Heroes like this:
Owners like this:
Paramedics like this:
Tips like this:
Professors like this:
Families like this:
Animal lovers like this:
Source….www.stumbleupon.com
Natarajan
Photography
Great Life Advice From Mark Twain….
| Mark Twain is considered by many to be one of the greatest American authors in history. He wasn’t only a writer though, he was also a source of constant inspiration, a fountain of memorable quotes and a man with an incredible intellect. So when we say we have some words of advice for you from the mouth of Mark Twain, there is a very good reason to listen!
1. Age is in your mind more than anywhere else.
“Age is an issue of mind over matter. If you don’t mind, it doesn’t matter.”
With this clever play on words, Twain is telling us age doesn’t matter as long as you don’t give it significance. It means that a young soul can dwell in an old body and all the limitations we put on age, other than those physical ones, are actually in our head.
This advice isn’t just about age, it’s also about self-confidence. When we believe we have a problem, we transmit that to the people around us and so bring it to pass. People can feel the lack of self-confidence in others and they will treat you as you treat yourself. So, once you make that mental ‘switch’, the enviornment will too.
2. Humor is one of the most important things.
“Humor is mankind’s greatest blessing.”
“Against the assault of laughter nothing can stand.”
The simple act of laughing and responding to humor is one of the greatest experiences of the human condition. Life is nothing without laughter, just a sad shell, and although there are pleasures in life that have nothing to do with humor, they are always improved upon and made more palatable with a good side dish of laughter. Humor helps almost all situations and using it will draw people to you faster than anything else you may do.
3.Anger will hurt you more than help you.
“Anger is an acid that can do more harm to the vessel in which it is stored than to anything on which it is poured.”
Anger is an inescapable human emotion; we all get mad once in a while. But there are ways to control out anger, and not let it control us. Just like laughter is transient in nature, so should anger be. A joke will make you laugh again and again if you think about it over and over, and anger is no exception, the more you think about it, the angrier you’ll become. So, when you are angry at something or someone, it’s important you let it die out naturally; don’t continue to feed it. Think of other things and apply your cognitive resources at things that make you happy.
4. The world doesn’t owe you, you owe yourselves.
“Don’t go around saying the world owes you a living. The world owes you nothing. It was here first.”
The feeling of being owed something by the world is common in this generation. We all feel entitled to something, whether it’s a steady job, money, happiness etc. But these feelings usually lead only to frustration, bitterness, anger and resentment. Let go of these expectations from yourselves and from the world, and you’ll see that everything becomes a bit easier. You do deserve the best, but you’ll need to go and get it for yourselves.
5. Having a new idea is not a crime.
“A person with a new idea is a crank until the idea succeeds.”
When you see things differently than other people, expect mixed reactions. Some will support you, others ignore you, while still others will try to bring you down. Most people tend to hold on to their preconceived notions for dear life, and will even act aggressively or negatively when these are threatened by an opposing opinion. But remember, all great discoveries were once such novel ideas, and many of them carried negative reactions. You should say what you believe and act upon it, don’t let anyone tell you your ideas are ‘too weird’. After all, human flight used to be such a novel and strange idea.
6. Don’t let your thoughts dwell on the negative.
“Drag your thoughts away from your troubles… by the ears, by the heels, or any other way you can manage it.”
You must watch your thoughts, because it is so easy to get into a habit of thinking negatively, turning our worries and troubles over and over in our head, until they seem as big as mountains and as dark as the night. Thinking positively is one of the best gifts you can give yourselves, and will ultimately lead to you doing everything a little better, with people reacting much better to your attitude. In the end, life is made up of ‘tasks’ we must accomplish, some small, some big and difficult. Try to look at any ‘difficult’ task as a challenge and as an opportunity to learn something about yourselves.
7. Instead of worrying about yourself, worry about others and help yourself.
“The best way to cheer yourself up is to try to cheer somebody else up.”
There is something magical about making someone else smile or getting them out of a tough situation. Helping others not only makes us better people and buys us goodwill from those around us, it also makes our own problems seem smaller because we’re not preoccupied with them 24/7. If you help others without thinking, just jumping in and helping out, you’ll be the one who ends up with a smile on your face.
8. Try everything, regret nothing.
“Twenty years from now you will be more disappointed by the things that you didn’t do than by the ones you did do. So throw off the bowlines. Sail away from the safe harbor. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream. Discover.”
A beautiful quote by Mark Twain and one that is full of truth. It’s always easier to delay things we want to do. After all, life usually gets in the way and we tell ourselves ‘well, we’ll try it later’. But as we get older, those opportunities become more and more rare, and the things we end up regretting the most are the things we simply never tried to do.
Failure shouldn’t scare us, it’s a part of life. What is scarier is having opportunities and never acting on them. So when you think you want to do something – do it. Failure may happen, but at least you’ll know the answer to the question: “What if?”.
Source….www.ba-bamail.com
Natarajan
|
This Flight Costs Just Rs. 60 and Goes Nowhere….!!!
Never been on an airplane? Here’s your chance to board one for as little as Rs 60, or even for nothing if you don’t have the money. Retired aircraft engineer Bahadur Chand Gupta will be happy to show you around.
“I am in an aeroplane for the first time. I saw many things inside,” exclaimed an excited Jatin when he boarded the flight to nowhere.
He is one of many underprivileged kids who may never get a chance to fly on an actual plane. But he climbed the long stairway that took him to an orange and white aircraft set up on a patch of land on the outskirts of Delhi.
The plane, of course, is going nowhere. But it is giving an opportunity to people from some of the poorest neighbourhoods in the city to experience what it is like to sit on the jets they see fly above them in the sky.
When a retired aircraft engineer Bahadur Chand Gupta, who comes from the small village of Kasana in Haryana, started his career many years ago, the villagers curiously asked him what it was like to be in an aircraft. None of them had ever seen a real airplane and they wanted to get a glimpse of life in the aviation industry through Gupta’s eyes. –
For security reasons, Gupta was never able to take his fellow villagers inside an actual aircraft. But he always wanted to do something that would give them a taste of flying.
Finally, in 2003, Gupta sold some land and bought an old Airbus A300. He parked it on a vacant lot close the city’s domestic airport and started offering virtual ‘flights’ to the general public.
To make the experience close to real, the ‘passengers’ in his ‘flight’ are given boarding passes, shown safety instructions, and even offered in-flight snacks. Some even get to see the cockpit.
The passengers pay as little as Rs. 60 to board this flight and some can even get to be part of it for free (depending upon their financial condition). What adds to the amazing in-flight experience is the unique evacuation practice where the kids slide out of the the aircraft instead of taking the regular stairs.
Source….Shreya Pareek….www.the betterindia.com
Natarajan
Everyone Should Have a Last Day at Work Like This 60-Year-Old Liftman ….
When was the last time you smiled at a liftman or returned the morning wish of a watchman? Appreciated the kind people who are at your service even when you don’t notice them? These college students from Delhi did something remarkable for a liftman who had been with their institution for 34 years. And, in the process, sent an important message to the rest of us as well.
The watchman, the peon, the liftman, the gardener – aren’t these some of the very first people one sees on entering a college building? And also the first few people whose smiles mark the beginning of a new day for most students who walk the same paths and corridors every day?
While students enter and leave colleges every four to five years, these people keep doing their jobs silently and perfectly, day in and day out. They play a crucial role in the smooth functioning of a college and also form a special bond of friendship with many students.
Dhaniram, the ex-liftman at the School of Planning and Architecture (SPA) in Delhi, is one such person.
This 60-year-old man, respectfully known as Dhaniram ji, spent 34 years of his life working as the liftman at the college. Be it students, parents, visitors, faculty members, or old students who have now become teachers, Dhaniramji knows one and all.
“He is a really nice guy, a very friendly human being and a very important part of the college family,” says Ayush Kamalia, a fourth year student at SPA.
And so, when it was announced a month ago that the liftman is going to retire on Sept. 30, 2015, students knew they had to do something for the man, something that would help him remember the college and its students forever.
So they got together, pitched in money, and organized a full-fledged, colourful, creative, and memorable farewell party for Dhaniram ji, leaving the old man both overjoyed and teary-eyed at the same time.
Dhaniram welcomed to his farewell party On Sept. 23, Dhaniram ji received a very warm and loud welcome by a gathering that had students, faculty members, administrative staff, and just about everyone from the college. –
“Everyone wanted to come together to thank him for his service, for his time and for his gleaming smile that brings out more happy wrinkles than the years he has given to the college,” says Ayush.
Being architecture students, everybody tried to contribute with their creative efforts.
Dhaniram ji was pleasantly surprised with a miniature model of a lift, inside which he found a scroll with a personal message thanking him for being his awesome self, and a memento marking his time in the college. Other gifts included a wallet, belt, wrist watch, and some cash. Faculty members gave gifts as well. One of the most incredible gifts was some graffiti – the students had painted Dhaniram ji’s face inside the lift, capturing his memory for years to come.
Students and teachers also took to the podium to speak about him and thank him – each sharing their own anecdotes and memorable experiences about Dhaniram ji.
The director and heads of departments, who have known Dhaniram ji since they were students, thanked him for understanding the college and contributing to its growth. –
This was followed by an event organised by a college society named Gupshup, which usually invites some eminent personalities from outside to come and give inspirational talks to the students.
This month, the chief guest and speaker at the event was none other than Dhaniram ji.
He was overwhelmed and really excited about the respect he was receiving at the place to which he had dedicated a large part of his life.
There was a ‘Wall of Thanks’ as well, and people wrote their messages on it throughout the day. –
Wall of Thanks
“On days when we did not have our assignments ready, we would ask Dhaniram ji to speak with the concerned faculty and tell them not to take submissions that day. And he would joke around with us. That was the kind of relationship we had with him. First year students who used to enter the college afraid and anxious, always felt calmer after speaking with him. If you were in any sort of trouble, all you had to do was to speak to him to feel better”, says Ayush, remembering his first days at the college. –
Every college, school, office, and administrative building has a Dhaniram – the man or woman who knows every nook and corner of the place, every face, every emotion, and yet, always remains in the background. The SPA students, who took such a wonderful step for Dhaniram ji, have an important message for all – that people like Dhaniram should be given the respect and love they deserve for their extraordinary service. And once in a while, they should be made to feel as special as they make others feel! –
Source….Tanaya Singh …..www.thebetterindia.com
Natarajan
Scott Kelly Becomes U.S. Astronaut to Spend the Most Time in Space…
Just before the 15th anniversary of continuous human presence on the International Space Station on Nov. 2, 2015, U.S. astronaut and commander of the current Expedition 45 crew, Scott Kelly, is breaking spaceflight records. On Friday, Oct. 16, Kelly begins his 383rd day living in space, surpassing U.S. astronaut Mike Fincke’s record of 382 cumulative days. Kelly will break another record Oct. 29 on his 216th consecutive day in space, when he will surpass astronaut Michael Lopez-Alegria’s record for the single-longest spaceflight by an American. Lopez-Alegria spent 215 days in space as commander of the Expedition 14 crew in 2006.
In this July 12 photograph, Kelly is seen inside the Cupola, a special module which provides a 360-degree viewing of the Earth and the space station. On each additional day he spends in orbit as part of his one-year mission, Kelly will add to his record and to our understanding of the effects of long-duration spaceflight.
Kelly is scheduled to return to Earth on March 3, 2016, by which time he will have compiled 522 total days living in space during four missions.
Image Credit: NASA
Source….www.nasa.gov
Natarajan
Meet the Hindu who lets Muslims use his shop as a mosque, for free….
‘Kalesaab could have easily earned Rs 1 lakh per month as rent from this place but he gave it to Muslims for free. Secularism in India is alive only because of people like him.’
Image: Deepak Kale. Photograph: Afsar Dayatar.
Bajrang Bali housing society is a rather unusual name for a building that houses a mosque but in a part of Dharavi, known the world over as Asia’s largest slum, that’s where for the last six months the Muslim community has found a temporary prayer area.
All thanks to Deepak Kale, a leather shop owner who owns the property.
When Muslims of Mukund nagar in Dharavi, Sion, in Central Mumbai, were wondering where to hold prayers after their mosque underwent repairs, they turned to Kale.
Kale not only agreed to give them his 2,500 square feet shop on the ground floor of Bajrang Bali housing society for prayers, but also decided to not take any rent from them till the time their mosque is rebuilt.
“Some masjid trustees came to me to ask for my place. I have known these people since my childhood so I gave it them for offering namaaz. Khurshidbhai, who is a masjid trustee, is my childhood friend, I have spent my life with him.
“I didn’t want to take any rent from them because I bought this commercial space in order to sell it, and I had told them that the day I get a customer I will sell it after giving them two months’ notice,” said Kale.
A hundred metres from Bajrang Bali is the Noor Masjid Madarsa Faizaul Quran, the original mosque, where repair work is going on in full swing, with Muslim artisans trying their best to complete the work in two months time.
“In our country we need to respect each other’s faith. Muslims must respect the Hindu faith and vice versa,” adds Kale.
What has surprised Kale and Muslims of the locality is the publicity his simple gesture has received.
“We have been praying at Kalesaab’s place for the last six months. For us it was no news but after one Urdu paper published a report on this, all media people are writing about it,” says Tanvir Azmi, a businessman and resident of Mukund Nagar. “More than 90 percent of Hindus in India are like Kalesaab. He could have easily earned Rs 1 lakh per month as rent from this place but he gave it to Muslims for free. Secularism in India is only alive because of people like him.”
The locality has an equal number of Muslim and Hindu residents. On the left of Bajrang Bali building live the Hindus, while Muslims live on its right. So one side of the road sports green flags, while the other side sports saffron flags.
But not everything is as peaceful as it appears. Three lanes away, a small mob of 200 Hindus and Muslims was ready to take on each other last week over the issue of flying flags but a timely intervention by community elders defused the crisis.
“In a place where small riots break out over minor issues, it is a very big thing that Kalesaab has done. He is a prime example of what Indian secularism is all about,” says Atiullah Choudhary, a businessman who prays regularly at Bajrang Bali society.
Another friend of Kale, Naeem Shaikh, pitches in, “After seeing Kalesaab, I realised one has to work on secularism daily to build bridges between Hindus and Muslims. It is a daily effort. You cannot just say that you are secular and relax in a chair. You have to work for it in society. One mistake we Indians do is that we take secularism for granted, and that must not be done.”
Dharavi witnessed one of the most horrifying riots in Mumbai in 1992-93 and Kale had then taken an active part in saving a lot of Muslim lives.
“I housed around 200 Muslims safely in my leather shop during the 1993 riots. They left only after the situation normalised,” says Kale.
Asked what in his opinion was the one reason that caused riots, Kale says without blinking, “Rumours. There are some people in all communities — be it Hindus, Muslims or Christians — who do not want everyone to live peacefully. They are always up to some mischief and so I feel the government must bring in a law to stop people from spreading false rumours. Till that does not happen, riots will never stop.”
He has a recipe to save secularism, too. “I tell people to keep quiet and work for peace all the time. I feel if my lane is not harmed by communalism, then the country will take care of itself. If my lane is facing communal problems, what can I say about my country? So first keep communal peace in your own lane, and the country will follow suit.”
Syed Firdaus Ashraf / Rediff.com in Mumbai
natarajan
Why these Aranmula mirrors sell for Rs 1 lakh…..!!!
With fake products making its way into the market, Aranmula’s metal mirror makers are finding new ways to keep the glory of the traditional craft intact, finds Manu A B/Rediff.com
Image: Aranmula mirror reflects a glorious past. Photographs: Manu A B/Rediff.com
The traditional craftsmen of ‘Aranmula Kannadi’ – the handmade metallic mirrors made in a small town in south Kerala – are fighting a lone battle against counterfeit mirrors in the market.
The mirror’s metal alchemy, which is still a closely guarded secret among 19 craftsmen, got a major recognition with the GI (Geographical Indication) patent tag in 2003, which means that it can only be made in Aranmula by registered members, but counterfeiters who were arrested recently, took advantage of the fact that the metallurgical marvel has generated huge demand in India and abroad.
Image: Metallic mirrors, made from an alloy of ‘tin and copper’.
These metallic mirrors, made from an alloy of ‘tin and copper’, are part of a 500-year-old cultural lineage and its secret metallic composition is known only to a few remaining families hailing from the Vishwa Brahmana community in Aranmula in Pathanamthitta district.
The mirror is made-to-order and the price ranges from Rs 800 to Rs 100,000 depending on its size. One can choose the size of the mirror and the frame designs, which are made in brass.
Image: Aranmula Mirror got a major boost when it received the coveted GI status.
Recognising its iconic status, the Kerala government declared that the Aranmula mirror would be the official memento to be presented to important personalities who visit the state.
Metal mirrors, which came into existence from the early 16th century and were made by just few families are now threatened by fake products and machine made ones, which do not last long.
Traditional mirror makers are fighting to keep the glory of the metal mirror alive by adopting technologies like Hologram.
Image: Selvaraj with his magical mirrors.
“Our age-old craft is getting threatened by counterfeiters and unscrupulous agents who make these mirrors with machines or use a different mix of the alloy to make a quick buck. We have received several complaints about defective products as well, Customers should always check for the hologram behind the mirror before buying it,” says A K Selvaraj, president of the Vishwa Brahmana Aranmula Metal Mirror Nirman Society.
Selvaraj’s efforts to protect the ‘Aranmula Kannadi’ led him to form a society of traditional craftsmen. He also took the initiative to get the coveted GI status for the mirror.
Aranmula Kannadi – A metallic wonder
In the corner of his noisy workshop, Selvaraj’s brother Gopalakrishnan is giving final touches to a shiny well decorated mirror. He has been polishing the mirror since a week on a rugged jute cloth laced with oil so that it reflects any image to perfection.
Unlike ordinary mirrors, these metal mirrors reflect the real picture with clarity.
From a young age of 14, Selvaraj has been actively involved with the making of mirrors. He believes that he has ‘inborn’ qualities to make these beautiful mirrors. His family has been carrying forward the tradition of making mirrors since 3 generations – around 100 years.
Image: Sales improved considerably after the Aranmula mirror received the coveted GI tag.
Since I looked weak, my father was always skeptical of whether I can carry forward this tradition of making metal mirrors. It needs a lot of involvement, patience and hours of hard work to make a mirror,” says Selvaraj.
Completely hand-made from a unique alloy of copper and tin, the world-famous metal mirror is now made by 19 registered craftsmen in Aranmula. “We first received a GI certification in 2003. It was a turning point in our business. Sales improved considerably after we received the GI tag. It gives us the sole right to make the mirrors,” says Selvaraj, who also owns the Parathasarthy Handicrafts Centre.
Image: The alloy that turns into shiny mirrors.
A big move to counter fake metal mirrors
Four decades ago, Selvaraj’s father was the only one making metal mirrors. Today there are 19 units, including two run by women making and selling these mirrors.
The Vishwa Brahmana Aranmula Metal Mirror Nirman Society has now taken a tough stand against counterfeiters and plans to work with more rigour to save this traditional craft of Kerala. “Last week, we filed a complaint and closed down a shop which was selling fake mirrors,” says Selvaraj.
Image: Customers must check for this hologram sticker behind the mirror.
The society has submitted a proposal to the government to grant funds to build a common unit to make the alloy so that the mixture remains uniform in all the units. “We are hopeful that the government will take a positive step in helping us preserve this age-old tradition,” explains Selvaraj.
On an average the 19 registered units of the society sell 300 mirrors every month. Two decades ago, they used to wait for months together to sell one mirror but now things have changed for the better. Selvaraj’s store alone sells around 35 pieces every month.
Legend behind the metal mirror
It is believed that eight families who had expertise in temple art were brought to Aranmula from Tirunelveli district in Tamil Nadu.
The artisans who built the famous Parthasarathy Temple in Aranmula found the reflective properties of metal while they were making a crown for Lord Parthasarathy.
The idea of making a mirror from metal seemed like a dream. They, however, could not replicate it for making a mirror. It is believed that a widow from the community Parvathy, had a divine power telling her the secret ratio to make the metal mirror. Hence, the mirror is considered to be divine gift from God.
The art of making the mirror was then passed on to future generations.
Image: Selvaraj with his mother. His father, Arjunan Achari’s photograph in the background.
A gifted family
It is a painstaking and labourious process which needs great perseverance, creativity and dedication.
Selvaraj’s father, V K Arjunan Achari was a master craftsman who passed on the tradition of making mirrors to Selvaraj and his brother.
“My father was a perfectionist. He used to just show me how to do a certain thing without talking. He wanted us to learn everything by keenly observing the process of making the mirrors.”
Selvaraj and others in the trade face problems of getting skilled labour. More than work, it is a fine art so it needs days of dedicated service.
We face shortage of labour. With modernisation, jewellery making and making artifacts from brass has come to a standstill. Now, mirror work is the only traditional craft that is left to sustain ourselves. We hope the popularity of the mirrors grows so that this art form will live forever,” Selvaraj says.
In 1962, Arjunan Achari started training other people to make mirrors in order to keep the tradition of Aranmula mirrors alive.
Most of the mirror makers today are either his students or have mastered the art working with him at some point, explains Selvaraj.
Recently, a person who studies palmistry of artists took images of our palms and said there is something distinct and artistic about our family, says Selvaraj.
Making of the mirror
The special kind of mud needed to make the mirror is procured from the paddy field in Aranmula. Ironically, this vast expanse of paddy fields are part of the land acquired for the proposed Aranmula International Airport project, which has been halted after a Supreme Court verdict.
Mud is powered to make a fine paste which is then used to make a mould in circular or square shapes.
Two flat moulds are attached leaving a small gap in between with wax.
After the mould is fully sealed in the form of a bottle, the alloy is placed on the small opening on the mouth of the bottle-shaped mould and sealed with mud and heated in the fire for about 400 degree centigrade for 2-3 hours, the alloy melts and moved into the mould.
Once cooled, the mud covering is broken and a flat piece of metal is taken out. This metal is then cut into circular or oval shapes. After polishing for days together, the blank metal turns into a shiny mirror. All the processes are done manually.
Image: Melted alloy of ‘tin and copper’ is headed in these moulds.
A gift treasured by the world
On the dim-lit walls of Parthasarathy Handicraft Centre, there are photographs of former president APJ Abdul Kalam, Kapil Dev, Sachin Tendulkar receiving the mirrors as a memento during the different events they attended in Kerala.
Selvaraj takes pride in the fact that these finely crafted mirrors were made in his small workshop.
Aranmula, which is also famous for boat races, attracts tourists from India and abroad. Foreigners are more interested in watching the entire process of how the mirror is made, says Selvaraj.
Image: Aranmula is known for boat races.
What makes the Aranmula Kannadi so special
The mirrors are considered to be among the eight auspicious items or that make up a bride’s prized possession. The mirror is believed to bring good luck and prosperity to the people who possess it.
“One customer told me that his daughter got a good marriage proposal after he kept the mirror in his house. Another businessman said he saw an improvement in business after he kept a mirror in his office. Foreigners are amazed by the beauty and like to visit our workshop to see every process of how the mirror is made. The British Museum in London too has Aranmula mirror in its collection.
mage: Aranmula Kannadi is a treasured gift.
“Apart from work on the frames, the fascinating aspect is that the mirror is hand-made. Right from casting to finishing, it requires intensive labour. It’s hard to find trained workers these days and material costs have increased a lot, but we are hanging on because this is what we’ve been picked to do,” says Selvaraj.
He supplies the mirrors in bulk to government and private organisations as the ‘Aranmula Kannadi’ is a favourite gifting option during conferences and big events.
Taking a piece of paper, Selvaraj explains the difference between ordinary mirror and the metallic mirror, “In an ordinary mirror, when you touch a piece of paper on the surface of an ordinary mirror, there appears a gap between the object and the image, whereas in the Aranmula metal mirror the paper and its reflection actually touch and there is no gap between the images.”
Image: Customers must check the product for the hologram.
Will it survive the test of time?
With fake products and machine-made mirrors making its way into the market, an age-old art form is under threat.
“If people get cheated with inferior products, then our products will lose its brand value. It’s our duty to preserve and protect this amazing craft for generations to come. We now check every piece of mirror made by society and give hologram stickers. Customers must check the product for the hologram and also carefully look at the mirror to see if there are any distortions, points out Selvaraj.
As president of the society, Selvaraj makes sure the mirrors certified are perfect before giving it a hologram mark.
Moving towards a more integrated and foolproof method to check corruptive practices, Selvaraj and 18 members of the society have decided to make the alloy at a common workshop so that all the artists in the society get the right proportion of the alloy to make mirrors.
“If we use the accurate proportion of tin and copper, the real hand-made metal mirror will crack if it falls down, whereas a spurious one will not break if it falls but will turn dark after a few years,” explains Selvaraj.
The government has assured them support to build the industry on a strong footing. “With government’s help, we can jointly work towards saving the Aranmula mirror from the hands of unscrupulous agents, improve its brand value and build a bright future for this traditional art.”
Source….Manu A.B. …www.rediff.com
natarajan
1886 Benz replica makes arduous trip from Coimbatore to Chennai….!!!
Except for a rear-mounted engine that put out a feeble .9 hp, there was little to tell between a horse carriage and the Benz Motorwagen. When it arrived in 1886 on three wheels, it was hailed as the first horseless carriage.
It has gone down in automobile history as the first car. It has another first to its credit. It is the first automobile to be taken out on a long journey. In 1888, Bertha Benz, wife of Karl Benz, who invented this odd-looking car by today’s standards, drove it from Mannheim to Pforzheim in Germany, covering over 190 km.
A replica of the 1886 Benz Motorwagen, made by Gedee Technical Training Institute and a key attraction at the Gedee Car Museum in Coimbatore, arrived at the city. This trip would, however, not detract from the greatness of Bertha’s.
C.S. Ananth, honorary consultant to the Gedee project to create Benz Motorwagen, says, “Bertha undertook that daunting trip when nobody trusted a vehicle that had an engine.”
According to G.D. Gopal, trustee of Gedee Car Museum, the features of the original car have been conscientiously retained. For example, the engine, just as feeble as ever, runs on benzene.
This car is one of the many Benz Motorwagen replicas that have been made at the Gedee institute.
“Last year, 21 students of the institute studied the parts of a replica that had been bought and dismantled; and then they set about making replicas of this iconic car themselves,” says Mr. Gopal.
Source….www.thehindu.com
natarajan
Which Animals live on Glaciers….?
Icy glaciers and perennial snow patches provide a home or resting place for 19 species of birds and 16 species of mammals – 17, if humans are included.
This article is republished with permission from GlacierHub. This post was written by Ben Orlove.
An article in the Journal of Biogeography on September 25, 2015 provides the first systematic review of birds and mammals which include glaciers (and perennial snow patches) as part of their regular habitats.
The author, Jørgen Rosvold of the Norwegian University of Science and Technology, documents the great importance of these cold frozen environments for a number of warm-blooded active species, which are known as chionophiles (snow-loving organisms).
In total, glaciers and perennial snow patches are frequented by 19 bird species and 16 mammalian species—or 17, if humans are included.
It’s not surprising that other vertebrate groups, such as reptiles and amphibians, are absent from glaciers, since they’re cold-blooded and could not survive long exposure to such low temperatures.
The most common order of birds in these habitats is the passerines, or songbirds. However, other groups are represented. The golden eagle is a member of the falcon order, and the common raven, like crows, jays and their relatives, is a corvid. Several species of ptarmigan represent the gallinaceous birds, a group which includes chickens, turkeys, partridges, pheasants, quail and grouse.
The avian behavior most often recorded on glaciers is obtaining food—insects and worms in the case of smaller birds, other birds and mammals for the golden eagle.
One bird species, the white-winged diuca finch, constructs its nest on the surface of glaciers in the Andes; it has been systematically studied on Quelccaya Glacier in Peru.
The mammals are more diverse, both in terms of taxonomy and behavior. Most common are the ungulates such as bison, musk ox, elk, reindeer, mountain goat, ibex, chamois and bighorn sheep, who come for relief from the heat; as large animals covered with fur and hair, they have difficulty cooling off during hot periods, and either lie directly on the ice, or rest in the cold air that drains off glaciers.
A much smaller mammal, the pica (a lagomorph, or relative of rabbits and hares), also uses glaciers for this purpose. They have also been observed to drink water on glacier surfaces.
Elk calves and bighorn lambs play on the open surfaces of glaciers and snow patches.
The carnivores — bears, snow leopards and wolverines — travel across glaciers and snow patches, perhaps to avoid leaving a scent.
Wolverines have also been seen caching their prey on glaciers; the author suggests that this behavior may provide lactating females with critical components of their diet during the period when they are nursing their cubs.
This article rests largely on the direct observations of field biologists. In the future, this valuable, though time-consuming, research method may be complemented by the use of radio collars to track animal movements.
However, the opportunities for such research are become scarcer, as glaciers world-wide are shrinking. These organisms which rely on ice, snow and cold temperatures will find their ranges reduced, and some may be threatened with extinction.
In the meantime, Rosvold’s website, Frozen Fauna, provides a variety of information about the mammals and birds which inhabit, or at least regularly visit, glaciers, as well as about thearchaeology of the hunters and herders who have also inhabited these zones for many centuries.
Source….www.earthsky.org
Natarajan
ஶ்ரீரங்கம் கோயில் பற்றிய சில சுவாரஸ்யமான தகவல்கள் இங்கே…
பூ லோக வைகுண்டம் எனப் போற்றப்படும் ஸ்ரீரங்கம் (திருவரங்கம்), 108 வைணவத் தலங்களுள் முதன்மையானது. வைணவர்கள், ‘கோயில்’ அல்லது ‘பெரிய கோயில்’ என்று குறிப்பிட்டால் அது ஸ்ரீரங்கம் ஆலயத்தையே குறிக்கும். ஆழ்வார்கள் அனைவராலும் பாடப் பெற்ற வைணவத் தலம் இது மட்டுமே. ஸ்ரீரங்கம் ஆலயம் அமைந்துள்ள இடத்தின் பரப்பளவு சுமார் 156 ஏக்கர்.
உலகத்தின் எந்த மூலையில் இருந்தும் திருவரங் கம் இருக்கும் திசையை நோக்கி வணங்கினாலே போதும்; இந்தத் தலத்துக்கு நேரில் வந்து, இங்குள்ள சந்திர புஷ்கரணியில் நீராடி திருவரங்கனை தரிசித்த பலன் கிடைக்கும்.
ஒரு முறை கங்கை, காவிரி, யமுனை உட்பட புண்ணிய நதிக் கன்னியர்கள், இமயமலை அடிவாரத்தில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது வான்மார்க்கமாக சென்ற கந்தர்வன் ஒருவன், இவர்களைப் பார்த்து வணங்கினான். உடனே, ‘கந்தர்வன் வணங்கியது தன்னையே!’ என்று நதிக் கன்னியர் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குள் வாதிட்டனர். இது வீண் விவாதம் என்றுணர்ந்த சிலர் விலகிக் கொள்ள… காவிரியும், கங்கையும் மட்டும் விவாதம் தொடர்ந்தனர். முடிவை தெரிந்து கொள்ள திருமாலை நாடினர். அவர், ‘‘கங்கை என் திருப்பாதத்தில் தோன்றியவள் ஆதலால் அவளே பெரியவள். கந்தர்வனின் வணக்கம் அவளையே சாரும்!’’ என்றார். இதனால் வருந்திய காவிரி, தான் கங்கையை விட மேன்மை நிலை பெற வேண்டும் என்று திருமாலைக் குறித்து தவம் இருந்தாள். அதனால் மகிழ்ந்த பகவான் அவள் முன் தோன்றி, ‘‘எதிர்காலத்தில் நான் உன் மடியில் சயனிப்பேன். அப்போது நீ கங்கைக்கு மேற்பட்டவளாவாய்!’’ என்றருளினார்.
அதன்படியே பிற்காலத்தில் காவிரியின் மத்தியில் ஒரு தீவும், சந்திர புஷ்கரணியும், அனந்த பீடமும் தோன்றின. ஆற்று நீர் சூழ மத்தியில் அமைந்துள்ள பகுதிக்கு அரங்கம் என்று பெயர். அதன்படி இந்த தீவு, இரு ஆறுகளின் (காவிரி மற்றும் கொள்ளிடம்) மத்தியில் இருப்பதாலும் லட்சுமி கடாட்சத்துடன் திகழ்வதாலும் ஸ்ரீரங்கம் அல்லது திருவரங்கம் எனப் பெயர் பெற்றது.
திருவரங்கத்தில் பாயும் காவிரி நதி, பரம பதமான ஸ்ரீவைகுண்டத்துக்கு வெளியே ஓடும் ‘விரஜா’ நதிக்கு ஒப்பானது.
பெயர், கோயில், பெருமாள், தாயார், ஊர், தளிகை, வாத்யம், மற்றும் பலகாரங்கள் அனைத்தும் ‘பெரியது’ என்று ஏற்றிச் சொல்லப்படும் பெருமை இந்தத் தலத்துக்கு மட்டுமே உண்டு.
இங்குள்ள மூலவர் ரங்கநாதர் என்றும் பெரிய பெருமாள் என்றும் திருநாமங்கள் உடையவர். உற்சவ மூர்த்தியான ரங்கராஜர், நம்பெருமாள் என்றும் அழகிய மணவாளன் என்றும் போற்றப்படுகிறார். ஸ்ரீரங்கம், நவக்கிரகங்களில் ஒன்றான சுக்கிர க்ஷேத்திரமாகவும் கருதப்படுகிறது
வலக்கை திருமுடியைத் தாங்க, இடக்கை மலர்ப்பாதத்தை சுட்டிக் காட்ட தெற்கு முகமாக இலங்கையை நோக்கியபடி அருள் பாலிக்கிறார் மூலவர் ஸ்ரீரங்கநாதர்.
திருவரங்கத்தில் இருக்கும் ‘ரங்க விமானம்’ ஆதியில் தானாகவே உருவானது. இதைச் சுற்றி 24 கி.மீ. தூரத்துக்குள் எங்கே இருந்தாலும், முக்தி நிச்சயம். இந்த விமானம் பொன்னால் வேயப்பட்டு ‘ஓம்’ என்கிற பிரணவ வடிவில் அமைந்துள்ளது. இந்த தங்க விமானத்தில் உள்ள பரவாசு தேவர், கையில் கிண்ணத்துடன் காட்சியளிக்கிறார். அந்தக் கிண்ணம் அவரின் வாயை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருப்பதாக வும், அது வாயருகில் சென்று சேர்ந்தால் உலகம் அழியும் என்றும் ஒரு நம்பிக்கை நிலவுகிறது.
பங்குனி மாதம், வளர்பிறை, சப்தமி திதி, சனிக்கிழமை அன்று சந்திரன் ரோகிணியிலும், குரு ரேவதியிலும் இருக்கும்போது திருவரங்கன் இங்கு வந்து சேர்ந்தார்.
பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் பிரம்மா மகாவிஷ்ணுவை நோக்கித் தவம் இருந்து, பாற்கடலிலிருந்து பெறப்பட்டது ரங்க விமானம். நான்கு வேதங்களையும் பிரம்மா இந்த விமானத்தின் முன் ஓதியிருக்கிறார். ரங்க விமானத்தில் அர்ச்சா ரூபமாக அவதரித்த ஸ்ரீரங்கநாதரை இக்ஷவாகு மன்னர் தன் குல தெய்வ மாக அயோத்தியில் வைத்து பூஜை செய்து வந்தார். இக்ஷவாகு வம்ச குலத் தோன்றலான ராமபிரான், சீதையை மீட்க உதவிய விபீஷணனுக்கு ரங்கநாதர் விக்கிரகத்தை பரிசாக அளித்தார். விபீஷணன் இலங்கைக்கு எடுத்துச் செல்லும் வழியில் தர்ம வர்மா என்னும் சோழ மன்னனின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க மூர்த்தத்தை காவிரி நதியின் கரையில் தன் அரசான இலங்கையை நோக்கி அருள் தரும் முகமாக பிரதிஷ்டை செய்ததாக ரங்க மகாத்மியம் கூறுகிறது.
தர்மவர்மனின் காலத்துக்குப் பிறகு ஒரு முறை காவேரியில் வெள் ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. அதன் காரணமாக ஸ்ரீரங்கத்தில் கோபுர உச்சி வரை மணல் மேடிட்டு மூடி யது. காடுகள் உண்டாகி ஸ்ரீரங்கம் கோயிலும், அதன் பிராகாரங்களும் புதைந்தன.
ஒரு நாள்… சோழ மன்னன் ஒருவன் வேட்டையாட வந்து, ஒரு மரத்தின் அடியில் ஓய்வெடுத்தான். அப்போது மரத்தின் மேலே இருந்து ஒரு கிளி, ஸ்ரீரங்க விமானத்தைப் பற்றியும் ரங்கநாதப் பெருமாளைப் பற்றியும் (ஸ்லோகமாகச்) சொன்னது.
அதைக் கேட்டு வியந்த மன்னன் ஆட்களைக் கொண்டு அங்கே தோண்டிப் பார்த்தான். பலனில்லை. அன்றிரவு அவன் கனவில் திருவரங்கர் காட்சி கொடுத்து, தான் அங்கே பூமியில் புதையுண்டு கிடப்பதை அறிவித்தார். அரங்கன் சொன்னதை அறிந்த அரசன் காட்டை அழித்து, மணலை நீக்கினான். கோயில் வெளிப்பட்டது. திருவீதி உட்பட அனைத்தையும் முதலில் இருந்தபடியே நிர்மாணித்தான். தன் நினைவுச் சின்னமாகக் ‘கிளி’ மண்டபத்தைக் கட்டி, திருப்பணிகள் பலவற்றையும் செய்தான். கிளியைக் கண்டு அதன் வாக்கின் மூலம் இறையருள் பெற்ற இந்த மன்னன் ‘கிளிச்சோழன்’ எனப்பட்டான்.
ஸ்ரீரங்க விமானத்தின் வெளியில் விக்னேசுவரர் இருந்து காவல் புரிகிறார். கீழ்ப்பக்கத்தில் மகா விஷ்ணுவின் யோக மாயையான துர்கை இருக்கிறாள். ஸ்ரீரங்க விமானத்துள்ளே ஆதிசேஷன் மீது பள்ளி கொண்டிருக்கிறார் ஸ்ரீரங்கநாதர்.
ஆலயத்தில் உள்ள கோபுரங்கள் 21. திருவரங்கத் திருத்தலம் பற்றி அகநானூறு, புறநானூறு மற்றும் சிலப்பதிகாரத்தில் குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது.
கி.பி. 6-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 9-ஆம் நூற்றாண்டு வரை பல்லவ அரசர்கள், 10-ஆம் நூற்றாண்டில் சோழ அரசர்கள், கி.பி.1223-25-ல் கலிங்க அரசர்கள், 1225-ல் மாறவர்மன் சுந்தர பாண்டியன், 14-ஆம் நூற்றாண்டில் ஹொய்சாள மன்னர்கள், 17-ஆம் நூற்றாண்டு மற்றும் 18-ஆம் நூற் றாண்டுகளில் விஜயநகர ராஜா மற்றும் மதுரை நாயக்கர், தஞ்சை நாயக்கர்கள் முதலானோர் இந்தக் கோயிலின் சுவர்கள் மற்றும் கோபுரங்களைக் கட்டியும், பழுதுபார்த்தும் வந்துள்ளனர்!
அரங்கநாதரைச் சுற்றி இருக்கும் ஏழு (ஸப்த) பிராகாரங்களும் ஏழு (ஸப்த) லோகங்களாகக் கருதப் படுகின்றன. பொதுவாக ஆலயம், அதைச் சுற்றி ரத வீதிகள் என ஒரு நகரம் அமைந்திருக்கும். ஆனால், வீதிகளே பிராகாரங்களாக, நகரை தனக்குள் கொண்டிருக்கும் ஆலயம் இது.
7-ஆம் பிராகாரம் மாட மாளிகை பிரதட் சணம் எனப்படுகிறது. இந்த பிராகாரத்தின் தெற்கு வாயிலாக இருந்த மொட்டை கோபுரம் அகோபில மடம் 44- வது பட்டம் அழகிய சிங்கர் ஜீயரால் கட்டப்பட்டது. இந்த கோபுரத்தின் உயரம் 236 அடி. உலகிலேயே அதிக உயரமானது.
7-வது பிராகாரத்தில் விஜய நகர சமஸ்தான அரண்மனை இருந்தது. 16-ஆம் நூற்றாண்டில் அச்சுதராயர், திருவனந்தபுரத்தின் மீது படையெடுத்தபோது, இந்த அரண்மனையைக் கட்டினார். அப்போது தன் மைத்துனனைப் படைகளுடன் திருவனந்தபுரம் அனுப்பினார். அவன் வெற்றி யுடன் திரும்பும் வரை ஸ்ரீரங்கத்திலேயே தங்கி இருந்தார் அச்சுதராயர். ஒரு முறை கிருஷ்ண ஜயந்தி உற்சவத்தின் போது ஸ்ரீரங்க நாதனும், கிருஷ்ண பரமாத்மாவும் திருவீதிவுலாவாக எழுந்தருளினர். தனது அரண்மனைக்கு முன்னால் ஸ்வாமிக்கு ஓர் உபயம் ஏற்படுத்தி னார் அச்சுத ராயர். அதற்காக ஏராளமான மானியங்களை ஏற்படுத்தினார். அந்த உபயம் இன்றும் தொடர்கிறது. (அரண் மனை இருந்த இடத்தில் பின்னர் ‘வாணி விலாஸ் பிரஸ்’ செயல்பட்டது. ஏராளமான ஞான நூல்களை வெளியிட்ட அந்த அச்சகம் இப்போது அங்கு இல்லை. அங்கு அச்சுதப்பர் ஏற்படுத்தி வைத்த உபயம் இன்றும் நடக்கிறது).
ஸ்ரீரங்கத்தின் சந்திர புஷ்கரணியைச் சுற்றி அதன் அங்கமாக தெற்கே- அசுவ தீர்த்தம், தென் கிழக்கில்- ஜம்பு தீர்த்தம், கிழக்கே- பில்வத் தீர்த்தம், வடமேற்கே- வகுள தீர்த்தம், வடக்கே- கதம்ப தீர்த்தம், வடகிழக்கில்- ஆம்ர தீர்த்தம், மேற்கே- புன்னாக தீர்த்தம், தென்மேற்கே- பலாச தீர்த்தம் ஆகிய எட்டு தீர்த்தங்கள் உள்ளதாகச் சொல்லப்படுகிறது.
நூற்றுக்கணகான சந்நிதிகள் உள்ள இந்த ஆலயத்தில் கோதண்ட ராமர், பரமபதநாதர், பெரிய வீர ஆஞ்சநேயர் சந்நிதிகள் சிறப்பானவை.
தாயார் சந்நிதிக்கு செல்லும் வழியில் அரங்கனுக்கே வைத்தியம் செய்யும் விதமாக ஸ்ரீமந் நாராயணனே தன்வந்திரியாகக் காட்சியளிக்கிறார். கையில் அட்டைப் பூச்சி, அமிர்த கலசம் இவற்றுடன் தரிசனம் தரும் இவரை வழிபட்டால் தீராத நோயும் தீருகிறது.
சாதாரணமாக எல்லாச் சந்நிதிகளின் மேலும் விமானம் அமைப்பது மரபு. ஆனால் தன்வந்திரி வைத்திய ராக இருப்பதால் நோயாளிகள், வியாதியஸ்தர்கள் அவரிடம் வருவார்கள் என்பதால் ஆகம விதிகளின்படி அவர் சந்நிதிக்கு மேல் விமானம் கட்டப்படவில்லை.
உள் ஆண்டாள் சந்நிதிக்கு அருகிலும் வேணுகோபாலர் சந்நிதி மண்டபத்திலும் அழகிய சிற்பங்கள் பல காட்சி அளிக்கின்றன. வைணவ ஆச்சார்யர்யரான ஸ்வாமி வேதாந்த தேசிகன் சந்நிதி தனி ஆலயமாகத் தாயார் கோயில் அருகே அமைந்துள்ளது
இங்குள்ள கருட பகவான் மிகப் பெரிய உருவத்துடன் கூரையை முட்டியவாறு அமர்ந்துள்ளார்.
கம்ப ராமாயணம் அரங்கேறிய போது அதை அங்கீகரிக்கும் விதமாக சிரத்தை அசைத்து அதன் பெருமையை உலகுக்கு எடுத்துக் காட்டியவர் ஸ்ரீரங்கத்தில் அருள்பாலிக்கும் மேட்டு அழகிய சிங்கர்.
முன்னொரு காலத்தில் வங் காள அரசன் பெரும் செல்வத்தை ரங்கநாதருக்குக் காணிக்கையாக அளித்தான். ரங்கநாதர் அவற்றை பெற்றுக் கொள்ளாததால் அந்த தனம் வாசலிலேயே வைக்கப்பட்டது. அதை வடக்கிலிருந்து வந்த ஆரியர்கள் காவல் காத்தனர். அதனால் அந்த வாசல் ஆர்யபடாள் வாசல் என்று அழைக்கப்படுகிறது.
பாண்டிய மன்னர்களில் சிறந்தவனான சுந்தர பாண்டியன் காணிக்கையாக அளித்த கிரீடம் பாண்டியன் கொண்டை என்று இன்றும் சிறப்பாக நம்பெருமாளுக்கு அணிவிக் கப்படுகிறது.
வைணவ அந்தணர்களில் அரையர் என்பவர்கள் பரம்பரை பரம்பரையாக நம்பெருமாள் முன்பு நாலாயிர திவ்யப்பிரபந்த பாடல்களை இசைத்து அதற்கேற்ப நடனம் செய்வார்கள். அதற்கு அரையர் சேவை என்று பெயர்.
ஸ்ரீரங்கம் ஆலயத்தின் நிர்வாகம், கோயிலொழுகு ஆகியவற்றை சீர்ப்படுத்திய பெருமை வைணவ ஆச் சார்யரான ராமானுஜரையே சாரும். 120 ஆண்டுகள் வாழ்ந்து வைணவ சம்பிரதாயத்துக்குத் தொண்டு புரிந்த ராமானுஜர் கி.பி 1137-ஆம் ஆண்டில் ஸ்ரீரங்கத் தில் பரமபதம் அடைந்தார்.
ஸ்ரீ ராமானுஜர் தன் உடலோடு சந்நிதி கொண்டது இங்குதான். இங்கு ஸ்ரீராமானுஜர் பத்மாசன கோலத்தில் தரிசனம் தருகிறார். இன்றும் அவரது சிகை மற்றும் நகங்கள் தரிசனம் செய்யக் கிடைக்கின்றன. வருடத்துக்கு இரு முறை பச்சை கற்பூரம், குங்குமப் பூ போன்றவை விழுதாக அரைத்து அவருக்குப் பற்றாக உடலில் பூசப்படுகின்றன.
ஆழ்வார்களில் தொண்டரடிப் பொடியாழ்வார், திருப் பாணாழ்வார் ஆகியோர் இங்கு மட்டுமே தொண்டு புரிந்து வாழ்ந்தவர்கள்.
நாதப்பிரம்மம் தியாகராஜ ஸ்வாமிகள் ஸ்ரீரங்கநாதரை தரிசித்து அவர் மேல் கீர்த்தனைகள் பாடியுள்ளார்.
கி.பி. 1331-ல் மாலிக்காபூர் படை யெடுப்பின்போது அரங்கன் விக்கிரகம் பக்தர்களால் வெளியே எடுத்துச் செல்லப் பட்டது. அரங்கன் திரும்பவும் ஸ்ரீரங்கம் வந்து சேர்ந்தது 1371-ஆம் ஆண்டு.
திருவரங்கனின் விக்கிரகம், இரண்டு வருடங்கள் டெல்லியில் இருந்ததாக வரலாறு. அப்போது அரங்கனின் அழகில் மயங்கி அவனுக்காகத் தன் உயிரையே கொடுத்த தில்லி சுல்தானின் மகளுக்காக ஆலயத்தில் ஓர் இடம் அளித்துள்ளார்கள். துலுக்க நாச்சியார் என்ற பெயரால் அழைக்கப்படும் அவளுக்காக அரங்கன், ரொட்டி, வெண்ணெய், பருப்பு, கிச்சடி ஆகிய வட இந்திய உணவு வகைகளை நைவேத்தியமாக ஏற்கிறார்.
இங்கு உத்திரை வீதியில் இரண்டு பிரம்மோற்சவங்கள் சித்திரை வீதியில் இரு பிரம்மோற்சவங்கள் என வருடத்தில் நான்கு பிரம்மோத்சவங்கள் நடைபெறுகின்றன.
ஆண்டு தோறும் வைகுண்ட ஏகாதசி அன்று ரத்னாங்கி அணிந்து உலா வரும் நம்பெருமாளை, படி தாண்டாத தாயார் தனது கோயிலிலிருந்து ஐந்து குழிகளிலும் தன் ஐந்து விரல்களை வைத்து மூன்று வாயில்கள் வழியாகக் கண்டு மகிழ்வாராம். அதைக் குறிக்கும் விதமாக தாயார் செல்லும் வழியில் ஐந்து குழிகள் தரையில் உள்ளன.
வைகுண்ட ஏகாதசி அன்று மூலவர், தசா வதாரம் சித்திரிக்கப்பட்ட முத்தங்கி அணிந்து காட்சி தருகிறார்
இங்கு ஒரு வருடத்தில் 114 நாட்கள் விழா கொண்டாடப்படுகிறது.
எல்லாப் பெருமாள் கோயில்களிலும் மூலவருக்கு ஆனி ஜ்யேஷ்டாபிஷேகத்தன்று மட்டுமே தைலக் காப்பு சாத்தப்படும். ஆனால், ஸ்ரீரங்கத்தில் மட்டும் இத்துடன் கூட ஆவணி பவித்ரோற்சவத்தின் இறுதி நாளிலும் தைலக்காப்பு சாத்தப்படும். எனவே, ஸ்ரீரங்க நாதருக்கு மட்டும் இரு முறை தைலக்காப்பு.
ஸ்ரீரங்கம் கோயிலில் புதையுண்ட யானை சிலை…!
கும்பாபிஷேகத்திற்காக ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதர் கோயிலில் சில மாதங்களாக கோயிலை புதுப்பிக்கும் பணி நடைபெற்று வந்தது . இதில் தொல்லியல் துறையும் இணைந்து செயல்பட்டு வந்தது .
கோயில் கோபுரங்களுக்கு வண்ணம் பூசுவது, கோயில் சிற்பங்கள், மண்டபங்களை புதுப்பிப்பது என வேலைகள் நடைபெற்றன…இந்நிலையில் கோயிலில் பல இடங்கள் சுமார் ஏழு அடிக்கும் மேலாக மண்ணால் மூடப்பட்டு இருந்தது.
அனைத்தையும் தொல்லியில் துறையின் துணையோடு ஶ்ரீரங்கநாதர் கோயில் அப்புறப் படுத்தியுள்ளனர். அப்போது மண்ணில் புதையுண்ட யானை சிலை, தேர் சிற்பங்களில் தேரின் சக்கரங்கள் என பல சிற்பங்கள் வெளிவந்திருக்கின்றன..
திருப்பணி வேலை யாவும் முடிந்து , ஸ்ரீரங்கம் கோயில் மஹா கும்பாபிஷேகம் செப்டம்பர் 9 2015 நிறைவேறியது.
Source….
இ.ராஜவிபீஷிகா.
படங்கள்: என்.ஜி.மணிகண்டன் …..www.vikatan.com
Natarajan
Take off with Natarajan 