south india – Page 12 – Take off with Natarajan

” ‘If you have the passion to start something, do it immediately. Don’t wait for tomorrow.’…Says P.C.Musthafa, from Wayanad Kerala…

December 17, 2015NatarajanLeave a comment

‘When we became a Rs 100 crore company in October, we celebrated in grand scale. We have grown from producing 10 packets a day in 2005, with just my cousin managing the kitchen, to 50,000 packets a day with 1,100 employees in 10 years.’

‘If you have the passion to start something, do it immediately. Don’t wait for tomorrow.’

Shobha Warrier/Rediff.com listens to P C Musthafa’s incredibly inspiring story.

This is the story of a 42-year-old man from a remote village in Wayanad, Kerala. His father was a coolie. His mother never went to school.

This is the story of a man who failed in Class 6, but went on to join the Regional Engineering College (now the National Institute of Technology), Calicut and the Indian Institute of Management-Bangalore.

This is the story of a man who decided to become an entrepreneur and employ people from rural India.

Today, fresh idli and dosa batter made by P C Mustafa’s company ID Fresh reaches homes in Bengaluru, Chennai, Pune, Mumbai, Delhi, Hyderabad, Mangaluru and even Dubai.

Childhood in Wayanad

I grew up in a small village called Chennalode near Kalpatta in Wayanad.

The village was so remote that we had only a primary school. It had no roads or electricity. We had to walk at least four kilometres to go to high school so most of the kids dropped out after primary school.

My father Ahmed stopped studying after Class 4 and worked as a coolie on a coffee plantation. My mother Fathima never went to school.

I am the eldest and I have three younger sisters.

Failing in Class 6

I was not interested in studies. After school every day, and on weekends, I preferred helping my father, a daily wage worker, instead of doing homework or studying.

There was no question of opening the books at night as there was no electricity at home, only kerosene lamps.

Though I was below average in all other subjects, I was good at mathematics. After I failed in Class 6 I lost interest in going to school.

A school master steps in

My father asked me to join him as a daily wage worker. My maths teacher, Mathew Sir, didn’t like my dropping out of school one bit. He spoke to my father who agreed to give me one more chance.

Mathew Sir asked me a question, ‘Do you want to be a coolie or a teacher?’ I looked at him and could see the difference between my father and my teacher. ‘Sir,’ I answered, ‘I want to be a teacher like you.’

When I went back to school, I had to sit with my juniors. All my friends were in a higher class. I felt so humiliated that I became attentive in class.

I was very weak in both English and Hindi. Seeing me struggle, Mathew Sir helped me after school.

From a failure to a topper

Sir’s help worked. I came first in the Class 7, surprising all the teachers. There was no looking back after that.

I stood first in the school in Class 10.

In those days, I had only one ambition: I wanted to be a maths teacher like Mathew Sir. He was my role model.

From a village to a city

Till I completed Class 10, I had not stepped out of Wayanad. For college (junior college was known as pre-degree those days), I had to go to Kozhikode (Calicut). My father didn’t have a problem but didn’t have any money to fund my education.

I got admission at the Farooq College in Kozhikode where my father’s friend, who had suggested I study further, arranged for a free meal scheme in the college charity hostel. I was one of the 15 students who were offered free stay and food, as we could not afford to pay.

There were four hostels in the college and we had to go to different hostels for breakfast, lunch and dinner as we were on charity.

Naturally, other students looked at us with disdain. That upset me. It was like we were eating somebody else’s food. Some students made fun of us. It was not a pleasant experience, but I had to swallow the humiliation for the sake of my education.

Looking back, I feel the college management did a great job by taking care of poor students like us.

Coming from a village, I was very weak in English. It was a big handicap in college where all the lectures were in English. A good friend of mine used to translate everything for my benefit. I also worked extremely hard and felt even more motivated when I scored good marks.

Engineering at REC, Calicut

I wrote the engineering entrance exam after my college and was ranked No 63 in the state. I got admission at the Regional Engineering College (now the National Institute of Technology).

When I look back, I feel three factors helped me.

I had the potential as I was good in Maths. I was a hard worker. And the third and most important reason was that God was with me.

I was very lucky to have secured such a good rank. I got the opportunity to study what I really liked — computer science. There was no one to guide me in those days except God Almighty.

Life was not that bad at REC. I got a scholarship and also took a student’s loan. I didn’t have to pay any tuition fees and only had to take care of the hostel fees. That was a big relief. Unlike other students, I had to be very careful about spending money, but that was okay.

I had no dreams to be an entrepreneur then. I wanted to be a well-known engineer. I worked hard and did well in studies. When I graduated in 1995, I got placed at Manhattan Associates, an Indian start-up in the US.

First flight

After a few days of working at the start-up in Bangalore, I got an offer from Motorola. It was a dream offer for a person from a remote village in Wayanad. After working for a short period in Bangalore, I was sent to Ireland.

As a young boy, I stepped out of Wayanad for the first time to study in a college. Now, for the first time in my life, I boarded a flight and went out of the country.

The flight took off at 6.30 pm. I looked down and saw Bangalore. I will never be able to forget the image: The aerial view of Bangalore.

Missing India

Though I loved Ireland and the Irish people, I missed my people and country a lot. I also missed Indian food, as there were no Indian restaurants there. I was used to praying five times a day, which I found difficult to do there.

After three months, I got a very good offer from CitiBank. I jumped at it and moved to Dubai. In 1996, a salary in lakhs was quite something. The first thing I did after I paid off my loan was to send Rs 1 lakh in cash to my father through a friend. I was told he cried seeing so much cash in a bag sent by his son.

He paid off his debts and started planning my sister’s wedding. One of my sisters had dropped out after school, but the others went to college. In 2000, I also got married.

A home for his parents

Soon, I built a house for my parents in our village. The people in my village, who had seen me as a small child, could not believe the change in my life. Many kids in my village now look up to me. They also dream of achieving something big in life.

From Dubai to India

In 2003, after having lived in Dubai for so long, I decided to return to India. There were three reasons for the decision.

I wanted to come back and spend time with my parents.

I wanted to study further. Though I had a very good GATE score, I couldn’t study after my engineering due to financial constraints. After working for a few years, I decided to study business administration.

The third reason was that I wanted to give something back to society.

There are so many smart youngsters in our villages who are not getting a good break in life. I wanted to give them that opportunity so that they too could come up in life. And the best way to help them, I thought, was by providing them with jobs. In order to do that, I had to be an entrepreneur.

Quitting a well paying job

It was one of the toughest decision I have ever made.

My father was horrified. So was my wife’s family. But one person supported me wholeheartedly, my cousin Nasser. As did my wife.

I am very close to my maternal cousins. We grew up together. They also came from very poor families. Unlike me, they didn’t go for higher studies.

Nasser ran away from home to Bangalore where he started a small kirana store. He gave me the courage to listen to my heart. He said, ‘If it does not work out, you can go back to work anytime. Quitting the job was the end of the world. But you shouldn’t feel that you didn’t try to do what you wanted to.’

The funny thing was I knew I wanted to do something but had no idea what it would be. I came to back to India with a savings of Rs 15 lakh (Rs 1.5 million).

Idlis and dosas

I met with my first objective by going to my village every weekend to be with my parents.

Instead of studying technology, I decided to do an MBA as I found management more interesting. I gave the CAT exam and got admission at IIM-Bangalore.

Even while studying at IIM-B, I would constantly discuss business plans with my cousins.

Shamsuddin, one of my cousins, had seen dosa batter being sold in plastic bags tied with a rubber band in nearby stores and suggested we make and supply dosa batter. That was an Aha! moment. I decided to invest Rs 25,000 and start a company immediately.

Five of us cousins — Nasser, Shamsu, Jaffer, Naushad and me — decided to join hands. The partnership was such that I had 50 per cent share in the company and the other 50 per cent was with the four of them.

We found a small place of around 550 square feet and started with two grinders, a mixer and a sealing machine.

ID is identity, not idli dosa

We were discussing names when a cousin suggested ID for idli dosa. We named the venture ID Fresh as we planned to supply fresh dosa and idli batter.

Our initial target were 20 stores in the neighbouring area. If we were able to sell 100 packets a day in six months, I would invest more and buy more machines.

We didn’t employ anyone; my cousin was in charge. We started very small with just 10 packets a day. Initially, the shopkeepers were not willing to keep a new brand. So we gave them a special offer — cash after sales.

When the customers asked for ID repeatedly, other stores also wanted to stock our product. But we stuck to the first 20 stores and waited to touch the 100 packet figure. By the ninth month, we were selling an average of 100 packets a day.

Making profits from day one

The best part of our venture was that we were making profits from day one. None of us took any salary initially. After paying the rent of Rs 500 and crossing off the expenditure of buying rice, dal, etc, our profit was Rs 400 in the first month.

Once we reached the target of 100 packets, I decided to invest Rs 6 lakh (Rs 600,000) and move to a bigger kitchen of 800 sq ft with 2,000 kg capacity, which is 2,000 packets with 15 wet grinders.

Nasser was handling the kitchen alone so we employed five people, all of whom were our relatives.

Joining as the CEO

In 2007, I got my MBA and officially joined as the CEO in charge of marketing and finance. Till then, I was only remotely participating in the operation along with my cousins.

In two years, we increased the capacity to 3,500 kg a day. The number of stores we partnered with increased to 300, 400. We now had 30 employees working for us. We were operating our kitchen in a residential area till then.

As the demand increased, we decided to have a proper manufacturing plant in an industrial area. We were making a decent 10 to 12 per cent profit every month.

In 2008, I invested another Rs 40 lakh (Rs 4 million) and bought a 2,500 sq ft shed in the Hoskote Industrial Area. We imported five large wet grinders from America and customised them to fit our requirements.

In 2008, we added parathas to our list of products. We will soon introduce vada batter and also rava idli batter.

At ID Fresh, we only deal with natural fresh food. We do not add any preservatives to any of our products.

Expanding operations

In 2012, we expanded to other cities like Chennai, Mangaluru, Mumbai, Pune and Hyderabad. My friends and relatives joined me to take ID Fresh to the next level. We follow a partnership model in other cities, with a local manufacturing plant in each city. Each partner becomes a shareholder in the parent company.

In 2013, we started our operations in Dubai. We see the maximum demand for dosa batter in Dubai and are not able to match the demand.

Our experience in Bangalore helped us. We use the same raw materials, the same manufacturing process and the same business model everywhere. Expanding to other cities was a bit tough though, since we are not locally present there.

We are not looking at any other international market right now. India is such a huge market and we have so much to explore.

Rs 100 crore company

Today, we produce around 50,000 kg in our plant. The total investment must be around Rs 4 crore (Rs 40 million) and our revenue is Rs 100 crore (Rs 1 billion).

When we became a Rs 100 crore company in October 2015, we celebrated in grand scale. We have grown from producing 10 packets a day in 2005, with just my cousin managing the kitchen, to 50,000 packets a day with 1,100 employees in 10 years.

Employs only youngsters from rural areas

When I recruit someone, I ensure he is from a rural area. He has to be smart, honest and committed. Those who work in the plant make around Rs 40,000 a month.

Biggest challenge

The biggest challenge any start-up faces is getting the right people, the right team. I was lucky to have my cousins with me.

But balancing work and personal life is by far the toughest challenge.

Future plans

My aim is to make ID the most popular and trusted brand in the fresh food segment and make it Rs 1,000 crore (Rs 10 billion) company in the next five to six years.

By then, I am sure we will be able to employ at least 5,000 people.

Advice to aspiring entrepreneurs

If you have the passion to start something, do it immediately. Don’t wait for tomorrow. I had the passion to be an entrepreneur, but it took me a few years make that decision. I still regret the delay. I wish I had started five years earlier.

My words may sound like management jargon, but it is very important to maintain the quality of the product to be successful.

The three things that worked for us were that we were in the right city with the right product at the right time.

Photographs: Courtesy ID Fresh

Source…..Shobha Warrier in http://www.rediff.com

Natarajan

These Are the 6 Singaporean Satellites Being Launched by ISRO Today…17 Dec 2015…

December 16, 2015NatarajanLeave a comment

At 6:00 pm today, Indian Space Research Organisation (ISRO) will launch six Singaporean satellites from the first launch pad at Satish Dhawan Space Centre in Sriharikota, Andhra Pradesh.

The satellites will be put into orbit by India’s Polar Satellite Launch Vehicle, in its thirty-second flight (PSLV-C29).

PSLV-C29 on the First Launch Pad with Vehicle Assembly Building in background

PSLV-C29 will launch the satellites into a 550 km circular orbit inclined at 15 degrees to the equator. They will be launched one after the other to avoid collision, and there will be a distance of about 20 kilometres between them. The satellites being launched include one primary satellite and five co-passenger satellites.

The commercial arm of ISRO, Antrix Corporation Limited, has provided launch services for 51 commercial satellites from 20 countries so far. The six satellites being launched today include the following –

TeLEOS-1:

TeLEOS-1 and Nanosats

This is the primary satellite weighing 400kg. It is the first Singapore commercial earth observation satellite and it is being launched for remote sensing applications. Designed and developed by Singapore Technologies Electronics, the mission life for this satellite is five years.

VELOX-CI:

Velox-CI and Kent Ridge-1

This is a micro satellite weighing 123kg. It will be used for research in tropical environmental monitoring using radio occultation techniques.

VELOX-II:

This satellite weight 13 kg and is a 6U-CubeSat technology demonstrator with three payloads – the communications, GPS experimental, and fault tolerant payload. A CubeSat is a type of small satellite used for space research.

Athenoxat-1:

PSLV-C29 Heat-shield closed with six satellites integrated to the Launch Vehicle

It is a technology demonstrator nano-satellite, designed and developed by Microspace Rapid Pvt. Ltd in Singapore.

Kent Ridge-1:

This is a micro satellite weighing 78 kg, and it has two primary payloads.

Galassia:

A 2U-Cubesat weighing 3.4 kg, this satellite has two payloads.

“The satellites will be able to produce information at a much higher frequency. This will surely be very important when you use it for disaster monitoring in the region like Southeast Asia,” Project Director of the Satellite Programme at the National University of Singapore (NUS), Professor Goh Cher Hiang, said.

The 59-hour countdown for the PSLV-C29/TeLEOS-1 Mission began at 7:00 am on December 14. This is the eleventh fight of PSLV in ‘core-alone’ configuration. In this configuration, the six strap-on boosters used by standard PSLV model is not used.

All pictures: isro.gov.in

Source….Tanaya Singh in http://www.the better india .com

Natarajan

” The Chennai Flood Happened Due to a Complete Lack of Urban Planning…”

December 16, 2015NatarajanLeave a comment

Views of an Urban Planner and Architect …” My View ” Column in http://www.the better india .com

Natarajan

After Chennai’s recent catastrophic floods, the one question that looms large is – ‘could proper urban planning have prevented such a disaster?’ My answer to that question is certainly ‘yes’.

The way our cities are planned has got a lot to do with inviting or avoiding such disasters. Chennai floods underline the importance of adhering to the fundamental urban planning principles, when we design our cities. Being an architect and an urban planner, I can’t over-emphasise this point enough.

Anil Bhaskaran , Urban Planner and Architect

But before discussing about the kind of planning that should have been done in a city like Chennai, we must understand what the architecture of any ideal city should be like.

Photo Credit: ReflectedSerendipity/Flickr

Let us first look at the birth and growth pattern of a city, which is almost like a living human body. It is born, lives for a certain period of time, and then dies. Like a group of cells come together to form a human body, a group of people come together to form a city. Thus, any city must grow to its limit, attain maturity, cease to grow and eventually perish. It can function to the peak of its efficiency only for a limited period of time, after which it should be allowed to die its natural death. Adding newer parts to an old city is almost like transplanting new organs in the body of an old living organism. It distorts the fundamental body mechanism.

This leads us to the question – ‘what can we do to prevent the distortion of our cities like Chennai, and to prevent disasters like the recent floods?’ Here are three basic points that must be kept in mind:

1. A city must be designed for a specific number of people.

Photo Credit: Jared Smith/Flickr

As and when the limit is attained, newer cities should be designed and built. And this should be a continuous process. This is quite similar to the situation of a living being, who on achieving maturity, allows the next generation to come into existence through the method of reproduction.

2. We need to limit the migration from villages to cities.

Photo Credit: snotch/Flickr

Chennai is a classic example of this problem. However, the solution cannot be achieved by promulgating any law. Instead, we need to enhance the quality of life in our villages. This will require a change in the existing mindsets and policies.

3. A city should be walkable.

Photo Credit: Andrea/Flickr

On further analysis, one comes across another important element of city planning – Every city should be walkable, horizontally and vertically. This leads to the reduction in the amount of energy spent while commuting. Ideally, one should be able to walk from the outermost ring, to the centre of a city within twenty minutes.

Traditionally, cities were planned and built based on the principles mentioned above. Cities like Rome, Paris, Florence, Jaipur and Jaisalmer are all good examples of how well the city planners of the past understood these fundamentals and applied them prudently in the creation of their cities. But on comparing those with present-day cities like New York, Tokyo, Mumbai or Chennai — there is clearly a striking contrast.

But then, what is wrong with Indian cities like Chennai, which is a mix of the old and contemporary? Fundamentally, it is the unlimited growth that destroys the order in such cities beyond repair. In a human body, unlimited growth is considered cancerous. A city is no exception to this rule.

Chennai must accommodate the natural contours, slopes and drains, in its plan. One of the best ways of planning a water front city is to ensure that all the main streets are running perpendicular to the coast line. This will allow easy passage of excess rain water into the sea. A good example of such planning is the city of Minneapolis that sits on the banks of the Mississippi river.

Looking at the enormity of the problem in Chennai, the solutions have to be implemented at a large scale too! We need to take some hard steps here, such as:

1. Gravity drains should be created, taking into account the natural slopes of the terrain and quantum of water to be handled.
2. Existing natural drains and rivers should be de-silted and widened.
3. Low-lying areas should be spared of construction (have some mercy!). In some cases, dikes have to be built around them to protect such areas from flooding.

But in the end, we must remember that prevention is better than cure. We must plan, form and take care of our cities like we do our homes.

Netherlands, a country that has more than sixty percent of its land below sea level, has been taking some pioneering steps in the direction of water management and hydrology. The country has taught itself how to live with water, rather than fight it. In the recent years, it has been consistently voted as one of the top ten happiest countries in the world to live in. If they can top in happiness quotient, in spite of their problems with water management, so can we. What is needed is the will to face the challenges and solve the problems objectively and scientifically.

– Anil Bhaskaran

Anil Bhaskaran is an Urban Planner and Architect, and the MD of IDEA Centre Architects, Bangalore.

Source….www.the betterindia.com

Natarajan

” நிமிடக் கட்டுரை – சென்னையைப் பாதுகாத்த பக்கிங்காம்…”

December 15, 2015NatarajanLeave a comment

சென்னையின் கால்வாய்களையும் ஆறுகளையும் இணைத்துச் சமன்படுத்திவந்த பக்கிங்காம் கால்வாய் மட்டும் உயிர்ப் போடு இருந்திருந்தால் சென்னை இன்று நீரில் தத்தளித்திருக்காது.

1801-ல் வெளிவந்த மெட்ராஸ் கெஜட் அறிவிப்பின்படி சென்னையைச் சுற்றியுள்ள ஓடைகளை இணைக்க எண்ணூரிலிருந்து சென்னை வரை ஒரு கால்வாய் கட்டத் திட்டமிடப்பட்டது. பிறகு ஆந்திராவின் காக்கிநாடா பகுதியிலிருந்து தமிழகத்தின் விழுப்புரம் வரை பறந்து விரிந்த மிக நீண்ட கால்வாயாக அது கட்டப்பட்டது. இன்று சென்னையை முட்டித்தள்ளும் ஆறுகளும் ஏரிகளும் அன்று பக்கிங்காம் கால்வாய்க்குக் கட்டுப்பட்டிருந்தன. உதாரணத்துக்கு, கூவத்தையும் அடையாறையும் இணைக்கும் ஆற்று வழிப்பாதை இருந்தது.

கோதாவரி ஆற்றோடும் கிருஷ்ணா நதியோடும் கைகோத்த இந்த பக்கிங்காம் கால்வாயில் 1890-களில் வணிகப்பொருட்களை உற்சாகமாகப் பல படகுகள் சுமந்து சென்றன என்று ‘இந்தியன் பால்ம்’ என்னும் புத்தகத்தில் பால் ஹைலாந்த் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஆனால் பின்னாளில் எதிர்பாராத வெள்ளத்தினாலும் வறட்சியினாலும் பக்கிங்காம் கால்வாய் வழி வணிகம் தடைபட்டுப்போனது என்பது தெரியவருகிறது.

இதேபோன்று, சென்னையின் மழை நிலவரம் குறித்து 64 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து நடத்தப்பட்ட ஆய்வின் விவரங்களை 1832-ல் வெளியிட்டார் ஆர்தர் காட்டன். இதன்படி சென்னையில் மழை வரத்து சீராக இல்லாமல் ஏற்றம் இறக்கத்தோடு மாறி மாறிப் பொழிவதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். 1827-ல் 88.41 அங்குலம் வரை சென்னையில் மழை பொழிந்திருக்கிறது. ஆனால் 1831-ல் 44.35 அங்குலமாக அது குறைந்திருக்கிறது. 1832-ல் வெறும் 18.45 அங்குலம் மட்டுமே பொழிந்திருக்கிறது. அடுத்த ஆண்டில் 37.11 அங்குலமாகத் திடீரெனப் பெருகியிருக்கிறது.

இவ்வாறாகச் சென்னையின் மழை நிலவரம் ஏற்ற இறக்கத்தோடு இருப்பதால் இப்பகுதிக்கான நீர் மேலாண்மை கண்ணும் கருத்துமாகத் திட்டமிடப்பட வேண்டும் என தன் அறிக்கையில் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். சென்னையின் நீர் மேலாண்மையில் பக்கிங்காம் கால்வாய் முக்கியப் பங்குவகித்தது என்பதற்கான பதிவுகளும் காணப்படுகின்றன. பழுதடையாமல் இருந்தவரை கொள்திறன் ஒரு நொடிக்கு 5,600 கன அடி நீரைக் கொள்திறனாகக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் சென்னையின் ஏரிகளுக்கும் பிற நீர்நிலைகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டவுடன் பக்கிங்காம் கால்வாய்க் கான முக்கியத்துவமும் மறைந்துபோனது. 1900 மே 10-ல் வெளியான

`தி இந்து’ ஆங்கில நாளிதழின் கட்டுரை ஒன்றில் இது துல்லியமாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டிருக்கிறது. நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு பக்கிங்காமின் அருமை அறிந்து மீண்டும் காக்கிநாடா முதல் புதுச்சேரி வரை அதன் நீர் படுகையைச் செப்பனிட்டு தேசிய நீர்வழிப் பாதையை அமைக்க 2008-ல் திட்டமிடப்பட்டது. ஆனால் இன்றுவரை இந்தக் கனவுத் திட்டம் மெய்ப்படவில்லை. சென்னையின் இன்றைய அவல நிலையைப் பார்த்த பிறகாவது விடிவு காலம் பிறக்குமா?

– ‘தி பிஸினஸ் லைன்’
தமிழில் சுருக்கமாக: ம. சுசித்ரா

Source….ஜி. நாகா ஸ்ரீதர்….www.tamil.thehindu.com

Natarajan

” ஃபேஸ்புக்கின் ரமணன்: ‘தமிழ்நாடு வெதர்மேன்’ பிரதீப் ஜான்!”

December 14, 2015NatarajanLeave a comment

பிரதீப் ஜான்

தமிழக மக்களுக்கு எப்படி சென்னை வானிலை ஆய்வு மைய இயக்குநர் ரமணன் பிரபலமோ, அதற்கு சற்றும் குறையாமல் சமூக வலைதளங்களில் தமிழக நெட்டிசன்களின் முக்கிய வானிலை முன்னறிவிப்பாளர் பிரதீப் ஜான்!

‘தமிழ்நாடு வெதர்மேன்’ அண்மைக்காலமாக அதிகம் பின்தொடரப்பட்ட ஃபேஸ்புக் பக்கம் இது. இதன் சொந்தக்காரரான வானிலை ஆர்வலர் பிரதீப் ஜான். மழைப்பொழிவின் மீது தனக்கு ஏற்பட்ட தீரா ஆர்வத்தை விவரிக்கிறார்.

மழையை மட்டுமே பார்த்த நம்மில் பலரும் அதி கனமழை, பெருமழை போன்றவற்றை சந்தித்துவிட்டோம். ‘எல் நினோ’ என்றால் என்னவென்று கூகுள் தேடலை தொடங்கிவிட்டோம். செய்தி சேனல்களில் கடைசியாக சொல்லப்பட்ட வானிலை முன்னறிவிப்பு பிரைம் டைம் ஸ்டோரியாகிவிட்டது. செய்தித்தாளில் உள்பக்கத்தில் கட்டம் கட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த வானிலை நிலவரம் பேனர் செய்தியாகிவிட்டது. பெருமழை பெரிய மாற்றங்களை செய்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறது.

இந்நிலையில், சென்னையை பெருமழை புரட்டிப்போட்ட காலகட்டத்தில் தொடர்ந்து வானிலை அறிவிப்புகளை பகிர்ந்து வெளிநாட்டு ஊடகங்கள் சில ஏற்படுத்திய பீதியை நீக்கி அசராமல் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தார் பிரதீப் ஜான்.

யார் அந்த பிரதீப் ஜான், இளம் வயதில் கவிதைக்கு மட்டுமே அதிகம் பயன்படுத்தும் மழையை எப்படி இவர் வேறு கோணத்தில் பார்க்கத் துவங்கினார்?

1996 ஜூன் மாதம். பிரதீப் ஜானின் வாழ்க்கையை மாற்றியது வானிலை மாற்றம். தொடர்ச்சியாக மூன்று நாட்களில் சென்னையில் 700 மி.மீ மழை பெய்திருந்தது. சாலைகளில் வெள்ளம் பாய்ந்தது. மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது. மக்கள் வீடுகளில் முடங்கிப்போயினர். நகரமே முடங்கியது.

இவையெல்லாம் நடந்தபோது பிரதீப் ஜானுக்கு வயது 14. மழையின் காரணமாக பிரதீப்பை வீட்டை விட்டே வெளியேறக்கூடாது என முடக்கினர் பெற்றோர். வெற்று சிந்தனையை விரட்ட பால்கனியில் தஞ்சம் புகுந்தார் பிரதீப். அந்த நொடியில் இருந்து அடுத்த 36 மணி நேரத்தை அங்கேயே செலவழித்தார்.

அந்த அனுபவத்தை விவரித்த பிரதீப் (33), “அந்த 36 மணி நேரமும் மழை என்னை முற்றிலுமாக ஆட்கொண்டிருந்தது. மழை கம்பிகள் தற்காலிக குட்டைகளை நிமிடத்துக்கு நிமிடம் பெரியதாக்கிக் கொண்டிருந்தன. என்னால் மழைப்பொழிவின் தாக்கத்தை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அந்த அனுபவம் இளைப்பாறுதல் தருவதாகவும் அழகியல் சார்ந்ததாகவும் இருந்தது” என்றார்.

தற்செயலாக ஏற்பட்ட அந்த அனுபவத்துக்குப் பின்னர் மழைப்பொழிவை பதிவு செய்வதை பிரதீப் சிரத்தையுடன் செய்யத் தொடங்கினார். அகும்பே, ஹல்லிகல், சிரபுஞ்சி, குட்டியாடி, சின்ன கல்லார், தலக்காவிரி மற்றும் பிற இடங்களில் பிரதீப் மழைப் பொழிவை பதிவு செய்து கண்காணித்து வருகிறார். நாடு முழுவதும் எப்போது எந்தப் பகுதியில் பெருமழை பெய்தது என்றால் கணிணியை சொடுக்காமல் கண் இமைக்கும் நேரத்தில் தன் ஞாபக சக்தியை தட்டிவிட்டுச் சொல்கிறார்.

இந்தியன் வெதர் மேன், வேகரீஸ் ஆஃப் வெதர், கீ வெதர் போன்ற பல்வேறு வானிலை முன்னறிவிப்பு இணையதளங்களுக்கு இவரது பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது.

“வானிலையை கணிப்பது நேர விரயம், மிகவும் கடினமானது. இதை ஏன் செய்கிறாய் எனப் பலரும் என்னிடம் கேட்டுள்ளனர். ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை வானிலையை கணிப்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு மட்டுமல்ல, அது என்னுடைய பேரார்வம்” என்கிறார் பிரதீப்.

ஆர்குட்டின் தீவிர விசிறியாக இருந்த பிரதீப் 2012-ல் தான் ஃபேஸ்புக்கில் தனக்கென ஒரு பக்கத்தை உருவாக்கினார். ‘தமிழ்நாடுவெதர்மேன்’ (Tamilnaduweatherman) என்ற அந்த பக்கத்துக்கு இந்த ஆண்டுக்கான வடகிழக்கு பருவமழை தொடங்குவதற்கு முன்னர் வெறும் 1000 லைக்குகள் மட்டுமே இருந்தது. ஆனால், நவம்பர் மழை மக்களை வானிலை முன்னறிவிப்புகளை தேடி அலையவிட்டதில் அவரது ஃபேஸ்புக் பக்கத்துக்கு 64,000 லைக்குகள் கிடைக்கச் செய்துள்ளது.

இதில் குறிப்பிட வேண்டியது என்னவென்றால் அண்மையில் சென்னை வானிலை தொடர்பாக இவர் பதிந்த நிலைத்தகவல் 2 லட்சம் பேரைச் சென்றடைந்துள்ளது. சாலைகளில் மழை வெள்ளம் கரை புரள அவரது ஃபேஸ்புக் இன்பாக்ஸில் குறுஞ்செய்திகள் வெள்ளம் புகுந்தது. “என் வீட்டில் நான் இருக்கலாமா? இப்போது திருமணத்தை நடத்தலாமா? என் கணவர் வேலைக்குச் செல்லலாமா? என பல்வேறு கேள்விகள் அவருக்கு வந்தன.

பெருமழையினால் சென்னை தத்தளித்த நாட்களில் எல்லாம் பிரதீப் தூக்கம் தொலைத்து வானிலையை கண்காணித்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறார். கனமழை எச்சரிக்கைகளை மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்க மெனக்கெட்டுக் கொண்டிருந்தார். என்னதான் தொலைக்காட்சிகளில் வானிலை முன்னறிவிப்புகள் வந்து கொண்டிருந்தாலும் ‘தமிழ்நாடுவெதர்மேன்’ ஃபேஸ்புக் பக்கத்தை நாடுவோர் குறையவில்லை. சென்னையில் ஆயிரக் கணக்கில் வானிலை வலைப்பதிவர்கள் இருந்தாலும் பிரதீப்பின் கணிப்பு தனித்துவத்துடன் பளிச்சிட்டது. அதற்கான காரணத்தை பிரதீப் கூறும்போது, “வானிலை முன்னறிவிப்புகளில் நான் தொழில்நுட்ப வார்த்தைகளை புகுத்துவது இல்லை. மக்களுக்கான தேவை எவ்வளவு மழை பெய்யும், அதனால் வெள்ளம் ஏற்படுமா என்பது மட்டுமே. அவர்களுக்கு தொழில்நுட்பம் சார்ந்த வார்த்தை ஜாலங்களில் அக்கறை இல்லை என்பதை புரிந்து கொண்டேன்” என்றார்.

சென்னை தத்தளித்த வேளையில் துல்லிய கணிப்பை தர துடித்துக் கொண்டிருந்த பிரதீப்புக்கு சவாலாக இருந்தது கருமேகம் அல்ல சில ஜோதிடர்களின் ஆதாரமற்ற கணிப்புகளும், சமூக வலைதளங்களில் பரப்பிவிடப்பட்ட பஞ்சாங்க கணிப்புகளுமே. அந்த பீதியிலிருந்து மக்களை வெளிக்கொணரும் சமூக பொறுப்பு பிரதீப்புக்கு இருந்துள்ளது.

அந்த பொறுப்பைப் பற்றி பிரதீப் விவரிக்கும்போது, “வானிலை முன்னறிவிப்புகளை தரும் சிலர் சிஎஃப்எஸ் என்று சொல்லப்படும் கிளைமேட் ஃபோர்காஸ்ட் சிஸ்டம் என்ற நீண்ட நாட்களுக்கான தரவுகள் அடிப்படையில் கணிப்புகளை வெளியிடுகின்றனர். அதன் அடிப்படையில் அடுத்த மாதம் மழை பெய்யும் என்ற கணிப்புகளைக் கூறுகின்றனர். ஆனால், அவை துல்லியமானது அல்ல. ஏனெனில் வானிலை என்பது அன்றாடம் உருமாறும் தன்மை கொண்ட நிகழ்வு.

வானிலை ஆய்வு மையமும் முன்னறிவிப்புகளை குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் வழங்குகின்றன. ஆனால், அவர்கள் இதுவரை ஃபேஸ்புக் பக்கத்தையோ, ட்விட்டர் பக்கத்தையோ பிரத்யேகமாக உருவாக்கவில்லை. எனவே, அண்மையில் பெய்த பெருமழை குறித்த தகவல்களைப் பெற மக்கள் இணையத்தை நாடினர். இந்த தருணத்தில்தான் வானிலை வலைப்பதிவர்கள் மக்களுக்கு அருமருந்தாகிவிட்டனர். மக்களுடன் இடைவிடாத தொடர்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டதால் என்னைப் போன்ற வானிலை ஆர்வலர்கள் மீது மக்கள் அதீத நம்பிக்கை கொண்டனர். மக்களின் நம்பிக்கை என்னை நெகிழ வைத்துள்ளது. இப்போது எனக்கான பொறுப்பும் கூடியிருக்கிறது” என்றார்.

டிசம்பர் 1, 2 வெள்ளம் ஏற்படுத்திய தாக்கத்திலிருந்து மக்கள் மீள்வதற்கு முன்னதாக பிபிசி வெதர் மற்றுமொரு எச்சரிக்கையைப் பதிவு செய்தது. ஏற்கெனவே பிபிசி கணித்த 50 செ.மீ மழையளவில் கிட்டத்தட்ட 49.4 செ.மீ மழை தாம்பரத்தில் பதிவானதால் பிபிசி கணிப்பை புறக்கணிக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. மூட்டை முடிச்சுகளைக் கட்டிக் கொண்டு சிலர் வீடுகளை காலி செய்யத் தொடங்கினர். செய்வதறியாது பலர் திகைத்து நின்றனர். அந்த வேளையில்தான் பிரதீப் பிபிசி கணிப்பு தவறு என்று விளக்கத்துடன் தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் ஒரு நிலைத்தகவலை பதிவு செய்தார். அவர் சொன்னபடியே வறண்ட வானிலை தொடர்வதால் அவரது கணிப்பின் மீதான நம்பகத்தன்மை மேலும் அதிகரித்துள்ளது.

“பிபிசி-க்கு வானிலையை கணித்துச் சொன்னவர் என்னைப் போல் ஒருவரே. நாம் எதைப் பார்க்கிறோமோ அதையே அவர்களும் பார்க்கின்றனர். முன்னறிவிப்பை வெளியிடுவதற்கு முன்னர் சற்று பொறுமை காக்க வேண்டியது அவசியம் என அவர்கள் தெரிந்திருக்கவில்லை. மேலும், இத்தகைய முன்னறிவிப்பு பாதிக்கப்பட்ட மக்களை உளவியல் ரீதியாக எவ்வித உளைச்சலுக்கு ஆளாக்கும் என்பதையும் அவர்கள் உணர்ந்திருக்கவில்லை. உள்ளூர் வானிலை நிலவரத்தை நன்கு அறிந்திருந்த என்னைப் போன்ற வானிலை ஆர்வலர்கள் யாரும் பீதியடையவில்லை. எங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது சென்னையில் இனி கனமழைக்கு வாய்ப்பில்லை என்பது” என பிரதீப் அவரது ஃபேஸ்புக்கில் பதிர்ந்திருந்தார்.

வானிலை மீது காதல் கொண்ட பிரதீப் படித்தது என்னவோ கணினி அறிவியல். ஏன் என்று வினவினால் பெற்றோர் நிர்பந்தம் என்கிறார். பின்னாளில் பங்குச் சந்தை மீது ஏற்பட்ட ஈர்ப்பால் சென்னை பல்கலைக்கழகத்தில் எம்பிஏ பயின்றிருக்கிறார். தற்போது தமிழ்நாடு நகர்ப்புற கட்டமைப்பு நிதியத்தில் (Tamil Nadu Urban Infrastructure Financial Services Limited) இணை மேலாளராக பணியாற்றி வருகிறார். அவரது இந்தப் பணி வானிலையை கணிப்பதில் கூடுதல் புரிதலை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. இருந்தாலும் அவரது மனதில் நிறைந்திருப்பது வானிலை ஆர்வம் மட்டுமே. அப்படி என்றால் நீங்கள் ஏன் வானிலை மையத்தில் பணி புரியவில்லை என்ற கேள்விக்கு, “நான் அதற்கான பட்டப்படிப்பை படிக்கவில்லை. அதுமட்டுமல்லாது அங்கு பணியில் சேர்ந்தால் எனது கருத்துகளை சுதந்திரமாக தெரிவிக்க வாய்ப்பிருந்திருக்காது” என்றார்.

“நான் காலை படுக்கையில் இருந்து எழுந்தவுடன் சரி பார்க்கும் முதல் விஷயம் வானிலை. நான் கண் அயர்வதற்கு முன் கடைசியாக அப்டேட் செய்யும் விஷயமும் வானிலையே” என்கிறார் புயலை பின்தொடரும் வானிலை ஆர்வலர் பிரதீப் ஜான்.

அவரது வானிலை பேரார்வத்தின் வெளிப்பாடாக சென்னையில் கடந்த 2010-ல் லைலா புயல் நிலை கொண்ட போது இரண்டு நாள் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு தனது வலைப்பதிவை அப்டேட் செய்திருக்கிறார். வங்கக் கடலில் ஏதாவது புயல் நிலைகொண்டால் அவரது கண்களில் தூக்கம் இமை கடந்து விடுகிறது.

“வானிலை முன்னறிவிப்புகளை அப்டேட் செய்வதற்காக அன்றாடம் அலுவலகத்துக்கு கால தாமதாக சென்ற நாட்களும் உண்டு. ஆனால், இப்போதெல்லாம் என் மகனை பள்ளியில் விட வேண்டியிருப்பதால் காலை நேரத்தில் வானிலையுடன் உறவாடும் நேரம் குறைந்துவிட்டது. இரவிலும் அப்படித்தான் என் மனைவி திட்டினால் லேப்டாப்பை மூடி வைத்துவிட்ட வேறு வேலை செய்வது போல் சால்ஜாப்பு செய்துவிட்டு பின்னர் அவர் தூங்கியவுடன் மீண்டும் வானிலையை கவனிப்பேன்” என புன்னகை பூக்கிறார் பிரதீப் ஜான்.

தமிழ்நாடு வெதர்மேனின் அதிகாரபூர்வ ஃபேஸ்புக் பக்கம் – https://www.facebook.com/tamilnaduweatherman

-தமிழில்: பாரதி ஆனந்த்

Source…. ரவீனா ஜோசப்..in http://www.tamil.thehindu.com

Natarajan

” ஈஸ்வர், அல்லா தேரே நாம்…” ” இந்தியாவிலா சகிப்புத்தன்மை இல்லை….?”

December 11, 2015NatarajanLeave a comment

நான்கு நாள்களாக கழுத்தளவு வெள்ளத்தில் மீட்புப் பணிகளில் ஈடுபட்டுவிட்டு, கால்களில் சேற்றுப் புண்களுடனும், கண்களில் கெஞ்சும் தூக்கத்துடனும், புரசைவாக்கத்தில் உள்ள ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பின் சேவாபாரதி தலைமை அலுவலகத்துக்கு வருகிறார் ஜீவானந்தம், “ஸ்வயம் சேவக்’ எனப்படும் லட்சக்கணக்காண ஆர்.எஸ்.எஸ்-ஸின் தன்னார்வலர்களில் ஒருவர்.
“சில மணிநேரமாவது தூங்கி ஓய்வெடுத்துக் கொள்ளலாமே…?’ என அவரைப் பார்த்துப் பரிவுடன் கேட்கிறார் அந்த அமைப்பின் மருத்துவ உதவி ஒருங்கிணைப்பாளர் கே.சீனிவாசன். தான் அணிந்திருக்கும் சட்டையில் எழுதப்பட்டிருக்கும் வார்த்தைகளை சுட்டிக்காட்டி, “சேவை மூலமாக பண்பாடு, அதன் மூலமாக சமத்துவம். அதற்குப் பிறகுதான் தூக்கம். எனது சகோதர, சகோதரிகள் பேரழிவில் திண்டாடிக் கொண்டிருக்கும்போது, என்னால் நிம்மதியாக எப்படித் தூங்க முடியும்?’ – அமைதியாகக் கேட்கிறார் ஜீவானந்தம்.
ஆர்.எஸ்.எஸ். என்றால் மதத் தீவிரவாத அமைப்பாகத்தான் பலரும் அறிந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், இந்த அமைப்பைச் சேர்ந்த ஐந்தாயிரத்துக்கும் அதிகமான தொண்டர்கள், இரவு பகலாக சென்னையில் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு உதவி செய்திருக்கிறார்கள், சேவைகளைத் தொடர்கிறார்கள்.
“காவித் தீவிரவாதிகள் என்றார்கள், கொடியவர்கள் என்றார்கள். ஆனால், அவர்கள்தான் வெள்ளத்திலிருந்து என்னை மீட்டார்கள்’ – சொல்லும்போதே மன்சூரா பேகத்துக்கு குரல் தழுதழுக்கிறது. “அம்மா, உதவி செய்யும் வாய்ப்பைக் கொடுத்த கடவுளுக்குத்தான் நன்றி சொல்ல வேண்டும்’ எனக் கையெடுத்து வணங்குகிறார் ஆர்.எஸ்.எஸ். தொண்டர் பசுபதி.
நாங்கள் விளம்பரத்தை நாடி ஓடுவதில்லை. ஏதாவது ஒரு பத்திரிகையிலாவது எங்கள் மீட்புப் பணிகள் சம்பந்தமான தகவல்கள் இடம் பெற்றனவா…?’ – கேட்கிறார் ஆர்.எஸ்.எஸ். பிரசாரக் எனப்படும் முழுநேர ஊழியர் முருகன்.

ராம.ராஜசேகர் – ஆர்.எஸ்.எஸ்.ஸின் மாநில “சேவா பிரமுக்’. அந்த அமைப்பின் மூலமாக தமிழ்நாடு முழுவதும் நடைபெறும் சேவைப் பணிகளுக்கு இவர்தான் ஒருங்கிணைப்பாளர். “கடந்த மாதத்தில் மட்டுமே சென்னையில் மூன்று முறை பலத்த மழை பெய்தது. முதல் மழை பெய்தபோதே நிவாரணப் பணிகளை ஆரம்பித்து விட்டோம். டிசம்பர் மாதம் முதல் தேதி கனமழை, வெள்ள அபாயம் என சேதி வந்தபோது சேலத்தில் இருந்தேன். அன்றிரவே, ரயிலைப் பிடித்து, சென்னை வந்தேன். என்றாலும், யாரையும் தொடர்புகொள்ள முடியவில்லை. ஆனால், நான் வருவதற்கு முன்னதாகவே குறைந்தபட்சம் நூறு இடங்களில் எங்கள் தொண்டர்கள் மீட்புப் பணிகளை ஆரம்பித்து விட்டனர். சக மனிதர்கள் பாதிக்கப்படுவதை எந்த ஒரு ஆர்.எஸ்.எஸ். தொண்டனாலும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியாது. யாருடைய கட்டளைக்கும் காத்திருக்காமல், தாங்களாகவே பணிகளை ஆரம்பித்து விடுவார்கள். இதைத்தான் எங்கள் இயக்கம் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறது’ என்று பெருமையாகச் சொல்கிறார் ராம.ராஜசேகர்.
வில்லிவாக்கத்தில் தள்ளுவண்டிகளை வைத்துக் கொண்டு மார்பளவு வெள்ளத்தில் நின்றவாறு மீட்புப் பணிகளில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தனர் ஆர்.எஸ்.எஸ். தொண்டர்கள். வடபழனியில், இரண்டு டிரம்களை கயிற்றின் மூலமாக இணைத்து மக்களைக் காப்பாற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். வளசரவாக்கத்தில், லாரி டயர்களைக் கொண்டு மக்களைக் காப்பாற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். சென்னையில் மட்டும் சுமார் 8 ஆயிரம் மக்களை வெள்ளத்திலிருந்து இவர்கள் மீட்டுள்ளனர் என்பது வெளியே தெரியவராத தகவல்.

புரசைவாக்கத்தில் முதல் மையத்தை அதிகாரப்பூர்வமாக டிசம்பர் 2-ஆம் தேதி ஆரம்பித்தோம். அதற்கு முன்னதாகவே, சென்னையின் பல இடங்களில் ஆர்.எஸ்.எஸ். தொண்டர்கள் சிறு மையங்களை அமைத்து விட்டனர். குரோம்பேட்டை, மணலி, வில்லிவாக்கம், கே.கே.நகர் என 17 இடங்களில் சேவா மையங்களை அமைத்துள்ளோம். அவற்றின் கீழ் பல துணை சேவை மையங்கள் உள்ளன. ஒவ்வொரு சேவா மையத்திலும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் பயன் பெறுகிறார்கள். ஆர்.எஸ்.எஸ்.ஸுக்குச் சொந்தமான பள்ளிகள், ஆதரவாளர்களின் மண்டபங்கள், வீடுகள் எல்லாமே ஏதோ வகையில் சேவா மையங்களாக மாற்றப்பட்டுள்ளன. இப்படியாக சென்னையில் மட்டுமே 83 இடங்களில் சேவைகளை ஒருங்கிணைத்துள்ளோம். மூன்று நாள்களுக்கு ஒரு தடவை, இந்த மையங்களில் உள்ளவர்கள் புரசைவாக்கத்தில் சந்தித்து அடுத்தகட்ட நடவடிக்கைகளைத் திட்டமிடுகிறோம்’ என்கிறார் ராம.ராஜசேகர்.
ஓட்டேரியில் கிறிஸ்தவர்கள் அதிகமாக வாழும் தெருவில் மார்பளவு வெள்ளத்தில் மிதந்தபடி சென்று வீடு வீடாக உணவு கொடுக்கிறார்கள் ஆர்.எஸ்.எஸ். தொண்டர்கள். மாடியில் இருந்து இறங்கிவரும் ஒரு மூதாட்டி, “வெள்ளத்திலும் வீடு தேடி வந்து உணவு கொடுக்கும் நீங்கள் நல்லா இருக்கோணும். கர்த்தர் உங்களை ஆசீர்வதிப்பார்’ என்று கையெடுத்துக் கும்பிடுகிறார்.
வில்லிவாக்கம், சிட்கோ நகரில் தள்ளுவண்டியில் மீட்புப் பணிகளை மேற்கொள்ளும் ஆர்.எஸ்.எஸ் தொண்டர்களிடம் தனது மனைவி, குழந்தைகளைக் கொடுத்து “இவர்களை பத்திரமாக மீட்டுத் தாருங்கள். நான் அடுத்த படகில் வருகிறேன்’ என்று ஒரு முஸ்லிம் சகோதரர் கூறுகிறார்.

மீட்கப்பட்ட மக்களுக்கு தொடர்ச்சியாக உணவு கிடைப்பதையும் இவர்கள் உறுதிப்படுத்துகிறார்கள். வெள்ள பாதிப்புக்கு உள்பட்ட பகுதிகளில் இதுவரை சுமார் 50 இலவச மருத்துவ முகாம்களை நடத்தி இருக்கிறார்கள்.
ஒவ்வொரு முகாமிலும், ஆயிரக்கணக்கான பயனாளிகள் பயன் பெற்று வருகிறார்கள். சேற்றுப் புண்ணுக்கான மருந்தில் இருந்து, பிளீச்சிங் பவுடர் வரைக்கும், குழந்தைகளுக்கான இருமல் மருந்தில் இருந்து பெண்களுக்குத் தேவையான பிரத்யேக பொருள்கள் வரைக்கும் ஆர்.எஸ்.எஸ். நடத்தும் மருத்துவ முகாம்களில் கிடைக்கின்றன. அந்தந்தப் பகுதியில் வசிக்கும் மருத்துவர்கள் தாங்களாக முன்வந்து மருத்துவ சிகிச்சை அளிப்பதையும், நூற்றுக் கணக்கான மக்கள் முகாமுக்கு வந்து மருந்துகளை வாங்கிச் செல்வதையும் பார்த்தோம்.

சைதாப்பேட்டையில் இருக்கிறது செட்டித் தோட்டம் என்ற எளியவர்கள் வாழும் பிரதேசம். இயற்கையின் சீற்றத்தில் சிக்கிச் சின்னாபின்னமான இப்பகுதியில் நுழைபவர்களைக் குடலைப் பிடுங்கும் துர்நாற்றம்தான் வரவேற்கிறது. அங்கே, தவ்ஹீத் ஜமாஅத் அமைப்பைச் சேர்ந்த பல நூறு இளைஞர்கள் துப்புரவுப் பணிகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். சுமார் 3,000 அடித்தட்டு மக்கள் வாழும் இங்கே, முழு நேர மீட்புப் பணிகளையும், துப்புரவுப் பணிகளையும் இவர்கள்தான் செய்கிறார்கள்.
“ஏழைகளின் பாதையில் குறுக்கிடும் எல்லாவற்றையும் களைவதுதான் எமது நோக்கம்’ எனச் சிரித்தவாறு சொல்கிறார் ரவூப். இவர் பெங்களூரில், பிரபல மென்பொருள் நிறுவனமொன்றில் உயர் பதவியில் இருக்கிறார். இவரின் நண்பர் வசீம் அக்ரம், பல் மருத்துவர். இவர்கள் அனைவருமே, எந்த விதமான முகச்சுளிப்பும் இல்லாமல், குடலைப் புரட்டும் துர்நாற்றத்துக்குள்ளும் இறங்கி “தனி ஒருவ’னாக வேலை பார்க்கிறார்கள். வெள்ளம் அடித்துவிட்டுச் சென்ற குப்பைக் கூளங்களை, தொழில் முறை வழக்குரைஞரான முகமது யூசுப், தனது கைகளால் அள்ளிச் சுத்தம் செய்கிறார்.

“எமது சக மனிதர்கள் துன்பப்படும்போது எப்படித்தான் வாய்மூடி மௌனியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது?’ எனக் கேட்டு அமைதியாகப் புன்னகைக்கிறார் ஹாஜா கனி, த.மு.மு.க.வின் மாநிலச் செயலாளர். வரலாறுகாணாத இந்த வெள்ளத்தில் த.மு.மு.க.வினர் ஆற்றிய பணிகள் அளப்பரியன.
கடந்த மாதம் 15-ஆம் தேதி, முதல் கட்ட மழை தொடங்கியபோதே த.மு.மு.க. மாணவர் அணியினர் களத்தில் இறங்கி எந்தெந்த இடங்களில் வெள்ள அபாயம் ஏற்படலாம் என்பதை சர்வே எடுத்து அதை அறிக்கையாகத் தயார்செய்து, தாம்பரம் நகராட்சியிடம் கொடுத்ததுள்ளனர். 16-ஆம் தேதியன்றே சுமார் 30 பேர் வரைக்கும் பயணிக்கக் கூடிய படகொன்றை கோவளத்தில் இருந்து தருவித்து, இரவும் பகலுமாக ஓட்டி அன்று மட்டுமே சுமார் ஆயிரம் பேரை த.மு.மு.க. தொண்டர்கள் மீட்டுள்ளனர். எந்த ஓய்வும் இல்லாமல், இரவு பகலாக இவர்களின் மீட்புப் பணி தொடர்ந்து நடைபெற்றது. மீட்புப் பணிகளில் ஈடுபட்ட முன் அனுபவங்களும், பயிற்சிகளும் இருந்ததால் இலகுவாக இயங்கக் கூடியதாக இருந்தது என்கிறார்கள் த.மு.மு.க. தொண்டர்கள்.
“முடிச்சூர் பகுதியில் உள்ள வீடொன்றில் பிறந்து முப்பதே நாளான பச்சிளம் குழந்தையுடன் ஒரு குடும்பம் வெள்ளத்தில் சிக்கியுள்ளதாகத் தகவல்கள் வந்தன. மிகுந்த சிரமங்களுக்கிடையில் அந்தப் பகுதிக்கு சென்றோம். பெருமழை. மின்சாரம் இல்லாமல், அந்தப் பிரதேசமே கும்மிருட்டாக இருந்தது. கரண்ட் கம்பிகளைப் பிடித்து எம்மை சமநிலைப்படுத்தியவாறு சென்று அவர்களை மீட்டோம். அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தையின் முகமும், அந்தத் தாயின் பரிதவிப்பும் இன்னும் கண்களில் நிற்கிறது. சக மனிதர்களுக்கு உதவுவதைத்தானே இஸ்லாம் போதிக்கிறது…’ – கண்களில் அமைதியுடன் பேசுகிறார் யாகூப்.
பெரியார் சமத்துவபுரம், முடிச்சூர் சாலை, கிஷ்கிந்தா ஆகிய பகுதிகளில் த.மு.மு.க.வினர் பெருமளவு மீட்புப் பணிகளை மேற்க்கொண்டுள்ளனர். சென்னையிலுள்ள அத்தனை பள்ளிவாசல்களும், மழையினால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தங்குவதற்காக பாரபட்சமின்றி திறந்து விடப்பட்டன. சாதி, மத பேதமின்றி அனைவருமே அங்கு தங்க அனுமதிக்கப்பட்டனர். தாம்பரம் பகுதியில் மட்டுமே சுமார் 3,000 பேரை இவர்கள் மீட்டுள்ளனர் என்பது அதிசயிக்கவைக்கும் புள்ளி விபரம்தான்.

தாவூத் மியாகான். காயிதே மில்லத்தின் பேரன். இந்த வெள்ளக் காலத்தில் இவர் செய்தவை அளப்பரிய பணிகள்தான். மேடவாக்கத்தில் உள்ள காயிதே மில்லத் கல்லூரியை மையமாக வைத்து இவர்கள் சுமார் 1,000 பேருக்கு உணவளித்து வருகிறனர். அந்தக் கல்லூரியின் ஆசிரியர்கள் மற்றும் மாணவர்கள் உதவியுடன் அத்தியாவசியப் பொருட்களை விநியோகித்து வருகின்றனர். கூடவே, வீட்டுக்குத் தேவையான சமையல் பாத்திரங்களையும் வழங்கி வருகிறார்கள். பல இடங்களில் பிரதான வீதிகளில் மட்டுமே மீட்புப் பணிகள் இடம்பெற்றுள்ளன. உதாரணமாக செம்மஞ்சேரியின் உட்புறமாக, உணவில்லாமல், வெள்ளத்தில் தவித்த பல நூறு குடும்பங்களை மீட்டுள்ளனர். 2,500 லிட்டர் ஆரோ பிளாண்டை மக்களுக்காக திறந்துவிட்டு மக்களின் துயரைப் பகிர்ந்து கொண்டுள்ளனர்.
முஸ்லிம் சகோதரர்களால் மீட்டு வரப்பட்டு, தாம்பரம் பேபி பள்ளியில் தங்க வைக்கப்பட்டிருந்த சுமார் ஆயிரம் பேருக்கு துறைமுகச்செல்வி என்பவர் மூன்று வேளையும் உணவு கொடுக்க முன்வந்தார். முஸ்லிம் அமைப்புகளுக்கும், துறைமுகச் செல்விக்குமான தொடர்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தவர் தாம்பரம் இன்ஸ்பெக்டர் ஆல்வின் ராஜ்.
சென்னையில் வெள்ள நிவாரணப் பணிகளை மேற்கொள்வதற்காக புது தில்லியை தலைமையிடமாகக் கொண்டு செயல்பட்டு வரும் ஜமியத் உலமாயே ஹிந்த் அமைப்பின் சார்பில் தொடர்ந்து கடந்த ஒரு வாரமாக சென்னையில் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு 80,000 உணவுப் பொட்டலங்கள் வழங்கப்பட்டன. தொடர்ந்து தாம்பரம், முடிச்சூர் உள்ளிட்ட பகுதிகளில் புதன்கிழமை 15,000 உணவுப் பொட்டலங்களும், வில்லிவாக்கம், திருநின்றவூர், கொருக்குப்பேட்டை உள்ளிட்ட பகுதிகளில் வியாழக்கிழமை 3,648 உணவுப் பொட்டலங்களும் வழங்கப்பட்டன. இது தவிர 10,000 குடும்பங்களுக்கு போர்வை, பாத்திரங்கள், உணவுப் பொருள்கள் கொண்ட பெரிய பைகள் வழங்கப்பட்டு வருகின்றன. நந்தனம், தண்டையார்பேட்டை, வண்ணாரப்பேட்டை, முத்தமிழ் நகர், பொழிச்சலூர், திருவள்ளூர் உள்ளிட்ட பகுதிகளில் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு 2,800 பைகளில் நிவாரணப் பொருள்கள் வழங்கப்பட்டன. தொடர்ந்து கோட்டூர்புரம், கிண்டி உள்ளிட்ட பகுதிகளில் சனிக்கிழமை நிவாரணப் பொருள்கள் வழங்கப்பட உள்ளன. புரசைவாக்கம் பெரிய மசூதியின் சார்பில் 30,000 உணவுப் பொட்டலங்களும், பாத்திரங்கள், ஆடைகள் கொண்ட பெரிய பைகள் 3,000 குடும்பங்களுக்கு வழங்கப்பட்டு வருகின்றன.
இந்தியாவில் சகிப்புத்தன்மை இருக்கிறதா? என்பது தொடர்பாக நாம் நடத்திவரும் வீண் விவாதங்களுக்கான பதில் இந்தச் சம்பவங்களிலேயே ஒளிந்துள்ளது. இந்தியாவிலா சகிப்புத்தன்மை இல்லை….?

Source……..By -அருளினியன் in http://www.dinamani.com

Natarajan

” மகா கவி பாரதியார் , பாரீஸ் வெள்ளம் பற்றி எழுதிய ஒரு பதிவு “…பாரதி பிறந்த நாளில் ஒரு நினைவலை…

December 11, 2015NatarajanLeave a comment

நன்றி: சீனி. விசுவநாதனின் “கால வரிசைப்படுத்தப்பட்ட பாரதி படைப்புகள்’ – அல்லயன்ஸ் பதிப்பகம், சென்னை – 4.

சமீபத்தில் சென்னையைத் தாக்கிய பெருமழையைவிடக் கடுமையான மழையால் 1910-இல் பிரெஞ்சு நாட்டு தலைநகர் பாரீஸ் பாதிக்கப்பட்டது. 1910 ஜனவரி, பிப்ரவரி மாதங்களில் பாரீஸை மூழ்கடித்த அந்த வெள்ளம் குறித்து, இப்போதுபோலத் தகவல் தொலைத்தொடர்பு வசதி எதுவும் இல்லாத நிலையிலும் மகாகவி பாரதியார் தனது விஜயா (14.02.1910), இந்தியா (19.02.1910) இதழ்களில்
விவரமாக எழுதியிருக்கிறார். அன்றைய மொழி நடையை மாற்றாமல், பாரதியாரின் பிறந்த தினமான இன்று அதை மறுபதிவு செய்கிறோம். நூறாண்டுகளுக்கு முன்பு பாரீஸ் எதிர்கொண்ட சோதனைகள்

பலவற்றையும் இப்போது சென்னையும் எதிர்கொண்டது என்பதுதான் வியப்பு – ஆசிரியர்.

நமக்குச் சென்ற வாரம் தபால் மூலமாகக் கிடைத்த கடிதங்களாலும் பத்திரிகைகளாலும் பாரீஸ் வெள்ளத்தைக் குறித்து, பின் எழுதும் விபரங்கள் வந்திருக்கின்றன. கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சேன் நதியில் பிரவாகம் அதிகரித்துச் சுற்றுப்பக்கங்களிலெல்லாம் பரவிவந்தது. பூமிக்குள் இருப்புப்பாதை போட்டு ரயில் வண்டிகள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் சுரங்கவழிகளில் முதல்முதல் தண்ணீர் நிறைந்து அவ்வழியாக ரயில் வண்டிகள் ஓட்ட முடியாமல் நிறுத்தப்பட்டன.
பிறகு வெளிரோட்டுகளில் பரவி, பாரீஸில் பள்ளமாக இருக்கும் பாகங்களிலெல்லாம் நீர் தங்கிவிட்டது. குதிரை வண்டிகள் வெகு கஷ்டத்தோடு தெருக்களில் இங்குமங்குமாகப் போய் கடைசியில் தண்ணீர் அதிகரிக்கவே வண்டிகளின் நடமாட்டமேயில்லாமல் போய்விட்டது. டிராம் வண்டிகளும் மேடான தெருக்களில்தான் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.
வரவரத் தண்ணீர் அதிகரிக்கவே அநேக தெருக்களில் டிராம் வண்டிகூடச் செல்ல முடியவில்லை. கேதோர்úஸ என்னும் பாகத்திலிருந்த ரயில்வே ஸ்டேஷன் தண்ணீரில் முக்கால் முழுகிவிட்டபடியால் அந்தப் பக்கத்து ரயில் வண்டி ஓடவே யில்லை.
எங்கெங்கு பார்த்தாலும் தெருக்களில் சுமார் 20 அடி தண்ணீர் நிறைந்திருந்தபடியால் சிறு படகு மூலமாகத்தான் ஜனங்கள் நடமாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். வெள்ளம் அதிகமாகும் என்று நன்றாகத் தெரிந்தபொழுதே பாரீஸ் பட்டணத்து முக்கிய போலீஸ் உத்தியோகஸ்தரான (Prefect de Police) ஷெர்புர், பிரெஸ்ட், தொன் கெர்க்கலே முதலிய துறைமுகங்களுக்குத் தந்தி கொடுத்து சிறு படகுகளைத் தகுந்த மனிதர்களோடு வரவழைத்தார். பாரீஸிலுள்ள படகுகளும் இவைகளும்தான் இப்போது தெருக்களில் நடமாடுவதற்கு உபயோகப்படுகின்றன.

அநேக தெருக்களில் தண்ணீர் முதல் மாடி வரைக்கும் வந்துவிட்டிருக்கிறது. அந்த வீட்டுக்குள் செல்ல வேண்டியவர்கள் படகுகளின் மேல் மாடியிலிருக்கும் ஜன்னலண்டை போய், அதற்குள் நுழைந்து உள்ளே குதிக்க வேண்டியதாயிருக்கிறது. அநேக வீடுகளில் ஜனங்கள் ஜன்னல் வழியாக அடிக்கடி போய்வருவதற்குத் தகுந்த சாரம் கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். வீட்டுக்குக் கீழ்பாகத்திலிருந்த ஆடு, மாடு, குதிரை முதலிய மிருகங்கள், பக்ஷி வகைகளெல்லாம் அடியோடு நாசமாய்விட்டன. இவைகளின் சவங்கள் தண்ணீரில் மிதந்து கிடக்கின்றன.
ழார்தென் தேப்ளாந்த் என்னுமிடத்திலிருக்கும் உயிர் மிருகங்களெல்லாம் தண்ணீர் தங்குவதினால் கஷ்டப்படுகின்றன. கூண்டிலிருக்கும் பாம்புகளும் கரடிகளும் தத்தளிக்கின்றன. ஆனால், அங்கு சீக்கிரத்தில் நீர் வடிந்து விடும்.
தின்பண்டங்களின் விலை வெள்ளத்தினால் அதிகமாய் விடவில்லை. படகில் ஏறிப்போய் வீடுகளில் கொடுக்க வேண்டியிருப்பதால் ரூபாயிக்கு ஆறு காசு விகிதம் விலை உயர்த்தப்பட்டது. சில பாகங்களில் ரொட்டி சுடுபவர்கள் அடுப்புகளில் தண்ணீர் நிறைந்துவிட்டபடியால் தண்ணீர் எட்டாத இடங்களிலிருக்கும் ரொட்டிக் கிடங்குக்காரர்கள் தங்கள் அடுப்பில் ரொட்டி தட்டிக் கொள்ளும்படி இவர்களுக்கு அனுமதி கொடுத்தார்கள். வெளியில் எப்பொழுதும் பனி பெய்துகொண்டே இருந்தது.
ராணுவ உத்தியோகஸ்தர்களும், ராணுவச் சேவகர்களும் ஓச்சல் ஒழிவில்லாமல் ஜனங்களுக்கு ஓர் ஆபத்தும் நேரிடாவண்ணம் இரவும் பகலும் இங்குமங்கும் போய்க்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஓர் ஆஸ்பத்திரியில் தண்ணீர் வரக் கண்டு அங்கிருந்த நோயாளிகளை யெல்லாம் மெதுவாக எடுத்துக்கொண்டு தகுந்த இடத்தில் கொண்டுபோய் விட்டார்கள்.
வெள்ளத்தினால் பெருத்த கஷ்டம் பாரீஸில் ஒரு பாகமாகிய ஆல்போர்வீல் என்னுமிடத்தில்தான். அங்கு தண்ணீர் சுமார் 25 அடி ஆழம் வரைக்கும் தங்கிற்று. அங்கு சுமார் 18,000 பேர்கள் தண்ணீரால் சூழப்பட்டுத் தம்தம் வீடுகளை விட்டு வெளியில் வர முடியவில்லை. இவ்விடத்தில் அநேக படகுகள் சென்று சுமார் 9,000 ஜனங்கள் வரைக்கும் மேல் ஜன்னல்கள் வழியாக இறங்கச்செய்து தப்பித்து விட்டனர். மற்றவர்கள் அங்கிருக்கும் ùஸாத்துகளைக் காக்கும் பொருட்டு வெளியில் செல்ல ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. தங்களுக்கு என்ன கஷ்டம் நேர்ந்தாலும் தாங்கள் அங்கே யிருப்பதாகப் பிடிவாதம் செய்கிறார்கள்.

இதற்குத் தகுந்தாற்போல் இந்த ஆபத்து காலத்தில் அநேக அபாஷ் என்னும் திருடர்கள் இருட்டில் படகு போட்டுக் கொண்டு போய் காலி வீடுகளையும், கொஞ்சம் பேர்களிருக்கும் வீடுகளையும் கொள்ளையடிக்கிறார்கள்.
இந்தக் கொள்ளைக்காரர்களைப் பிடித்து நியாயஸ்தலத்தில் விசாரணைக்குக் கொண்டுவருவது இப்பொழுது அசாத்திய மாகையால், அவர்களை உடனே தண்டிக்கப் பின்வரும் விளம்பரத்தை அதிகாரிகள் செய்திருக்கிறார்கள்.
“”அனுதாபமே காட்டக்கூடாது. ஆல்போர்வீலிலும் அதைச் சுற்றியிருக்கும் வீடுகளிலும் ராணுவச் சேவகர்கள் காபந்து செய்து வருகிறார்கள். அவர்களுக்குக் கொடுத்திருக்கும் கண்டிப்பான உத்தரவானது “கொள்ளை யடிக்கும்’ அபாஷ்களை உடனே சுட்டுவிட வேண்டியது”. இவ்வளவு கண்டிப்பான உத்தரவில்லாவிட்டால் அச்சமயத்தில் பந்தோபஸ்து செய்வது கஷ்டம்.
ஷான்ஸ்எலிúஸ என்னுமிடத்திலும் சிறிது தண்ணீர் ஏறிக்கொண்டு வருகிறது. அங்கிருக்கும் ஜனங்கள் மண்ணினாலும், சிமெண்ட் சுண்ணாம்புகளினாலும் சுவர் போட்டுத் தண்ணீரைத் தடுத்துக் கொண்டு வருகிறார்கள். லூவர் என்னும் அரண்மனைக்கு ஓர் ஆபத்தும் நேரிடாவண்ணம் பாதுகாக்கப்படுகிறது.
இந்த பாரீஸ் நகரத்தார் எப்பொழுதும் தங்கள் புன்சிரிப்பை விட்டுவிடுகிறதில்லை. தெருக்களில் படகுகள் போகும்பொழுது பார்த்து சிரித்த முகத்துடன் “”இந்தக் காட்சியைக் காண நாம் வெனிஸ் நகரம் போகவேண்டுமென்றிருந்தோம்; அது இங்கேயே வந்துவிட்டபடியால் நாம் இனி அங்கு போக வேண்டியதில்லை” என்கிறார்கள்.
வெள்ளத் தண்ணீர் ஊரெல்லாம் பரவி, குடிக்கும் நீரைக் கெடுத்துவிட்டபடியால் ஜனங்களெல்லோரும் தண்ணீரைக் காய வைத்துக் குடிக்க வேண்டுமென்றும், கறிகாய்களை நன்றாக வேகவைத்துச் சாப்பிடும்படியும் அதிகாரிகள் விளம்பரம் செய்திருக்கிறார்கள். நீர் வடிந்த உடனே வீட்டுக்குள் போவதாயிருந்தால் அங்கு அடைந்திருக்கும் சேறை நன்றாக வாரிவிட்டு சுண்ணாம்பு பூசி பிறகு வாசம் செய்யும்படி கேட்டுக்கொள்ளுகிறார்கள்.

ஜனங்களுக்கு இப்பொழுது நேர்ந்திருக்கும் விபத்தில் உதவி புரியும் பொருட்டு அநேக கனவான்கள் நன்கொடை செய்திருக்கிறார்கள். பத்திராதிபர்கள் மூலமாக நன்கொடை ஜனவரி மாதம் 28-ந் தேதி வரைக்கும் சேர்த்தனுப்பியது 1036302 பிராங்குகள். நன்கொடை செய்ய வேண்டியவர்கள் கீழ்க்கண்டிருக்கும் விலாசத்திற்கு அனுப்பலாம்.
Le Syndicat, 37, Rue Chateaudun, Paris.
நேற்றைய வரையில் பாரீஸ் வெள்ளத்தைக் குறித்து வந்த தந்திகளை யெல்லாம் நமது தந்திப் பத்தியில் பிரசுரித்திருக்கிறோம். பின்னிட்டு வந்த தந்திகளால் பாரிஸின் நிலைமை மெத்தப் பயங்கரமாய் இருக்கின்றது. úஸன் ஆற்றில் இன்னும் வெள்ளம் அதிகரித்து வருகிறது. அனேக வாராவதிகளின் கைப்பிடிச் சுவர்களுக்கு மேல் சில அடி உயரம் வெள்ளம் ஓடுகிறது. மழை ஓய்ந்தபாடில்லை. இராக் காலங்களில் பனிக்கட்டிப் புசலடிக்கிறது. பகலில் அந்தப் பனிக்கட்டிகள் உருகி ஆற்றில் வெள்ளம் அதிகரிக்கிறது. இந்தப் பனிக்கட்டிக் காற்று மழையால் இங்கிலாந்திலும் பிரான்ஸிலும் பல தந்திகள் தடைபடுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.
பிஸ்கே வளைகுடாக் கடலில் இந்தப் பனிப்புசல் அடித்ததால் ஒரு பிரெஞ்சு டார்பிடோ படகு கரையின் பேரில் மோதி விட்டது. அதிலிருந்தவர்கள் உயிர் பிழைத்தார்கள். இஸ்பானியா, பிரான்ஸு துறைமுகங்களில் பல படகுகள் முழுகிப் போய்விட்டன.
பாரீஸ் நகரத்தில் ஜனங்களுக்கு இன்றுவரையில் சுகமாகவே ஆகாரம் கிடைத்து வந்தது. உணவுகள் ரயில் மார்க்கமாயும் படகு மார்க்கமாயும் வந்து கொண்டிருந்தன. இப்பொழுது வெள்ளம் அதிகமாய் பரவிப் பூமியை மூடிவிட்டபடியால் உணவுகளைப் பாரீஸுக்குள் கொண்டுபோக அஸாத்தியமாய் விட்டது. ரூ – தே – தொமீனிக் எனும் பாரீஸ் நகரத்தின் ஒரு பாகத்தில் ஜனங்கள் சென்ற புதன்கிழமை முதல் ஆகாரமில்லாமல் வெள்ளத்தால் அடைபட்டுக் கிடக்கிறார்கள்.
ஆகார விஷயமாக முதல் கலகமும் உண்டாய் விட்டது. பவுபோர்க் டெம்பில் எனும் ஒரு பாகத்தில் உணவின் விலையை உயர்த்திய இரண்டு ரொட்டிக் கிடங்குகள் பசியால் பீடிக்கப்பட்டு நிராசையாய் இருந்த ஜனங்களால் கொள்ளை யடிக்கப்பட்டன. ஐந்து வெடிகள் கலகக்காரர்களின் பேரில் ஒரு ஜன்னல் வழியாய்ப் பிரயோகிக்கப்பட்டன. ஒரு ஸ்திரீ காயமடைந்தாள்.

உணவுப் பொருள்கள் விலை யதிகமாய் விட்டபடியால் ஊரெங்கும் குழப்பமாய் இருக்கிறது. கலகங்கள் எங்கே நடக்கிறதோ என்று அதிகாரிகள் பயப்படுகிறார்கள். úஸன் கரையோரத்தில் போட்டிருந்த ஆர்லியன்ஸ் இருப்புப் பாதை இடிந்து விழுந்து போய்விட்டது. ஜனங்களின் துக்கம் சொல்லி முடியாது.
ஆயிரக்கணக்கான ஜனங்களுக்குத் தர்ம சாப்பாடு போட்டு தர்மத்திற்கு இடம் தரப்பட்டிருக்கிறது. தொத்துக் கொள்ளை வியாதி எங்கே உண்டாய் விடுகிறதோ என்ற பயம் இன்னும் அதிகரித்து வருகிறது. சாக்கடைக ளெல்லாம் எல்லாப் பாகத்திலும் உடைத்துக் கொண்டு ஓடுகின்றன.
மழை இன்னும் விட்டபாடில்லை. வானமே ஓட்டையாய் விட்டதுபோல் பொழிந்து கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு வியாபாரமாவது நடைபெறவே யில்லை. தங்கள் தங்கள் காரிய ஸ்தலத்திற்குப் போக ஒருவருக்கும் ஸரிப்படவே யில்லை. காரிய ஸ்தலங்களுக்குப் போகலாமென்றால் வெள்ளத்தால் தடை.
அதையும் தாண்டிக் கொண்டு போனால் எந்த நிமிஷத்தில் புசல் மழையினால் வெள்ளம் அதிகப்பட்டுவிட்டால் வீட்டிலுள்ள பெண்டு பிள்ளைகளுக்கு அபாயம் வந்து விடுகிறதோ அல்லது அவர்களை உயிர் தப்ப வைத்து அப்பால் கொண்டு போவது அஸாத்தியமாய் விடுகிறதோ என்று இதே ஸதா எல்லாருக்கும் கவலையாய் இருக்கிறது.
பாரீஸில் நடுப்பட்டணம் வெள்ளத்தில் மூழ்கி ஒரு பெரிய ஏரிபோல் காணப்படுகிறது. சரித்திரங்களிலும் தற்காலத்திலும் பிரஸித்தி பெற்ற பல கட்டிடங்களை வெள்ளம் சூழ்ந்து கொண்டு விட்டது.
பிளாஸ் தெ-லா கொன்கொர்து, ஷான்ஸ் எலிúஸ இவற்றின் கோபுர வாசல்களைப் பலமாக மண், கல் முதலியவைகள் போட்டு அடைத்து விட்டார்கள். ùஸன்த் லொஜோ எனும் பாகமானது பலமான ஒரு பகுதி சேனையாட்களால் காக்கப்பட்டு வருகிறது. சில தெருக்களில் வெள்ளம் பெருகுவதும் குறைவதுமாய் இருக்கிறது. வீடுகளெல்லாம் இடிந்து விழுந்து கொண்டும் விழுந்து விடும்போலும் இருக்கின்றன.
ஸ்ரீ மகா நெப்போலியன் சேனா வீரர்களில் காயம் பட்டவர்களுக்காகக் கட்டிவைத்த ஒத்தேல் – தெùஸன் வலித் என்னும் கட்டிடத் தருகில் தெருக்களில் ஏழடி ஜலம் நிறைந்திருக்கிறது.

கிராண்ட் விலியர்ஸ் எனும் பெரிய அணைக்கட்டு உடைத்துக் கொண்டு அந்தப் பாகமெல்லாம் அநேக மைல் விஸ்தீர்ணமுள்ள ஒரு பெரிய ஏரிபோல் காணப்படுகிறது. ஜனங்களில் பெரும்பாலர் ஓடி உயிர் தப்பி விட்டார்கள். மற்றவர்கள் வெளியே போக முடியாமல் தங்கள் வீட்டிலேயே அடைபட்டிருக்கிறார்கள்.
பிளாஸ் – தெ – லோபேராவிலும், புல்வார்ட் – தெ – காப்புஸன்னிலும் வெள்ளம் சற்று தணிந்திருக்கிறது. ஆனால் விளக்குக் கம்பங்களும் மரங்களும் சில கட்டிடங்களும் விழுந்து கொண்டே இருக்கின்றன. பிரதான நகர சுரங்கக் குழாய் இருப்புப்பாதை யுள்ளிருந்து பேரிரைச்சலுடன் ஜலம் வெளியே வந்து விழுந்து கொண்டிருக்கிறது.
இவ்வளவு நாசகரமான வெள்ளத்திற்கும் காரணம் என்னவென்றால் இதுவரையிலும் இல்லாத அவ்வளவு விசேஷமாய் பனிக்கட்டியுடன் இடைவிடாமல் மழை பெய்ததுதான்.
இந்த விபத்தால் கஷ்டப்படுகிறவர்களின் ஸஹாயத்திற்காகக் கிறிஸ்தவர்களின் பரமாசிரியரான மஹாகனம் பொருந்திய போப் என்பவர் ஒரு பெருந்தொகையான பணம் ஸஹாயம் செய்திருக்கிறார். லண்டன் மேயரும் ஒரு ஸஹாய நிதி ஏற்படுத்தி இருக்கிறார். இதற்குப் பிரிட்டிஷ் சக்கரவர்த்தி 1000 கினியும் அவருடைய பத்னி அலக்ஸாண்டிரா சக்ரவர்த்தினி 1000 பவுனும் நன்கொடையளித்தனர் என்று கேட்டு ஸந்தோஷிக்கிறோம்.
இந்தியாவிலும், வைஸிராய் முதலானவர்களும், ஸ்வதேச சிற்றரசர்களும், கனதனவான்களும் முக்கியமாய் நமது புதுவை, காரைக்கால், ஏனாம், மாஹி, சந்திரநாகூர் வாஸிகளும் ஒரு பெரிய நிதி சேர்த்து இந்தக் கஷ்ட நிலையில் பிரான்ஸு ஜனங்களுக்கு உதவி செய்தால், ரொம்ப மஹோபகாரமாய் இருக்கும். பிரான்ஸின் தலைநகரான கீர்த்தி பெற்ற பாரீஸின் பெருவெள்ள அபாய நிலைமையை இம்மட்டுடன் கருணைக் கடலான கடவுள் நிறுத்துவாராக! நமது ஆலயங்களில் இந்தக் கஷ்ட நிவாரணத்திற்காக அவரவர்கள் கடவுளைத் தொழுது பிரார்த்திப்பாராக!

Source…..www.dinamani.com

Natarajan

How two IAF pilots saved the day….

December 11, 2015NatarajanLeave a comment

In a precarious mission, Wing Commander Charles Simon and Squadron Leader S Venkatramanan and crew rescued a woman in the final stage of pregnancy from atop a water tank in Chennai. She delivered twins the next day!

Archana Masih/Rediff.com spoke to the pilots about that dramatic day.

IMAGE: Wing Commander Charles Simon and Squadron Leader S Venkatramanan rescued the pregnant lady from atop a water tank in flood-ravaged Chennai.

When Wing Commander Charles Simon and Squadron Leader S Venkatramanan launched their Cheetah helicopter from the Tambaram Air Force base on December 3, they had no idea what lay ahead that day.

Chennai had received its worst rainfall in 100 years on December 1-2 and the two Indian Air Force pilots along with several other helicopter pilots had been flying rescue missions from sunrise to sunset since December 1.

In the five days of the Chennai deluge, WinCo Simon and Sqn Ldr Venkat flew 30 sorties and did 36 rescues — but what they did on day 3 was not only unusual and praiseworthy but humanly touching.

With all communication lines broken down, the pilots received instructions from their operational control centre to rescue a young woman in the final stage of pregnancy. She was marooned on the roof of her home.

Armed only with approximate GPS coordinates, the pilots flew out in search of the pregnant woman. But what they encountered was a sea of houses with 10 to 12 people atop each roof.

It was the proverbial needle in a haystack kind of situation.

IMAGE: The pilots with Corporal Arun Singh, left, and Corporal Rahul Kumar, right, who were part of the rescue team.

“We literally flew roof-to-roof in search of her. Since the sound of the chopper drowns all other sounds, we had to communicate in sign language with people on the roofs,” says Wing Commander Simon, a Category-A flying instructor at the IAF’s Flying Instructors School.

The very best of pilots make it to Category-A; they are entrusted with the task of training future instructors.

“There were around 1,000 people on different terraces and it was hard to spot her. We were circling for 10, 15 minutes and it seemed there was no hope of finding her,” adds co-pilot Squadron Leader Venkatramanan, a Chennai native who will complete ten years in the IAF next week.

“I was on the left side of the chopper and looking at every woman if she had a bump,” he says with good humour on the phone from Chennai.

Just then they spotted Deepthi Velchamy, the lady they had set out to rescue. Since her pregnancy would not permit her to be winched up, the pilots indicated that she be brought to the top of the water tank on the terrace.

Some personnel wearing orange overalls, indicative of the National Disaster Relief Force, were also on the terrace. They put Deepthi in a chair and positioned her on the tank.

The pilots, accompanied by Corporals Arun Singh and Rahul Kumar, meanwhile, circled around and made the approach. As WinCo Simon maouvered the chopper, Sqn Ldr Venkat seated on the side of the water tank, provided vital verbal navigation.

“Left… Left… Lower… Steady… Stop… Stop…” Sqn Ldr Venkat’s instructions must have sounded somewhat like this.

The chopper hovered low, its left skid (the Cheetah has sleigh-like landing gear) gently touched the water tank; its right skid was in the air. Deepthi was helped into the aircraft; tears were running down her face.

Sqn Ldr Venkat gestured to her that all would be okay and ten minutes later, they brought her to the Tambaram Air Base, where an Air Force lady gynaecologist awaited her. According to the rules, rescued civilians are flown to the air base and handed over to the civil administration.

It was here that Deepthi revealed that she was due for delivery that day itself and hers was a complicated case. Her medical papers were not with her and she needed to be urgently admitted to the Ramachandran Hospital that was aware of her medical history.

Since the roads were blocked and water-logged, the pilots were given clearance to airlift her to the hospital. At the medical college hospital, WinCo Simon was lucky to find a basketball court to land the chopper.

Deepthi delivered twin girls the following day. With all communication lines down, her request for rescue was conveyed to the authorities by her concerned sister in America.

Overwhelmed by the circumstances, her husband Karthik told the Press Trust of India, ‘I salute these brave men.’

But the two pilots say they are trained for situations like this.

IMAGE: Stranded people waiting to be transported to safer places from the Tambaram Air Base.

“Hovering with a skid on a rooftop and with limited reference is challenging,” says WinCo Simon who was part of the team that rebuilt the Car Nicobar Air Force base after the 2004 tsunami.

“It was team work of pilots and crew. We are trained for such ops and the IAF is always geared up for any mission as the situation demands.”

The IAF operated 13 helicopters in torrential rain and marginal weather, flying 195 sorties, airlifting 450 stranded people, including women, infants and senior citizens. They rescued some other pregnant women too. Transport aircraft airlifted 30 National Disaster Relief Force teams, five Indian Army columns and also evacuated 770 stranded civilians.

“Personally, it was a very satisfying task, while professionally every helicopter pilot is trained to accomplish these kind of tasks,” says Sqn Ldr Venkat, who has flown rescue ops in Kashmir in the winter snowfall of 2008-2009.

IMAGE: WinCo Simon, left, has been involved in rescue and relief ops after the 2004 tsunami in Car Nicobar. Sqn Ldr Venkat, right, flew rescue missions in the Kashmir snowfall of 2008-2009.

“Once you are in the cockpit and start flying, you need all your skills and follow the rules. That is what we keep in mind while flying without getting too emotional about what we achieve,” he adds.

Both the pilots have done stints with the UN Peacekeeping Mission in Congo and are the first ones in their families to join the armed forces. They are quite surprised with the interest their mission has elicited, and attribute it to a video that one onlooker shot and uploaded on YouTube.

“My parents were quite thrilled because I am the only one in the family to make to the TV news,” laughs Sqn Ldr Venkat.

After the IAF wound down its ops in Chennai, the two pilots visited the hospital to meet the new mother and twin girls. They carried two bouquets on behalf of Air Chief Marshal Arup Kumar Raha. Since the babies were in the ICU, they could not see them, but were inundated with thank yous from the family.

“Saving somebody’s life is unparalleled,” says Wing Commander Simon, “It is something that will last a lifetime.”

Archana Masih / Rediff.com

Source……www.rediff.com

Natarajan

‘People wished to pray and we wanted to help them, that’s all’….

December 10, 2015December 10, 2015NatarajanLeave a comment

It was a simple gesture of cleaning a temple but this act by a group of Muslim youths went viral on the internet. Members of the Jamaat-E-Islami Hind, who are involved in flood relief work in Tamil Nadu, speak to S Saraswathi.

The sun is out in Chennai and relief and rehabilitation work is on in full swing. Along with the various government agencies, a large number of NGOs have pitched in to provide some comfort to the broken and battered people of Chennai.

Good Samaritans have been out on the streets, wading through the still stagnant and dirty water helping people get back on their feet. However, one beautiful gesture has moved the Chennai-ites.

A bunch of youngsters from the Jamaat-E-Islami Hind, a non-governmental organisation, helped clean two temples and a mosque in the flood ravaged areas of Kotturpuram and Saidapet.

Pictures of the youngsters cleaning the temple went viral on social media. With over 3000 members in Tamil Nadu, this NGO has been hard at work from the first week of November.

Jalaludeen, secretary of the group in Tamil Nadu, explains how it was all part of their work and promises they will not rest until they have done everything they can for the flood victims of Chennai.

“To be very frank, we did not go into the area with any intention of cleaning a particular mosque or temple. Since the rain subsided, our members have been on a cleanliness drive. The entire city is filthy with garbage strewn about in every direction. We noticed that the people were finding it extremely difficult to move about with all the sludge and debris that was left behind by the draining water.

“The stench from the rubbish was overwhelming at places. There is a high risk of infection in the coming weeks, which could be even more dangerous than the floods. These past few days, we have helped clean over 10 different areas like Ennore, Adambakkam, Pulianthope. Kotturpuram, Velachery, Perumbur, Saidapet, Dasamakkan, Kannigapuram and Chindadripet.

“We were in Kotturpuram when we found that two mosques and a temple in the area were in a pathetic condition. There was no pre-plan or motive, nor did we realise we would create such a buzz. People wished to pray and we wanted to help them do it. It was as simple as that.

“Actually, our work has been going on for over a month now. The rains in the first week of November were also bad and even then we helped with the relief work.

During this last week, when it was pouring steadily, we were providing food to the stranded victims. We had made arrangements at one of the mosques for food to be prepared. For four consecutive days, starting Wednesday, we distributed 12,000 packets of food every day.

“But when we realised that more help had arrived and lots of people were also doing the same, we decided to move on with the cleaning work.

“Our work has been organised in a phased manner.

“The second phase will involve distributing books and other stationery to students who have lost everything in the floods. In the third phase, we will provide some basic cooking utensils to the women. And finally, we also have plans to help them rebuild their homes.

“There is a lot more to be done, and we will not rest until we have done all we can. This is not the first time, nor will it be the last that we have come out in support of people in need. This is what we do — we help people in need, disaster or otherwise.”

S Saraswathi in Chennai

Source……..www.rediff.com

natarajan

” Chennai floods: Saved by Muslim man, Hindu couple names Newborn after Rescuer…”

December 9, 2015Natarajan1 Comment

Among tales of humanity emerging from rain-battered Chennai is a story of a Hindu couple who have named their newborn after a Muslim who came to their rescue when the crisis blew them over.

Chitra and Mohan, hailing from Urapakkam which suffered one of the worst flooding in the city’s southern neighbourhood, named their daughter Yunus after the MBA graduate, who rescued the pregnant woman from neck-deep waters and moved her to a hospital.

The couple thanked Yunus by naming their daughter after him, with the businessman now promising to take care of his namesake’s educational expenses.

Narrating the experience, Yunus said, “I hail from Nungambakkam and I realised on the night of December 2 something is not right and I thought of helping my friends in Urapakkam area, which was one of the worst-hit areas due to the heavy rainfall.”

The screams of a woman in the area initially sounded like a frightened reaction to Yunus and his friends, but “later I realised she was undergoing labour pain”, Yunus told PTI.

At first, my objective was to take her and the family to a safer place and we moved her to nearby Perungalathur by boat. That 15-minute journey is unforgettable,” he said.

However, he got the surprise of his life when Mohan informed him that he has named his daughter Yunus.

In a text message to Yunus, Mohan informed him of the birth of his daughter and his decision to name her after the Muslim postgraduate.

“We take pride in this,” Mohan had told him.

Having himself been a victim of a disaster, Mohan has vowed to contribute 50 per cent of his salary for the needy.

Asked whether he had time to pay a visit to the child, Yunus said he was still helping those affected with his 15-member team.

“The full credit goes to the team, my friends and the fishermen from Besant Nagar beach. They were there with me always and still helping to take part in the relief efforts”, he said.

“As far as the child is concerned, I will definitely pay a visit soon. Through you, I wish to inform them that the child’s education fees would be fully borne by me,” he said.

Source…..www.rediff.com

Natarajan