south india

” English Language Skill…” Meet Santosh, Founder and Director of Mera English.com …

NatarajanLeave a comment

From Dindigul to Google and Chennai, this entrepreneur has travelled a full circle riding on English

Remember the Rapidex English Speaking Course? It was probably the only thick book in most households around the early 80s. We had one too. With three children studying in an English medium school and a husband who fussed about these things, my mother took refuge in the Rapidex to reach out to her family. Nearly all households have gone through this ‘English Vinglish’ moment sometime or the other.

The book, with editions in Hindi, Urdu, Bangla, Tamil, Gujarati and several other vernacular tongues, guided people to master the Queen’s language in 30 days. Kept in the privacy of the bedroom, away from visitors’ prying eyes, the Rapidex gained public acceptance only after cricketer Kapil Dev endorsed it.

The tryst with English language remains. According to unconfirmed estimates, the number of English-speaking people in India is expected to be somewhere around 10 per cent of its population, which is 125 million people. Thus, it is no surprise that Pustak Mahal, which publishes Rapidex, continues to make money on this bestseller even today.

“Whatever you say, the fact is that the primary reason people aren’t able to convert their education into employability is because their English language skill is very poor. In fact, I would say this skill is more important than a degree. Coming from a small town myself, I can relate to their aspirations when they tell me they want to learn to speak English fluently,” says Santhosh Karnananda, Founder and Director of MeraEnglish.com.

Walk the talk

While growing up in Dindigul, a small town near Madurai in Tamil Nadu, Santhosh would walk four kilometers every day to buy The Hindu with his pocket money because his parents would not indulge him, saying it was a waste of time and money to read English newspapers. “I am the first generation English speaker in my family. Though my parents are educated, they studied in Tamil medium. While I was studying in Dindigul, there was hardly anyone who read English beyond their course books.”

Twenty-seven-year-old Santhosh, who taught himself communicative English primarily through newspapers, has today established himself as a professional trainer and entrepreneur through his website MeraEnglish. The website does not ‘teach’ you English; rather its focus is on providing the correct usage of words. For instance, you may either decide to ‘denounce’ the trend of English craze in India or you could ‘renounce’ your desire to learn the language. The website helps to identify the difference between such similar words and helps visitors grasp their nuances.

Santhosh has trained 40,000 people over 44 institutions primarily in Tamil Nadu. Through his MeraEnglish, a free to read website, MyGRE, and MyGMAT, he trains students and corporates in English usage, building English vocabulary, and communicative English. He has even authored a book, ‘Learn 1000 words in 6 hours’.

 

Speak up

But the irony is while he was growing up in Dindigul he did not have anyone to converse with in English. “I don’t know why, but I always held a fascination towards the English language. When I would attempt to talk to classmates and acquaintances in English, I would be laughed at,” recalls Santhosh. If you are familiar with the small town milieu of Tamil Nadu, it will not come as a surprise that Santhosh was often referred to as ‘Peter’. “This was the name given to anyone who tried to speak in English. People thought I was showing off.”

What kept Santhosh going were the quiz competitions that he had begun to win for his school. “There was always the next competition to look forward to so I did not have much time to brood over the slights and comments made by people.” In the ninth standard, he went on to lead the school and state in an inter-state quiz competition. “The more I won, the more I gained confidence. But having said that, spoken English was still a big problem,” he says.

In Dindigul, those who studied in English medium school appeared for the CBSE examination in the 10th standard. After that, they would move over to the state board because, as Santhosh says, “It is easy to score. For those appearing for engineering or medicine, it was an unspoken rule to follow this trend. And it so happened that all my classmates went to the state board in a different school and I was the only one left behind in class XI in my school.”

This turned out to be the most difficult part of Santhosh’s life. “I still get nightmares recalling those days. But looking back, I feel I could do what I am doing today only because of those two years in my life. I was completely alone. There was no one with whom I could share the lesson plans or clear my doubts besides of course the teachers.” This phase taught him self-reliance which came in handy when he decided to quit Google, and go solo.

Search leads to Google

Yes, Santhosh did achieve the feat of travelling from a lonely existence to the most connected place in the world, Google, riding merely on self-reliance and the burning passion to do something meaningful in his life.

But before Santhosh reached where he is today, he had to walk many a torturous paths. There was pressure from home to conform. To join the state board and try his luck to become an engineer or a doctor. “That is the period that strengthened my resolve to study English on my own. That’s how when I decided to launch MeraEnglish, I did everything for my website, writing content, hiring people, and it was easy because of those two years that I spent on my own.”

In 2002-2003, Internet had not reached places like Dindigul, and the only pastime for students was either play or read. Santhosh did both. He played hard and read voraciously. “I came across the mention of Loyola College in Chennai in ‘India Today’ magazine. I had always dreamt of going there. The only advice I got on how I could get an admission there was, ‘study hard.'” Santhosh scored 85 per cent and secured a seat in Loyola College in Chennai.

From frying pan into fire

If you’ve ever experienced being out of the frying pan and into the fire, you’ll know what Santhosh went through when he entered the portals of this famous college in a big city. “I thought I was alone in Dindigul, coming to Chennai made me feel even more isolated. Making friends became difficult. You had to be good in English to be accepted here. I started hanging around people I thought I could learn from. Because of my knowledge in current affairs, I was able to present a point of view which slowly made me gain acceptance. I started losing my inhibitions, and as people got to know me, I could express myself more. If one does anything repeatedly one improves. And that is what helped me when Google came to the campus,” he says.

Santhosh joined Google as an Account Associate in 2007.

It was the biggest thing to happen to me. The mere fact that I was going to work at Google was enough for me. I did not contemplate much about my role.

Thus towards the end of the second year, Santhosh pondered on the most existential question that all of us confront sometime or the other — what do I want from life? “I wanted to explore my potential.”

One day while returning home from his morning gym session, Santhosh walked into a training class on a whim. It was a campus recruitment training class to coach students how to face interviews and appear for aptitude tests. “I had appeared for GMAT and GRE, and could relate to the students,” he says. The institute offered him an opportunity to take a few classes. After quitting Google, Santhosh freelanced as a trainer for a year and a half. “Though I train people to think rationally, most of my decisions have been irrational.”

Time, a good teacher

Santhosh found his calling in helping people like him achieve professional success. “I travelled extensively across Tamil Nadu and met thousands of young boys and girls like me who were struggling to come out of conformity.” With his savings from Google, Santhosh was able to set up MeraEnglish website in 2012.

“When I started out I did not know how to make money. I only knew how to write content. It was only in 2013, that I started making money.” Today, the MeraEnglish team has 11 trainers and writers with an office and classroom in Chennai.

Despite pressure from family, Santhosh has decided not to marry till he has established his business. “I took my first three-day break after three years when I went to Dindigul to visit my grandparents. My brain constantly thinks how to get the next client. Entrepreneurship is a full-time occupation. You cannot switch off. In 2013, I put on a lot of weight because I was not paying attention to my health or diet. It is relatively easy now, and I have started going to the gym.”

Nonetheless, his entrepreneurial life has taught Santhosh to conquer his short temper. “I used to get angry very easily. I am much calmer now. This has been a huge learning. Despite all the uncertainties, I can handle so much and still have a good night’s sleep and walk into the office the next morning with a smile on my face. Decision making has certainly become better. Initially, I would get fatigued. For some reason, decision making saps a lot of energy,” he says.

In his training sessions, Santhosh guides students to follow their passion and make money too.

 

“I tell them to make irrational decisions. Sometimes the irrational part knows more than the rational part of the brain. But you should not leave it there. Perseverance is very important. I did not know it would take me this long to build. You should hang in there, because people trust you only after some time. As all entrepreneurs know, it gets easier with time.”

Dipti Nair

Source….www.rediff.com

Natarajan

 

Incredible Works Of Art By The Bangalore Crocodile Artist…

NatarajanLeave a comment

Recently, Baadal Nanjundaswamy, an artist from Bangalore, made headlines for planting a life-sized crocodile in the middle of a road after civic authorities failed to repair a pothole.

Nanjundaswamy’s efforts paid off and the Bangalore municipal corporation covered up the pothole in just a day after the pictures went viral.

Read this: How A Bengaluru Artist’s ‘Crocodile’ In The Middle Of A Busy Road Got A Pothole Fixed

But, this isn’t Nanjundaswamy first has used his art for civic activism. The artist who covers streets with his 3-D painting has been making a mark for a while now. Here’s a look at some of his other work.

Indian artist Badal Nanjundaswamy uses the opening of an unattended manhole in the middle of a road as a canvas to depict the Hindu God of death ‘Yama’ waiting to gobble up unwary pedestrains or motorists in Bangalore. (Manjunath Kiran/AFP/Getty Images)

The 3-D artist creates an impression of holding a box in this picture. (Baadal Nanjundaswamy/Facebook)

Sometimes, he sits on his painted car. (Baadal Nanjundaswamy/ Facebook)

This is one of Baadal’s new 3-D work. (Baadal Nanjundaswamy/Facebook)

Baadal’s artwork has also fixed uneven road dividers in Bangalore. (Baadal Nanjundaswamy/Facebook)

Is that a real elephant? No, it isn’t. It is one of Baadal’s life-like paintings. (Baadal Nanjundaswamy/Facebook)

Last year, he drew a cobweb around a manhole in Kanakanagar main road to get the civic authorities’ attention. That too was fixed. (Baadal Nanjundaswamy/Facebook)

Source….Adrija Bose in http://www.huffingtonpost.in

Natarajan

” மஹா கணபதிக்கு நன்னா கண் திறந்தாச்சு …”

NatarajanLeave a comment

 

 

 

 

பல வருடங்களுக்கு முன் காஞ்சி மகா பெரியவர் தமிழகத்தின் தென்பகுதிகளில் யாத்திரை மேற்கொண்டிருந்த சந்தர்ப்பம்….. தஞ்சாவூர் ,திருச்சி, திருவானைக்காவல், ஸ்ரீரங்கம்,திண்டுக்கல், சோழவந்தான் ஆகிய ஊர்களுக்கு விஜயம் செய்துவிட்டு, மதுரையை நோக்கித் தன் பரிவாரங்களுடன் வந்துகொண்டிருந்தார். ஸ்வாமிகள் . வழி நெடுகிலும் உள்ள கிராம மக்கள் தங்கள் குழந்தை குட்டிகளுடன் திரளாக வந்து ஸ்வாமிகளை தரிசித்து ஆசிபெற்றுச் சென்றனர். அவர்களுக்கெல்லாம் இன்முகத்தோடு அருளாசி வழங்கினார். பழம், கல்கண்டு ஆகியவற்றைப் பிரசாதமாக கொடுத்துக்கொண்டே நடந்தார் ஸ்வாமிகள்.

மதுரை மாநகரை நெருங்கும் நேரம். அங்கிருந்த ஒரு கிராமத்து ஜனங்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி “பூர்ணகும்ப” மரியாதையுடன் ஸ்வாமிகளை வரவேற்றார்கள்.அந்த ஜனங்களின் பக்தியையும் ஆர்வத்தையும் பார்த்த ஸ்வாமிகளுக்கு ஏக சந்தோஷம். சாலையோரம் இருந்த ஓர் அரசுமரத்து வேரில் வந்து அவராகவே அமர்ந்துகொண்டார் . அனைவரும் கீழே விழுந்து நமஸ்கரித்தனர்.

அந்த ஊர்ப் பஞ்சாயத்துத் தலைவர் மிகுந்த பக்தியுடன் ஸ்வாமிகளை நமஸ்கரித்தார் . பிறகு, “பெரியவங்ககிட்ட ஒண்ணு பிரார்த்திக்கிறோம் . நாங்க ஏழை சனங்கல்லாம் ஒண்ணா சேந்து, பக்கத்துல ஒரு புள்ளயார் கோயிலை புதுசா கட்டி முடிச்சிருக்கோம். சாமி பாதம் அங்க படணும்னு வேண்டிக்கிறோம்….கருண பண்ணணும்!” என்று கன்னத்தில் போட்டுக்கொண்டார்.

குதூகலத்தோடு எழுந்த ஆச்சார்யாள், “கோயில் எங்கே இருக்கு?” என வினவினார்.

பஞ்சாயத்துத் தலைவர், “இதோ கூப்பிடு தூரத்திலதான் சாமி இருக்கு.வந்து அருள் பண்ணணும்!” என்றார்.

ஸ்வாமிகள் மிக வேகமாக பிள்ளையார் கோயிலை நோக்கி நடந்தார். மேளதாள -பூரணகும்ப மரியாதையுடன் ஆச்சார்யாள் கோயிலுக்குள் பிரவேசித்தார் . கர்ப்பக்கிருகத்துள் ஆறடி உயர சிலா ரூபமாக விநாயகர் வீற்றிருந்தார். விக்கிரகம் கம்பீரமாக பளிச்சென்று
இருந்தது . வைத்த கண் வாங்காமல் சற்று நேரம் விநாயகரையே பார்த்த பெரியவா,பஞ்சாயத்துத் தலைவரிடம், “கோயிலுக்கு கும்பாபிஷேகம் ஆயிடுத்தோ?” என்று கேட்டார்.

” இன்னும் ஆகலீங்க சாமி” என்றார் தலைவர்.

” அதான் எல்லாமே பூர்த்தியாகி இருக்கே…ஏன் இன்னும் கும்பாபிஷேகம் நடத்தலே?” என்று கேட்டார் ஸ்வாமிகள்.

பஞ்சாயத்துத் தலைவர் பவ்வியமாக பதில் சொன்னார்.; “எல்லாமே பூர்த்தி ஆயிடுச்சு சாமி. இன்னும் ஒரு மாசத்துக்குள்ளாற மகாத்மா காந்தி இந்த வழியா மதுரைக்கு வாராறாம்.அவுரு வர்றன்னிக்கு , ‘அவருக்கு முன்னால வெச்சே கும்பாபிஷேகத்த நடத்த ஏற்பாடு பண்ணித் தர்றோம்’னு மதுரையைச் சேர்ந்த சில பெரிய மனுஷங்க உறுதி கொடுத்திருக்காங்க! அதனாலதான் காந்தீஜீக்காகக் காத்துக்கிட்ருக்கோம்!”

ஆச்சார்யாள் தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டார். இரண்டு நிமிஷம் கண்ணிமைக்காமல் விநாயகரையே பார்த்துவிட்டுச் சொன்னார்.

” அதுக்கு அவசியம் இருக்காது போலத் தோண்றதே! கணபதி கண்ணத் திறந்து நன்னா பாத்துண்ருக்காரே…இனிமே கும்பாபிஷேகத்த தாமசப்படுத்தப்படாது. ஒடனேயே நல்ல நாள் பார்த்து பண்ணிடுங்கோ.”

உடனே பஞ்சாயத்துத் தலைவர், “இல்லீங்க சாமி! கண் தொறக்கிற சடங்கு விநாயகருக்கு இன்னும் நடக்கலீங்க சாமி! நீங்க இப்படி சொல்றத பாத்தா ஒண்ணும் புரியலீங்களே..” என்று குழம்பினார்.

ஸ்வாமிகள் மீண்டும் சிரித்துக்கொண்டே, “இது நானா சொல்லலே! கணபதி கண்ணைத் திறந்து நன்னா “ஸ்பஷ்டமா” பார்த்துண்ருக்கார். சீக்கிரமே கும்பாபிஷேகத்துக்கு வேண்டிய ஏற்பாடுகள் பண்ணுங்கோ! காந்தி வந்தா நன்னா தரிசனம் பண்ணிட்டுப் போகட்டுமே” என்று கூறினார் . குழுமியிருந்த ஜனங்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அமைதியோடு காத்திருந்தனர்.

பஞ்சாயத்துத் தலைவருக்கும் குழப்பம் தீரவில்லை. உடனே ஆளனுப்பி விநாயகர் சிலையை வடிவமைத்த ஸ்தபதியை வரவழைத்தனர் .அவரிடம் ஆச்சார்யாள் சொன்ன விஷயம் தெரிவிக்கப்பட்டது .

சிற்பியும் அடித்துச் சொன்னார்; “இல்லீங்க ஸ்வாமி..இன்னும் விநாயகருக்கு கண் தொறக்கலீங்க. தொறந்தா விக்கிரகத்தச் செதுக்கின நான்தானே தொறக்கணும்..இன்னும் அது ஆவுலீங்க..” மூன்று தடவை ஆச்சார்யாள் காலில் விழுந்து கை கட்டி நின்றார் சிற்பி.

மீண்டும் ஒருமுறை விக்கிரகத்தையே உற்று நோக்கிய ஸ்வாமிகள் “மகா கணபதிக்கு நன்னா கண் தெறந்தாச்சு! அவர் சந்தோஷமா பாத்துண்டிருக்கார் . இனிமேலும் தாமதிக்கிறது நல்லதில்லே. சீக்கிரமா ஒரு நல்ல நாள் பாத்து கும்பாபிஷேகத்த நடத்துங்கோ..
க்ஷேமம் உண்டாகும்” என்று சொல்லிவிட்டு வேகவேகமாகப் புறப்பட்டுவிட்டார் ஆச்சார்யாள். பரிவாரம் பின்தொடர்ந்தது. ஆச்சார்யாளை அந்த ஊர் எல்லை வரை சென்று வழி அனுப்பி வைத்துவிட்டுத் திரும்பினர்,அத்தனை பேரும்.

சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் அந்த ஊர் கிராமப் பஞ்சாயத்து சபை’ கூடியது . ஆச்சார்யாள் கூறிவிட்டுப் போன விஷயம் குறித்து அலசி ஆராயப்பட்டது. விநாயகர் விக்கிரகத்தைச் செதுக்கிய சற்று வயதான ஸ்தபதி அடித்துச் சொன்னார். “ஆச்சார்ய ஸ்வாமிங்களுக்கு ஞான திருஷ்டில எல்லா விஷயங்களும் தெரிஞ்சுடும்.இருந்தாலும் எங்கையால் நான் இன்னும் கண்ண தொறக்கலே.சாமி எப்டி சொல்றாங்கனு தெரியலே .நானும்கூட விக்கிரகத்துகிட்ட போயி உன்னிப்பா கவனிச்சுப் பாத்துட்டேன்.அப்டி ஆனதா தெரியலீங்க…. இப்ப என்ன பண்றது?”

அங்கே மௌனம் நிலவியது. ஒருவரும் வாய் திறக்கவில்லை. திடீரென்று பன்னிரண்டு வயது மதிக்கத்தக்க உள்ளூர்ப் பையன் ஒருவன் அந்த இடத்துக்கு ஓடி வந்தான்.கை கட்டி நின்றான்.

அவனைப் பார்த்த தலைவர், “தம்பி! ஏன் இப்படி ஓடி வர்றே? என்ன விஷயம்?” என்று கேட்டார்.

உடனே அந்தப் பையன் “தலைவரே! கோயில் விநாயகர் சிலை பத்தி எனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியும்..சொல்லலாங்களா?” என்று கேட்டான் பவ்யமாக.

” ஒனக்கு என்ன தெரியும்..சொல்லு தம்பி!” என்று மிக ஆர்வம் காட்டினார் தலைவர். கூட்டமும் அந்தப் பையனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

பையன் பேச ஆரம்பித்தான்; “ஐயா தலைவரே! எனக்கு தெரிஞ்ச உண்மையை சத்தியமா சொல்றேங்க. அந்த சாமியார் சாமி [ஆச்சார்யாள்] ‘புள்ளையாருக்கு கண் தொறந்தாச்சு’னு சொல்லிட்டுப் போனது மெய்தாங்க! எப்படீன்னா ஒரு பத்து நாளுக்கு முந்தி ஒரு நாள் உச்சி வெயில் நேரமுங்க.இதோ ஒக்காந்துருக்காரே ..புள்ளையார் விக்கிரகத்தைச் செஞ்ச தாத்தா.. இவரோட பேரப் பையன்..என் சிநேகிதன். என்ன வேலை பண்ணான் தெரியுமா? இவங்க தாத்தா சிலைகளின் கண்ண தொறக்கறத்துக்கு வெச்சிருக்கிற சின்ன உளியையும்,சுத்தியையும் எடுத்துக்கிட்டு ,எங்களையும் கூட்டிக்கிட்டு கோயிலுக்குப் போனான்.

” இதோ பாருங்கடா! எங்க தாத்தா இப்புடித்தான் சிலைங்க கண்ணைத் தொறப்பாருன் ‘ன்னு சொல்லிகிட்டே,’புள்ளையாரே,கண்ணத்தொற… புள்ளையாரே ,கண்ணத் தொற!’னு அவனும் சொல்லி, எங்களையும் ஒரக்க சொல்லச் சொல்லி, “டொக்கு..டொக்குனு” உளிய புள்ளயாரின் ரண்டு கண்ணுலயும் வச்சு தட்டினான்..”புள்ளையாருக்கு கண் தொறந்தாச்சு “னு எல்லாப் பசங்களும் குதிச்சு ஆடினோம்.இந்த விஷயம் ஊர்ல ஒருத்தவங்களுக்கும் தெரியாது. நாங்களும் வெளியிலே மூச்சு வுடலே! இது தாங்க நடந்துச்சு….எங்களை மன்னிச்சுருங்க.”

பிரமிப்போடு அமர்ந்திருந்தது கூட்டம். பஞ்சாயத்துத் தலைவர் கண்களில் நீர் சுரந்தது.ஆச்சார்யாளின் மகிமையைப் பார்த்து அந்த ஊரே வியப்பில் ஆழ்ந்தது . சிற்பியின் பேரனுக்கு எட்டு வயதிருக்கும். பஞ்சாயத்து அந்தச் சிறுவனை அழைத்து விசாரித்தது. விநாயகருக்கு, தான் கண்களைத் திறந்துவிட்டதை ஒப்புக் கொண்டான். எல்லோரும் கோயிலுக்கு ஓடிச் சென்று விநாயகரை விழுந்து வணங்கினர். சிற்பி, ஒரு பூதக் கண்ணாடியின் உதவியோடு கணபதியின் கண்களை நன்கு பரிசீலித்தார். மிக அழகாக “நேத்ரோன் மீலனம்” [கண் திறப்பு] செய்யப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்து ஆச்சர்யப்பட்டார்.

ஊரே திரண்டு ஆச்சார்யாள் சென்ற திசையை நோக்கி ஓடியது. அடுத்த கிராமத்தில் சாலை ஓரமிருந்த ஒரு பெரிய ஆலமர நிழலில் பரிவாரங்களுடன் இளைப்பாறிக்கொண்டு இருந்தார் ஸ்வாமிகள். அனைவரும் ஓடிப் போய் ஸ்வாமிகள் காலில் விழுந்து எழுந்தனர்.
அந்தப் பஞ்சாயத்துத் தலைவரும்,சிற்பியும் கேவிக்கேவி அழ ஆரம்பித்துவிட்டனர்.

இவர்களைப் பார்த்த அந்த பரப்பிரம்மம் சிரித்துக்கொண்டே கேட்டது; “புள்ளையாருக்குக் கண் தெறந்தாச்சுங்கறத பிரத்தியட்சமா தெரிஞ்சுண்டுட்டேளோல்லியோ ? போங்கோ….போய் சீக்கிரமா கும்பாபிஷேகத்த நடத்தி முடியுங்கோ. அந்த பிராந்தியத்துக்கே க்ஷேமம் உண்டாகும்.”

சிரித்தபடியே கை தூக்கி ஆசிர்வதித்தது அந்த நடமாடும் தெய்வம்.

Source….www.periva.proboards.com

Natarajan

Read more: http://periva.proboards.com/thread/4379/#ixzz3dteiSv2E

Meet Anirudh Prasadh ….From Mumbai to Kolli Hills , Tamilnadu on a Mission …

NatarajanLeave a comment

India is witnessing a radical transformation where highly qualified youngsters are giving up cushy jobs to make a difference in the lives of poor people in rural areas.

Manu A B/Rediff.com tracks the success stories of some of the remarkable people who are working in remote villages to change the profile of rural India.


A chemical engineer, Anirudh Prasadh gave up his high-paying job to work for welfare of farmers in the remote villages of Tamil Nadu.

Anirudh Prasadh with kids in the village .

For the Malayalar community of farmers in the remote Kolli Hills region of Tamil Nadu, 26-year-old Anirudh Prasadh has been a catalyst for change.

He has been able to push the humble millet crop they have been cultivating for years together without significant profits into a much sought-after value-added natural health product.

In the process, the farmers are not only earning more, but will also learn to use new age marketing tools like e-commerce and online marketing to distribute this product as an exclusive brand grown from this region to places outside the state.

Millet cultivation in the village

Anirudh with the support of the MS Swaminathan Research Foundation has ushered in a small millet revolution in the Kolli Hills, promoting the cereal as a cure for a host of ailments arising out of calcium and iron deficiency.

For the past 4 years, farmers in this region have been selling products made with millet with lesser profits.

Earlier products that were not packed attractively

The bad packaging and unattractive stickers on the packets made it difficult for them to sell the products for maximum profit. They were spending Rs 6-8 per unit for just packaging, resulting in significant losses.

“We have now designed new logos, introduced attractive stickers and the products run on a common theme, making the organically grown products very appealing,” says Anirudh.

Products now packed attractively ready for sale

Anirudh has been able to get the collective support of all farmers to unite towards making the business of value added millet products a success.

The farmers’ cooperative society, Kolli Hills Agro Biodiversity Conservers Federation (KHABCoFED) has become very active. They will now market products with a new look.

The price of packaging has also been reduced by 40-50 per cent ensuring better profit for the farmers.

Presently, the products are available across 35 organic shops run by MSSRF in Namakkal, Trichy, Coimbatore etc. After the packaging was made attractive, there has been a rise in demand for these products.

Talks are planned with super markets and duty-free shops in Tamil Nadu and Kerala to stock these products from the Kolli Hills. A website with the list of products and facility to order the products online is also being worked out.

My work now is to teach them how to market their products, ensure quality control processes, teach them accounting and maintain manuals on products. We have also readied a booklet of millet recipes to promote millet eating in the right way. People here suffer from skin ailments, back problems and face issues of calcium and iron deficiency. With the help of doctors, we have conducted an awareness campaign among the locals to eat millets in different forms so as to keep such kind of illnesses at bay,” explains Anirudh.

For Anirudh who was brought up in Mumbai, life in Kolli Hills has been an enriching experience.

“After I did my Masters in Chemical Engineering from the School of Chemical Engineering and Analytical Science, University of Manchester, I returned to Mumbai and worked with Hindustan Dorr-Oliver on a national project. But the inefficiencies in the system and the innumerable delays to get the project implemented were very frustrating. I realised that I was wasting my time when I could utilise it for productive purposes. I had friends who were working in the development sector and it was inspiring to see their work. So I quit my job much to the initial opposition of my parents and took up the SBI Youth for India fellowship,” says Anirudh, who is enjoying a satisfying stint helping farmers, children and women across 4 villages in Kolli Hills.

The first day’s journey up the hill in a crowded transport bus was memorable for Anirudh. People in the village were very curious to know about him and they thought it was crazy to leave a city and come to work in the remote village.

The initial hiccups were not as bad as he had expected. He is thankful for being a changed person now.

“It only took a couple of days to realize that lack of continuous water supply, and unwanted visitors – insects of all shapes and sizes – at all times would be a usual occurrence and something we just have to get used to,” says Anirudh.

Being cut off from the rest of the world has proved to be beneficial, feels Anirudh. He doesn’t miss city life anymore. “Life is so peaceful, satisfying and I have more time to read books and discover myself,” he says.

The main problem villagers face here is lack of awareness. “They have the right skills, products and marketing options but there is no one to guide them. Most of the farmers are shy, women too were very reserved and would not like to talk about their problems. Once, they started noticing how the product packaging changed, more people understood what we were trying to do. Now they are more pro-active and we hope to make the federation a very active venture.”

Besides conducting health and hygiene camps, Anirudh along with Gautam Jayasurya, organised computer literacy classes for farmers. They were given basic lessons on Word, Excel, and accounting. The farmers have also been given training to take up the role of mentors for others so that they can train others.

“The nearest town is 30 kilomteres away so it’s difficult for people to travel this distance for basic things. They will now make use to the Internet facilities to pay bill, for surfing and checking mails etc. The product packs too have an e-mail id now to register customers’ feedback. The villagers are also being taught to draft letters that they can use to avail benefits from the government.

Anirudh’s small initiatives have made a lasting impact here.

“I installed Tippy Taps in schools with small cans. Since water supply was erratic, kids would eat without washing their hands. Now they keep themselves clean. Seeing this initiative, other villages are also keen to implement it,” says Anirudh.

Village life has taught him to live with basic amenities. The simplicity and helping mentality of the villagers has been encouraging. “Villagers are willing to help us in every way possible. We were late risers in the initial days and missed out on the water supply. Our neighbours made it a point to store water in a couple of buckets for us, and till today continue to find ways to help us,” he says.

As a homogeneous community, the farmers live in harmony. They exchange food and grains among community members. They do farming together, it’s all a collective effort

Anirudh plans to continue working in the development sector. “I am happy with work now and am eager to do more. I would like to work in the public policy making. There are lot of schemes that are beneficial to villagers but they have no idea about how it works or how it can impact them. I would like to see villagers getting what they truly deserve from the government,” he says.

For rural India to come up, educated people in urban India should first stop calling them ‘rural’, believes Anirudh.

“They just need the right kind of opportunities and information to come up in life. Instead of taking up a job immediately after education, youngsters should devote at least 6 months of their time to work at the local level in villages. Government agencies don’t consider the aspirations of the people while making policies. We need to collect more data to form better policies for the upliftment of the people living in villages,” Anirudh explains.

To know more about Anirudh’s work, you can mail him atanirudhprasadh@gmail.com

If you wish to join the movement to bring about a change in rural India or would like to contribute in any way, you can send a mail to shuvajit@youthforindia.org

Manu A B

Source….www.rediff.com

Natarajan

” When Bengaluru Found a Crocodile on a Main Street … !!!

NatarajanLeave a comment

When Bengaluru Found a Crocodile on a Main Street

The crocodile that Bengaluru residents found on a main street.

  Commuters in Bengaluru were somewhat startled to discover a crocodile on a main street.

Till they realized that the reptile wasn’t real.

The life-sized croc was created by a local artist named Baadal Nanjundaswamy, who wanted to protest a giant pot hole that has not been fixed in the northern part of the city for days. On Thursday, he painted the area around his crocodile to look like a pond.

“Everyone has the potential to express themselves in his or her own way. This is my way of communicating a grievance,” the artist told The Indian Express.

The 36-year-old tagged local city officials and the police to the images that he posted on social media. The pothole was covered up today,reports ABP news.

The pothole has been fixed by authorities, the artist posted on Facebook today)

Source…www.ndtv.com

Natarajan

 

” உங்க வீட்டுக்கு ம்ருத்யு வர மாட்டான் …தைர்யமா இருங்கோ ..”!!!

NatarajanLeave a comment

நெரூர் சதாசிவப் பிரும்மேந்திரர் அதிஷ்டானத்துக்கு, தரிசனத்துக்காகச் சென்றிருந்தார்கள், பெரியவாள்.

சதாசிவப் பிரும்மேந்திரரிடம், பெரியவாளுக்கு இருந்த பக்திக்கும், மரியாதைக்கும் எல்லையே காண முடியாது. பிரும்மேந்திரர் பெயரைச் சொன்னாலும், கேட்டாலும், உருகிப் போய்விடுவார்கள், பெரியவாள்.

அதிஷ்டானத்தில்,ஜபம் செய்வதற்கு உட்கார்ந்து விட்டார்கள், பெரியவாள். அதிஷ்டான அன்பர்களும், பெரியவாளுக்குக் கைங்கரியம் செய்யும் பணியாளர்களும், சற்றுத் தொலைவுக்குப் போய் நின்று கொண்டார்கள்.

பெரியவாள், அதிஷ்டானங்களுக்குள் சென்று ஜபம் செய்வதையோ, சந்யாஸ முறைப்படி வணங்குவதையோ யாரும் பார்க்கக்கூடாது என்பது,ஸ்ரீமடத்து சம்பிரதாயம். மானுட எல்லைகளுக்கு அப்பால் சென்று, தெய்வீகத்தின் நுழைவாயிலில் நிற்கும் அபூர்வ தருணங்கள், அவை.

இந்தக் கட்டுப்பாடு, பக்தர்களின் நலனை முன்னிட்டுத் தான் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வந்தது. நூறு வாட்ஸ் மின்விளக்கையே பார்த்துப் பழகிய கண்கள் எதிரில், லட்சம் வாட்ஸ் மின் ஒளியைப் பாய்ச்சினால், எப்படித் தாங்கமுடியும்? அந்தச் சமயம் பார்த்து வெகு அவசரமாக வந்தார். ஓர் அன்பர் – ரங்கசாமி. “பெரியவாளை உடனே தரிசனம் பண்ணனும். பிரசாதம் வாங்கிக்கொண்டு உடனே புறப்படணும்”. என்று, மனம் திறந்து தொண்டர்களிடம் முறையிட்டார்.

“சுவாமி, பெரியவாள், கதவை சார்த்திக்கொண்டு அதிஷ்டானத்துக்குள் ஜபம் செய்து கொண்டிருக்கா, இப்போ யாரும் அவாளைத் தரிசிக்க முடியாது. தியானம் கலைந்து பெரியவாள் தானாகவே வெளியே வந்தவுடன் முதன் முதலாக நீங்கள் தரிசனம் செய்து கொள்ளலாம்.”

வந்தவர், இலேசுபட்டவர் அல்லர்; ரொம்பவும் அமுக்கமான பேர்வழி!.

தொண்டர்களின் பேச்சைக் கேட்டு சமாதானம் அடைந்துவிட்டாற்போல, பாவனை செய்து கொண்டிருந்தார்.

தொண்டர்களின் சுதந்திரமான வாய்வீச்சு, அடக்குவாரின்றி வெள்ளமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. பேச்சு வெள்ளத்தில் மூழ்கித் திளைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் அவர்கள். கண்ணிமைக்கும் பொழுதில், புதிதாக வந்த அன்பர் ரங்கசாமி அதிஷ்டானத்தின் கதவுகளைத் திறந்து கொண்டு, உள்ளே சென்றுவிட்டார்!

இந்தத் தடாலடித் திட்டத்தை யாரும் எதிர்பார்க்காததால் எல்லோரும் குழம்பிப் போய் நின்றார்கள்.

அந்த நேரத்தில் அதிஷ்டானத்திலிருந்து பெரியவாளின் குரல், அதுவரையில் சிஷ்யர்கள் கேட்டறியாத ஒரு கம்பீரத்வனியில் தெளிவாகக் கேட்டது.

“நீங்கள் ம்ருத்யுஞ்ஜய ஜப-ஹோமம் செய்ய வேண்டாம். உங்கள் வீட்டுக்கு ம்ருத்யு வரமாட்டான்;திரும்பிப் போங்கள்” அன்பர் ரங்கசாமி கதவை மூடிவிட்டு, சட்டென்று வெளியே வந்தார். அணுக்கத் தொண்டர்கள் அவரை மொய்த்துக்கொண்டு விட்டார்கள். ரங்கசாமி ஒரு கதையே சொன்னார்.

அவருடைய நெருங்கிய உறவினருக்கு, திடீரென்று நெஞ்சுவலி. பரிசோதனை செய்த டாக்டர்கள், “நாற்பத்தெட்டு மணி நேரம் போனால்தான்,உறுதியாக சொல்ல முடியும்” என்று சொல்லி விட்டார்கள். ஜோசியர், “உடனே ம்ருத்யுஞ்ஜய ஹோமம் செய்யுங்கள்” என்றார். உடனே போய், பெரியவாளிடம் தெரிவித்துப் பிரசாதம் வாங்கிக் கொண்டு வந்தால் நல்லது என்று ஒருவர் ஆலோசனை; வயதான மூதாட்டி ஒருவர், “பெரியவா, இதோ பக்கத்திலே, நெரூர்லே தானே இருக்கார். அவாகிட்ட சொல்லிவிடுங்கோ,அவா பார்த்துப்பா” என்று சொன்னதை எல்லோரும் ஏற்றுக்கொண்டார்கள். அதன்படி தான், அன்பர் ரங்கசாமி அவ்வளவு அவசரப்பட்டிருக்கிறார்.

அவருடைய அதிர்ஷ்டம் தெய்வமே அவருக்கு அருள்வாக்குக் கூறிவிட்டது!

ரங்கசாமி வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது அந்த நோயாளி உறவினர், படுக்கையில் உட்கார்ந்து புன்முறுவலித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“ஆமாம், இன்னும் ஒரு நூறாண்டு அவருக்கு காரண்டி”!

Source….www.periva.proboards.com

Natarajan

Read more: http://periva.proboards.com/thread/7858/#ixzz3dPsjmnIL

 

” Taste of TamilNadu…” …See this Mouthwatering FoodMap of TamilNadu !!!

NatarajanLeave a comment

Priya Bala of Folomojo.com hits the road!

Few things unite a country as diverse as India as food.

And so Priya Bala decided to help us with a food map of Tamil Nadu.

Ready?

Let’s go!

Vadacurry in Chennai

We start our culinary adventure in Chennai, a city famous for its idli shops and military messes, besides kotthu (kotthu parota) and thengai-manga-pattani sundal which is an essential part of an outing to Marina Beach.

But there’s one dish that features in a typical Chennai saying ‘Gamalakdi giri giri Saidapettai vada curry’ and also become the title of a recent movie.

That’s vadacurry. No long culinary history backs this popular breakfast dish.

It could well be that an eatery wondering what to do with the left over masal vadai thought this one up.

Crumbled bits of masal vadai are dropped into a tasty gravy that’s got a big hit of garam masala.

You eat it with idli or set dosai and feel utterly content.

Idli in Kanchipuram

In the silk-weaving town that gives this item its name, it’s known as koil idli.

That’s because Kanchipuram idli originates from the Sri Varadaraja Perumal Koil, or temple, there.

Spiked with whole pepper, cumin, curry leaves, dried ginger and asafoetida, the traditional way is to steam the idlis in mandharai leaves.

Besides the temple kitchen, vegetarian eateries in Kanchipuram like Kanaga Vilas and Sri Krishna Vilas make their own versions of this idli, each claiming it to be the real thing.

Makkan Peda in Arcot

There’s no chance that you’ll pass through Arcot in Vellore District and not hear about its famous sweet, the makkan peda.

The story goes that it was the likes of the Nawab of Arcot who first dined on these syrup-soaked sweets.

They were later taken up by the sweet-makers of the town.

One of the most popular makers of this sweet is the Arcot Chettiyar Sweet Stall that’s well over 150 years old.

The makkan peda looks like a gulab jamun but tastes nothing like it.

A rich dough casing of maida and khoya holds a mixture dried fruits and nuts inside.

These little balls are deep-fried and then soaked in syrup to become the treat that is makkan peda.

Biryani in Ambur

Ambur is a nondescript town on the Chennai-Bangalore highway and most people would never have heard of it, but for the fact that the word ‘biryani’ has become attached to it.

Food history has it that one Muslim family in the area started making and selling biryanis in the late 19th century.

It grew to be a bigger family business, giving way to Rahamaniya and, now, Star, Ambur’s best biryani maker.

Lots of imitators have sprung up since, but the mutton biryani at Star in Ambur is something special.

Chocolates in Ooty

Perhaps it’s the weather that makes Ooty, set high in the Nilgiris range, ideal for chocolate-making.

Despite the popularity of the locally produced chocolates, the business is still a cottage industry.

Dark, milk, white, fruit- and nut-studded, it’s a huge choice. Tourists never leave without a box of Ooty chocolates.

Coconut buns in Coimbatore

The affluent textile city of Coimbatore has a profusion of very good bakeries.

They sell an array of goodies, but none is more famous than the coconut bun.

Decades ago, a slice of sweet, warm coconut bun and a glass of tea is what the textile mill workers turned to for a pick-me-up.

Now, everyone in Coimbatore enjoys this teatime treat.

KR Bakes is an old bakery that has quite a reputation for its coconut buns.

Degree kaapi in Kumbakonam

The true coffee aficionado in TN will look askance at instant coffee and even the pricey, foam-topped cuppa from Starbucks.

It’s got to be filter coffee, brewed in the double filter the traditional way, combined with frothy milk and served sweetened in a dabara-tumbler set.

Nowhere is the coffee better than in Thanjavur district and the town of Kumbakonam rightfully stakes a claim for the best.

The ‘degree’ apparently refers to the creaminess of the milk, measured by a lactometer.

Highways across the state are dotted with ‘Kumbakonam degree kaapi’ stalls, but the real thing is in the temple town.

Murukku in Manapparai

Manapparai is a small town, nestling in a fertile patch on the Madurai-Trichy highway.

Whether you drive through or travel by bus, there’ll be no escaping the murukku vendors of Manapparai.

The place is famous for its crunchy, lightly spiced murukku, a perfect any-time snack.

What makes it special? The water of Manapparai, say the locals.

Thalappakatti Biriyani Dindigul

Like all good things, this dish has spawned imitations aplenty.

In fact, the makers of the original Dindigul Thalappakatti biriyani have been fighting tough legal battles to protect their brand name.

The story goes that a certain Nagasamy Naidu, who started the business in the 1950s, always wore a ‘thalapa’ or turban; hence the name of the biryani.

It is made from a particular type of seeraga samba rice and the meat of goats from the big markets in Paramathi and Kannivadi.

Jigarthanda in Madurai

The signature drink of the city that revolves around the Meenakshi temple is jigarthanda and does just that — cooling the very being in the scorching temperatures that prevail there.

It is believed the Muslim settlers carrying Mughal culinary inspirations brought this sweet, cold drink to Madurai.

Jigarthanda stalls abound in the bustling city, particularly around the temple, and the best, everyone agrees, is at Famous Jigarthanda.

These milky drinks contain almond tree resin — now more commonly substituted with China grass jelly– thickened milk, nannari sherbet and a dollop of ice cream.

‘Special’ versions can have a serving of basundi topping things off.

Ennai Parota in Virudhunagar

Madurai is the parota capital of the region.

But about 50 km south is Virudhunagar, which takes the parota to another, artery-clogging level that makes it the popular dish it is.

The parotas which are shaped from coils of dough, already soaked in oil, are then fried in a shallow tava, till crisp and flaky.

Waiting crowds at the Burma Kadai then tear or crumble the ennai parota, pour over a river of gravy and tuck in, not forgetting to burp afterwards.

Kara Sev in Sattur

Also in Virudhunagar district is the dusty town of Sattur, which finds itself on the food map of the region, thanks to a delightful, spicy snack it produces by the ton.

Sattur is famous for its kara sev, crisp-fried strands made of gram flour and rice flour, seasoned with chilli and garlic.

The Shanmuga Nadar Mittai Kadai here has been making kara sev for a century and more.

It’s the perfect thing to munch on with a cup of hot tea.

Palgova in Srivilliputhur

The sacred birthplace of Sri Andal is also known for its milk sweet, palgova.

Made by painstakingly stirring fresh milk and sugar over wood-fed fires, it is rich and creamy and a must-buy for those who visit this part of Tamil Nadu.

North Indian sweet-making techniques seem to have been brought here by locals who travelled or people like the Singhs who run the Sri Venkateswara Vilas Lala Sweet Stall and originally hail from Rajasthan.

Kadalai mittai in Kovilpatti

Kovilpatti in the southernmost part of Tamil Nadu is best known for an everyday sweet, kadalai mittai or peanut candy.

It’s so unique to the region that makers have now applied for a GI (Geographical Identification) tag.

It’s available here in shops with names like KS Kadalai Mittai and VVR Kadalai Mittai.

The secret, they claim, is the quality of the peanuts they use and the mixture of jaggery syrups.

Nutritionists give this sweet the thumbs-up, saying a small slab of Kadalai Mittai is packed with nutrition and energy and makes the perfect snack.

Halwa in Tirunelveli

They say it is the water of the perennial Thamiraparani that makes the halwa of Tirunelveli so good.

For the locals, it is no occasional treat.

It is an everyday experience — a dollop of hot halwa, straight out of the karhai, glistening with ghee being plopped on to a leaf, to be eaten piping hot, perhaps with a side of kara sev providing a foil to the sweet richness. Iruttukadai or the dark shop, where the halwa is made only after dusk, is said to make the best halwa.

Macaroons in Thoothukudi

A bustling port and fishing harbour is not where you’ll expect a dainty baked delicacy. But there it is — the macaroon of Thoothukudi.

The long-established bakeries here specialise in making these light-as-air confections which use egg whites, sugar and cashewnuts.

The macaroon-makers of Thoothukudi send their products to other cities, but say they can never be made elsewhere and taste the same.

CREDITS….Lead photograph (used for representational purposes only): Jagadeesh Nv/Reuters

Photographs courtesy: Folomojo.com

Source….www.rediff.com

Natarajan

” Harmful Money Habits….Beware…” !!!

NatarajanLeave a comment

Stop indulging in these before it derails your financial future

Before you start reading this article, please answer these questions:

  • What is the three digit score which is one of the key factors that decides your access to loans or credit cards called?
  • What is the range of this score?
  • What is generally considered a good score by banks and credit institutions for approving loans and credit cards?

Project Chirag

While most of you who have taken a loan or credit card in the past may be able to quickly answer this quiz, some of you may still need help. This 3-digit number is your CIBIL TransUnion Score which ranges from 300 to 900.

This score is calculated based on your credit history as reflected in your CIBIL Report.

Today an individual’s CIBIL TransUnion Score is one of the important factors that banks and credit institutions review before granting a loan or a credit card.

An individual’s CIBIL TransUnion Score provides a Credit Institution with an indication on the likelihood of the individual paying her/his loan or credit card dues on time. Higher the score more favourably the loan application will be viewed by lenders. Most banks and credit institutions today lend to individuals who have a credit score of 750 and above.

Therefore it is essential to maintain a healthy credit score by following disciplined credit behaviour. Here is a list of 5 harmful credit behaviours that can hamper your CIBIL TransUnion Score and derail your financial future:

1. Missing payments on loan installments

Most loan EMIs get auto debited on a set date each month from your linked bank account. Default on the monthly payment will occur if sufficient fund is unavailable in your linked account. Defaulting on loan EMIs is detrimental to your CIBIL TransUnion Score. So ensure you pay your loan EMIs month on month and have adequate funds in your bank account for the loan EMI debit.

2. Delay or default on credit card bill payment

Forgetting to pay your credit card bill on the due date or not paying your credit card bill at all can hamper your credit score drastically. Ensure you set up payment alerts on your credit card bill and make the payments before or by the due date.

3. Settlement on a loan or credit card

Making a settlement on a loan or a credit card is a harmful credit behaviour. If the customer has partly paid the dues and settled a loan or a credit card then the status will reflect as ‘Settled’ in the credit report. It is important to understand that though there will be no impact of the’settlement’ flag on the customers CIBIL TransUnion Score, her/his credit history will show a ‘Settled’ status in her/his CIBIL Report and there will be Days-Past-Due reflecting on the report since the payment on the loan has not been timely.

Each bank has its own policy of viewing at a ‘Settled’ status and will decide on the consumer’s future loan applications accordingly. Therefore it’s best to not ever get into a loan settlement.

4. Exceeding or reaching the limit of your credit card

Spending more than the assigned limit on your credit card or spending close to the limit on the credit card may affect your credit score to some extent. Therefore ensure that you spend well within the limit on your credit card.

 

5. High credit exposure

The total size of your debt reflects on your credit report and has an impact on your CIBIL TransUnion Score. Having many loans or credit cards increases the total amount of debt you owe and increases your credit exposure. High credit exposure may impact your CIBIL TransUnion Score. If you have many loans running ensure that you close some of them so that your total credit exposure is reduced, before you apply for new loans.

Disciplined credit behaviour will automatically ensure that your financial future is safeguarded and you are’credit-ready’ at any point in time.

Illustration: Uttam Ghosh/Rediff.com

Harshala Chandorkar, Sr. Vice President- Consumer Services & Communication, CIBIL 

Source…www.rediff.com

Natarajan

” சென்னை எழும்பூர் அரசு குழந்தைகள் மருத்துவ மனையில் …”

NatarajanLeave a comment

இவர்கள்தான் மனித தெய்வங்கள் ! இறைவன் குடியிருக்கும்கோவில் , எழும்பூர் அரசு குழந்தைகள் மருத்துவமனை !

download (7)

மொத்தமும் உருக்குலைந்து நிலையில் சேர்க்கப்பட்டான் அந்தச்சிறுவன்!அரசு மருத்துவமனையில் என்ன நடந்தது?

தனியார் மருத்துவமனைகள்தான் உசத்தி. எவ்வளவு மோசமானநிலையில் இருப்பவர்களையும் காப்பாற்றும் வசதிஅவர்களுக்குத்தான் இருக்கிறது. அரசு மருத்துவமனைகள்அத்தனையும் வேஸ்ட். அங்கு முறையான சிகிச்சையும்தரப்படுவதில்லை, மருத்துவர்களும் தகுதியானவர்கள் இல்லைஎன்று நினைப்பவரா நீங்கள்? படியுங்கள் இதை!

பிப்ரவரி மாதம் 18-ம் தேதி… காலை 8.30 மணி… திருவேற்காடுசுந்தரசோயபுரம்…

கட்டடத் தொழிலாளி ரமேஷ் – சொர்ணலட்சுமி தம்பதியின்இரண்டாவது மகன் கெளதம். வீட்டுக்கு வெளியே விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது அந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்த தனியார்பள்ளி வேன் ஒன்று, குழந்தைகளை ஏற்றிக்கொண்டு ரிவர்ஸ்எடுத்துத் திரும்பும்போது அதன் பின்பகுதியில்விளையாடிக்கொண்டு இருந்த கெளதம் மீது ஏறிவிட்டது. இரண்டுவயது ஆக இன்னும் இரண்டு மாதங்கள் உள்ளவன் அவன்.கெளதமை மீட்டு எழும்பூர் அரசு குழந்தைகள் நலமருத்துவமனைக்குக் கொண்டு வந்தனர். அவனை மருத்துவக்குழுவினர் பரிசோதித்துப் பார்த்தபோது, கெளதமின் நெஞ்சுப்பகுதியில் இருந்த எலும்புகள் பாதிக்கப்பட்டு, வயிற்றில் இருந்தகுடல் மேலேறி நெஞ்சுப் பகுதிக்கு வந்து இதயத்தைஅழுத்தியிருந்தது. மேலும் நுரையீரல், மண்ணீரல்சேதமடைந்திருப்பதும் பக்க விலா எலும்பு உடைந்து இருப்பதும்கண்டறியப்பட்டது. அதாவது மொத்த உடல் அமைப்பும் சிதைந்த

நிலையில்தான் கெளதம், அரசு மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டான்.

அடுத்து என்ன நடந்தது..?

பேராசிரியரும், குழந்தைகள் அவசரச் சிகிச்சைத் துறை தலைமைமருத்துவருமான இந்துமதி விவரிக்கிறார். ‘‘அந்தக் குழந்தையைமருத்துவமனைக்குக் கொண்டு வந்தபோதே மூச்சு, இதயத்துடிப்புஇல்லை. இப்படி ஆபத்தான நிலையில் இருந்த குழந்தைக்கு‘கோல்டன் ஹவர் மேனேஜ்மென்ட்’ என்ற சிகிச்சை மிகவும்முக்கியம். காயம் அடைந்தவரை அடிபட்ட நேரத்தில் இருந்துமருத்துவமனைக்குக் கொண்டுவருவதற்கான இடைப்பட்ட நேரமேஅது. அந்த நேரத்தில் முதலுதவி கொடுப்பது மிகவும் முக்கியம்.அதில்தான் ஓர் உயிர் பிழைப்பதும் இறப்பதும் இருக்கிறது. எனவே,மூன்று மணி நேரம் போராடி ரத்த ஓட்டத்தைச் சீராக்கினோம்.அதன்பின் இதயம் மெதுவாக இயங்க ஆரம்பித்ததும் அடுத்தகட்டசிகிச்சையை மேற்கொண்டோம். வேன் சக்கரம் மேலே ஏறியதால்குழந்தையின் நெஞ்சு மற்றும் வயிற்றுப்பகுதி கடுமையாகப்பாதிக்கப்பட்டிருந்தது. நுரையீரலையும், குடலையும் பிரிக்கும்

ஜவ்வுப்பகுதி கடுமையாக சேதமடைந்திருந்ததால் அதனைஅறுவைச்சிகிச்சையின் மூலம் அகற்றினோம். அதன்பின்கடுமையான கண்காணிப்பில் குழந்தையை வைத்தோம். இந்தநிலையில் குழந்தைக்கு எக்ஸ்ரே, ஸ்கேன் போன்ற ஆய்வுகளைச்செய்ய முடியாது. மீறிச் செய்தால், அது குழந்தையின் உயிருக்கேஆபத்தாகிவிடும். எனவே, தேர்ந்த மருத்துவர்கள் குழுகுழந்தையைப் பரிசோதனை செய்தபோது குடல், இதயத்தைநோக்கி மேலே ஏறியிருந்தது.

அடுத்தகட்ட அறுவைச்சிகிச்சையில் மேலேறியிருந்த குடல் பகுதிவயிற்றுப் பகுதிக்குள் பொருத்தப்பட்டது.

அதிகமாகச்சேதமடைந்திருந்த மண்ணீரலை நீக்கிவிட எங்கள் மருத்துவர் குழுமுடிவு செய்தது.

மீண்டும் 8

மணி நேர அறுவைச்சிகிச்சை நடத்தப்பட்டு அந்தப் பகுதியையும்நீக்கினோம். 10 நாட்களுக்கும் மேலாக அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில்வைக்கப்பட்டிருந்த குழந்தையை தீவிரமாகக் கண்காணித்தோம்.அதனைக் கண்காணிக்க தனியாக மருத்துவக்குழுஅமைக்கப்பட்டது. இப்படி அறுவைச் சிகிச்சை, கதிர்வீச்சு,மயக்கவியல் என மொத்தம் 25-க்கும் மேற்பட்ட துறை மருத்துவர்கள்,தேர்ந்த செவிலியர்கள் ஆகியோரின் கூட்டு முயற்சியால் அந்தக்குழந்தை உயிர் பிழைத்துள்ளது. இது எங்களுக்குக் கிடைத்தமிகப்பெரிய வெற்றி!” என்று சொல்கிறார். கேட்கவே சந்தோஷமாகஇருந்தது.

அரசு மருத்துவமனையில், மருத்துவர்கள் சிரத்தையோடும்கவனத்தோடும் செயல்பட்டால் எந்த உயிரையும் காப்பாற்ற முடியும்என்பதை நிரூபித்துள்ளார்கள் இந்த அரசு மருத்துவர்கள். இதேசிகிச்சையை ஒரு தனியார் மருத்துவமனையில் செய்திருந்தால்குறைந்தது 25 லட்சம் ரூபாய் வரை செலவு ஆகியிருக்கும்என்கிறார்கள்.

‘இந்தியாவிலேயே எழும்பூர் அரசு மருத்துவமனையில்தான்குழந்தைகளுக்கான அவசரச் சிகிச்சைப் பிரிவு இயங்கி வருகிறது.இதற்கென தனியாக படிப்பும், மருத்துவப் பயிற்சியும் இருக்கிறது.இந்த அறுவைச் சிகிச்சை, தனியார் மருத்துவமனையில்செய்யப்பட்டிருந்தால் அதற்கான கட்டணம் அதிகம். அதோடுஇதற்கான உபகரணங்கள் அவர்களிடம் இருக்கிறதா? அந்தமருத்துவர்கள் அனுபவ ரீதியாக இந்தச் சிகிச்சைகளில்திறமையானவர்களா என்பதும் முக்கியம். முதலமைச்சரின்விரிவான மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தின் மூலம் இந்தஅறுவைச்சிகிச்சைகள் நடத்தப்பட்டன. எனவே, ஏழ்மை நிலையில்இருக்கும் குழந்தைகளின் பெற்றோருக்கு மருத்துவச் செலவும்குறைந்தது. சென்ற மாதம் 30-ம் தேதி குழந்தை டிஸ்சார்ஜ்செய்யப்பட்டு பெற்றோருடன் அனுப்பிவைக்கப்பட்டது. அப்போதுஅந்தக் குழந்தையின் முகம் மலர்ந்து இருந்தது.

அந்தப் பெற்றோரின் 

முகத்தில் இருந்த திருப்திதான் எங்களது மருத்துவச் சேவைக்குக்கிடைத்த வெகுமதி’’ என்றார் மருத்துவர் இந்துமதி பெருமிதத்துடன்.

அந்தக் குழந்தையின் தாய் சொர்ணலட்சுமியிடம் பேசினோம். ‘‘விபத்து நடந்தவுடனே என்ன செய்யறதுனே தெரியலை.அங்கிருந்தவங்க 108 ஆம்புலன்ஸுக்கு போன் செஞ்சாங்க. அப்பவேகுழந்தைக்குப் பேச்சு, மூச்சு இல்லை. இந்தக் குழந்தைகள்ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டுவந்ததுக்கு அப்புறம் அவங்க செஞ்சட்ரீட்மென்ட்னாலதான் குழந்தைக்கு மூச்சு இருந்ததே தெரிஞ்சது.நிறைய டாக்டருங்க வந்தாங்க. ஆபரேஷன் பண்ணுனாங்க. இப்போஎன் குழந்தை நல்லபடியா இருக்கான்.

அதுக்குக் காரணமான எல்லா டாக்டருங்களுக்கும் நன்றி. காப்பீட்டுத்திட்டத்துல பண்ணுனதுனால செலவு கொஞ்சம் கம்மியாகி இருக்கு.இதுவே, தனியார் ஆஸ்பத்திரிக்கு போயிருந்தா  பல லட்சம்வரைக்கும் செலவாகி இருக்குமாம். அவ்ளோ வசதி எல்லாம்எங்களுக்கு ஆண்டவன் கொடுக்கல. ஆனா, என் மகன திரும்பக்கொடுத்துட்டாரு. அதுவே போதும்’’ என்றார் கண்ணீரோடு.
அவரது கணவர் ரமேஷ், ‘‘இப்போ வரைக்கும் ஆபரேஷன் நடந்தஇடத்துல வலி இருக்கும்போல. அதனால அந்தப் பகுதியை காட்டிஅழுதுட்டே இருக்கான். நோய் எதிர்ப்புச் சக்தி குறையாம இருக்கஊசி போட சொல்லியிருக்காங்க. அந்தத் தனியார் பள்ளி தரப்புலஇருந்து எங்களுக்கு எதுவும் தெரியாதுன்னு சொல்லிட்டாங்க.இப்போ ஒவ்வொரு வாரமும் செக்கப் வர சொல்லிருக்காங்க. இடதுபக்க கிட்னி பாதிச்சு இருக்காம். அத எடுக்கவேண்டியதாகூடஇருக்கலாம்னு சொல்லி இருக்காங்க. ஆனா, அவன் இப்போநல்லபடியா இருக்கான்’’ என்றார்.

இந்த மருத்துவர்கள்போல அனைத்து அரசு மருத்துவர்களும்தங்களின் பொறுப்பு உணர்ந்து செயல்பட்டால் எல்லோருடையமனங்களும் மகிழ்ச்சியால் நிறையும். நடக்குமா?

– மா.அ.மோகன் பிரபாகரன்
படங்கள்: எம்.உசேன்

‘‘மருத்துவத் துறையின் மைல்கல்!”

கெளதமுக்கு தரப்பட்ட சிகிச்சை பற்றி  அனுபவம் வாய்ந்த தனியார்மருத்துவர் ஒருவரிடம் பேசினோம். ‘‘ஒன்றரை வயது குழந்தைக்குஇதுபோன்ற சிகிச்சைகள் அளிக்க வேண்டுமானால், அதற்கு கூட்டுமுயற்சியும் அனுபவம் வாய்ந்த டாக்டர்களும் முக்கியம். எல்லாமருத்துவமனைகளிலும் அதற்கான வசதிகள் இருக்காது. ஏன்இங்கேகூட இரண்டு தனியார் மருத்துவமனைகளில்தான்அதற்கான வசதிகள் உண்டு. ஆனால், அங்கு போனால் ஆகும்செலவுகள் உங்களை வாய் பிளக்க வைக்கும். உதாரணமாகமண்ணீரலை அகற்ற லட்சக்கணக்கிலும், அதற்கான பரிசோதனைசெய்ய ஆயிரக்கணக்கிலும் செலவாகும். முக்கியமாக வயிற்றுப்பகுதியில் ஜவ்வுப்பகுதியை அகற்ற அதற்கு அனுபவம் வாய்ந்தடாக்டர்கள் தேவை. மருந்து, மாத்திரை, டாக்டர் ஃபீஸ், ஆபரேஷன்தியேட்டர் வாடகை என அந்தத் தொகையை நடுத்தர மக்கள்கூட கட்டஇயலாது. சில மருத்துவர்களின் தவறான நடவடிக்கைகள் மட்டும்

இல்லாமல் இருந்தால் அரசு மருத்துவமனைகளை சேவைத் தரத்தில்வீழ்த்திவிட முடியாது’’ என்றார்.

நன்றி :- ,ஜுனியர் விகடன், 10-05-2015

 Natarajan

” அர்த்தம் உள்ள தமிழ் பழமொழிகள் …” !!!

NatarajanLeave a comment

 

தமிழர்களால் வழிவழியாகச் சொல்லப்பட்டுவரும் பழமொழிகளால், முந்தைய தமிழ் மக்களின் பண்பாட்டையும், பழக்க வழக்கங்களையும், சமுதாயப் பின்னணியையும் அறிந்து கொள்ள முடிகின்றது. இத்தகைய பழமொழிகளில் மருத்துவச் செய்திகளும், நோய் ஏற்படாமல் இருக்கக் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய ஆரோக்கிய வழிமுறைகளும், மற்றும் உணவு மற்றும் மருந்துப் பொருட்களின் மருத்துவ தன்மைகளும், அதனால் குணமடையக்கூடிய நோய்கள் பற்றிய விபரங்களும் காணக்கிடைக்கின்றன. இத்தகைய மருத்துவப் பழமொழிகள் பெரும்பாலும், மக்களால் சாதாரணமாகப் பேசப்படுவதில்லை. நோய் உண்டான போதும், கேலியாகப் பேசும் போதும் மட்டுமே வெளிவருகின்றன. மக்களின் அனுபவங்களே பழமொழிகள். அரிய மருத்துவச் செய்திகள் அடங்கிய பழமொழிகள் சிலவற்றைக் காண்போம்..
.
1. ”இளைத்தவனுக்கு எள்ளைக்கொடு;
கொளுத்தவனுக்குக் கொள்ளைக் கொடு”
எள், கொள்ளு என்பவை இரண்டும் உணவு வகைகள். எள் என்பது நல்ல சத்துள்ள உணவாகும். மிகவும் மெலிந்த தேகம் கொண்டவர்கள் எள்ளைத் தின்றால் நன்கு உடல் பெருக்கும் என்றும், பருமனான உடலைக் கொண்டவர்கள் கொள்ளைத் தின்றால், உடல் மெலிந்து போதுமான அளவோடு இருக்கும் என்றும் இப்பழமொழி கூறுகிறது.
2. ”ஆற்றுநீர் வாதம் போக்கும்; அருவி நீர் பித்தம் போக்கும்; சோற்று நீர் இரண்டையும் போக்கும்“
மனிதர்களுக்கு ஏற்படக் கூடிய அனைத்து நோய்களுக்கும் அடிப்படையாக விளங்குவது வாதம், பித்தம், கபம் என்ற மூன்றுமே ஆகும். இவற்றுள் வாதம், பித்தம் தொடர்பாக ஏற்படும் நோய்களைப் போக்கும் வழிமுறைகளை இப்பழமொழி விளக்குகின்றது. ஆற்று நீரிலும், அருவி நீரிலும் உயர்ந்த தாதுப் பொருட்களும், மூலிகைச் சத்துக்களும், நிறைந்து காணப்படும்.
ஏனெனில், ஆற்றுப் படுகையிலும், அருவிக்கு நீர் வரும் மலைப் பகுதியிலும் மூலிகைச் செடிகள் நிறைந்து காணப்படும். மூலிகைகளின் மீது பட்டு இந்நீர் வருவதால் இத்தகைய குணமுடையதாக உள்ளது. வாதநோய் தொடர்பாக நரம்புக்கோளாறுகளும், பித்தநோய் தொடர்பாக மூளைக் கோளாறும் ஏற்படுகின்றன. இவற்றைக் குணப்படுத்த ஆற்று நீரும், அருவி நீரும் பயன்படுகின்றன. வாதம், பித்தம் இரண்டையும் சோற்று நீர் குணமாக்குகின்றது. இத்தகைய மருத்துவகுணம் கருதியே நாட்டுப்புற மக்கள் காலையில் எழுந்ததும் பழைய சோற்று நீரை அருந்துகின்றனர்.
3.”வேலம் பட்டை பித்தத்தைப் போக்கும்; ஆலம்பட்டை மேகத்தைப் போக்கும்”
வேலம்பட்டையை இடித்து ஒரு குவளை நீர்விட்டுக் காய்ச்சி வடிகட்டி அரைக் குவளையாக்கித் தினமும் காலை வேளை மட்டும் குடித்துவர பித்த நோய்களான, வயிற்றுப்புண், பித்தமயக்கம், கைகால் குடைச்சல் குணமாகும். ஆலமரத்தின் பட்டையைக் குடிநீராக்கி குடித்து வர வாய்ப்புண், வாய்நாற்றம், சிரங்கு, கரப்பான்படை ஆகியன விலகும் என்கிறது பழமொழி.
4. ”மாதா ஊட்டாத அன்னத்தை மாங்காய் ஊட்டும்”
மாங்காய் என்பது மாங்காய் ஊறுகாயைக் குறிக்கும், மாங்காய் ஊறுகாய் பசியைத் தூண்டுகிறது. எனவே உணவில் மாங்காய் ஊறுகாயைச் சேர்த்துக் கொள்வதால் ஜீரண சக்தி அதிகரிக்கும் என்பதை இப்பழமொழி விளக்குகிறது.
5. ”ஒரு போது உண்பான் யோகி; இருபோது உண்பான் போகி; முப்போது உண்பான் ரோகி”
ஒரு வேளை உணவை உட்கொண்டு ஆழ்ந்த யோகப் பயிற்சி மேற்கொள்வதால், மூளையின் அடிப்பகுதியில் ஹைப்போதாலமஸ் என்னும் அமைப்பிற்குக் கீழே உள்ள சுரப்பியானது நரை திரை நோய்களை அணுக விடாது. இருவேளை உணவை உட்கொள்வதால் வாழ்வு நோயற்று இன்பமுடையதாக இருக்கும். மூன்றுவேளை உணவு கொள்பவர்கள் நோயாளிகளாகவே இருப்பர். அஜீரணம், மலச்சிக்கல், குடல்நோய் போன்றவற்றால் இவர்கள் பாதிக்கப்பட்டு, எந்நேரமும் நோயுடன் போராடி வாழும் நிலையை உண்டாக்கும்.
6. ”அழுத பிள்ளை சிரித்ததாம் கழுதைப் பாலைக் குடித்ததாம்”
சில குழந்தைகள் பிறக்கும்போதே நோய்களின் அறிகுறியுடன் பிறக்கின்றன. உள்ளங்கை, உள்ளங்கால் பகுதிகள் நீல நிறமாக இருப்பின் குழந்தை செவ்வாப்பு என்னும் நோயால் தாக்கப்பட்டுள்ளதாக மருத்துவர்கள் கருதுகின்றனர். இதற்குரிய மருந்தாகக் கழுதைப் பால் புகட்டப்படுகிறது என்பதனை இப்பழமொழி குறிக்கிறது.
. ”இருப்பவன் இரும்பைத் தின்பான், போறவன் பொன்னைத் தின்பான்“
உடல் இயங்குவதற்கு இரும்புச் சத்து இன்றியமையாதது. இதன் குறைவால் இரத்தச் சோகை என்னும் நோய் ஏற்படுகிறது. எனவே இரும்புச்சத்து அதிகமுள்ள காய் கறி உள்ளிட்ட உணவுப் பொருளை உட்கொள்ளுதல் வேண்டும். போக இச்சையை விரும்புபவர்கள் பொன்னைப் பஸ்பமாக்கி உண்பார்கள். இதனால் நரம்புக் கோளாறு, சிறுநீரகக் கோளாறு போன்றவை ஏற்படும். இதனைக் குறிக்க, போறவன் பொன்னைத் தின்பான் என்றார்கள்.
8. ”ஆயிரம் வேரைக் கொன்றவன் அரை வைத்தியன்”
இதனைக் கிராமப்புற மக்கள் ஆயிரம் பேரைக் கொன்றவன் அரை வைத்தியன் என்று வழங்குகின்றனர். ஆயிரம் வேரைக் கொன்றவன் அரை வைத்தியன் என்பதுவே இதன் பொருளாகும். நாட்டுப்புற மருந்துகளில் மூலிகைச் செடிகளும் அவற்றின் வேர்கள் மற்றும் பட்டைகளும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இவற்றுள் குறைந்தது ஆயிரம் வேர்களின் பயன்பாடு பற்றி ஒருவன் தெரிந்திருந்தால் மட்டுமே அவன் அரை வைத்தியன் என்ற நிலையைப் பெற இயலும் என்பதை இப்பழமொழி உணர்த்துகிறது.
9. ”அரசனை நம்பிப் புருஷனைக் கைவிட்டாளாம்”
அரச மரத்தைச் சுற்றிவந்தால் குழந்தைப் பாக்கியம் ஏற்படும் என்று யாரோ கூறக்கேட்ட ஒருத்தி, கணவனுடன் சேராமல், அரசமரத்தை மட்டுமே சுற்றி வந்தாளாம். அரசமரமும், வேம்பும் இணைந்த மரத்தினைச் சுற்றிவர காற்றானது கருப்பையில் உள்ள நச்சுக் கிருமிகளை அழிக்கும் தன்மை வாய்ந்தது என்பதை அறிந்தே நம் முன்னோர்கள் பிள்ளையார் சிலையை இந்த மரத்தின் கீழ் வைத்தனர். குழந்தைப் பாக்கியமற்ற பெண்கள் கும்பிடுவதற்கு இதுவே முக்கிய காரணம் ஆகும்.
10. ”ஆலும் வேலும் பல்லுக்குறுதி, நாலும் இரண்டும் சொல்லுக்குறுதி”
ஆலும் என்பது ஆலமரத்தின் விழுதினையும், வேலமரம் என்பது வேப்ப மரத்தின் குச்சியையும், நாலும் என்பது நாலடியாரையும் இரண்டு என்பது திருக்குறளையும் குறிக்கும். இது பொதுமக்கள் அனைவராலும் சாதாரணமாகப் பயன்படுத்தப்படும் பழமொழியாகும். ஆலமரத்தின் விழுதினையும், கருவேல மரத்தின் மரக்குச்சிகளையும் நன்கு மென்று பல்விளக்க, பல் நன்கு பளபளப்புடனும், பல் ஈறுகள் நல்ல பலத்துடனும் காணப்படும் என்னும் செய்தி இப்பழமொழியில் விளக்கம் பெறுகிறது.
11. ”பத்து மிளகு இருந்தால் பகைவன் வீட்டிலும் உண்ணலாம்”
மருத்துவக் குணம் கொண்ட மிளகு நம் உணவில் பயன்படுத்தப்படும் பொருள்களுள் ஒன்றாகும். இந்த மிளகு நஞ்சு நீக்கும் தன்மையுடையது. பகைவர்களின் வீட்டில் உண்ணும் உணவில் விடம் கலந்திருந்தாலும், பாம்பின் விடம் தாக்கியவர்களுக்கு விடத்தின் தன்மையைக் கண்டறிவதற்கும் மிளகு பயன்படுகிறது. பாம்பால் கடியுண்டவருக்கு மிளகின் எரிப்புச் சுவை தெரியாவிட்டால் உடம்பில் விடம் தாக்கி விட்டதாகக் கூறுகின்றனர்.
12. ”விருந்தும் மருந்தும் மூன்று நாள்”
சொந்தக்காரர்கள் வீட்டிற்கு விருந்துக்குச் சென்றால் மூன்று நாள் மட்டுமே இருக்க வேண்டும். நீண்ட நாட்கள் இருப்பின் பகையுண்டாகும். மருத்துவரிடம் மருந்து உட்கொள்ளும்போது, ஒரு மருந்தின் ஆற்றல் மூன்று நாட்களுக்குள்ளாக தெரிந்துவிடும். இல்லையேல் மருந்தை மாற்ற வேண்டும் என்கிறது இப்பழமொழி.
13. ”ஆவாரைப் பூத்திருக்கச் சாவோரைக் கண்டதுண்டோ”
ஆவாரைப் பூ இதழ்களைச் சேகரித்து, நிழலில் உலர்த்திக் காய வைத்து, இடித்து வைத்துக் கொண்டு தேநீர், கோப்பித்தூள் இவைகளுக்குப் பதிலாக உபயோகித்து வர உடல் வறட்சி, உடல் நாற்றம், நீரிழிவு நோய், தோல் நோய் ஆகிய நோய்களைக் குணமாக்குவதால், ஆவாரைப் பூவின் மகத்துவத்தைக் குறிக்க வந்த பழமொழியாகும்.
இதுபோன்று ஏராளமான பழமொழிகள் மருத்துவக் குறிப்புகளை உணர்த்தும் நோக்கில் சொல்லப்பட்டுள்ளன. உலகில் வேறெந்த இனத்தாரும் இப்படிச் சொன்னதில்லை என்பது தமிழர்களுக்கு பெருமையான விடயம்.
Courtesy:
Dr.G VAIDYANATHAN 

Visiting Professor, Dept. of Nuclear Engineering, SRM University

Retired Director(Fast Reactor Tech Group) IGCAR, Kalpakkam             
and A.V.Ramanathan