கவேண்டும்’ என்பது மட்டுமே அப்போதைய அவர்களின் கோரிக்கையாக இருந்தது.

‘‘தரிசனம் செஞ்சவா எல்லாம் நகருங்கோ… நகருங்கோ’’ என்று பெரியவாளுக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த சில சிஷ்யர்கள் குரல் கொடுக்கவும்… மெள்ள நகரலாம் என்று தீர்மானித்துக்கொண்டு ஓரடி எடுத்து வைத்தார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. ‘அவாளை சித்த இருக்கச் சொல்லு’ என்பதாகத் தன் சீடன் ஒருவனுக்குப் பெரியவா சைகையால் உத்தரவு பிறப்பிக்க… சட்டென்று நகர்ந்த அவன் கிருஷ்ணமூர்த்தியின் கையைப் பிடித்து, காத்திருக்குமாறு பெரியவா சொன்னதாகச் சொன்னான்.

பெரியவாளுக்கு முன்னால் நெகிழ்ச்சியுடன் காத்திருந்தார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. அதற்கு மேல் அவரால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை. குரல் உடைய… ‘‘திருவையாறு பூர்வீகம். எம் பேரன் இவன். பொறந்து ரெண்டரை வருஷம் ஆச்சு… இன்னும் தரையில் கால் பாவிச்சு நடக்கலை. எத்தனையோ வைத்தியர்கிட்ட போயிட்டேன். காசு செலவானதும் கவலை அதிகமானதும்தான் மிச்சம். பெரியவா கருணை பண்ணணும்…’’ என்றார். கண்களில் இருந்து வழியும் நீரை மேல்துண்டால் துடைத்தார்.

ஒரு புன்னகை பூத்த அந்தப் பரப்பிரம்மம், தன் முன்னால் சற்றுத் தள்ளி வைக்கப்பட்டிருந்த பழத் தட்டை இன்னும் தன் அருகே கொண்டு வருமாறு சீடனிடம் சைகையால் சொன்னார். அவனும் அப்படியே செய்தான். அந்தத் தட்டிலிருந்து ஒரு ரஸ்தாலி வாழைப்பழத்தைத் தன் கையால் எடுத்தார். உரித்துச் சாப்பிடும் பாவனையில் அதன் மேல்தோலை உரித்தார். பாதி வாழைப்பழம் உரிக்கப்பட்ட நிலையில் அது காட்சி அளித்தது. இதை கிருஷ்ணமூர்த்தியின் இடுப்பில் இருந்த சுப்பிரமணியனுக்கு நேராக நீட்டினார் பெரியவா. அதற்கு ஏற்றாற்போல் கிருஷ்ணமூர்த்தியும் கொஞ்சம் நெருங்கி வந்தார். இருந்தாலும், மகா பெரியவா நீட்டிய அந்தப் பழத்தைத் தான் வாங்கி, சுப்பிரமணியனுக்குக் கொடுத்துவிடலாமே என்கிற எண்ணத்துடன் ஒரு சீடன் சட்டென முன்வந்து பெரியவாளிடம் கையை நீட்டினான்.

அப்போது பெரியவாளின் முகத்தைப் பார்க்கணுமே…! ‘தள்ளிப் போ’ என்பதாக அந்தச் சீடனுக்கு உத்தரவுபோல் வலது ஆட்காட்டி விரலை மட்டும் இடமும் வலமும் வேகமாக அசைத்துக் காண்பித்தவர், சுப்பிரமணியனைத் தன் அருகே வந்து அந்த வாழைப்பழத்தை வாங்கிக்கொள்ளுமாறு முக பாவனையால் அழைத்தார். அதற்கேற்றாற்போல் கிருஷ்ணமூர்த்தியும் தன் இடுப்பில் இருந்த சுப்பிரமணியனை இன்னும் கொஞ்சம் அருகே கொண்டுபோனார். தன் கையில் உரித்த நிலையில் இருந்த வாழைப்பழத்தைப் பெரியவா நீட்ட… தன் கையை நீட்டி அதை வாங்கிக்கொண்டான் சுப்பிரமணியன்.

அங்கே கூடி இருந்த பக்தர்கள் அனைவரும் ருசிகரமான இந்தக் காட்சியைப் பார்த்து மெய்சிலிர்த்தனர். வயதான ஒரு மாமி, ‘‘எத்தனையோ குழந்தைகளுக்குப் பெரியவா கல்கண்டு கொடுத்துப் பார்த்திருக்கேன். பழங்களைத் தந்தும் பார்த்திருக்கேன். ஆனா, ஒரு வாழைப்பழத்தை – அதன் தோலை உரிச்சு – பெரியவாளே அந்தக் குழந்தையோட கையில கொடுத்தார்னா… இது அந்தக் குழந்தைக்குப் பெரிய அனுக்ரஹம்’’ என்று பக்கத்தில் யாரிடமோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

சுப்பிரமணியன் தன் கையிலிருந்து வாங்கிய வாழைப்பழத்தை முழுதுமாக அவன் சாப்பிடும் வரை வேறு எந்த பக்தரையும் பார்க்கவில்லை பெரியவா. அவன் சாப்பிட்டு முடித்து, அவர்களை அங்கிருந்து அனுப்பிய பின்னர்தான் மற்ற பக்தர்களுக்குப் பிரசாதம் வழங்க ஆரம்பித்தார் மகா பெரியவா.

ஊருக்கு வந்த கிருஷ்ணமூர்த்தியின் குடும்பத்தினர் பெரிதும் சந்தோஷப்பட்டனர். ‘‘ஏதோ நம் பிரார்த்தனை அந்த மகான் காதுலயே விழுந்துடுத்து போலிருக்கு. நம்மை எல்லாம் நன்னா ஆசிர்வாதம் பண்ணிட்டார். அதுவும், நம்ம சுப்பிரமணிக்குத் தன் கைப்பட வாழைப்பழம் கொடுத்ததை இப்ப நினைச்சுப் பார்த்தாலும் சிலிர்ப்பா இருக்கு’’ என்றார் ராஜம் தன் கணவரிடம்.

‘‘பெரியவா ஆசிர்வாதத்துல அவன் நடக்க ஆரம்பிச்சாலே போதும். வேற எதுவும் வேண்டாம்’’ என்ற கிருஷ்ணமூர்த்தி, அந்த வேளையில் காஞ்சி மகானை நினைத்து, இருந்த இடத்தில் இருந்தே வணங்கினார்.

காஞ்சிபுரத்தில் இருந்து வீட்டுக்கு வந்து சுமார் மூன்று நாட்கள் ஆகி இருக்கும். பணி புரியும் அரசு அலுவலகத்தின் உயர் அதிகாரி ஒருவரிடம் ஏதோ ஒரு பேச்சுவாக்கில் தான் காஞ்சி சென்று வந்ததைப் பற்றிச் சொன்னார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. கூடவே, பெரியவாளின் ஆசி குறித்தும் அங்கு தன் பேரனுக்கு வாழைப்பழம் தந்த அனுபவத்தையும் சொன்னார். அப்போது சென்னையில் ஓரிடத்தில் ஒரு பள்ளியைப் பற்றிச் சொல்லி, ‘‘அங்கு உன் பேரனைக் கூட்டிக்கொண்டு போய்ப் பார். எதற்கும் ஒரு வேளை வரவேண்டும். உனக்கு இப்பதான் பெரியவா உத்தரவு கொடுத்திருக்கா போலிருக்கு’’ என்றார்.

அதை அடுத்து, உயர் அதிகாரி சொன்ன அந்தப் பள்ளிக்குப் பேரனைக் கூட்டிப் போனார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. சரியாக நான்கே மாதங்களில் சுப்பிரமணியனுக்கு நடக்கக்கூடிய பயிற்சியை அன்போடு சொல்லித் தந்தார்கள். ‘‘பெரியவாளின் பார்வை பட்ட சில மாதங்களிலேயே அவனிடம் நல்ல முன்னேற்றம் தெரிந்தது. பயம் குறைந்தது. தைரியமாக நடக்க ஆரம்பித்தான். இப்ப அவனுக்கு வயசு இருபத்திநாலு. அவன் நடக்கிற நடைக்கு வேற யாருமே ஈடு கொடுக்க முடியாது. அப்படி ஒரு வேகம். அவன் வேகமா நடக்கறதைப் பார்த்தா எனக்கு பெரியவா ஞாபகம்தான் வருது. அந்த தெய்வம்தானே இவனை இப்படி நடக்க வெச்சிருக்கு!’’ என்று நெகிழ்ச்சியுடன் சொல்கிறார்கள் கிருஷ்ணமூர்த்தி தம்பதியர்

Source….www.periva.proboards.com

Natarajan

When APJ Abdul Kalam charmed his way into Boeing’s nerve centre…

August 26, 2015NatarajanLeave a comment

Nostalgia: APJ Abdul Kalam with Dinesh Keskar during his 2009 visit to Boeing’s Seattle plant – PICTURE COURTESY: BOEING

The sudden demise of former President APJ Abdul Kalam on July 27, left people mourning in India. Over 12,000km away in Seattle too, a pall of gloom descend on Boeing’s manufacturing plant, where the former President had charmed and impressed the employees during his visit in 2009. Later Dinesh Keskar, Senior Vice-President, Asia-Pacific and India, Boeing Aeroplanes called Kalam “a friend of a lot of people, including Boeing.”

During the 2009 visit, the former President had shown an interest in meeting Joe Sutter, the man who designed the double-decker aircraft, the Boeing 747, which is popularly known as the Jumbo Jet. “The former President knew of him (Sutter) and wanted to meet him,” recalls Keskar.

The 2009 visit to the Seattle plant was Kalam’s first to the Boeing’s manufacturing facility. The 88-year-old Sutter, often called the Father of the 747, was there. The two had a 20-minute meeting which Keskar too attended. “The former President wondered how Sutter had come up with the idea of the upper deck. Kalam also asked Sutter about the support he had in designing the Boeing 747,” Keskar recalled. Perhaps Kalam, who was involved with the Light Combat Aircraft project, was hoping to replicate the same in India. The Missile Man also gave a lecture to an audience that included scientists and top technologists during the Seattle visit. Kalam, however, was not just interested in the Jumbo Jet. During his visit he also got a first-hand feel of the first Boeing 787 aircraft, the long-range, wide-body, twin-engine jet airliner . The 787 aircraft that Kalam saw in Seattle was the first of the 27 aircraft that are joining the Air India fleet.

Kalam was impressed with the aircraft, particularly its wings. The crystal model of an aeroplane that Boeing presented Kalam to commemorate the visit is still displayed in Delhi.

Bengaluru days

Kalam’s relationship with Boeing did not end at Seattle. He also visited the Boeing research centre in Bengaluru. Keskar says that the former President spent over three hours talking to the 15 people present, inquiring about their work. Many of the people were picked from the National Aeronautics Lab, where Kalam was the Chairman of the organisation’s research council.

It was during this visit that Kalam said that one of the things Boeing must do is to get India into the aeroplane market. “He was obviously very interested in getting Boeing to do something in India in terms of building an aeroplane in India. We are still working on smaller pieces of that. We have not gone to the stage of the aeroplane but that was his vision,” Keskar added.

Source…ASHWINI PHADNIS ….www.thehindubusinessline.com

Natarajan

Inventing Emoticons….

August 24, 2015NatarajanLeave a comment

Inventing Emoticons

“Emoticons,” short for “emotive Icons,” (emotive meaning “appealing to or expression emotion” hence “icons that express emotions”) have been around in vertical form for some time. However, sideways emoticons seem to be a surprisingly recent invention, going back just about three decades.

“B4″ the days of LOL and apps to aid parents in understanding their teenager’s “textspeak”, a man named Scott E. Fahlman wanted his colleagues and students to understand the difference between a sarcastic joke and a nasty barb when typed.

Fahlman was part of a group of scientists and students at Carnegie Mellon University (CMU) who frequently communicated via an early online newsgroup to discuss a wide variety of topics. In these groups, if someone failed to understand that some sentiment was meant to be sarcastic or a joke, they would “post a lengthy diatribe in response,” explains Fahlman, “that would stir up more people with more responses, and soon the original thread of the discussion was buried. In at least one case, a humorous remark was interpreted by someone as a serious safety warning.”

So Fahlman came up with a sideways smiley and posted it on the newsgroup in September of 1982. The following is a copy of the original post.

“19-Sep-1982 11:44 Scott E Fahlman 🙂
From: Scott E Fahlman
I propose the following character sequence for joke markers: 🙂

Read it sideways. Actually, it is probably more economical to mark things that are NOT jokes, given current trends. For this, use :-(“

Fahlman thus became the first known person to use the 🙂 and 😦 emoticons. (Although, many have since claimed that they used it before him, without having any documented evidence to support their claims.) Of course, Fahlman himself thinks it highly probable that other people were using these particular notations before him, being a very simple idea.

Regardless if they did, it was Fahlman’s post that popularized and spurred on the creation of new emoticons. The idea caught on quickly at CMU and it soon spread to dozens of other universities, research labs, and computer networks. Some people even made a hobby out of compiling all sorts of smileys expressing various sentiments.

Fahlman didn’t archive the original thread, since he had no way of knowing it would ever prove to be of interest to anybody, let alone help change the way people communicate digitally.
So how do we know about it today? In 2001, Mike Jones of Microsoft sponsored a serious dig into the thread archives stored on old backup tapes to see if someone could find the origin post by Fahlman. Jeff Baird, Howard Wactlar, Bob Cosgrove, and David Livingston at CMU managed to not only find the tape backups, but also to find a machine capable of reading the old tapes and decoding the information on them. The original thread was found on those tapes on September 10, 2002, just nine days before the 20th anniversary of the post.

How has all this affected Fahlman? Well, Fahlman never made a dime off of emoticons, and throughout the birth and growth of the emoticon, he has remained with CMU, primarily working in Artificial Intelligence. “I am trying to create something that will have a greater impact than that stupid thing,” Fahlman says. That’s a tall order. 🙂

Bonus Emoticon Facts:

In an 1881 edition of the publication “Puck”, they suggested the vertical emoticons seen on your right.

Another early instance of a vertical emoticon was suggested in 1912 by Ambrose Bierce: \__/! This vertical emoticon was to indicate a smile with an exclamation point at the end to indicate it was an ironical smile, thus to be used as an alternate punctuation for sentences that were referring to things ironic in nature. While this may seem not very self evident, Fahlman states that a CMU research group was using \_/ to indicate a smile around the time he suggested the sideways smiley, though he wasn’t aware of it when he made his suggestion and it isn’t clear whether that usage came before his.

Yet another earlier emoticon was suggested in the New York Times in 1969 when Vladimir Nabokov was asked “How do you rank yourself among writers (living) and of the immediate past?” He responded, “I often think there should exist a special typographical sign for a smile — some sort of concave mark, a supine round bracket, which I would now like to trace in reply to your question.”

Abbreviations like “lol” and the like didn’t just come about because of the internet. According to the April, 1857 edition of The National Telegraphic Review Operators Guide, in Morse code, the number 73 was used to succinctly say “love and kisses”. This was later changed to mean “best regards” and “love and kisses” got changed to the number 88. There were numerous other shorthand codes used in Morse code “chatspeak”.

One of Abraham Lincoln’s speeches may have included an emoticon or it may have simply been a typo (read: it almost certainly was a typo). The transcript of the speech was printed in the August 7, 1862 edition of theTimes, where it stated, there is this line “… but it is also true that there is no precedent for your being here yourselves, (applause and laughter 😉 and I offer, in justification of myself and you, that I have found nothing in the Constitution against.”

Harvey Ball got forty five dollars for designing the first yellow smiley face. Ironically, the smiley face was born in unhappy days at the State Mutual Life Assurance Company. The company had purchased the Ohio firm, Guarantee Mutual, and the takeover made working conditions in the company unfriendly and almost hostile. The State Mutual Vice President suggested a “friendship campaign” and hired Ball to design something that would boost morale at the company and asked him to design something “smile” oriented. After Ball’s death in 2001, the LA Times wrote about his work. “Ball started sketching. Fearing that a grumpy employee would turn the smile upside down into a frown, he added the eyes. He settled on yellow for the background because it was a ‘sunshine’ color. The work took about 10 minutes.” The company distributed 100 pieces of this smiley in 1964 and asked employees to smile while they answered phones and dealt with customers. Before long, the yellow smiles were so popular that the company kept on reordering them in batches of 10,000 to fill requests by companies and agents. Soon the yellow smiley face was a popular culture icon.The LA Times reports that “By 1971, more than 50 million smiley face buttons had been sold, and the image was popping up on coffee mugs, stickers, T-shirts and countless other items.” Ball never trademarked or copyrighted the design and made no money on it after the initial $45. Others profited immensely from it, including some in other countries who did manage to acquire the rights to the yellow smiley and sue others who were using it without paying.

Source…www.todayifoundout.com

Natarajan

Chennai’s Colonial Era LandMarks….

August 23, 2015NatarajanLeave a comment

Chennai's colonial-era landmarks

Photo: Nathan G./Mint

The port city has drawn traders from far and wide to set up shop. Here are six pre-Independence establishments that are still thriving

On 22 August 1639, three square miles of land on the Coromandel Coast, where Fort St. George is located today, was handed over to the British East India Company by the local Nayaka rulers. It was from that shard of earth—flanked by ocean and dusted with blond sand—that Madras originated.

Now called Chennai, the city celebrated its 376th birthday on Saturday. Here are the profiles of some of the city’s most iconic institutions.

Victoria Technical Institute

Photo: SaiSen/Mint

The sepulchral atmosphere at the Victoria Technical Institute (VTI) is deepened by a marble statue of the puritanical monarch in full court dress—crown, cloak and sceptre—glaring beadily at you. The pretty young lady on the phone, however, doesn’t seem to be bothered. She has lined up a selection of baby dresses and is discussing the specifics with someone at the other end of the line, possibly a friend or relative who has recently had a baby girl. “I’m sure it will fit her,” she says, “She is still very small.”

This is perhaps one of the few places where you get frocks of this sort in the city: light-as-air smocked cotton in pastel shades with little flowers embroidered all over it. Other remnants of a time gone by can be found here: lace-edged doilies, plump tea cosies, wicker baskets, household linen with cut-work embroidery, multicoloured knitted napkin holders.

Most of the embroidery is done by women’s self-help groups in South India,” says C. Israel, CEO-IC (chief operating officer, in charge) of VTI. “We support them by giving them this platform to showcase their work.”

VTI, which was established as a public charitable trust in 1887 to commemorate the golden jubilee of Queen Victoria, was registered as a society in 1889.

“A few citizens of the Madras Presidency came together to start an organization to help the craftspeople of this country,” says Israel. “They wanted to preserve Indian handicrafts this way.”

VTI’s importance and reach grew as the society’s councillors began persuading craftspeople to route their products through the institute. Scholarships were offered to artisans and more art colleges were established in the Madras Presidency. In 1909, VTI got its first permanent exhibition centre: the Victoria Public Hall on Pantheon Road, Egmore.

When World War II erupted in Europe, British troops chose to occupy the Victoria Public Hall and the institute was moved to a rented store on Mount Road. In 1956, a new flagship showroom was opened in the same area.

The institute, which is spread across three floors and employs around 42 people, has craftspeople from all across the country supplying goods. Finely moulded statues of various Hindu gods in bronze, stone and rosewood can be found on the ground floor and in the adjoining gallery; the brightly coloured enamel work of Rajasthan and equally brilliant wares of Channapatna are balanced by the more subdued Bidriware and Dhokra art, while exquisitely carved and painted wooden furniture takes up an entire floor.

“There are over a hundred different sorts of handicrafts here,” says Israel. “And we constantly meet new craftsmen and invite them to display the best of their workmanship here.”

The Old Curiosity Shop

There is something decidedly Dickens-esque about the red-brick building on Mount Road that houses the Kashmir Art Palace. Step inside and you will understand why it is also called ‘The Old Curiosity Shop’. A line from the inimitable author’s novel, by the same name, flashes unbidden across the mind as you step inside, “the place… was one of those receptacles for old and curious things which seem to crouch in odd corners of this town and to hide their musty treasures from the public eye”.

Mohammed Lateef, whose father started the store in the mid-1940s, says, “The struggle for Independence was at its peak back then and there was a lot of turmoil in the north of India. My father (Ghulam Mohammed) came down to Madras for a visit and liked the relative peace and simplicity of the people here.”

Mohammed Lateef. Photo: SaiSen/Mint

So, Ghulam went back to Kashmir, sold his existing business and used the money to set up the shop on Mount Road. “Back then, people didn’t understand the concept of antiques,” says Lateef. “This used to simply be a gift shop for the English officers who needed to pick up things to take back to their homeland.”

It was his clientele who named the shop, laughs Lateef, turning on a cassette player. Don McLean’s Vincent wafts through the store. With a satisfied expression, Lateef leans back and says, “My style has always been vintage and I don’t sell anything I don’t like. I suppose this store reminded (clients) of the original Old Curiosity Shop.”

Currently, he says, his shop has a mix of both old and new things, “A lot of my clients are in the IT sector—they like to spend money on their house. And I like educating them,” says Lateef, who claims that Jawaharlal Nehru, former chief minister M.G. Ramachandran and actor Sivaji Ganesan visited the store during their lifetime.

“I can make you go back in history,” he promises, picking up a large lump of quartz that gleams gently in the dim light. Holding it up, he remarks, “This is at least million years old.”

There are other things in the store, perhaps not so primeval, but rare and unique nevertheless: finely embroidered, ancient pashmina garments, sepia-hued letters written by Indian statesmen, black-and-white photographs and the cameras that took them, gramophones, radios, typewriters, telescopes, compasses, sundials, five-decade old comics, century-old etchings and sketches, toys, vinyl records, coins, stamps, vintage jewellery, old movie posters, books produced by the Gutenberg press.

“After the British left India, this changed from a gift store to an antique one,” he says, “I talked to my clientele, understood their hobbies and started sourcing things for collectors all over the world. Some of the things I have here once belonged to royalty.”

Gem and Company

It is a small, unpretentious store on NSC Bose Road opposite the Madras high court. Clunky old buses trundle past, shoving pedestrians off the road and raising whorls of dust that find their way into the store, coating furniture and clients with a fine layer of dirt.

Behind the glass shutters of the wooden shelves, however, the pens are safe enough: the little-girl fountain pens with Disney princesses and fairies emblazoned on them, the slender metal cylinders that glint in the sun, the hand-crafted ebonite canisters of swirly brown and streaky black, the packets of cheap and convenient ball pens, the multicoloured gel pens.

“I have a passion for pens and love them,” says M. Pratap Kumar, owner of Gem and Co., which exclusively sells pens. “That is why I do what I do.”

M. Prabhat Kumar. Photo: SaiSen/Mint

It began a little less than a century ago, in the late 1920s, when Kumar’s grandfather N.C. Cunnan and his friend Venkatrangam began Gem and Co. Back then, all pens had to be imported from England, he says, adding that today, besides the regular brands such as Parker, Reynolds, Cello, Waterman, Sheaffer and Cross, he also sells the shop’s own brand of pens, Gama. “We sell our pens all over India and abroad,” he says.

Though he stocks a variety of pens, Kumar admits that he has a penchant for the good old fountain pen. “I always advise children who come here to use fountain pens. They are cheap, long-lasting, eco-friendly, don’t stress either the paper or your fingers and give you a much more legible and neat script,” he says, admitting that he is thrilled that schools in the city today are now insisting on their students using fountain pens.

In addition to selling pens, he also focuses on pen servicing, “The fountain pen is a very technical instrument; our exclusive service station for old pens can help you revive even your grandfather’s pen.”

From a shelf below, he takes a slender, velvet-padded box and opens it to reveal an amber-coloured pen. The cap is shattered and the nib cracked, but he picks it up almost reverentially and remarks, “This is an antique pen—once I am done with it, it will write better than any new one.”

Higginbothams

The air-conditioning isn’t working and shimmery, gossamer cobwebs hang like decidedly unlovely birthday streamers off long-stemmed grubby white fans. But the stained glass through which sunlight filters in leaving behind tiny pinpricks of bright light on the smooth black and white Italian tiles is beautiful, as is the sweeping wooden staircase that leads to the gallery above.

The pendulum of the tall grandfather clock must have oscillated for nearly 170 years, but time continues to sit lightly on Higginbothams, the oldest surviving bookstore in India. Unlike most other popular bookstores in Chennai, which have diversified their offerings over the past decade or so (in a few cases, books are no longer even stocked there), Higginbothams is unabashedly what it claims to be—a bookstore in the truest sense of the word.

Photo: Nathan G./Mint

M. Hemalatha, a senior customer relations manager who has been with the company for more than 33 years, says, “We are a conservative place and our environment may not be fancy. But when it comes to books, we have all that you require here. We have books across all subjects—technical and academic, bestsellers, classics, non-fiction, regional language publications…”

Labelled shelves of books cover the nearly 12,000 sq. ft store, while notice boards mounted on the wooden railings that bind the mezzanine floor celebrate the power of the written word. “Finishing a good book is like leaving a good friend,” declares one notice, attributing the comment to American publisher and author William Feather. Joseph Addison’s observation that “Reading is to the mind what exercise is to the body,” is printed on another. Then there is Pulitzer Prize-winning historian and writer Barbara Tuchman’s simple but lucid comment, a personal favourite—“Books are the carriers of civilization.”

Started by Abel Joshua Higginbotham, a former librarian, in 1844, the bookstore has grown into one of the key attractions of the city. It was frequented by the who’s who of the day, from publisher John Murray to Madras governor Charles Trevelyan and British prime minister Clement Atlee; it became the official book supplier of most government-owned or managed institutions of the time, including the Connemara Public Library.

In 1891, Abel’s son C.H. Higginbotham took over and began expanding the business—building the large high-ceilinged white building where the store is now located, taking it to other large cities in South India and also establishing capsule versions of the store at most railway stations.

“In addition to our larger stores in South India, we also have stores in college campuses, railway stations and the Chennai airport,” says Hemalatha.

In 1925, the store was bought by John Oakshott Robinson and merged with his existing printing unit, Associated Press, to form Associated Publishers.

Black-and-white portraits of the various stakeholders in the business smile enigmatically at you as you enter the store. Between the two portraits of founder Abel Joshua Higginbotham and his son C.H. Higginbotham is one of the late S. Anantharamakrishnan, founder of the Amalgamations Group.

“The bookshop was taken over by the Amalgamations Group in 1945,” explains Hemalatha, adding that it has been with the group ever since.

Despite it being a weekday morning, there are a few children crouched on the floor, examining the bottom shelf of the children’s section. “Reading is increasing among young people in spite of multimedia influences,” says Hemalatha. “Earlier, we were afraid that physical stores would go as the online market was able to give discounts we could not match. However, people who truly love reading still enjoy browsing in a bookstore for the touch and feel of books. And because we are a serious bookstore, they continue to come here.”

Poppat Jamal and Sons

The last year of the 19th century saw a terrible famine spread across Western and Central India. Poppat Jamal, whose family had a wool-exporting business in Gujarat, decided to escape it by leaving home. After a brief stint in Rangoon and then Bombay, he decided to explore the south of India and landed up in Madras.

“My grandfather came here and found a job working with Ibrahim Peer Mohammed and Company, a crockery company in Broadway,” says Mahmud N. Jamal, who has taken care of the business since the early 1970s.

Mahmud Jamal. Photo: SaiSen/Mint

In 1901, Poppat Jamal’s employer decided to sell the business, “He asked my grandfather what he thought the stock in the store was worth,” says Mahmud. “My grandfather said Rs50,000, which was a fortune in those days.”

Though he didn’t have that sort of money, Poppat Jamal agreed to take it over. “The former owner told my grandfather to pay him back after selling the goods. There was a lot of trust in those days,” adds Mahmud.

The large blue-and-white cup and saucer at the entrance of the store may proclaim the name of the business in its current avatar, Poppal Jamal and Sons. But it was not always named so, reveals Mahmud.

“My grandfather started the business with his brother, so it was initially called Poppat Jamal and Brothers,” he says. “When his brother passed away in the 1920s, the name changed to Poppal Jamal and Sons.”

Prior to Independence, the wares were imported from the UK and Japan, he adds. However, as better Indian brands came into the market, they started sourcing more products locally.

From bright melamine dinner sets to Cristal d’Arques glasses, neatly packaged lunch boxes, ceramic cups, airtight storage boxes, electronic gadgets and finely carved silverware, the range is extensive and attractive.

“We stock both local and international brands; we also have Taz, our in-house brand,” says Mahmud, adding that baking equipment is currently hugely popular. “We have a cross-section of buyers and our price range extends from Rs10 to Rs40,000.”

The store has changed locations (in 1958, it moved from Broadway to Mount Road) and the business has expanded (the company now has four stores in the city, as well as stores in Coimbatore and Vijayawada) but what the brand stands for remains essentially the same: PQR—Price, Quality, Range.

Mathsya

They say that when the Battle of Kurukshetra was fought, the king of Udupi refused to take sides, opting instead to cook and serve food to the soldiers gathered on the battleground. As with most stories from the epics, divine intervention came into play: the king would meet Lord Krishna every day to determine how many soldiers would survive the battle that day, thereby deciding the quantity he had to cook.

Little wonder indeed that the little town of Udupi in South Kanara, Karnataka, produces some of the finest vegetarian food in the country. Once upon a time, Madras was filled with hotels serving Udupi cuisine; unfortunately with the changing times, many of the old Udupi hotels were forced to shut down.

Mathsya, located at the corner of Halls Road in Egmore, has managed to hold its own since the turn of the last century. Ram Bhat, a partner of the popular restaurant, says, “To understand Mathsya, you have to understand Udupi philosophy. At the Udupi Sri Krishna Temple, food is served as prasadam to all.”

His grandfather Ramanna Bhat, who set up the restaurant in the early 1900s, was affiliated to that temple and set up the restaurant when he moved to Madras. “Back then, it was called Madras Café,” he says. “When my uncle Shama took over, he called it the Udupi Sri Krishna Bhavan.”

The name changed again after Independence, it was then called Udupi Home, he says, adding that “During the Indo-China War in 1962, there were constant power cuts, the trains came in late and people were stranded without food. So, the government gave Udupi Home permission to serve food post-midnight.”

And that holds good even today. The bells that decorate the hand-crafted wooden door of the restaurant jingle into the wee hours of the morning, while a wooden statue of Mathsya (the piscine avatar of god Vishnu) in the centre of the room welcomes all who enter—middle-aged homemakers, runny-nosed children, mustachioed businessmen and mini-skirted party-goers—equally graciously.

“In the late 1970s, we changed the entire set-up and gave it a more modern look and menu,” says Bhat. “While the rasam vadai, Raja Raja Cholan dosai, onion rava dosai, Manglore bondas and filter coffee continue to be all-time favourites, we also have things like cheese toast, bread-peas masala, aloo parotta and pav bhaaji,” he says, adding that “we are the first restaurant to introduce authentic Punjabi and north Indian cuisine to the south”.

Source…..Preeti Zachariah…..www.mintonsunday.livemint.com

Natarajan

In 1962, This Man Saved The World By Preventing A 3rd World War….

August 22, 2015NatarajanLeave a comment

Vasili Alexandrovich Arkhipov, a Soviet Navy Officer, single-handedly saved the entire world from an upcoming devastating fate. Arkhipov, then 36, did something that was beyond atrocious for an officer of his rank. He disobeyed orders!

Here’s a quick summary:

1. In 1962, Arkhipov was onboard of B-59, a nuclear-armed attack submarine of USSR in the Caribbean sea.2. A US battleship started throwing depth charges to make B-59 surface.3. The Captain of B-59, thinking a war has began, ordered to launch the nuclear torpedo.

4. Arkhipov strongly opposed and convinced the Captain to surface and wait.

5. And stopped what could have been the beginning of a nuclear war between US and USSR eventually turning into 3rd World War.

And that one act stopped a worldwide nuclear war from starting, which would have easily destroyed anything of the shredded humanity that we were left with after World War II.

The background:

The time was 1960’s, only about one and a half decades after WWII, and the entire world was already dreading another World War, this time armed with nuclear weapons. Politically divided into two groups led by the USA and the USSR, most of the countries of the world were engaged in the Cold War. And the international waters were full of ships and submarines from both parties, ready to pounce on a moment’s notice.

Fact Source

Cuban Missile Crisis:

In 1962, the then Soviet President Nikita Khrushchev and Cuban President Fidel Castro reached a “secret” agreement to deploy Soviet ballistic missiles in Cuba, to protect both countries against the USA’s advances. It was also a defense mechanism against the American Jupiter ballistic missiles placed in Italy and Turkey, which could have destroyed Moscow within a quarter of an hour. Needless to say, the USA didn’t quite like this arrangement, and a 13-day long confrontation in late October of 1962 began between the USSR and the USA.

About the man:

Vasili Arkhipov was the second commanding officer onboard of the nuclear-armed Soviet submarine B-59 in the Caribbean sea. Before that, he was an executive officer of the ballistic missile submarine K-19, infamously known as “Hiroshima” for the number of accidents it suffered. He, alongwith the crew of the submarine, saved K-19 from a nuclear meltdown after its only coolant reactor failed. Arkhipov suffered severe radiation injuries in the same incident, which killed most of the crew.

Here’s what happened:

– B-59, a nuclear-armed Soviet sub headed towards Cuba
B-59, as a part of a group of 4 attack submarines of the USSR, each armed with 22 torpedoes, one of which was a nuclear torpedo, made way towards Cuba in October 1962.

– The Captain had the authority to launch the nuclear torpedo
The Captains of submarines had the permission to fire the nuclear weapon if a situation arises, with only the consent of the political officer. They would not have to wait for orders from headquarters in Moscow.

– A US battleship began throwing depth charges
On 27th October, USS Beale, an American destroyer, begun throwing depth charges in the sea to make the Soviet submarines surface. Meanwhile in an attempt to hide from the Americans, B-59 was too deep under the sea to receive any radio signal, either from Moscow or from the American ships.

– B-59’s Captain ordered to launch the nuclear torpedo
B-59’s Captain Savitsky thought the depth charges were a result of a war already broken out, and ordered the nuclear torpedo to be launched.

– Arkhipov opposed the decision
Now, though, rules said he only needed his political officer’s consent, who was more than willing, the presence of Arkhipov onboard changed the game. Due to his earlier contribution onboard of K-19, Arkhipov had a say in the matter.

– He made the Captain wait
As you can guess, he said no. He also convinced the Captain eventually to surface and await orders from Moscow, and made the biggest save of the world!

The later life of Arkhipov:

Arkhipov served in the Soviet Navy till mid-1980’s. He was promoted to the position of rear admiral in 1975, and died in 1998, at the age of 73, largely due to the nuclear radiation he was subjected to while onboard of K-19. In 2002, Robert McNamara, the then US Secretary of Defense, said in an interview with the Guardian,”We came very, very close,” while talking about the Cuban missile crisis,”closer than we knew at the time.”

Had it not been for Arkhipov, I would probably not even be here to write about this, or you, reading this article!

Source….Anwesha Maiti

http://www.storypick.com

Natarajan

Madras …then and now….

August 22, 2015NatarajanLeave a comment

Change has always been beautiful and always will be. You go down the memory lane while seeing the old photos and reminiscing the time that passed by. And it may be anything – school friends, best friend or your hometown. Can you imagine how much of an impact it would create if the photos were merged into one and you couldn’t help but notice the stark difference and revel in that moment?

This Indian photographer, Raunaq Mangottil, has clicked photographs of Chennai. And these are not just photographs that hold aesthetic value, but it makes you realise the change that city has undergone over the years. When you look at it, you would realise that so many things have changed but even then, some things haven’t.

1. Statue of Thomas Munro, Park Town

Then: Thomas Munro, an official of East India Company who came to Chennai in 1789 and was responsible for Ryotwari system. After he died, his statue was made here.

Now: One of the blissful places of Chennai now. Free from traffic, this area is now taken care of by the military.

2. The Hindu Office

Then: The balcony of this office was used to keep a check on the test match scores, as can be seen in the picture.

Now: The never ending traffic has put an end to that.

3. Spencer Plaza Signal, Mount Road

Then: Bullock carts were a common sight then and the Kashmir Art Palace, the Old Curiosity Shop, and Agurchand Mansion leading to the LIC Building is quite evident.

Now: Only frustrating one-ways.

4. Corporation Of Madras

Then: This was constructed in a Neoclassical style and stands to be one of the finest structures of Chennai.

Now: Passers-by are not allowed and is now shielded by Metro Construction blue sheets.

5. Higginbotham’s & Poompuhar

Then: This one was for all book lovers. This was India’s then largest bookstore. The building next to Higginbotham’s is Poompuhar, the popular textile shop.

Now: Though the bookstore is there even now, you’re most likely to be pulled over by the cops because of parking problems. It has a brilliant English-language selection, including Lonely Planet books, and a good range of maps now.

6. Casino Theater

Then: Mount Road was a cart track leading from Fort St.George to St.Thomas Town, as well as functioning as a heavenly treat for film buffs.

Now: Unfortunately, a terribly managed and a lost landmark now.

7. Chennai Central

Then: This station was relatively a calm place. People used cycles for commuting other than the much acclaimed Ambassador cars then.

Now: It is filled with the ever increasing population, but it stands majestic even now.

8. Egmore Station

Then: Madras Egmore was previously called the Egmore Redoubt, a place to store ammunition for the Britishers.

Now: Still retains its old charm, but with an added advantage of CCTV Cameras and round-the-clock security.

9. Rajaji Salai

Then: This was one of the main commercial centers of Chennai. Walking on this road used to be a pure bliss.

Now: Traffic runs incessantly between SBI Buildings and Burma Bazaar now.

See, he hasn’t just rummaged through the internet for old pictures. It is a brilliant collection which is guaranteed to make you go nostalgic.

News Source: I am Madras

Source….Aparajta Mishra….www.storypick.com

Natarajan

An Indian diplomat’s gift to the people of the UAE….

August 18, 2015NatarajanLeave a comment

Dr Tiju Joseph, an IFS officer who studied medicine, has set up the first public online blood donors registry in the UAE where he is currently posted. He speaks to Shobha Warrier/Rediff.com

Dr Tiju Thomas is a diplomat and a doctor by training. He studied medicine in Kottayam, Kerala, before becoming an Indian Foreign Service officer in 1999. Currently, he is posted as the Consul (Economic and Education, Press and Communication) in the United Arab Emirates.

After joining the consulate general in 2012, the doctor in him took him to some of the best hospitals in Dubai as the UAE has been honoured by the World Health Organisation for being among the top five countries in the world with the best blood transfusion services.

One of the hospitals he visited had a very large blood bank.

Doctors at the hospital told the consul about the blood shortage experienced by the hospitals in summer and during Ramadan.

Also, the shortage was more for rare blood groups.

“Blood donation goes down drastically when people fast and also when summer is at its peak. The UAE needs a lot of blood due to various health issues. I am told that more than 40% of the blood goes to thalassemia patients and they need blood regularly; on a fortnightly or monthly basis, Dr Thomas explained.

Thalassemia is a genetic blood disorder.

“The shortage of rare blood groups is because even in blood donation camps, donors with normal blood group are more, compared to rare groups. There is a shortage of such groups all the time which becomes acute during summer and Ramadan,” he added.

When Dr Thomas became aware of this problem and belonging to the rare O negative group himself, he donated blood right at that moment itself. He also promised a solution to the problem.

Back home, he wondered how he as an Indian could help the UAE where Indians are the biggest expat community. He thought of a blood donor registry, which is very common and successful in many cities in India, but a similar online registry was not available in the UAE.

“There are organisations with small groups who regularly donate blood, but the list is available only to them and not to the outside world. There was no way a hospital or a person in need could contact the regular donors. That is why I felt an exhaustive online public blood donor registry was needed which could be accessed by anyone,” Dr Thomas said.

The Consul started the process by first designing a Web site www.blooddonors.ae and then contacting various Indian organisations for their list of donors.

To his surprise, he found that they did not have a proper database of donors. The organisations were given the option to operate pages on the Web site where they could add, delete or correct the information.

They were also given the facility to add photographs of the blood donation drives organised by them.

“It took some time for us to develop all this. Though it was free for all and for a free Web site, being a diplomat, I had to get the necessary permission to go about it.”

On June 14 which is World Donation Day, the first and the biggest blood donor directory in the UAE had a soft launch, and on June 21 — International Yoga Day, Dr Thomas decided to officially launch the Web site.

“16,000 people had assembled to celebrate International Yoga day and we thought that would be the ideal day to launch the Web site too. Yoga is a gift of India to mankind, to the entire world. Similarly, this is a gift of the Indian community to the UAE community.”

Dr Thomas was overwhelmed by public enthusiasm. 110,000 visitors accessed the Web site.

“It is remarkable and I should thank the Indian community here for the response.”

The site has separate options for individuals and groups. Individual donors can go to the Web site and register themselves and there is a page for organisations, associations and large groups that can be contacted to organise instant blood donation drives in case of shortages.

Dr Thomas says 1,650 people have already registered. With the Sikh community group of 2,500 members already joining; the Dubai Kerala Muslim community organising a one week campaign to enrol 1,000 to 1,500 people; the Christian church giving a list of another 1,500 names; Bharatiyam, the friends of India offering to enrol their 1,000 members and also the Indian Schools Association promising to enrol parents and teachers once schools reopen — the response has been heartening.

Dr Thomas hopes to have at least 10,000 names in the registry very soon.

“This is only the beginning. The UAE has an Indian population of around 2.5 million. Though not all can and will donate, we are trying to get the maximum number of people from the age group of 18 to 55 to enrol in the registry. Anybody in need of blood can enter the Website and see the name of the donor, mobile number, gender, blood group and the last date of blood donation. Later on, we plan to add the donor id given by the Dubai blood bank so that anyone can reliably contact the person.”

Other than functioning as a registry, the Web site has many articles on blood and blood donation, both in English and Arabic, and also an audio visual game on how to match various blood groups.

As it was an Indian diplomat who launched such an initiative, it received a lot of media attention. Dr Tiju Thomas says African countries like Ethiopia and Kenya, and other Middle Eastern countries have evinced interest and requested him to replicate such a Web site in those countries.

“I believe this is how we build bridges between various nations and communities,” he says.

While it will be the blood banks at hospitals that would mostly use the registry, Dr Thomas says: “Even if a single person gets a life out of this registry, we will feel the work rewarding. India is very advanced as far as such registries are concerned, but many countries in the world are in need of such an initiative.”

“My dream is to see this is put to use in many countries to save lives. This is a stepping stone to a bone marrow registry and I see many other possibilities in the future.”

Source….Shobha Warrier in www. rediff.com

Natarajan

” இட்லிக்கு ஏன் அந்த பெயர் வந்தது …” ?

August 17, 2015NatarajanLeave a comment

மஹான் சாப்பிடுவது என்னவோ அவல்பொரிதான். எப்போதாவது கீரையை தமது மதிய உணவில் சேர்த்துக் கொள்வார் என்று மடத்து ஊழியர்கள் சொன்னது உண்டு. இருந்தாலும் சமையல் பக்குவத்தைப் பற்றி அவர் சொல்வதைக் கேட்டு பிரபல சமையல்காரர்களே மூக்கில் விரல் வைத்திருக்கிறார்கள்.

அவ்வப்போது மடத்திற்கு அரிசி, பருப்பு, உளுந்து என்று பக்தர்கள் மூட்டை மூட்டையாகக் கொண்டுவந்து கொடுப்பார்கள். ஒரு தடவை பக்தர் ஒருவர் தன் தோட்டத்தில் பயிரான கருணைக்கிழங்கை மூட்டையாகக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார். மடத்தில் சிப்பந்திகள் மிகவும் திருப்தியாக அதை மசியல் செய்து எல்லோருக்கும் பரிமாறினார்கள். சாப்பிட்டவர்கள், முதலில் அதை எடுத்து வாயில் போட்ட பிறகு அதைத் தொடவே இல்லை. இலையில் மூலையில் அதை ஒதுக்கி வைத்து விட்டனர். ஏனெனில் கிழங்கு மசியல் நாக்கில் பட்டவுடன் அரிப்பு ஏற்பட்டு விட்டது. அதனால்தான் ஒதுக்கிவிட்டார்கள்.

இந்த ’மசியல் பகிஷ்காரம்’ மஹானின் காதுக்குப் போகாமல் இருக்குமா?

சமையல் செய்தவர்கள் மஹானின் முன்னால் கையைக் கட்டிக் கொண்டு விசாரணையை எதிர்பார்க்கும் குற்றவாளிகளைப் போல் நின்றுகொண்டு இருந்தார்கள்.

அவர்கள் எல்லோரும் பயந்தபடி ஏதும் நடக்கவில்லை. அமைதியான குரலில் மஹான் கேட்டார்:

“எப்படிச் சமையல் செய்தாய்?”

“கழுநீரில் நன்றாக அலசியபிறகு புளி விட்டுக் கொதிக்க வைத்தேன்… இந்தக் கிழங்கு அதற்கெல்லாம் மசியவில்லை… அதனுடைய குணம் மாறவில்லை..” என்று பிரதம சமையல்காரர் குறைப்பட்டுக் கொண்டார்.

பெரியவா சிரித்தபடியே சொன்னார்:

“கருணைக்கிழங்கை வெந்நீரில் வேகவைக்கும்போது அதோடு வாழைத்தண்டை சிறிதாக நறுக்கிப் போட வேண்டும். இரண்டும் நன்றாக வேகும்போது, கருணையின் குணம் மாறிவிடும்” என்றார்.

மறுநாள் இந்த முறைப்படி சமைத்தபோது எல்லோரும் விரும்பி, கேட்டுச் சாப்பிட்டார்கள்.

சமையல் விஷயத்தில் மஹானின் இன்னொரு அனுபவம்.

பண்டிதர் ஒருவர் மஹானிடம் பேச வந்தார். அவரிடம் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டு இருந்து விட்டு, மஹான் ’‘இட்லி’ என்று ஏன் பெயர் வந்தது?’ என்று கேட்டார்.

ஏதோ புதிய விளக்கம் தருவதாக நினைத்த அந்தப் பண்டிதர் சொன்னார்:

“இலையில் இட்லியைப் போட்டவுடன் அது காலியாகி விடுகிறது. இட்டு+இல்லை=இட்டிலை-இட்லி” என்றார்.

மஹான் சிரித்துக்கொண்டே அவரிடம் கேட்டார்:

“இலையில் இட்லி விழுந்ததும் எல்லோரும் அதை இல்லையின்னு ஆக்கிடும் சாத்தியம் நம்பும்படியாக இல்லையே. என்னை மாதிரி எத்தனையோ பேர் அதை இலையிலேயே வச்சிண்டு உட்கார்ந்து இருக்காளே, அதனால் நீங்கள் சொல்ற விளக்கம் சரியில்லை.”

”பெரியவா சொன்னா கேட்டுக்கிறேன்….”

“ஏதாவது நாம் சமைக்கிறோமுன்னா, அதுக்குக் கொஞ்சம் சிரமம் எடுத்துக்கணும் இல்லையா?”

“அடுப்புப் பக்கத்துலேயே நிக்கணும். கருகிப் போகாமப் பாத்துக்கணும். இல்லேன்னா பக்குவம் கெட்டுப் போகும் இல்லையா? இட்லியை எடுத்துக்கோங்கோ. அதை ஊத்தி வச்சுட்டு பத்து நிமிஷம் அதை மறந்து அந்தண்டை போய் வேறு வேலையைக் கவனிக்கலாம். தானாக வெந்து, பக்குவமாக இருக்கும். ஒன்றை வைத்துவிட்டுத் திரும்பிப் பாராமல் வருவதை இடுதல் என்கிறார்கள். ‘இடுகாடு, இடுமருந்து’ என்பது போல் இட்லி என்று பெயர் வந்திருக்கலாம்” என்று முடித்தார் எல்லாம் தெரிந்த ஞானியான மஹான்.

மிகப்பெரிய விஷயங்கள் மட்டுமல்லாமல் சிறு சிறு விஷயங்களுக்கும் அவர் அளிக்கும் விளக்கங்கள் எல்லோராலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டன. சமையல் விஷயமாக அவர் சொன்ன கருத்துக்கள் காஞ்சிமடத்தில் இன்றும் உலா வருகின்றன.

ஒருநாள் மடத்து சமையல்காரர் ஒருவர், மடத்திற்கு சமையல் செய்ய பெருங்காயம் அதிகமாகத் தேவை என்று விண்ணப்பம் கொடுக்க, “சாம்பார், ரசம் வைக்கும்போது தனித்தனியாக பெருங்காயத்தை போடக்கூடாது. நீ பருப்பை சாம்பாருக்காக வேக வைக்கும்போது அதில் பெருங்காயத்தைப் போட்டுடு. அதே பருப்பு தானே சாம்பார், ரசம் வைக்க உதவுகிறது. அதில் பெருங்காய வாசனை இல்லாமலா போகும்? இப்படி செய்து பார். அதிகப் பெருங்காயம் தேவைப்படாது…” என்று மஹான் விளக்கமாகச் சொன்னார். இத்தனை நாள் சமையல் செய்யும் தனக்கு இந்த உத்தி தெரியவில்லையே என்று புலம்பினார் சமையல்காரர்.

இன்னொரு சம்பவம் – ‘ரசமான விவாதம்’ :

அதாவது குழம்புக்கும் ரசத்துக்கும் என்ன வித்தியாசம்?

“இரண்டிலுமே பருப்பு, புளி, உப்பு, சாம்பார்பொடி பெருங்காயம் தானே இருக்கு?”

அங்கிருந்த பக்தர்கள் “சாம்பாரை முதலிலும் ரசத்தை பின்னாலும் சாப்பிடுகிறோம், அதுதான் வித்தியாசம்” என்றார்கள்.

மஹான் பெரிதாகச் சிரித்தார்.

“குழம்பில் காய்கறி உண்டு. ரசத்தில் இல்லை. இதுதான் வித்தியாசம்” என்றார்.

இந்தக் குழம்பையும் ரசத்தையும் வைத்து அன்று ஒரு சிறிய பிரசங்கத்தையே எல்லோருக்கும் விளக்கமாகச் சொன்னாராம்.

அவர் சொன்னதன் கருத்து என்ன?

“தான் என்னும் அகங்காரம் மனதில் இடம் பெற்று விட்டதால், நாம் குழம்பிப் போகிறோம். அதாவது சாம்பார் போல்… ஆனால் இது இல்லையென்றால் மனம் தெளிவாக இருக்கும் ரசம் போல. இவைகளை மறக்கக் கூடாதுங்கிறதுக்காகத்தான் தினமும் குழம்பு ரசம் வைக்கிறோம். நீங்கள் விருந்துக்குச் சென்றால் குழம்பு, ரசம், பாயசம், மோர் என்று வரிசைப்படி சாப்பிடுகிறோம் இல்லையா?

இந்த உணவுக்கலாசாரம் வேறு எங்கேயும் இல்லை. மனிதன் பிறக்கும் போதே அவன் மனதில் ‘தான்’ என்னும் அகங்காரம் இடம் பிடித்து வருகிறது. அவன் பலவிதமான குழப்பத்தில் ஆள்வதால் அவன் மனம் குழம்புகிறது.

இதைத்தான் முதலில் நாம் சாப்பிடும் ‘குழம்பு’ எடுத்துக் காட்டுகிறது. அது தெளிந்துவிட்டால் ரசம் போல் ஆகிவிடுகிறது. இவற்றை தொடர்வது இனிமை, ஆனந்தம் அவைதான் பாயசம் – மோர் – பட்சணம் – இதைப் போல் மனிதனின் வாழ்க்கைக்கும் சாப்பிடும் சாப்பாட்டுக்கும் பலவிதமான ஒற்றுமைகள் உண்டு.

மோர் தனித்தன்மை வாய்ந்தது. பிரம்மானந்தத்துடன் நம் மனம் லயிக்க இது உதவுகிறது. பாலிலிருந்து தயிர், வெண்ணை, நெய் மோர் என்று தொடராகப் பொருட்கள் நமக்குக் கிடைக்கின்றன. மோர்தான் கடைசி நிலை. அதிலிருந்து நீங்கள் எதையுமே எடுக்க முடியாது.

அதனால் தான் பரமாத்மாவைக் கலந்தபின், மேலே தொட ஏதும் இல்லை என்பதை மோர் தெளிவாக்குகிறது. அதாவது மோர் சாதம் முடிந்தால் இலையை விட்டு எழுந்திருக்க வேண்டாமா?” என்று அன்றைய தினம் நீண்ட பிரசங்கமே செய்து விட்டார் மஹான்.

நாம் தினமும் சாப்பிடும் சாப்பாட்டைப் பற்றிய விளக்கத்தை இதுவரை, இதைப்போல் யாரும் சொன்னதே இல்லை. இவர் சகலமும் தெரிந்தவர் என்பதற்கு இதைப் போல் எவ்வளவோ எடுத்துக்காட்டுகள், தெய்வீகத்தைத் தவிர அவருக்கு வேறு ஏதும் தெரியாது என்று நினைப்பவர்கள், மஹானை சரிவர அறியாதவராகத்தான் இருப்பார்கள்

Source….www.periva.proboards.com

Natarajan

” சென்னை சாலைகள் ….பெயர் காரணம் ….ஒரு அலசல் …”

August 16, 2015NatarajanLeave a comment

சென்னையில் இருக்கும், முக்கிய சாலைகள் பலவற்றின், பெயர் காரணம் குறித்து, திண்ணைப் பெரிசு ஒருவர், சொன்ன விவரம்:

சார்லஸ் பின்னி என்பவர், 1769ல், இந்தியாவில், வாணிபம் செய்ய வந்தார். இவர் பெயரில், பின்னி தெரு உள்ளது. இது, அண்ணா சாலையையும், கமாண்டர்- இன் -சீப் பாலத்தையும், இணைக்கும் சிறிய தெரு. இங்கு, பின்னி வாழ்ந்த மாளிகைதான், இப்போது கன்னிமாரா ஓட்டலாக உள்ளது.
கிழக்கிந்திய கம்பெனி காலத்தில், ஐரோப்பிய குடியேறிகளின், பொழுதுபோக்கு மன்றமாக இருந்த இடம் பாந்தியன் எனப்பட்டது. (அதுவே இன்றைய மியூசியம் தியேட்டர்) இதை நினைவுபடுத்தும் வகையில், இங்குள்ள சாலைக்கு, ‘பாந்தியன் சாலை’ எனப் பெயரிடப்பட்டது.
ரிச்சர்ட் எல்டாம்ஸ் என்பவர், பிரபல ஆங்கிலேய வர்த்தகர். இவர், சென்னை மேயராக இருந்து, 1820ல், இறந்தார். இவர் பெயரில் தான், எல்டாம்ஸ் சாலை உள்ளது.
ஜேம்ஸ் டெய்லர் என்பவர், 1795ல், சென்னையில், நிர்வாக அதிகாரியாக இருந்ததால், கீழ்பாக்கத்தில், இவர் பெயரில், டெய்லர்ஸ் சாலை உள்ளது.
சிங்கண்ணை செட்டி என்பவர், செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டைக்குள், அடகுக்கடை வைத்திருந்தார். இவர் பெயரில், சென்னையில் மூன்று தெருக்களும், சிந்தாதிரிப் பேட்டையில் இரண்டு சந்துகளும் உள்ளன.
ஆளுநரின் பாதுகாவலர் இருந்த வீதிக்கு, பாடிகார்ட்ஸ் சாலை என்று பெயர். அக்காலத்தில், கப்பல்படை வீரர்களுக்குப் பயன்பட்ட இடத்திற்கு, ஓல்டுநேவல் மருத்துவமனை சாலை என்று பெயரிட்டு, பெரியமேட்டில், ஒரு வீதி உள்ளது.
‘தி மெட்ராஸ் ஆர்மி’ என்ற பெயரில், சென்னைக்கு பிரத்யேகமாக, ஒரு தனிப்படை ராணுவம் இருந்தது. இதன் தளபதி இருந்த இடம்தான், ‘கமாண்டர் – இன்- சீப் சாலை’ என, அழைக்கப்படுகிறது.
வெள்ளையர் அரசால், நடத்தப்பட்ட கல்லூரி இருந்த இடம், கல்லூரி சாலை என்ற பெயரில் உள்ளது.
வேப்பேரியில், டவுட்டன் பிராட்டஸ்டண்டு கல்லூரி இருந்த இடம், சுருக்கமாக, டவுட்டன் என்று அழைக்கப்பட்டது. இன்றும், அதுவே பெயர்.
இந்தியர்கள் வாழும் பகுதி கறுப்பர் தெரு, (பிளாக்கர்ஸ் ஸ்ட்ரீட் ) என அழைக்கப்பட்டு, இன்றும் அதே பெயரில் உள்ளது. கெயிட்டி தியேட்டர் இருக்கும் சாலை இது.
பஞ்சாமிர்தம் (1925) இதழ் ஆசிரியர், அ.மாதையா எழுதிய கட்டுரையிலிருந்து…
சென்னையில், குஜிலியின் முக்கில், ஒரு வீதிக்கு, ‘ஈவினிங் பஜார்’ என்றும், அடுத்த வீதிக்கு, ‘தீவிங் பஜார்’ என்றும் பெயர் இருந்தது. இதை, நான் முதலில் கவனித்த போது, உண்மை எவ்வாறிருப்பினும், ராஜதானி நகரத்தில், ஒரு வீதிக்கு, ‘தீவிங் பஜார் சாலை’ அதாவது, ‘திருட்டுக் கடை தெரு’ என்றிருப்பது நகரவாசிகளுக்கும் போலீசாருக்கும் கவுரவம் தருவதன்று என்று நினைத்து, அப்போது முனிசிபல் கமிஷனராயிருந்த என் நண்பர், மலோனி துரைக்கு அதைப்பற்றி எழுத, அவர், ‘தீவிங் பஜார்’ என்ற பெயரை, ‘குஜிலி பஜார்’ என்று மாற்றினார்.

‘அமரர் கல்கியின் ஹாஸ்யம்’ நூலிலிருந்து: வைணவ மதம், ரொம்ப ருசியான மதம் என்பது பிரசித்தம். கண்ணனை வெண்ணெய் திருடும் கடவுளாகச் செய்தவர்கள், ரொம்பவும் சுவை அறிந்த மனிதர்களாகத் தானே இருக்க வேண்டும். இன்னும், வைணவ மதத்தின் ருசியை, ஸ்ரீரங்கம் மற்றும் காஞ்சிபுரம் கோவில் பிரசாதங்கள் எவ்வளவு தெளிவாக நிரூபிக்கின்றன!
தன்னை விட, 153 மடங்கு உயரமான ஈபிள் டவரை கட்டி, சாதனை படைத்திருக்கிறான் மனிதன். ஆனால், கரையான் புற்றை, கரையான், தன்னை விட, 1,000 மடங்கு உயரமாக கட்டுகிறது. ஆனால், அதை சாதனையாக அவை வெளியே சொல்வதில்லை.
— குப்பண்ணா சொன்னது.

Source….www.dinamalar.com

Natarajan

The Secrecy of the Film ” Psycho”….

August 16, 2015NatarajanLeave a comment

When it was released in 1960, Psycho was one of the most controversial films of the day, thanks in part to the surprising (for the time) depictions of violence and sexuality it contained. In an effort to keep spoilers to a minimum and thus ensure audiences were as surprised as possible by the film’s more shocking twists and scenes, Hitchcock went to some rather extreme lengths to keep the film’s basic plot a secret.

For starters, one of the first things Hitchcock did after reading the original 1959 novel the film was based on-Psycho, by Robert Bloch- and deciding that he just had to adapt it to film, was charge his assistant with purchasing as many copies of the book as possible to keep it out of public hands. Exactly how many copies Hitchcock managed to get his hands on isn’t known, but it is generally thought that he came reasonably close to purchasing every copy on the shelves at the time. This must have been nice for Bloch, at least financially, who not only got a little over $9,000 (about $71,000 today) for the movie rights to the novel, but a nice payout for all the extra copies Hitchcock purchased.

Although Hitchcock was positively enamoured by the novel’s twists and shocking content (which was partly inspired by the killings of Ed Gein, who also inspired the Texas Chainsaw Massacre movies) Paramount Pictures weren’t. They particularly didn’t like the fact that Hitchcock’s contract with them only guaranteed he’d do one other film for them. They did not want it to be Pyscho.

To try and dissuade Hitchcock from pursuing the film any further, executives more or less attempted to halt production at every turn, which only strengthened the director’s resolve. For example, the studio refused to give Hitchcock his usual budget, offering him just shy of a million dollars instead of the $3 million and change they’d given him for his previous film, North by Northwest.

Rather than scrap the project, as they hoped, a defiant Hitchcock decided instead to simply film the movie using a television crew mostly borrowed from his show, Alfred Hitchcock Presents and shoot the entire thing in black and white. Hitchcock also managed to secure the film’s main two actors, Janet Leigh and Anthony Perkins, for a fraction of their usual fees saving tens of thousands of dollars. He also, as a demonstration of his faith in the project, turned down his normal pay and instead very wisely opted for a percentage of the film’s ultimate returns, reportedly at a whopping 60%.

In a further attempt to get him to scrap the project in favour of something they deemed better to complete his contract with them, Paramount Pictures told Hitchcock their sound stages and other such needed equipment were completely booked, even though they weren’t. Again, Hitchcock was undeterred and moved production over to Universal Studios. Ultimately Paramount gave in and green-lighted the project, though at this stage not nearly as involved in it as they’d normally have been.

This proved to be a boon to Hitchcock as he was free from executive meddling. It also allowed him to film on what was essentially a closed set, helping to insure that no details of the plot leaked.

To further make sure of this, Hitchcock made every member of the cast and crew promise that they wouldn’t talk about the film, its plot, or twists- rumor has it by making each and every one of them say in front of him “I promise I shall not divulge the plot of Psycho”.

Even after the film was finished, Hitchcock barred both Leigh and Perkins from giving any interviews concerning it, instead choosing to promote the film almost entirely by himself.

To avoid giving away any potential details about the plot, Hitchcock promotional efforts focused wholly on alluding to the film’s shocking twists and content, without giving away any details. For instance, he sent a guide to theatres instructing them what to do in the event someone had a heart attack while watching the film. This is something Hitchcock would later double down on at initial screenings by hiring “nurses” to stand around theatre lobbies.

Hitchcock also took out a number ads in the lead up to the film’s release that merely featured an image of himself pointing sternly at his watch with a statement that said nobody who turned up to the film late would be permitted to see that showing of it.

Other ads, and even a clip at the end of the film, featured an image of Hitchcock encouraging those who watched it not to spoil the film for others saying things like,”After you see Psycho, don’t give away the ending, it’s the only one we have.” and “If you can’t keep a secret, please stay away from people after you see Psycho.”

The final means with which the plot could potentially be spoiled early was with movie critics. As such, Hitchcock didn’t allow critics to see an advanced copy, suggesting instead that they watch it on release day like everybody else. Annoyed critics generally responded by savaging the film and, as Hitchcock had suspected they would, giving away plot points he’d tried so hard to protect in their rushed, release day reviews. For example, in their 1960 review of the film, Variety mentioned that the film contained several “graphically-depicted knife murders”. After the film was a smashing success with the public, many of the critics who’d initially called the film a schlock, bravely changed their opinion and began referring to it as a masterpiece of cinema.

Paramount similarly forgot all about how they’d initially tried to can the film before production began and heroically tried to ride Hitchcock’s coattails after the film proved to be one of the most profitable they’d ever produced up to that point, grossing about $32 million (about $252 million today) in its initial run off the ultra-tight budget they’d given Hitchcock.

Source…..www.todayifoundout.com

Natarajan