south india – Page 15 – Take off with Natarajan

” யார் பாக்யசாலிகள் ?….”

October 31, 2015NatarajanLeave a comment

Here is a wonderful sketch of Periva’s Viswaroopa Darisanam and an article about His Holiness presented by our respected moderator Sri anusham163

யார் பாக்யசாலிகள் ?

இதோ இந்த நடமாடும் தெய்வம், காலை 3 மணிக்கு விழிப்பது முதல் இரவு 11 மணிக்கு உறங்கச் செல்லும் வரை அவர் கூடவே இருந்து, அவர் செய்யும் எல்லா கர்மங்களுக்கும் வேண்டிய தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்து, ‘என் கடன் பணி செய்திருப்பதே’ என்றிருந்த நூற்றுக்கணக்கான அணுக்கத் தொண்டர்கள் அந்த பாக்யசாலிகள்.

அவர், தம் பொற்பாதங்கள் பதித்து, ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் நடந்து இப்புண்ணிய பூமியை மேலும் புனிதமடையச் செய்த போது, தாமும் அவர் கூடவே நடந்து, பசி, தாகம் களைப்பு எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கி வைத்து, அவர் பணியே செய்து கோடி புண்ணியங்களைப் பெற்ற அந்த அணுக்கத் தொண்டர்களே அந்த மாபெரும் பாக்யசாலிகள்.

வேதங்களையும் சாஸ்த்ரங்களையும் நன்கு கற்றறிந்து, அந்த ப்ரத்யக்ஷ தெய்வம் ஒவ்வொரு வருஷமும் நடத்திய ஆகம, சில்ப, விஸ்வ பாரத, வேத சாஸ்த்ர சதஸுகளில் பங்கேற்று அவர் தந்த சம்மானங்களைப் பெற்ற அந்த வேத விற்பன்னர்களே அந்த பாக்யசாலிகள்.

அவருடன் மிக நெருங்கிப் பழகி, அவருடன் சம்பாஷித்து, தர்க்கம் செய்து அவர் அனுக்ரஹத்தால், அவரைப் பற்றிய அரிய விஷயங்களை நம்முடன் பகிர்ந்து கொண்ட, ரா. கணபதி, பரணீதரன் போன்ற எண்ணற்ற எழுத்தாளர்களும் சில்பி போன்ற ஓவிய விற்பன்னர்களுமே அந்த பாக்யசாலிகள்.

‘எத்தனை பேர் தன்னை தரிசனம் செய்ய வந்தாலும், அத்தனை பேருக்கும் தீர்த்தப் பிரசாதம் வழங்கி விட்டே பிக்ஷைக்குச் செல்வார்’ என்ற உறுதியான நம்பிக்கையுடன், ‘க்யூ’ வில் காத்திருந்து, அவர் வழங்கும் தீர்த்தப் பிரசாதத்தைப் பெற்ற பின்பே செல்லும், லக்ஷக்கணக்கான பக்தர்களே அந்த பாக்யசாலிகள்.

‘வேதம் காக்கப்படவேண்டும்’ என்ற உன்னதமான குறிக்கோளுடன் நாடெங்கும் நிறுவச் செய்த வேதபடசாலைகளில் படித்து, தாம் கற்றவற்றை, அந்த தெய்வத்திடம் ஓதிக் காண்பித்து, விலைமதிபற்ற அவருடைய அனுக்ரஹத்தையும் சன்மானங்களையும் பெற்ற அந்தப் பால் மணம் மாறாத பாலகர்களே அந்த மஹாபாக்யசாலிகள்.

லௌகீக வாழ்வில் தமக்கு நேர்ந்த எண்ணற்ற துயர்களை, இந்தத் துயர் துடைக்கும் பெம்மானிடத்தில் கொட்டி அழுது, அவருடைய அன்பையும், ஆதரவான சொற்களையும் கேட்டு மனசு லேசாகிச் சென்ற, லக்ஷோப லக்ஷம் பக்த கோடிகளே அந்த பாக்யசாலிகள்.

இன்னும் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

அந்த பாக்யசாலிகளில் நானும் ஒருவனாக இருக்கக் கொடுத்து வைக்கவில்லையே என்ற தாபம் தீரும் வரை அந்த பாக்யசாலிகளைப் பற்றி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்; அவர்களுடைய அநுபவங்களைப் படித்து, கண்களில் நீர் பெருக நம் பாவங்களைக் கழுவிக் கொள்ளலாம்.

தாபமும் தீராது; கண்ணீரும் நிற்காது.

மஹாபெரியவா திருவடிகள் சரணம் !

Source…..www.periva.proboards.com

Natarajan

” On My 25th Birthday, I Gave Society a Return Gift to Remember…” Says Sushrut Ahale …

October 27, 2015NatarajanLeave a comment

Sushrut Ahale wanted to do something special on his birthday, and to make the day a happy one for many people around him. This is what he did.

I am a student pursuing a master’s degree in Ophthalmology from the Institute of Ophthalmology – Joseph Eye Hospital, located in Tiruchirapalli, Tamil Nadu. And this year, on my 25th birthday, I decided to do something that would help me thank all my friends and relatives for their heart-warming wishes and blessings in a much better manner than just saying thank you. I wanted to make my birthday a happy day for one and all around me, and a simple ‘thank you’ did not seem sufficient.

So this is how I went about it.

My college falls under the administration of the Tamil Evangelical Lutheran Church. Now, the church is located inside a large campus which consists of staff quarters, a primary and secondary school, the college and a park called the Luther Park.

It’s a small park in the vicinity of our college – disdained and neglected, it once wore a very shabby, saddening, and haunted look. One could only spot wildly grown weeds and creepers, dead and dried bushes, and thorny shrubs there. The park was also used as a dumping ground for plastic waste, broken glass and garbage in general.

I used to notice that park every day. And this October, it struck me that it would be a great idea to rejuvenate the place and make it brighter, cleaner, and more accessible for people inside the campus. This, I wanted to do just as a gesture of returning back to the society. So I went ahead and requested the church officials to allow me to take up this project. And fortunately, I got their approval.

The authorities were more than happy to let me proceed. One staff member, Mr. Stephan, even arranged for a spade, sickle, plough and some brooms that were required for cleaning up the place.

Finally, on a hot Saturday evening, I started my work – that of cleaning up and planting saplings in the park. While I began all alone, some very encouraging incidents took place within a matter of few hours, and they motivated me to continue. About half an hour after I started, a 10-year-old boy came up to me and asked if he could help. I was pleased and gave him some simple things to do. He was then followed by a gardener who came about an hour later and joined us. In two hours’ time, we were a small group of 10-12 people working together – all strangers, but all motivated towards the same cause.

And lastly, with the help of that gardener, some energetic school boys, a few friends and a couple of locals who had joined me, we successfully removed more than a trolley-full of garbage from the park. This was accompanied by the plantation of 16 saplings. The task got competed on Oct. 19 – my birthday.

At the end of it, my small team sang the birthday song for me. It was a really amazing feeling. This small deed made me realise that money isn’t always the best award we can get in return for doing something good. It’s goodwill and kindness that give one the satisfaction after a hard day’s work.

Here is a look at our work:

park_8

park7

park6

park_5

park_4

park_2(1)

park1

– Sushrut Ahale

Source…www.thebetterindia.com

Natarajan

30 ஆண்டுகளாக நோயாளிகளுக்கு இலவச சுடுநீர்: டீக்கடை வருவாயில் சமூக சேவை….

October 24, 2015NatarajanLeave a comment

மதுரை அரசு ராஜாஜி மருத்துவமனை அமைந்துள்ள பனகல் சாலையில், ஒரு டீக்கடை முன் அதிகாலை நேரத்தில் தினமும் ஏகப்பட்ட கூட்டம். டீ வாங்கத்தான் இவ்வளவு கூட்டமா எனச் சென்று பார்த்தால், எல்லோரும் இலவசமாக அந்தக் கடையில் பாட்டில், பாட்டிலாக சுடுதண்ணீர் வாங்கிச் செல்கின்றனர். பேரல் பேரலாகக் கொண்டு வரப்படும் தண்ணீரை ஒரு ஊழியர் கேஸ் அடுப்பில் சூடுபடுத்திக் கொண்டிருக்க, மற்றொரு ஊழியர் அந்த சுடு தண்ணீரை வாளியில் வருகிறவர்களுக்கெல்லாம் இலவசமாக வழங்குகிறார்.

நம்மூரில் குடிதண்ணீருக்கே குழாயடிச் சண்டை நடப்பது வழக்கம். ஆனால், இந்த டீக்கடையில் கடந்த 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, ஏழை நோயாளிகளுக்காக சுடுதண்ணீர் வழங்கும் சேவையை வெளியே தெரியாமல் செய்து வருகின்றனர்.

இந்த டீக்கடை உரிமையாளர் பி.சி. தங்கம். முன்னாள் மாநகராட்சி கவுன்சிலரான இவர் இறந்துவிட்டார். இவரது மனைவி ஆனந்தவள்ளிதான், தற்போது இந்தக் கடையை நடத்துகிறார். இவரும் கவுன்சிலராக உ ள்ளார். ஆனந்தவள்ளியின் கணவர் பி.சி. தங்கம் இந்தக் கடையைத் தொடங்கும்போது, மருத்து வமனைக்கு வரும் நோயாளிகள் குடிக்க, மருந்து, மாத்திரைகள் சாப்பிட அவர்களுடைய உறவி னர்கள், அப்பகுதி டீக் கடைகளில் சுடுதண்ணீர் கேட்டு வருவார்களாம். அவர்களிடம் கடைக்காரர்கள் ‘டீ வாங்கினால் ஒரு டம்ளர், 2 டம்ளர் சுடுதண்ணீர் தருகிறோம் எனப் பேரம் பேசுவார்களாம். சிலர் சுடுதண்ணீரெல்லாம் தர முடியாது என விரட்டுவார்களாம். அதனால், சுடுதண்ணீர் வாங்குவ தற்காகவே கடைகளில் பார்சல் டீ வாங்குவா ர்களாம். சுடுதண்ணீருக்கு அவர்கள் திண்டாடுவதைப் பார்த்த பி.சி.தங்கம், தனது கடை ஊழியர்களிடம் நோயாளிகளுக்காக யார் வந்து கேட்டாலும் எந்நேரத்திலும் இலவசமாக சுடுதண்ணீர் போட்டுக் கொடுங்கள் என்றாராம்.

அன்று முதல் இன்று வரை, நோயாளிகளுக்கு இலவசமாக சுடுதண்ணீர் வழங்கி வருகின்றனர். கணவர் இறந்தபின், அவரது மனைவி ஆனந்தவள்ளியும் இந்த சேவையைத் தொடர்ந்து வரு கிறார்.

தினமும் 2 வணிக சிலிண்டர்கள்

இதுகுறித்து கடை ஊழியர்கள் அழகுசுந்தரம், திருமலை ஆகியோர் ‘தி இந்து’ விடம் கூறுகையில், “அறுவை சிகிச்சை செய்தவர்கள், கட்டு போட்ட வர்களுக்கு மருத்துவர்கள் சுடுதண்ணீரால் உடம்பை துடைத்துவிடச் சொல்வார்கள். சுடு தண்ணீரைதான் குடிக்கச் சொல்வார்கள். நோயாளிகளுக்கு மருத்துவமனையில் சுடுதண்ணீர் வசதியில்லை. அதனால், நோயாளி யின் உறவினர்கள் வீட்டில் இருந்து சுடுதண்ணீர் கொண்டுவர வேண்டும். இல்லையென்றால், டீக்கடைகளில்தான் வாங்க வேண்டும்.

டீ வாங்கினால் மட்டுமே கடைகளில் பாட்டிலில் ஒன்று, இரண்டு டீ டம்ளரில் மட்டும் சுடுதண்ணீர் கொடுப்பார்கள். சுடு தண்ணீர் வாங்குவதற்காக ஒரு நாளைக்கு மூன்று, நான்கு முறை டீ வாங்க வருவார்கள். அதனாலே, மருத்துவமனையை சுற்றி டீ கடைகள் ஏராளம். மதுரை அரசு மருத்துவமனைக்கு தென் மாவட்டங்கள் முழுவதும் இருந்து நோயாளிகள் வருவார்கள். அவர்கள் சுடு தண்ணீரை வீட்டிலிருந்து எடுத்து வர முடியாது. சுடு தண்ணீருக்காக அவர்கள் தடுமாறுவார்கள். அவர்களுக்காக தினமும் சுடு தண்ணீர் வழங்குகிறோம். தினமும் 6 பேரல் சுடுதண்ணீர் கொடுக்கிறோம். இதற்காக தினமும் இரண்டு வணிக சிலிண்டர்கள் செலவாகிறது. ஒரு சிலிண்டர் விலை ரூ. 1900-க்கு மேல் விற்கிறது. டீக் கடையில் கிடைக்கும் வருமானத்தில் ஒரு பகுதியை சுடு தண்ணீர் வழங்குவதற்காக செலவிடுகிறோம் டீக்கடை முன் சுடுதண்ணீர் வாங்க கூட்டம் குவிவதால், காலை நேரத்தில் வியாபாரம் பாதிக்கும். அதனால், அதிகாலை 5 மணி முதல் 7 மணி வரையும், மாலை 3 மணி முதல் 7 மணி வரை மட்டுமே சுடு தண்ணீர் வழங்குவோம். அந்த நேரத்தில்தான் நோயாளிகளுக்கும் தண்ணீர் தேவைப்படும் என்றனர். இவர்களைப் பார்த்து, தற்போது மற்ற டீக்கடைக்காரர்களும், தினமும் குறிப்பிட்ட சிறிது நேரம் இலவசமாக சுடுதண்ணீரை வழங்கத் தொடங்கிவிட்டது குறிப்பிடத்தக்கது.

Source….www.tamil.thehindu.com

Natarajan

5 Interesting Things You Probably Didn’t Know About The New State Capital of Andhra Pradesh…. Amaravati …

October 23, 2015NatarajanLeave a comment

The foundation stone for building of Andhra Pradesh’s new capital city, Amaravati, was recently laid. Did you know that the small city is very rich in terms of its heritage? Here are five interesting facts you should know about the country’s newest state capital.

After a long wait, Andhra Pradesh is finally ready to welcome its new capital city, Amaravati. Prime Minister Narendra Modi laid the foundation stone for the state’s new capital on Thursday. Here are five interesting facts about the city:

1. Amaravati has about 2,000 year old heritage

amra

Photo: www.trollntroll.com

It is one of the oldest cities in Indian history. A small town in Guntur district, Amaravati has about 2,000 year old heritage. It was the capital of Satavahanas during 2nd and 3rd century BCE. After the fall of kingdoms like Pallavas, it was later captured by Britishers during the colonial period. Its rich heritage includes Amareswara temple, Mahachaitya (the great stupa), Buddhist sculptures and slabs with Buddhist inscriptions.

2. Asia’s largest chilli market is located near Amaravati in Guntur.

amra2

Photo: Alexsoddy.Wikipedia

3. Gautam Buddha, taught the holy ritual of “Kalachakra” in the town of Amaravati, which is home to many ancient Buddhist monks.

budhha1

Photo: JM Garg/Wikimedia Commons

A huge Buddhist stupa was built during Ashoka’s time. The stupa was also carved with panels that depict Buddha’s history.

4. It has India’s biggest railway station, which is the second largest in Asia.

Vijayawada_station

Photo: Abhijitsathe/ Wikipedia

Vijayawada railway station which was constructed in 1888 is one of the busiest railway stations of India. It has more than 250 express and 150 freight trains passing through it, serving 50 million passengers every year. The railway station has ten platforms and is the only station in India to have five entrance gates with booking counters.

5. The world famous Kohinoor diamond came from “Kollur mines” in Kollur Village, which is now part of the Amaravati.

kohinoor_diamond1

Photo: themystery2012.blogspot.in

Source….Shreya Pareek in http://www.thebetterindia.com

Natarajan

A BPO in Bangalore Shows How to Employ the Differently Abled AND Be Hugely Successful ….

October 23, 2015NatarajanLeave a comment

Vindhya E Infomedia, a BPO in Bangalore, is known for it its quality of work. But what’s special about it? The organization was started with the vision of employing differently abled people, and has been doing so, very successfully, since the past 10 years now.

Pavithra Y S, a 21-year-old B.Com graduate was brainstorming ideas about doing something meaningful in her life, with her husband Ashok Giri who is an IT professional. “We just ended up choosing to start a for-profit enterprise that would also offer growth opportunities for the so-called ‘disabled’ people,” she says.

Pavithra uses the term ‘so-called’ because Vindhya E Infomedia, the social enterprise that was born as a result of that brainstorming session, has proved that the disabled are just differently enabled people who are completely capable of being a part of the productive work force.

Vindhya E Infomedia, located in the Rajajinagar Industrial Estate of Bangalore, is now in its 10th year of operations.

The company does Business Process Outsourcing for many industries such as micro finance, banking, insurance, IT and ITES where data is the key to making decisions. Turnaround time (TAT) is critical in choosing vendors, and in that respect, Vindhya is the BPO of choice in the banking and financial services industry.

A service provider to top notch companies like Schneider, SAP and many leading banks, it is known today for its quality.

“In fact, our company has brought down TATs drastically in this sector. And it is all because our differently-abled employees deliver their best. For them, this is important not just for their career advancement but more because they want the rest of their disabled community to be able to get the job opportunity that they have got. They work as if they are being appraised every moment,” says Pavithra.

So is there an optimum match between the skill sets of the differently abled and the BPO industry’s requirements?

“There are a couple of requirements, but in my opinion the most important one is ‘attitude’. All of them come with a ‘can do’ attitude. ‘Give us any work and we will deliver it’, they say. And they do,” explains Pavithra.

The hearing and speech impaired mostly do data processing. Training for the hearing impaired is conducted through sign language which is also the universal language used at Vindhya E Infomedia.

Training session in progress for Non-Voice Process Executives –

How Pavithra learnt the sign language makes for an interesting anecdote. In the early days of the company, two hearing impaired girls walked into the office for jobs. At that time, Pavithra did not know that such a thing as a sign language exists. ‘Give me a job and I’ll teach you the sign language,’ one of the girls told her.

Vindhya E Infomedia’s training manual for the 1,200 able and differently enabled employees is written in simple English with clear photos to illustrate processes that the employees need to be trained in. Candidates who apply are expected to have basic English comprehension and computer usage skills. They are then trained to use specific software and communicate in English. While there is a formal training module, informal tools such as reading English language newspapers, and conversing between employees in English also helps.

Although Vindhya was started with the aim of creating a 100 per cent production team of differently abled, it has employed the abled too, in order to bring in other skills sets into the company. This, in fact, has spurred the differently enabled to perform even better because of the healthy competition at workplace. The abled employees, many of them women, work on client sites.

“Our work ethic is hard-core professional. While we nurture the differently abled, no concessions are given for non-performance. Our work force is very disciplined,” says Pavithra.

Recruitment is a multi-pronged process. Initially, they approached NGOs that trained the differently abled. But now they have also set up camps in Tier II cities to create awareness about job opportunities and to recruit from there.

In addition to this, they do campus recruitment as well. Even so, what works best is word-of-mouth because ‘referrals are important in creating trust between employer and employee’, says Pavithra.

Setting up Vindhya E Infomedia was Pavithra’s first work experience and Ashok Giri, her husband, mentored her for the first two years after which he joined the company as CEO and Director. Like any other startup, they operated on a shoe-string budget. Pavithra remembers how, soon after they started, they were to celebrate their daughter’s first birthday. But with the already stretched budget, they could not make any grand plans. When their employees got to know about this, they pooled in and bought a cake, some snacks, and held an impromptu celebration.

Thus the tradition of having a monthly birthday celebration of the employees started.

Initially, they were also low on cash and for some months it was difficult to pay salaries. But the employees were so thrilled to have a job that they were willing to forgo this, provided food and accommodation were taken care of. Thus they rented out a house where employees could share accommodation and three meals were provided at the work place every day.

It is heartening that many of the employees from the initial batch have moved out of shared accommodation, found spouses within the company and bought homes of their own.

Pavithra narrates the story of how she found her front office receptionist when one of her vendors mentioned a guy who had lost both his arms in an accident. She was not sure if she could employ him, but his ‘can do’ attitude was so infectious that she hired him as a receptionist. With some training in spoken English he handled his job well and his people skills were so good that he was moved to the HR department and is now the Assistant Manager, HR.

“We named our company Vindhya because we believed that like the mountain range that continues to grow, our company too would grow, not just in business but also in human potential. We could see that happening from Day 1 – people walked into our company and their lives changed. As did ours as we kept learning from each other,” sums up Pavithra.

“When we did client presentations, people often wondered if we could deliver the goods. Time and again Vindhya E Infomedia has proved itself to be the best in its class. Our work culture of integrating the specially enabled with the able has worked well for us and our clients, who have solidly supported us through our decade of existence. To this day my husband and I try to recollect how our conversation of starting Vindhya started and neither of us remembers it. I believe this enterprise was just meant to be.”

And so it is…

Source….Sandhya Rajayer…www.thebetterindia.com

Natarajan

Visual delights take flight…

October 23, 2015NatarajanLeave a comment

The latest installations in the arrival and departure halls add to the ever-growing list of artwork in Chennai’s international and domestic terminals

Flight delayed by a few hours? It won’t be as much a waste of time, if you considered taking a mini art tour across Chennai Airport. Over the course of the last couple of years, ever since the new airport was opened in 2013, 37 murals and four sculptures have been installed in both the domestic and international terminals — the most recent ones being those of a Nataraja in Thandavam pose and Yudhisthira’s ratha.

“We were asked to make two sculptures that are reminiscent of Tamil Nadu culture, by the Airport Chairman (R. K. Srivastava), for the Global Investors Meet, which took place in September. So, after a lot of brainstorming, we thought, why not bring out Nataraja and Yudhisthira’s ratha, which people can immediately associate with the heritage here,” says Neelam Dhanda, co-owner of the 12-year-old Sunny Sistems — The Art Gallery, which has executed all the installations at the airport.

The two installations were set up just a few days ahead of the investors meet, on August 30. “The 12-and-a-half-foot-high Nataraja is visible from everywhere in the arrival hall. It’s made of fibre, and has been made to look as if it has been made out of wood, and coloured in the way wooden sculptures are coloured traditionally,” says Uday Dhanda, son of Neelam, who coordinated with 18 artisans to create the works in 55 days.

Yudhisthira’s ratha, one of the five rathas which can be seen in Mahabalipuram, has Arjuna’s Penance (a stone carving at Mahabalipuram) etched on three sides, and the guardians of heaven, or dwarpals, on the back. Placed at the departure section, the 16-foot-high installation, which looks like a slice out of the Shore Temple, is also lit up with 102 lights. “I wouldn’t be surprised if a few people took snaps in front of it and told their friends that they actually visited the site at Mahabalipuram. It is that real,” Uday says with a laugh.

The challenge for the team was to bring out an imposing installation that stands out in the busy venue, but at the same time doesn’t eat into the space that sees thousands of people per day. “So, we had to take care that we consumed only a limited footprint. At first glance, people should be able to connect with it; that was our intention,” says Neelam. “Not everyone is going to take the effort or have the time to visit a gallery or tourist spots here, so the installations are a reflection of what the city has in store for them,” she adds.

The previous installations done by the team include those that depict Tamil festivals, dances and processions, besides those of a horse that’s been hand-made with brass and copper sheets and of a boat that depicts the city’s dependence on the ocean. As far as the International Terminal is concerned, there are swans, peacocks, horses and a separate series on the Indian dance forms.

Keywords: Chennai airport, art installations, Chennai art

Source….

NAVEENA VIJAYAN ….www.thehindu.com

Natarajan

Why these Aranmula mirrors sell for Rs 1 lakh…..!!!

October 17, 2015NatarajanLeave a comment

With fake products making its way into the market, Aranmula’s metal mirror makers are finding new ways to keep the glory of the traditional craft intact, finds Manu A B/Rediff.com

Image: Aranmula mirror reflects a glorious past. Photographs: Manu A B/Rediff.com

The traditional craftsmen of ‘Aranmula Kannadi’ – the handmade metallic mirrors made in a small town in south Kerala – are fighting a lone battle against counterfeit mirrors in the market.

The mirror’s metal alchemy, which is still a closely guarded secret among 19 craftsmen, got a major recognition with the GI (Geographical Indication) patent tag in 2003, which means that it can only be made in Aranmula by registered members, but counterfeiters who were arrested recently, took advantage of the fact that the metallurgical marvel has generated huge demand in India and abroad.

Image: Metallic mirrors, made from an alloy of ‘tin and copper’.

These metallic mirrors, made from an alloy of ‘tin and copper’, are part of a 500-year-old cultural lineage and its secret metallic composition is known only to a few remaining families hailing from the Vishwa Brahmana community in Aranmula in Pathanamthitta district.

The mirror is made-to-order and the price ranges from Rs 800 to Rs 100,000 depending on its size. One can choose the size of the mirror and the frame designs, which are made in brass.

Image: Aranmula Mirror got a major boost when it received the coveted GI status.

Recognising its iconic status, the Kerala government declared that the Aranmula mirror would be the official memento to be presented to important personalities who visit the state.

Metal mirrors, which came into existence from the early 16th century and were made by just few families are now threatened by fake products and machine made ones, which do not last long.

Traditional mirror makers are fighting to keep the glory of the metal mirror alive by adopting technologies like Hologram.

Image: Selvaraj with his magical mirrors.

“Our age-old craft is getting threatened by counterfeiters and unscrupulous agents who make these mirrors with machines or use a different mix of the alloy to make a quick buck. We have received several complaints about defective products as well, Customers should always check for the hologram behind the mirror before buying it,” says A K Selvaraj, president of the Vishwa Brahmana Aranmula Metal Mirror Nirman Society.

Selvaraj’s efforts to protect the ‘Aranmula Kannadi’ led him to form a society of traditional craftsmen. He also took the initiative to get the coveted GI status for the mirror.

Aranmula Kannadi – A metallic wonder

In the corner of his noisy workshop, Selvaraj’s brother Gopalakrishnan is giving final touches to a shiny well decorated mirror. He has been polishing the mirror since a week on a rugged jute cloth laced with oil so that it reflects any image to perfection.

Unlike ordinary mirrors, these metal mirrors reflect the real picture with clarity.

From a young age of 14, Selvaraj has been actively involved with the making of mirrors. He believes that he has ‘inborn’ qualities to make these beautiful mirrors. His family has been carrying forward the tradition of making mirrors since 3 generations – around 100 years.

Image: Sales improved considerably after the Aranmula mirror received the coveted GI tag.

Since I looked weak, my father was always skeptical of whether I can carry forward this tradition of making metal mirrors. It needs a lot of involvement, patience and hours of hard work to make a mirror,” says Selvaraj.

Completely hand-made from a unique alloy of copper and tin, the world-famous metal mirror is now made by 19 registered craftsmen in Aranmula. “We first received a GI certification in 2003. It was a turning point in our business. Sales improved considerably after we received the GI tag. It gives us the sole right to make the mirrors,” says Selvaraj, who also owns the Parathasarthy Handicrafts Centre.

Image: The alloy that turns into shiny mirrors.

A big move to counter fake metal mirrors

Four decades ago, Selvaraj’s father was the only one making metal mirrors. Today there are 19 units, including two run by women making and selling these mirrors.

The Vishwa Brahmana Aranmula Metal Mirror Nirman Society has now taken a tough stand against counterfeiters and plans to work with more rigour to save this traditional craft of Kerala. “Last week, we filed a complaint and closed down a shop which was selling fake mirrors,” says Selvaraj.

Image: Customers must check for this hologram sticker behind the mirror.

The society has submitted a proposal to the government to grant funds to build a common unit to make the alloy so that the mixture remains uniform in all the units. “We are hopeful that the government will take a positive step in helping us preserve this age-old tradition,” explains Selvaraj.

On an average the 19 registered units of the society sell 300 mirrors every month. Two decades ago, they used to wait for months together to sell one mirror but now things have changed for the better. Selvaraj’s store alone sells around 35 pieces every month.

Legend behind the metal mirror

It is believed that eight families who had expertise in temple art were brought to Aranmula from Tirunelveli district in Tamil Nadu.

The artisans who built the famous Parthasarathy Temple in Aranmula found the reflective properties of metal while they were making a crown for Lord Parthasarathy.

The idea of making a mirror from metal seemed like a dream. They, however, could not replicate it for making a mirror. It is believed that a widow from the community Parvathy, had a divine power telling her the secret ratio to make the metal mirror. Hence, the mirror is considered to be divine gift from God.

The art of making the mirror was then passed on to future generations.

Image: Selvaraj with his mother. His father, Arjunan Achari’s photograph in the background.

A gifted family

It is a painstaking and labourious process which needs great perseverance, creativity and dedication.

Selvaraj’s father, V K Arjunan Achari was a master craftsman who passed on the tradition of making mirrors to Selvaraj and his brother.

“My father was a perfectionist. He used to just show me how to do a certain thing without talking. He wanted us to learn everything by keenly observing the process of making the mirrors.”

Selvaraj and others in the trade face problems of getting skilled labour. More than work, it is a fine art so it needs days of dedicated service.

We face shortage of labour. With modernisation, jewellery making and making artifacts from brass has come to a standstill. Now, mirror work is the only traditional craft that is left to sustain ourselves. We hope the popularity of the mirrors grows so that this art form will live forever,” Selvaraj says.

In 1962, Arjunan Achari started training other people to make mirrors in order to keep the tradition of Aranmula mirrors alive.

Most of the mirror makers today are either his students or have mastered the art working with him at some point, explains Selvaraj.

Recently, a person who studies palmistry of artists took images of our palms and said there is something distinct and artistic about our family, says Selvaraj.

Making of the mirror

The special kind of mud needed to make the mirror is procured from the paddy field in Aranmula. Ironically, this vast expanse of paddy fields are part of the land acquired for the proposed Aranmula International Airport project, which has been halted after a Supreme Court verdict.

Mud is powered to make a fine paste which is then used to make a mould in circular or square shapes.

Two flat moulds are attached leaving a small gap in between with wax.

After the mould is fully sealed in the form of a bottle, the alloy is placed on the small opening on the mouth of the bottle-shaped mould and sealed with mud and heated in the fire for about 400 degree centigrade for 2-3 hours, the alloy melts and moved into the mould.

Once cooled, the mud covering is broken and a flat piece of metal is taken out. This metal is then cut into circular or oval shapes. After polishing for days together, the blank metal turns into a shiny mirror. All the processes are done manually.

Image: Melted alloy of ‘tin and copper’ is headed in these moulds.

A gift treasured by the world

On the dim-lit walls of Parthasarathy Handicraft Centre, there are photographs of former president APJ Abdul Kalam, Kapil Dev, Sachin Tendulkar receiving the mirrors as a memento during the different events they attended in Kerala.

Selvaraj takes pride in the fact that these finely crafted mirrors were made in his small workshop.

Aranmula, which is also famous for boat races, attracts tourists from India and abroad. Foreigners are more interested in watching the entire process of how the mirror is made, says Selvaraj.

Image: Aranmula is known for boat races.

What makes the Aranmula Kannadi so special

The mirrors are considered to be among the eight auspicious items or that make up a bride’s prized possession. The mirror is believed to bring good luck and prosperity to the people who possess it.

“One customer told me that his daughter got a good marriage proposal after he kept the mirror in his house. Another businessman said he saw an improvement in business after he kept a mirror in his office. Foreigners are amazed by the beauty and like to visit our workshop to see every process of how the mirror is made. The British Museum in London too has Aranmula mirror in its collection.

mage: Aranmula Kannadi is a treasured gift.

“Apart from work on the frames, the fascinating aspect is that the mirror is hand-made. Right from casting to finishing, it requires intensive labour. It’s hard to find trained workers these days and material costs have increased a lot, but we are hanging on because this is what we’ve been picked to do,” says Selvaraj.

He supplies the mirrors in bulk to government and private organisations as the ‘Aranmula Kannadi’ is a favourite gifting option during conferences and big events.

Taking a piece of paper, Selvaraj explains the difference between ordinary mirror and the metallic mirror, “In an ordinary mirror, when you touch a piece of paper on the surface of an ordinary mirror, there appears a gap between the object and the image, whereas in the Aranmula metal mirror the paper and its reflection actually touch and there is no gap between the images.”

Image: Customers must check the product for the hologram.

Will it survive the test of time?

With fake products and machine-made mirrors making its way into the market, an age-old art form is under threat.

“If people get cheated with inferior products, then our products will lose its brand value. It’s our duty to preserve and protect this amazing craft for generations to come. We now check every piece of mirror made by society and give hologram stickers. Customers must check the product for the hologram and also carefully look at the mirror to see if there are any distortions, points out Selvaraj.

As president of the society, Selvaraj makes sure the mirrors certified are perfect before giving it a hologram mark.

Moving towards a more integrated and foolproof method to check corruptive practices, Selvaraj and 18 members of the society have decided to make the alloy at a common workshop so that all the artists in the society get the right proportion of the alloy to make mirrors.

“If we use the accurate proportion of tin and copper, the real hand-made metal mirror will crack if it falls down, whereas a spurious one will not break if it falls but will turn dark after a few years,” explains Selvaraj.

The government has assured them support to build the industry on a strong footing. “With government’s help, we can jointly work towards saving the Aranmula mirror from the hands of unscrupulous agents, improve its brand value and build a bright future for this traditional art.”

Source….Manu A.B. …www.rediff.com

natarajan

1886 Benz replica makes arduous trip from Coimbatore to Chennai….!!!

October 17, 2015NatarajanLeave a comment

Except for a rear-mounted engine that put out a feeble .9 hp, there was little to tell between a horse carriage and the Benz Motorwagen. When it arrived in 1886 on three wheels, it was hailed as the first horseless carriage.

It has gone down in automobile history as the first car. It has another first to its credit. It is the first automobile to be taken out on a long journey. In 1888, Bertha Benz, wife of Karl Benz, who invented this odd-looking car by today’s standards, drove it from Mannheim to Pforzheim in Germany, covering over 190 km.

A replica of the 1886 Benz Motorwagen, made by Gedee Technical Training Institute and a key attraction at the Gedee Car Museum in Coimbatore, arrived at the city. This trip would, however, not detract from the greatness of Bertha’s.

C.S. Ananth, honorary consultant to the Gedee project to create Benz Motorwagen, says, “Bertha undertook that daunting trip when nobody trusted a vehicle that had an engine.”

According to G.D. Gopal, trustee of Gedee Car Museum, the features of the original car have been conscientiously retained. For example, the engine, just as feeble as ever, runs on benzene.

This car is one of the many Benz Motorwagen replicas that have been made at the Gedee institute.

“Last year, 21 students of the institute studied the parts of a replica that had been bought and dismantled; and then they set about making replicas of this iconic car themselves,” says Mr. Gopal.

Source….www.thehindu.com

natarajan

ஶ்ரீரங்கம் கோயில் பற்றிய சில சுவாரஸ்யமான தகவல்கள் இங்கே…

October 16, 2015October 16, 2015NatarajanLeave a comment

பூ லோக வைகுண்டம் எனப் போற்றப்படும் ஸ்ரீரங்கம் (திருவரங்கம்), 108 வைணவத் தலங்களுள் முதன்மையானது. வைணவர்கள், ‘கோயில்’ அல்லது ‘பெரிய கோயில்’ என்று குறிப்பிட்டால் அது ஸ்ரீரங்கம் ஆலயத்தையே குறிக்கும். ஆழ்வார்கள் அனைவராலும் பாடப் பெற்ற வைணவத் தலம் இது மட்டுமே. ஸ்ரீரங்கம் ஆலயம் அமைந்துள்ள இடத்தின் பரப்பளவு சுமார் 156 ஏக்கர்.

உலகத்தின் எந்த மூலையில் இருந்தும் திருவரங் கம் இருக்கும் திசையை நோக்கி வணங்கினாலே போதும்; இந்தத் தலத்துக்கு நேரில் வந்து, இங்குள்ள சந்திர புஷ்கரணியில் நீராடி திருவரங்கனை தரிசித்த பலன் கிடைக்கும்.

ஒரு முறை கங்கை, காவிரி, யமுனை உட்பட புண்ணிய நதிக் கன்னியர்கள், இமயமலை அடிவாரத்தில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது வான்மார்க்கமாக சென்ற கந்தர்வன் ஒருவன், இவர்களைப் பார்த்து வணங்கினான். உடனே, ‘கந்தர்வன் வணங்கியது தன்னையே!’ என்று நதிக் கன்னியர் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குள் வாதிட்டனர். இது வீண் விவாதம் என்றுணர்ந்த சிலர் விலகிக் கொள்ள… காவிரியும், கங்கையும் மட்டும் விவாதம் தொடர்ந்தனர். முடிவை தெரிந்து கொள்ள திருமாலை நாடினர். அவர், ‘‘கங்கை என் திருப்பாதத்தில் தோன்றியவள் ஆதலால் அவளே பெரியவள். கந்தர்வனின் வணக்கம் அவளையே சாரும்!’’ என்றார். இதனால் வருந்திய காவிரி, தான் கங்கையை விட மேன்மை நிலை பெற வேண்டும் என்று திருமாலைக் குறித்து தவம் இருந்தாள். அதனால் மகிழ்ந்த பகவான் அவள் முன் தோன்றி, ‘‘எதிர்காலத்தில் நான் உன் மடியில் சயனிப்பேன். அப்போது நீ கங்கைக்கு மேற்பட்டவளாவாய்!’’ என்றருளினார்.

அதன்படியே பிற்காலத்தில் காவிரியின் மத்தியில் ஒரு தீவும், சந்திர புஷ்கரணியும், அனந்த பீடமும் தோன்றின. ஆற்று நீர் சூழ மத்தியில் அமைந்துள்ள பகுதிக்கு அரங்கம் என்று பெயர். அதன்படி இந்த தீவு, இரு ஆறுகளின் (காவிரி மற்றும் கொள்ளிடம்) மத்தியில் இருப்பதாலும் லட்சுமி கடாட்சத்துடன் திகழ்வதாலும் ஸ்ரீரங்கம் அல்லது திருவரங்கம் எனப் பெயர் பெற்றது.

திருவரங்கத்தில் பாயும் காவிரி நதி, பரம பதமான ஸ்ரீவைகுண்டத்துக்கு வெளியே ஓடும் ‘விரஜா’ நதிக்கு ஒப்பானது.

பெயர், கோயில், பெருமாள், தாயார், ஊர், தளிகை, வாத்யம், மற்றும் பலகாரங்கள் அனைத்தும் ‘பெரியது’ என்று ஏற்றிச் சொல்லப்படும் பெருமை இந்தத் தலத்துக்கு மட்டுமே உண்டு.

இங்குள்ள மூலவர் ரங்கநாதர் என்றும் பெரிய பெருமாள் என்றும் திருநாமங்கள் உடையவர். உற்சவ மூர்த்தியான ரங்கராஜர், நம்பெருமாள் என்றும் அழகிய மணவாளன் என்றும் போற்றப்படுகிறார். ஸ்ரீரங்கம், நவக்கிரகங்களில் ஒன்றான சுக்கிர க்ஷேத்திரமாகவும் கருதப்படுகிறது
வலக்கை திருமுடியைத் தாங்க, இடக்கை மலர்ப்பாதத்தை சுட்டிக் காட்ட தெற்கு முகமாக இலங்கையை நோக்கியபடி அருள் பாலிக்கிறார் மூலவர் ஸ்ரீரங்கநாதர்.

திருவரங்கத்தில் இருக்கும் ‘ரங்க விமானம்’ ஆதியில் தானாகவே உருவானது. இதைச் சுற்றி 24 கி.மீ. தூரத்துக்குள் எங்கே இருந்தாலும், முக்தி நிச்சயம். இந்த விமானம் பொன்னால் வேயப்பட்டு ‘ஓம்’ என்கிற பிரணவ வடிவில் அமைந்துள்ளது. இந்த தங்க விமானத்தில் உள்ள பரவாசு தேவர், கையில் கிண்ணத்துடன் காட்சியளிக்கிறார். அந்தக் கிண்ணம் அவரின் வாயை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருப்பதாக வும், அது வாயருகில் சென்று சேர்ந்தால் உலகம் அழியும் என்றும் ஒரு நம்பிக்கை நிலவுகிறது.

பங்குனி மாதம், வளர்பிறை, சப்தமி திதி, சனிக்கிழமை அன்று சந்திரன் ரோகிணியிலும், குரு ரேவதியிலும் இருக்கும்போது திருவரங்கன் இங்கு வந்து சேர்ந்தார்.
பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் பிரம்மா மகாவிஷ்ணுவை நோக்கித் தவம் இருந்து, பாற்கடலிலிருந்து பெறப்பட்டது ரங்க விமானம். நான்கு வேதங்களையும் பிரம்மா இந்த விமானத்தின் முன் ஓதியிருக்கிறார். ரங்க விமானத்தில் அர்ச்சா ரூபமாக அவதரித்த ஸ்ரீரங்கநாதரை இக்ஷவாகு மன்னர் தன் குல தெய்வ மாக அயோத்தியில் வைத்து பூஜை செய்து வந்தார். இக்ஷவாகு வம்ச குலத் தோன்றலான ராமபிரான், சீதையை மீட்க உதவிய விபீஷணனுக்கு ரங்கநாதர் விக்கிரகத்தை பரிசாக அளித்தார். விபீஷணன் இலங்கைக்கு எடுத்துச் செல்லும் வழியில் தர்ம வர்மா என்னும் சோழ மன்னனின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க மூர்த்தத்தை காவிரி நதியின் கரையில் தன் அரசான இலங்கையை நோக்கி அருள் தரும் முகமாக பிரதிஷ்டை செய்ததாக ரங்க மகாத்மியம் கூறுகிறது.

தர்மவர்மனின் காலத்துக்குப் பிறகு ஒரு முறை காவேரியில் வெள் ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. அதன் காரணமாக ஸ்ரீரங்கத்தில் கோபுர உச்சி வரை மணல் மேடிட்டு மூடி யது. காடுகள் உண்டாகி ஸ்ரீரங்கம் கோயிலும், அதன் பிராகாரங்களும் புதைந்தன.

ஒரு நாள்… சோழ மன்னன் ஒருவன் வேட்டையாட வந்து, ஒரு மரத்தின் அடியில் ஓய்வெடுத்தான். அப்போது மரத்தின் மேலே இருந்து ஒரு கிளி, ஸ்ரீரங்க விமானத்தைப் பற்றியும் ரங்கநாதப் பெருமாளைப் பற்றியும் (ஸ்லோகமாகச்) சொன்னது.
அதைக் கேட்டு வியந்த மன்னன் ஆட்களைக் கொண்டு அங்கே தோண்டிப் பார்த்தான். பலனில்லை. அன்றிரவு அவன் கனவில் திருவரங்கர் காட்சி கொடுத்து, தான் அங்கே பூமியில் புதையுண்டு கிடப்பதை அறிவித்தார். அரங்கன் சொன்னதை அறிந்த அரசன் காட்டை அழித்து, மணலை நீக்கினான். கோயில் வெளிப்பட்டது. திருவீதி உட்பட அனைத்தையும் முதலில் இருந்தபடியே நிர்மாணித்தான். தன் நினைவுச் சின்னமாகக் ‘கிளி’ மண்டபத்தைக் கட்டி, திருப்பணிகள் பலவற்றையும் செய்தான். கிளியைக் கண்டு அதன் வாக்கின் மூலம் இறையருள் பெற்ற இந்த மன்னன் ‘கிளிச்சோழன்’ எனப்பட்டான்.

ஸ்ரீரங்க விமானத்தின் வெளியில் விக்னேசுவரர் இருந்து காவல் புரிகிறார். கீழ்ப்பக்கத்தில் மகா விஷ்ணுவின் யோக மாயையான துர்கை இருக்கிறாள். ஸ்ரீரங்க விமானத்துள்ளே ஆதிசேஷன் மீது பள்ளி கொண்டிருக்கிறார் ஸ்ரீரங்கநாதர்.

ஆலயத்தில் உள்ள கோபுரங்கள் 21. திருவரங்கத் திருத்தலம் பற்றி அகநானூறு, புறநானூறு மற்றும் சிலப்பதிகாரத்தில் குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது.

கி.பி. 6-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 9-ஆம் நூற்றாண்டு வரை பல்லவ அரசர்கள், 10-ஆம் நூற்றாண்டில் சோழ அரசர்கள், கி.பி.1223-25-ல் கலிங்க அரசர்கள், 1225-ல் மாறவர்மன் சுந்தர பாண்டியன், 14-ஆம் நூற்றாண்டில் ஹொய்சாள மன்னர்கள், 17-ஆம் நூற்றாண்டு மற்றும் 18-ஆம் நூற் றாண்டுகளில் விஜயநகர ராஜா மற்றும் மதுரை நாயக்கர், தஞ்சை நாயக்கர்கள் முதலானோர் இந்தக் கோயிலின் சுவர்கள் மற்றும் கோபுரங்களைக் கட்டியும், பழுதுபார்த்தும் வந்துள்ளனர்!

அரங்கநாதரைச் சுற்றி இருக்கும் ஏழு (ஸப்த) பிராகாரங்களும் ஏழு (ஸப்த) லோகங்களாகக் கருதப் படுகின்றன. பொதுவாக ஆலயம், அதைச் சுற்றி ரத வீதிகள் என ஒரு நகரம் அமைந்திருக்கும். ஆனால், வீதிகளே பிராகாரங்களாக, நகரை தனக்குள் கொண்டிருக்கும் ஆலயம் இது.

7-ஆம் பிராகாரம் மாட மாளிகை பிரதட் சணம் எனப்படுகிறது. இந்த பிராகாரத்தின் தெற்கு வாயிலாக இருந்த மொட்டை கோபுரம் அகோபில மடம் 44- வது பட்டம் அழகிய சிங்கர் ஜீயரால் கட்டப்பட்டது. இந்த கோபுரத்தின் உயரம் 236 அடி. உலகிலேயே அதிக உயரமானது.

7-வது பிராகாரத்தில் விஜய நகர சமஸ்தான அரண்மனை இருந்தது. 16-ஆம் நூற்றாண்டில் அச்சுதராயர், திருவனந்தபுரத்தின் மீது படையெடுத்தபோது, இந்த அரண்மனையைக் கட்டினார். அப்போது தன் மைத்துனனைப் படைகளுடன் திருவனந்தபுரம் அனுப்பினார். அவன் வெற்றி யுடன் திரும்பும் வரை ஸ்ரீரங்கத்திலேயே தங்கி இருந்தார் அச்சுதராயர். ஒரு முறை கிருஷ்ண ஜயந்தி உற்சவத்தின் போது ஸ்ரீரங்க நாதனும், கிருஷ்ண பரமாத்மாவும் திருவீதிவுலாவாக எழுந்தருளினர். தனது அரண்மனைக்கு முன்னால் ஸ்வாமிக்கு ஓர் உபயம் ஏற்படுத்தி னார் அச்சுத ராயர். அதற்காக ஏராளமான மானியங்களை ஏற்படுத்தினார். அந்த உபயம் இன்றும் தொடர்கிறது. (அரண் மனை இருந்த இடத்தில் பின்னர் ‘வாணி விலாஸ் பிரஸ்’ செயல்பட்டது. ஏராளமான ஞான நூல்களை வெளியிட்ட அந்த அச்சகம் இப்போது அங்கு இல்லை. அங்கு அச்சுதப்பர் ஏற்படுத்தி வைத்த உபயம் இன்றும் நடக்கிறது).

ஸ்ரீரங்கத்தின் சந்திர புஷ்கரணியைச் சுற்றி அதன் அங்கமாக தெற்கே- அசுவ தீர்த்தம், தென் கிழக்கில்- ஜம்பு தீர்த்தம், கிழக்கே- பில்வத் தீர்த்தம், வடமேற்கே- வகுள தீர்த்தம், வடக்கே- கதம்ப தீர்த்தம், வடகிழக்கில்- ஆம்ர தீர்த்தம், மேற்கே- புன்னாக தீர்த்தம், தென்மேற்கே- பலாச தீர்த்தம் ஆகிய எட்டு தீர்த்தங்கள் உள்ளதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

நூற்றுக்கணகான சந்நிதிகள் உள்ள இந்த ஆலயத்தில் கோதண்ட ராமர், பரமபதநாதர், பெரிய வீர ஆஞ்சநேயர் சந்நிதிகள் சிறப்பானவை.

தாயார் சந்நிதிக்கு செல்லும் வழியில் அரங்கனுக்கே வைத்தியம் செய்யும் விதமாக ஸ்ரீமந் நாராயணனே தன்வந்திரியாகக் காட்சியளிக்கிறார். கையில் அட்டைப் பூச்சி, அமிர்த கலசம் இவற்றுடன் தரிசனம் தரும் இவரை வழிபட்டால் தீராத நோயும் தீருகிறது.

சாதாரணமாக எல்லாச் சந்நிதிகளின் மேலும் விமானம் அமைப்பது மரபு. ஆனால் தன்வந்திரி வைத்திய ராக இருப்பதால் நோயாளிகள், வியாதியஸ்தர்கள் அவரிடம் வருவார்கள் என்பதால் ஆகம விதிகளின்படி அவர் சந்நிதிக்கு மேல் விமானம் கட்டப்படவில்லை.

உள் ஆண்டாள் சந்நிதிக்கு அருகிலும் வேணுகோபாலர் சந்நிதி மண்டபத்திலும் அழகிய சிற்பங்கள் பல காட்சி அளிக்கின்றன. வைணவ ஆச்சார்யர்யரான ஸ்வாமி வேதாந்த தேசிகன் சந்நிதி தனி ஆலயமாகத் தாயார் கோயில் அருகே அமைந்துள்ளது

இங்குள்ள கருட பகவான் மிகப் பெரிய உருவத்துடன் கூரையை முட்டியவாறு அமர்ந்துள்ளார்.
கம்ப ராமாயணம் அரங்கேறிய போது அதை அங்கீகரிக்கும் விதமாக சிரத்தை அசைத்து அதன் பெருமையை உலகுக்கு எடுத்துக் காட்டியவர் ஸ்ரீரங்கத்தில் அருள்பாலிக்கும் மேட்டு அழகிய சிங்கர்.
முன்னொரு காலத்தில் வங் காள அரசன் பெரும் செல்வத்தை ரங்கநாதருக்குக் காணிக்கையாக அளித்தான். ரங்கநாதர் அவற்றை பெற்றுக் கொள்ளாததால் அந்த தனம் வாசலிலேயே வைக்கப்பட்டது. அதை வடக்கிலிருந்து வந்த ஆரியர்கள் காவல் காத்தனர். அதனால் அந்த வாசல் ஆர்யபடாள் வாசல் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

பாண்டிய மன்னர்களில் சிறந்தவனான சுந்தர பாண்டியன் காணிக்கையாக அளித்த கிரீடம் பாண்டியன் கொண்டை என்று இன்றும் சிறப்பாக நம்பெருமாளுக்கு அணிவிக் கப்படுகிறது.
வைணவ அந்தணர்களில் அரையர் என்பவர்கள் பரம்பரை பரம்பரையாக நம்பெருமாள் முன்பு நாலாயிர திவ்யப்பிரபந்த பாடல்களை இசைத்து அதற்கேற்ப நடனம் செய்வார்கள். அதற்கு அரையர் சேவை என்று பெயர்.

ஸ்ரீரங்கம் ஆலயத்தின் நிர்வாகம், கோயிலொழுகு ஆகியவற்றை சீர்ப்படுத்திய பெருமை வைணவ ஆச் சார்யரான ராமானுஜரையே சாரும். 120 ஆண்டுகள் வாழ்ந்து வைணவ சம்பிரதாயத்துக்குத் தொண்டு புரிந்த ராமானுஜர் கி.பி 1137-ஆம் ஆண்டில் ஸ்ரீரங்கத் தில் பரமபதம் அடைந்தார்.

ஸ்ரீ ராமானுஜர் தன் உடலோடு சந்நிதி கொண்டது இங்குதான். இங்கு ஸ்ரீராமானுஜர் பத்மாசன கோலத்தில் தரிசனம் தருகிறார். இன்றும் அவரது சிகை மற்றும் நகங்கள் தரிசனம் செய்யக் கிடைக்கின்றன. வருடத்துக்கு இரு முறை பச்சை கற்பூரம், குங்குமப் பூ போன்றவை விழுதாக அரைத்து அவருக்குப் பற்றாக உடலில் பூசப்படுகின்றன.

ஆழ்வார்களில் தொண்டரடிப் பொடியாழ்வார், திருப் பாணாழ்வார் ஆகியோர் இங்கு மட்டுமே தொண்டு புரிந்து வாழ்ந்தவர்கள்.

நாதப்பிரம்மம் தியாகராஜ ஸ்வாமிகள் ஸ்ரீரங்கநாதரை தரிசித்து அவர் மேல் கீர்த்தனைகள் பாடியுள்ளார்.

கி.பி. 1331-ல் மாலிக்காபூர் படை யெடுப்பின்போது அரங்கன் விக்கிரகம் பக்தர்களால் வெளியே எடுத்துச் செல்லப் பட்டது. அரங்கன் திரும்பவும் ஸ்ரீரங்கம் வந்து சேர்ந்தது 1371-ஆம் ஆண்டு.
திருவரங்கனின் விக்கிரகம், இரண்டு வருடங்கள் டெல்லியில் இருந்ததாக வரலாறு. அப்போது அரங்கனின் அழகில் மயங்கி அவனுக்காகத் தன் உயிரையே கொடுத்த தில்லி சுல்தானின் மகளுக்காக ஆலயத்தில் ஓர் இடம் அளித்துள்ளார்கள். துலுக்க நாச்சியார் என்ற பெயரால் அழைக்கப்படும் அவளுக்காக அரங்கன், ரொட்டி, வெண்ணெய், பருப்பு, கிச்சடி ஆகிய வட இந்திய உணவு வகைகளை நைவேத்தியமாக ஏற்கிறார்.

இங்கு உத்திரை வீதியில் இரண்டு பிரம்மோற்சவங்கள் சித்திரை வீதியில் இரு பிரம்மோற்சவங்கள் என வருடத்தில் நான்கு பிரம்மோத்சவங்கள் நடைபெறுகின்றன.

ஆண்டு தோறும் வைகுண்ட ஏகாதசி அன்று ரத்னாங்கி அணிந்து உலா வரும் நம்பெருமாளை, படி தாண்டாத தாயார் தனது கோயிலிலிருந்து ஐந்து குழிகளிலும் தன் ஐந்து விரல்களை வைத்து மூன்று வாயில்கள் வழியாகக் கண்டு மகிழ்வாராம். அதைக் குறிக்கும் விதமாக தாயார் செல்லும் வழியில் ஐந்து குழிகள் தரையில் உள்ளன.

வைகுண்ட ஏகாதசி அன்று மூலவர், தசா வதாரம் சித்திரிக்கப்பட்ட முத்தங்கி அணிந்து காட்சி தருகிறார்

இங்கு ஒரு வருடத்தில் 114 நாட்கள் விழா கொண்டாடப்படுகிறது.

எல்லாப் பெருமாள் கோயில்களிலும் மூலவருக்கு ஆனி ஜ்யேஷ்டாபிஷேகத்தன்று மட்டுமே தைலக் காப்பு சாத்தப்படும். ஆனால், ஸ்ரீரங்கத்தில் மட்டும் இத்துடன் கூட ஆவணி பவித்ரோற்சவத்தின் இறுதி நாளிலும் தைலக்காப்பு சாத்தப்படும். எனவே, ஸ்ரீரங்க நாதருக்கு மட்டும் இரு முறை தைலக்காப்பு.

ஸ்ரீரங்கம் கோயிலில் புதையுண்ட யானை சிலை…!

கும்பாபிஷேகத்திற்காக ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதர் கோயிலில் சில மாதங்களாக கோயிலை புதுப்பிக்கும் பணி நடைபெற்று வந்தது . இதில் தொல்லியல் துறையும் இணைந்து செயல்பட்டு வந்தது .

கோயில் கோபுரங்களுக்கு வண்ணம் பூசுவது, கோயில் சிற்பங்கள், மண்டபங்களை புதுப்பிப்பது என வேலைகள் நடைபெற்றன…இந்நிலையில் கோயிலில் பல இடங்கள் சுமார் ஏழு அடிக்கும் மேலாக மண்ணால் மூடப்பட்டு இருந்தது.

அனைத்தையும் தொல்லியில் துறையின் துணையோடு ஶ்ரீரங்கநாதர் கோயில் அப்புறப் படுத்தியுள்ளனர். அப்போது மண்ணில் புதையுண்ட யானை சிலை, தேர் சிற்பங்களில் தேரின் சக்கரங்கள் என பல சிற்பங்கள் வெளிவந்திருக்கின்றன..

திருப்பணி வேலை யாவும் முடிந்து , ஸ்ரீரங்கம் கோயில் மஹா கும்பாபிஷேகம் செப்டம்பர் 9 2015 நிறைவேறியது.

Source….

இ.ராஜவிபீஷிகா.

படங்கள்: என்.ஜி.மணிகண்டன் …..www.vikatan.com

Natarajan

தெய்வத்தின் குரல்: சரஸ்வதிக்கு ஆலயம் இல்லாதது ஏன்?

October 15, 2015NatarajanLeave a comment

சரஸ்வதியைப் பற்றி எப்படி நினைக்கிறோம்? பூர்ண பிரம்ம சக்தி என்று நினைக்கிறோமோ இல்லையோ வித்யாதி தேவதை, கலை மடந்தை, அறிவுத் தெய்வமென்று அவளுக்கு ரொம்பவும் உன்னதமான ஸ்தானம் கொடுத்திருக்கிறோம். வெள்ளை வெளேரென்று வீணா, புஸ்தகங்களோடு அவளை நினைத்தாலே சாந்தியாயிருக்கிறது. சரஸ்வதி பூஜை பண்ணுகிறோம்.

அவளைப் பற்றி ஸ்தோத்திரங்கள், மகான்கள் பண்ணியிருப்பது, கம்பர், ஒட்டக்கூத்தர், குமர குருபரர், பாரதியார் போன்றவர்கள் தமிழில் அழகாகப் பண்ணியிருக்கிறார்கள். அவற்றை ஓதுகிறோம். முத்துஸ்வாமி தீக்ஷிதர் முதலானவர்கள் அவள் மீது செய்திருக்கும் கீர்த்தனங்களைப் பாடுகிறோம். குழந்தையாக ஸ்கூல் போக ஆரம்பிக்கும்போதே அவள்மேல் சுலோகங்கள் சொல்லி பிரியத்துடன் பக்தி பண்ண ஆரம்பித்துவிடுகிறோம்.

இத்தனை இருந்தாலும், இவ்வளவு ஆயிரம் கோயில் இருந்தும் சரஸ்வதிக்கு ஒன்றையும் காணோம். தமிழ்நாடு பூராவிலும் தஞ்சாவூர் ஜில்லாவில் கூத்தனூர் என்ற ஒரு இடத்தில்தான் சரஸ்வதி ஆலயம் இருக்கிறது. அது ஒட்டக்கூத்தர் கட்டிய கோவில். ஒட்டக்கூத்தருடைய ஊர்தான் கூத்தனூர்.

காமகோட்டத்தில், காஞ்சி காமாட்சி ஆலயத்தில் சரஸ்வதிக்கு சந்நிதி உண்டு. ஆனால் அதுகூட பிரம்ம பத்னியான சரஸ்வதி இல்லை என்றும், ராஜ ராஜேச்வரிக்கு மந்த்ரிணியாக இருக்கும் ராஜசியாமளையான மகா சரஸ்வதி என்றும் ஒரு வித்தியாசம் சொல்வதுண்டு. சரஸ்வதிக்கு பிம்பம், சந்நிதியுள்ள மற்ற கோவில்களிலும் அவை முக்கியமான இடம் பெறாமல் ஏதோ ஒரு மூலையில்தான் இருக்கின்றன.

மொத்தத்தில், பிரம்மா மாதிரியே சரஸ்வதிக்கும் கோயில் முக்கியத்துவம் இல்லை. ஆனால் பிரம்மாவிடம் ஜனங்களுக்கு விசேஷ பக்தி, மரியாதைகள் இல்லாததுபோல, சரஸ்வதிக்கு இல்லாமலில்லை. அவளை எல்லாரும் நிரம்பப் போற்றி பக்தி செய்கிறோம். படிக்க ஆரம்பிக்கும்போதே கல்வித் தெய்வம் என்று அவளைத் துதிக்கக் கற்றுக் கொடுத்துவிடுவதால், அது பசுமரத்தாணியாக மனசில் பதிந்து என்றைக்கும் அவளிடம் பக்தி நீங்காமலே இருக்கிறது.

நியூஸ் பேப்பர் பாஷையில் சொன்னால், அவள் ‘பாபுலர்’ தெய்வம். பிரம்மா ‘அன்பாபுலர்’ தெய்வம். அன்பாபுலர் தெய்வத்துக்குக் கோயிலில்லை என்றால் அது நியாயம். நல்ல பாபுலாரிடி இருக்கிற தெய்வத்துக்கும் ஏன் அப்படியே இருக்க வேண்டும்?

இங்கேதான் நம்முடைய தேசாசாரம் வருகிறது. பதிவிரத்யம் என்பது நம் தேசாசாரத்தில் ஊறிப்போன விஷயம். பதிவிரதைகள் புருஷனுக்கு இல்லாத எதையும் தாங்கள் அனுபவிக்க மாட்டார்கள். சரஸ்வதி பிரம்மாவின் நாக்கிலேயே உட்கார்ந்துகொண்டிருக்கும் பதிவிரதை. அதாவது பிரம்மாவின் நாக்குதான் அவள் குடியிருக்கும் கோயில். அவள் எப்படிப் பதிக்குக் கோயிலில்லாதபோது தான் மட்டும் கோயிலில் குடிகொள்வாள்? அதனால்தான் அவளுக்கும் அவர் மாதிரியே கோயில் இல்லை.

அகத்திலே நாம் கூப்பிட்டால் அவள் வருவாள். தாயாரல்லவா? அதனால் நம் குடும்பத்து மனுஷியாக வருவாள். நமக்கு அறிவு புகட்ட வேண்டிய ட்யூட்டியும் அவளுக்கு இருப்பதால் தனிப்பட்ட முறையில் அகத்துக்கு வருவாள்.

ஆனால் ஊர் உலகத்துக்குப் பொதுவாக அவளைப் பெருமைப்படுத்திக் கோயில் கட்டுவது என்றால், அப்போது பதியை விட்டுவிட்டு, தான் மட்டும் மகிமை கொண்டாடிக்கொள்ள அவள் சம்மதிக்க மாட்டாள்.

அவளுடைய அந்த உத்தம ஸ்த்ரீ குணத்தை மதித்துத்தான் அவளுக்கு ஆலயமில்லாமல் வைத்திருக்கிறது. சக்திகளை வழிபடுவதற்கென்றே நவராத்ரி என்று வைத்துப் பூஜை பண்ணும்போது துர்கா, லட்சுமிகளுடன் அவளும் வந்து சரஸ்வதி பூஜை பெறுவாள். அதோடு சரி. பதியை நீக்கி, பொதுத் தலத்தில் கோயில் என்று வைத்து ஊர் கூடி நித்ய பூஜை, உத்ஸவாதிகள் பண்ணுவதற்கு அவள் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டாள்.

கோயிலில்லாத கடவுள்

நம் தேசத்தில் இத்தனை ஆயிரம் கோயில்கள் இருந்தும், ஒவ்வொரு கோயிலிலும் ஏகப்பட்ட சந்நிதிகள் இருந்தும் அநேக உத்ஸவாதிகள் நடத்தப்பட்டபோதிலும் பிரம்மாவுக்கு எதுவுமே காணோம். அபூர்வமாக எங்கேயாவது புஷ்கர் மாதிரி ஒரு க்ஷேத்திரத்தில்தான் தேடித் தேடி அவருக்குக் கோயில் பார்க்க முடிகிறது. பிரம்மா கோயில் என்றாலே புஷ்கரைத்தான் இன்று நினைக்கிறார்கள்.

நம்முடைய கும்பகோணத்திலேயே பிரம்மாவுக்குத் தனிக் கோயில் இருப்பது ரொம்பப் பேருக்குத் தெரியவில்லை. காஞ்சீபுரத்திலும் கும்பகோணத்திலும் தடுக்கி விழுந்த இடமெல்லாம் கோயில்கள் என்பார்கள். காஞ்சீபுரத்தில் நாம் ஜென்மாவில் பண்ணுகிறதற்கெல்லாம் கணக்கு எழுதும் சித்திரகுப்தனுக்கு அபூர்வமாகக் கோயில் இருக்கிறதென்றால், கும்பகோணத்தில் ஜென்மாவைத் தரும் பிரம்மாவிற்கு அபூர்வமாகக் கோயில் இருக்கிறது.

திருக்கண்டியூர் என்று திருவையாற்றுக்குக் கிட்டே இருக்கிறது. அது பரமசிவன் பிரம்மாவுக்கு ஆதியில் இருந்த ஐந்து தலைகளில் ஒன்றைச் சேதித்த க்ஷேத்திரம். அங்கே சிவனுக்கு பிரம்மச் சிரக்கண்டீசர் என்றே பேர். அங்கே பிரம்மாவுக்கும் சந்நிதி இருக்கிறது.

கொங்கு நாட்டிலுள்ள த்ரிமூர்த்தி க்ஷேத்ரமான பாண்டிக் கொடுமுடியிலும் இருக்கிறது. சிதம்பரத்தில் பிரம்மாவையே சண்டேச்வரர் என்று சொல்லி, கனக சபையைச் சுற்றி வரும்போது அவருக்கு ஒரு சின்ன கோஷ்டம் காட்டுகிறார்கள். ஆனாலும் இதெல்லாம் சமுத்திரத்தில் ஒரு துளி மாதிரிதான். நம் தலையெழுத்தை எழுதுகிறவரின் தலையெழுத்து இப்படி இருக்கிறது.

– தெய்வத்தின் குரல் (ஐந்தாம் பகுதி)

Source….www.tamil.thehindu.com

Natarajan