Tamizh

” English Language Skill…” Meet Santosh, Founder and Director of Mera English.com …

NatarajanLeave a comment

From Dindigul to Google and Chennai, this entrepreneur has travelled a full circle riding on English

Remember the Rapidex English Speaking Course? It was probably the only thick book in most households around the early 80s. We had one too. With three children studying in an English medium school and a husband who fussed about these things, my mother took refuge in the Rapidex to reach out to her family. Nearly all households have gone through this ‘English Vinglish’ moment sometime or the other.

The book, with editions in Hindi, Urdu, Bangla, Tamil, Gujarati and several other vernacular tongues, guided people to master the Queen’s language in 30 days. Kept in the privacy of the bedroom, away from visitors’ prying eyes, the Rapidex gained public acceptance only after cricketer Kapil Dev endorsed it.

The tryst with English language remains. According to unconfirmed estimates, the number of English-speaking people in India is expected to be somewhere around 10 per cent of its population, which is 125 million people. Thus, it is no surprise that Pustak Mahal, which publishes Rapidex, continues to make money on this bestseller even today.

“Whatever you say, the fact is that the primary reason people aren’t able to convert their education into employability is because their English language skill is very poor. In fact, I would say this skill is more important than a degree. Coming from a small town myself, I can relate to their aspirations when they tell me they want to learn to speak English fluently,” says Santhosh Karnananda, Founder and Director of MeraEnglish.com.

Walk the talk

While growing up in Dindigul, a small town near Madurai in Tamil Nadu, Santhosh would walk four kilometers every day to buy The Hindu with his pocket money because his parents would not indulge him, saying it was a waste of time and money to read English newspapers. “I am the first generation English speaker in my family. Though my parents are educated, they studied in Tamil medium. While I was studying in Dindigul, there was hardly anyone who read English beyond their course books.”

Twenty-seven-year-old Santhosh, who taught himself communicative English primarily through newspapers, has today established himself as a professional trainer and entrepreneur through his website MeraEnglish. The website does not ‘teach’ you English; rather its focus is on providing the correct usage of words. For instance, you may either decide to ‘denounce’ the trend of English craze in India or you could ‘renounce’ your desire to learn the language. The website helps to identify the difference between such similar words and helps visitors grasp their nuances.

Santhosh has trained 40,000 people over 44 institutions primarily in Tamil Nadu. Through his MeraEnglish, a free to read website, MyGRE, and MyGMAT, he trains students and corporates in English usage, building English vocabulary, and communicative English. He has even authored a book, ‘Learn 1000 words in 6 hours’.

 

Speak up

But the irony is while he was growing up in Dindigul he did not have anyone to converse with in English. “I don’t know why, but I always held a fascination towards the English language. When I would attempt to talk to classmates and acquaintances in English, I would be laughed at,” recalls Santhosh. If you are familiar with the small town milieu of Tamil Nadu, it will not come as a surprise that Santhosh was often referred to as ‘Peter’. “This was the name given to anyone who tried to speak in English. People thought I was showing off.”

What kept Santhosh going were the quiz competitions that he had begun to win for his school. “There was always the next competition to look forward to so I did not have much time to brood over the slights and comments made by people.” In the ninth standard, he went on to lead the school and state in an inter-state quiz competition. “The more I won, the more I gained confidence. But having said that, spoken English was still a big problem,” he says.

In Dindigul, those who studied in English medium school appeared for the CBSE examination in the 10th standard. After that, they would move over to the state board because, as Santhosh says, “It is easy to score. For those appearing for engineering or medicine, it was an unspoken rule to follow this trend. And it so happened that all my classmates went to the state board in a different school and I was the only one left behind in class XI in my school.”

This turned out to be the most difficult part of Santhosh’s life. “I still get nightmares recalling those days. But looking back, I feel I could do what I am doing today only because of those two years in my life. I was completely alone. There was no one with whom I could share the lesson plans or clear my doubts besides of course the teachers.” This phase taught him self-reliance which came in handy when he decided to quit Google, and go solo.

Search leads to Google

Yes, Santhosh did achieve the feat of travelling from a lonely existence to the most connected place in the world, Google, riding merely on self-reliance and the burning passion to do something meaningful in his life.

But before Santhosh reached where he is today, he had to walk many a torturous paths. There was pressure from home to conform. To join the state board and try his luck to become an engineer or a doctor. “That is the period that strengthened my resolve to study English on my own. That’s how when I decided to launch MeraEnglish, I did everything for my website, writing content, hiring people, and it was easy because of those two years that I spent on my own.”

In 2002-2003, Internet had not reached places like Dindigul, and the only pastime for students was either play or read. Santhosh did both. He played hard and read voraciously. “I came across the mention of Loyola College in Chennai in ‘India Today’ magazine. I had always dreamt of going there. The only advice I got on how I could get an admission there was, ‘study hard.'” Santhosh scored 85 per cent and secured a seat in Loyola College in Chennai.

From frying pan into fire

If you’ve ever experienced being out of the frying pan and into the fire, you’ll know what Santhosh went through when he entered the portals of this famous college in a big city. “I thought I was alone in Dindigul, coming to Chennai made me feel even more isolated. Making friends became difficult. You had to be good in English to be accepted here. I started hanging around people I thought I could learn from. Because of my knowledge in current affairs, I was able to present a point of view which slowly made me gain acceptance. I started losing my inhibitions, and as people got to know me, I could express myself more. If one does anything repeatedly one improves. And that is what helped me when Google came to the campus,” he says.

Santhosh joined Google as an Account Associate in 2007.

It was the biggest thing to happen to me. The mere fact that I was going to work at Google was enough for me. I did not contemplate much about my role.

Thus towards the end of the second year, Santhosh pondered on the most existential question that all of us confront sometime or the other — what do I want from life? “I wanted to explore my potential.”

One day while returning home from his morning gym session, Santhosh walked into a training class on a whim. It was a campus recruitment training class to coach students how to face interviews and appear for aptitude tests. “I had appeared for GMAT and GRE, and could relate to the students,” he says. The institute offered him an opportunity to take a few classes. After quitting Google, Santhosh freelanced as a trainer for a year and a half. “Though I train people to think rationally, most of my decisions have been irrational.”

Time, a good teacher

Santhosh found his calling in helping people like him achieve professional success. “I travelled extensively across Tamil Nadu and met thousands of young boys and girls like me who were struggling to come out of conformity.” With his savings from Google, Santhosh was able to set up MeraEnglish website in 2012.

“When I started out I did not know how to make money. I only knew how to write content. It was only in 2013, that I started making money.” Today, the MeraEnglish team has 11 trainers and writers with an office and classroom in Chennai.

Despite pressure from family, Santhosh has decided not to marry till he has established his business. “I took my first three-day break after three years when I went to Dindigul to visit my grandparents. My brain constantly thinks how to get the next client. Entrepreneurship is a full-time occupation. You cannot switch off. In 2013, I put on a lot of weight because I was not paying attention to my health or diet. It is relatively easy now, and I have started going to the gym.”

Nonetheless, his entrepreneurial life has taught Santhosh to conquer his short temper. “I used to get angry very easily. I am much calmer now. This has been a huge learning. Despite all the uncertainties, I can handle so much and still have a good night’s sleep and walk into the office the next morning with a smile on my face. Decision making has certainly become better. Initially, I would get fatigued. For some reason, decision making saps a lot of energy,” he says.

In his training sessions, Santhosh guides students to follow their passion and make money too.

 

“I tell them to make irrational decisions. Sometimes the irrational part knows more than the rational part of the brain. But you should not leave it there. Perseverance is very important. I did not know it would take me this long to build. You should hang in there, because people trust you only after some time. As all entrepreneurs know, it gets easier with time.”

Dipti Nair

Source….www.rediff.com

Natarajan

 

Meet Anirudh Prasadh ….From Mumbai to Kolli Hills , Tamilnadu on a Mission …

NatarajanLeave a comment

India is witnessing a radical transformation where highly qualified youngsters are giving up cushy jobs to make a difference in the lives of poor people in rural areas.

Manu A B/Rediff.com tracks the success stories of some of the remarkable people who are working in remote villages to change the profile of rural India.


A chemical engineer, Anirudh Prasadh gave up his high-paying job to work for welfare of farmers in the remote villages of Tamil Nadu.

Anirudh Prasadh with kids in the village .

For the Malayalar community of farmers in the remote Kolli Hills region of Tamil Nadu, 26-year-old Anirudh Prasadh has been a catalyst for change.

He has been able to push the humble millet crop they have been cultivating for years together without significant profits into a much sought-after value-added natural health product.

In the process, the farmers are not only earning more, but will also learn to use new age marketing tools like e-commerce and online marketing to distribute this product as an exclusive brand grown from this region to places outside the state.

Millet cultivation in the village

Anirudh with the support of the MS Swaminathan Research Foundation has ushered in a small millet revolution in the Kolli Hills, promoting the cereal as a cure for a host of ailments arising out of calcium and iron deficiency.

For the past 4 years, farmers in this region have been selling products made with millet with lesser profits.

Earlier products that were not packed attractively

The bad packaging and unattractive stickers on the packets made it difficult for them to sell the products for maximum profit. They were spending Rs 6-8 per unit for just packaging, resulting in significant losses.

“We have now designed new logos, introduced attractive stickers and the products run on a common theme, making the organically grown products very appealing,” says Anirudh.

Products now packed attractively ready for sale

Anirudh has been able to get the collective support of all farmers to unite towards making the business of value added millet products a success.

The farmers’ cooperative society, Kolli Hills Agro Biodiversity Conservers Federation (KHABCoFED) has become very active. They will now market products with a new look.

The price of packaging has also been reduced by 40-50 per cent ensuring better profit for the farmers.

Presently, the products are available across 35 organic shops run by MSSRF in Namakkal, Trichy, Coimbatore etc. After the packaging was made attractive, there has been a rise in demand for these products.

Talks are planned with super markets and duty-free shops in Tamil Nadu and Kerala to stock these products from the Kolli Hills. A website with the list of products and facility to order the products online is also being worked out.

My work now is to teach them how to market their products, ensure quality control processes, teach them accounting and maintain manuals on products. We have also readied a booklet of millet recipes to promote millet eating in the right way. People here suffer from skin ailments, back problems and face issues of calcium and iron deficiency. With the help of doctors, we have conducted an awareness campaign among the locals to eat millets in different forms so as to keep such kind of illnesses at bay,” explains Anirudh.

For Anirudh who was brought up in Mumbai, life in Kolli Hills has been an enriching experience.

“After I did my Masters in Chemical Engineering from the School of Chemical Engineering and Analytical Science, University of Manchester, I returned to Mumbai and worked with Hindustan Dorr-Oliver on a national project. But the inefficiencies in the system and the innumerable delays to get the project implemented were very frustrating. I realised that I was wasting my time when I could utilise it for productive purposes. I had friends who were working in the development sector and it was inspiring to see their work. So I quit my job much to the initial opposition of my parents and took up the SBI Youth for India fellowship,” says Anirudh, who is enjoying a satisfying stint helping farmers, children and women across 4 villages in Kolli Hills.

The first day’s journey up the hill in a crowded transport bus was memorable for Anirudh. People in the village were very curious to know about him and they thought it was crazy to leave a city and come to work in the remote village.

The initial hiccups were not as bad as he had expected. He is thankful for being a changed person now.

“It only took a couple of days to realize that lack of continuous water supply, and unwanted visitors – insects of all shapes and sizes – at all times would be a usual occurrence and something we just have to get used to,” says Anirudh.

Being cut off from the rest of the world has proved to be beneficial, feels Anirudh. He doesn’t miss city life anymore. “Life is so peaceful, satisfying and I have more time to read books and discover myself,” he says.

The main problem villagers face here is lack of awareness. “They have the right skills, products and marketing options but there is no one to guide them. Most of the farmers are shy, women too were very reserved and would not like to talk about their problems. Once, they started noticing how the product packaging changed, more people understood what we were trying to do. Now they are more pro-active and we hope to make the federation a very active venture.”

Besides conducting health and hygiene camps, Anirudh along with Gautam Jayasurya, organised computer literacy classes for farmers. They were given basic lessons on Word, Excel, and accounting. The farmers have also been given training to take up the role of mentors for others so that they can train others.

“The nearest town is 30 kilomteres away so it’s difficult for people to travel this distance for basic things. They will now make use to the Internet facilities to pay bill, for surfing and checking mails etc. The product packs too have an e-mail id now to register customers’ feedback. The villagers are also being taught to draft letters that they can use to avail benefits from the government.

Anirudh’s small initiatives have made a lasting impact here.

“I installed Tippy Taps in schools with small cans. Since water supply was erratic, kids would eat without washing their hands. Now they keep themselves clean. Seeing this initiative, other villages are also keen to implement it,” says Anirudh.

Village life has taught him to live with basic amenities. The simplicity and helping mentality of the villagers has been encouraging. “Villagers are willing to help us in every way possible. We were late risers in the initial days and missed out on the water supply. Our neighbours made it a point to store water in a couple of buckets for us, and till today continue to find ways to help us,” he says.

As a homogeneous community, the farmers live in harmony. They exchange food and grains among community members. They do farming together, it’s all a collective effort

Anirudh plans to continue working in the development sector. “I am happy with work now and am eager to do more. I would like to work in the public policy making. There are lot of schemes that are beneficial to villagers but they have no idea about how it works or how it can impact them. I would like to see villagers getting what they truly deserve from the government,” he says.

For rural India to come up, educated people in urban India should first stop calling them ‘rural’, believes Anirudh.

“They just need the right kind of opportunities and information to come up in life. Instead of taking up a job immediately after education, youngsters should devote at least 6 months of their time to work at the local level in villages. Government agencies don’t consider the aspirations of the people while making policies. We need to collect more data to form better policies for the upliftment of the people living in villages,” Anirudh explains.

To know more about Anirudh’s work, you can mail him atanirudhprasadh@gmail.com

If you wish to join the movement to bring about a change in rural India or would like to contribute in any way, you can send a mail to shuvajit@youthforindia.org

Manu A B

Source….www.rediff.com

Natarajan

” உங்க வீட்டுக்கு ம்ருத்யு வர மாட்டான் …தைர்யமா இருங்கோ ..”!!!

NatarajanLeave a comment

நெரூர் சதாசிவப் பிரும்மேந்திரர் அதிஷ்டானத்துக்கு, தரிசனத்துக்காகச் சென்றிருந்தார்கள், பெரியவாள்.

சதாசிவப் பிரும்மேந்திரரிடம், பெரியவாளுக்கு இருந்த பக்திக்கும், மரியாதைக்கும் எல்லையே காண முடியாது. பிரும்மேந்திரர் பெயரைச் சொன்னாலும், கேட்டாலும், உருகிப் போய்விடுவார்கள், பெரியவாள்.

அதிஷ்டானத்தில்,ஜபம் செய்வதற்கு உட்கார்ந்து விட்டார்கள், பெரியவாள். அதிஷ்டான அன்பர்களும், பெரியவாளுக்குக் கைங்கரியம் செய்யும் பணியாளர்களும், சற்றுத் தொலைவுக்குப் போய் நின்று கொண்டார்கள்.

பெரியவாள், அதிஷ்டானங்களுக்குள் சென்று ஜபம் செய்வதையோ, சந்யாஸ முறைப்படி வணங்குவதையோ யாரும் பார்க்கக்கூடாது என்பது,ஸ்ரீமடத்து சம்பிரதாயம். மானுட எல்லைகளுக்கு அப்பால் சென்று, தெய்வீகத்தின் நுழைவாயிலில் நிற்கும் அபூர்வ தருணங்கள், அவை.

இந்தக் கட்டுப்பாடு, பக்தர்களின் நலனை முன்னிட்டுத் தான் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வந்தது. நூறு வாட்ஸ் மின்விளக்கையே பார்த்துப் பழகிய கண்கள் எதிரில், லட்சம் வாட்ஸ் மின் ஒளியைப் பாய்ச்சினால், எப்படித் தாங்கமுடியும்? அந்தச் சமயம் பார்த்து வெகு அவசரமாக வந்தார். ஓர் அன்பர் – ரங்கசாமி. “பெரியவாளை உடனே தரிசனம் பண்ணனும். பிரசாதம் வாங்கிக்கொண்டு உடனே புறப்படணும்”. என்று, மனம் திறந்து தொண்டர்களிடம் முறையிட்டார்.

“சுவாமி, பெரியவாள், கதவை சார்த்திக்கொண்டு அதிஷ்டானத்துக்குள் ஜபம் செய்து கொண்டிருக்கா, இப்போ யாரும் அவாளைத் தரிசிக்க முடியாது. தியானம் கலைந்து பெரியவாள் தானாகவே வெளியே வந்தவுடன் முதன் முதலாக நீங்கள் தரிசனம் செய்து கொள்ளலாம்.”

வந்தவர், இலேசுபட்டவர் அல்லர்; ரொம்பவும் அமுக்கமான பேர்வழி!.

தொண்டர்களின் பேச்சைக் கேட்டு சமாதானம் அடைந்துவிட்டாற்போல, பாவனை செய்து கொண்டிருந்தார்.

தொண்டர்களின் சுதந்திரமான வாய்வீச்சு, அடக்குவாரின்றி வெள்ளமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. பேச்சு வெள்ளத்தில் மூழ்கித் திளைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் அவர்கள். கண்ணிமைக்கும் பொழுதில், புதிதாக வந்த அன்பர் ரங்கசாமி அதிஷ்டானத்தின் கதவுகளைத் திறந்து கொண்டு, உள்ளே சென்றுவிட்டார்!

இந்தத் தடாலடித் திட்டத்தை யாரும் எதிர்பார்க்காததால் எல்லோரும் குழம்பிப் போய் நின்றார்கள்.

அந்த நேரத்தில் அதிஷ்டானத்திலிருந்து பெரியவாளின் குரல், அதுவரையில் சிஷ்யர்கள் கேட்டறியாத ஒரு கம்பீரத்வனியில் தெளிவாகக் கேட்டது.

“நீங்கள் ம்ருத்யுஞ்ஜய ஜப-ஹோமம் செய்ய வேண்டாம். உங்கள் வீட்டுக்கு ம்ருத்யு வரமாட்டான்;திரும்பிப் போங்கள்” அன்பர் ரங்கசாமி கதவை மூடிவிட்டு, சட்டென்று வெளியே வந்தார். அணுக்கத் தொண்டர்கள் அவரை மொய்த்துக்கொண்டு விட்டார்கள். ரங்கசாமி ஒரு கதையே சொன்னார்.

அவருடைய நெருங்கிய உறவினருக்கு, திடீரென்று நெஞ்சுவலி. பரிசோதனை செய்த டாக்டர்கள், “நாற்பத்தெட்டு மணி நேரம் போனால்தான்,உறுதியாக சொல்ல முடியும்” என்று சொல்லி விட்டார்கள். ஜோசியர், “உடனே ம்ருத்யுஞ்ஜய ஹோமம் செய்யுங்கள்” என்றார். உடனே போய், பெரியவாளிடம் தெரிவித்துப் பிரசாதம் வாங்கிக் கொண்டு வந்தால் நல்லது என்று ஒருவர் ஆலோசனை; வயதான மூதாட்டி ஒருவர், “பெரியவா, இதோ பக்கத்திலே, நெரூர்லே தானே இருக்கார். அவாகிட்ட சொல்லிவிடுங்கோ,அவா பார்த்துப்பா” என்று சொன்னதை எல்லோரும் ஏற்றுக்கொண்டார்கள். அதன்படி தான், அன்பர் ரங்கசாமி அவ்வளவு அவசரப்பட்டிருக்கிறார்.

அவருடைய அதிர்ஷ்டம் தெய்வமே அவருக்கு அருள்வாக்குக் கூறிவிட்டது!

ரங்கசாமி வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது அந்த நோயாளி உறவினர், படுக்கையில் உட்கார்ந்து புன்முறுவலித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“ஆமாம், இன்னும் ஒரு நூறாண்டு அவருக்கு காரண்டி”!

Source….www.periva.proboards.com

Natarajan

Read more: http://periva.proboards.com/thread/7858/#ixzz3dPsjmnIL

 

” Taste of TamilNadu…” …See this Mouthwatering FoodMap of TamilNadu !!!

NatarajanLeave a comment

Priya Bala of Folomojo.com hits the road!

Few things unite a country as diverse as India as food.

And so Priya Bala decided to help us with a food map of Tamil Nadu.

Ready?

Let’s go!

Vadacurry in Chennai

We start our culinary adventure in Chennai, a city famous for its idli shops and military messes, besides kotthu (kotthu parota) and thengai-manga-pattani sundal which is an essential part of an outing to Marina Beach.

But there’s one dish that features in a typical Chennai saying ‘Gamalakdi giri giri Saidapettai vada curry’ and also become the title of a recent movie.

That’s vadacurry. No long culinary history backs this popular breakfast dish.

It could well be that an eatery wondering what to do with the left over masal vadai thought this one up.

Crumbled bits of masal vadai are dropped into a tasty gravy that’s got a big hit of garam masala.

You eat it with idli or set dosai and feel utterly content.

Idli in Kanchipuram

In the silk-weaving town that gives this item its name, it’s known as koil idli.

That’s because Kanchipuram idli originates from the Sri Varadaraja Perumal Koil, or temple, there.

Spiked with whole pepper, cumin, curry leaves, dried ginger and asafoetida, the traditional way is to steam the idlis in mandharai leaves.

Besides the temple kitchen, vegetarian eateries in Kanchipuram like Kanaga Vilas and Sri Krishna Vilas make their own versions of this idli, each claiming it to be the real thing.

Makkan Peda in Arcot

There’s no chance that you’ll pass through Arcot in Vellore District and not hear about its famous sweet, the makkan peda.

The story goes that it was the likes of the Nawab of Arcot who first dined on these syrup-soaked sweets.

They were later taken up by the sweet-makers of the town.

One of the most popular makers of this sweet is the Arcot Chettiyar Sweet Stall that’s well over 150 years old.

The makkan peda looks like a gulab jamun but tastes nothing like it.

A rich dough casing of maida and khoya holds a mixture dried fruits and nuts inside.

These little balls are deep-fried and then soaked in syrup to become the treat that is makkan peda.

Biryani in Ambur

Ambur is a nondescript town on the Chennai-Bangalore highway and most people would never have heard of it, but for the fact that the word ‘biryani’ has become attached to it.

Food history has it that one Muslim family in the area started making and selling biryanis in the late 19th century.

It grew to be a bigger family business, giving way to Rahamaniya and, now, Star, Ambur’s best biryani maker.

Lots of imitators have sprung up since, but the mutton biryani at Star in Ambur is something special.

Chocolates in Ooty

Perhaps it’s the weather that makes Ooty, set high in the Nilgiris range, ideal for chocolate-making.

Despite the popularity of the locally produced chocolates, the business is still a cottage industry.

Dark, milk, white, fruit- and nut-studded, it’s a huge choice. Tourists never leave without a box of Ooty chocolates.

Coconut buns in Coimbatore

The affluent textile city of Coimbatore has a profusion of very good bakeries.

They sell an array of goodies, but none is more famous than the coconut bun.

Decades ago, a slice of sweet, warm coconut bun and a glass of tea is what the textile mill workers turned to for a pick-me-up.

Now, everyone in Coimbatore enjoys this teatime treat.

KR Bakes is an old bakery that has quite a reputation for its coconut buns.

Degree kaapi in Kumbakonam

The true coffee aficionado in TN will look askance at instant coffee and even the pricey, foam-topped cuppa from Starbucks.

It’s got to be filter coffee, brewed in the double filter the traditional way, combined with frothy milk and served sweetened in a dabara-tumbler set.

Nowhere is the coffee better than in Thanjavur district and the town of Kumbakonam rightfully stakes a claim for the best.

The ‘degree’ apparently refers to the creaminess of the milk, measured by a lactometer.

Highways across the state are dotted with ‘Kumbakonam degree kaapi’ stalls, but the real thing is in the temple town.

Murukku in Manapparai

Manapparai is a small town, nestling in a fertile patch on the Madurai-Trichy highway.

Whether you drive through or travel by bus, there’ll be no escaping the murukku vendors of Manapparai.

The place is famous for its crunchy, lightly spiced murukku, a perfect any-time snack.

What makes it special? The water of Manapparai, say the locals.

Thalappakatti Biriyani Dindigul

Like all good things, this dish has spawned imitations aplenty.

In fact, the makers of the original Dindigul Thalappakatti biriyani have been fighting tough legal battles to protect their brand name.

The story goes that a certain Nagasamy Naidu, who started the business in the 1950s, always wore a ‘thalapa’ or turban; hence the name of the biryani.

It is made from a particular type of seeraga samba rice and the meat of goats from the big markets in Paramathi and Kannivadi.

Jigarthanda in Madurai

The signature drink of the city that revolves around the Meenakshi temple is jigarthanda and does just that — cooling the very being in the scorching temperatures that prevail there.

It is believed the Muslim settlers carrying Mughal culinary inspirations brought this sweet, cold drink to Madurai.

Jigarthanda stalls abound in the bustling city, particularly around the temple, and the best, everyone agrees, is at Famous Jigarthanda.

These milky drinks contain almond tree resin — now more commonly substituted with China grass jelly– thickened milk, nannari sherbet and a dollop of ice cream.

‘Special’ versions can have a serving of basundi topping things off.

Ennai Parota in Virudhunagar

Madurai is the parota capital of the region.

But about 50 km south is Virudhunagar, which takes the parota to another, artery-clogging level that makes it the popular dish it is.

The parotas which are shaped from coils of dough, already soaked in oil, are then fried in a shallow tava, till crisp and flaky.

Waiting crowds at the Burma Kadai then tear or crumble the ennai parota, pour over a river of gravy and tuck in, not forgetting to burp afterwards.

Kara Sev in Sattur

Also in Virudhunagar district is the dusty town of Sattur, which finds itself on the food map of the region, thanks to a delightful, spicy snack it produces by the ton.

Sattur is famous for its kara sev, crisp-fried strands made of gram flour and rice flour, seasoned with chilli and garlic.

The Shanmuga Nadar Mittai Kadai here has been making kara sev for a century and more.

It’s the perfect thing to munch on with a cup of hot tea.

Palgova in Srivilliputhur

The sacred birthplace of Sri Andal is also known for its milk sweet, palgova.

Made by painstakingly stirring fresh milk and sugar over wood-fed fires, it is rich and creamy and a must-buy for those who visit this part of Tamil Nadu.

North Indian sweet-making techniques seem to have been brought here by locals who travelled or people like the Singhs who run the Sri Venkateswara Vilas Lala Sweet Stall and originally hail from Rajasthan.

Kadalai mittai in Kovilpatti

Kovilpatti in the southernmost part of Tamil Nadu is best known for an everyday sweet, kadalai mittai or peanut candy.

It’s so unique to the region that makers have now applied for a GI (Geographical Identification) tag.

It’s available here in shops with names like KS Kadalai Mittai and VVR Kadalai Mittai.

The secret, they claim, is the quality of the peanuts they use and the mixture of jaggery syrups.

Nutritionists give this sweet the thumbs-up, saying a small slab of Kadalai Mittai is packed with nutrition and energy and makes the perfect snack.

Halwa in Tirunelveli

They say it is the water of the perennial Thamiraparani that makes the halwa of Tirunelveli so good.

For the locals, it is no occasional treat.

It is an everyday experience — a dollop of hot halwa, straight out of the karhai, glistening with ghee being plopped on to a leaf, to be eaten piping hot, perhaps with a side of kara sev providing a foil to the sweet richness. Iruttukadai or the dark shop, where the halwa is made only after dusk, is said to make the best halwa.

Macaroons in Thoothukudi

A bustling port and fishing harbour is not where you’ll expect a dainty baked delicacy. But there it is — the macaroon of Thoothukudi.

The long-established bakeries here specialise in making these light-as-air confections which use egg whites, sugar and cashewnuts.

The macaroon-makers of Thoothukudi send their products to other cities, but say they can never be made elsewhere and taste the same.

CREDITS….Lead photograph (used for representational purposes only): Jagadeesh Nv/Reuters

Photographs courtesy: Folomojo.com

Source….www.rediff.com

Natarajan

” அர்த்தம் உள்ள தமிழ் பழமொழிகள் …” !!!

NatarajanLeave a comment

 

தமிழர்களால் வழிவழியாகச் சொல்லப்பட்டுவரும் பழமொழிகளால், முந்தைய தமிழ் மக்களின் பண்பாட்டையும், பழக்க வழக்கங்களையும், சமுதாயப் பின்னணியையும் அறிந்து கொள்ள முடிகின்றது. இத்தகைய பழமொழிகளில் மருத்துவச் செய்திகளும், நோய் ஏற்படாமல் இருக்கக் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய ஆரோக்கிய வழிமுறைகளும், மற்றும் உணவு மற்றும் மருந்துப் பொருட்களின் மருத்துவ தன்மைகளும், அதனால் குணமடையக்கூடிய நோய்கள் பற்றிய விபரங்களும் காணக்கிடைக்கின்றன. இத்தகைய மருத்துவப் பழமொழிகள் பெரும்பாலும், மக்களால் சாதாரணமாகப் பேசப்படுவதில்லை. நோய் உண்டான போதும், கேலியாகப் பேசும் போதும் மட்டுமே வெளிவருகின்றன. மக்களின் அனுபவங்களே பழமொழிகள். அரிய மருத்துவச் செய்திகள் அடங்கிய பழமொழிகள் சிலவற்றைக் காண்போம்..
.
1. ”இளைத்தவனுக்கு எள்ளைக்கொடு;
கொளுத்தவனுக்குக் கொள்ளைக் கொடு”
எள், கொள்ளு என்பவை இரண்டும் உணவு வகைகள். எள் என்பது நல்ல சத்துள்ள உணவாகும். மிகவும் மெலிந்த தேகம் கொண்டவர்கள் எள்ளைத் தின்றால் நன்கு உடல் பெருக்கும் என்றும், பருமனான உடலைக் கொண்டவர்கள் கொள்ளைத் தின்றால், உடல் மெலிந்து போதுமான அளவோடு இருக்கும் என்றும் இப்பழமொழி கூறுகிறது.
2. ”ஆற்றுநீர் வாதம் போக்கும்; அருவி நீர் பித்தம் போக்கும்; சோற்று நீர் இரண்டையும் போக்கும்“
மனிதர்களுக்கு ஏற்படக் கூடிய அனைத்து நோய்களுக்கும் அடிப்படையாக விளங்குவது வாதம், பித்தம், கபம் என்ற மூன்றுமே ஆகும். இவற்றுள் வாதம், பித்தம் தொடர்பாக ஏற்படும் நோய்களைப் போக்கும் வழிமுறைகளை இப்பழமொழி விளக்குகின்றது. ஆற்று நீரிலும், அருவி நீரிலும் உயர்ந்த தாதுப் பொருட்களும், மூலிகைச் சத்துக்களும், நிறைந்து காணப்படும்.
ஏனெனில், ஆற்றுப் படுகையிலும், அருவிக்கு நீர் வரும் மலைப் பகுதியிலும் மூலிகைச் செடிகள் நிறைந்து காணப்படும். மூலிகைகளின் மீது பட்டு இந்நீர் வருவதால் இத்தகைய குணமுடையதாக உள்ளது. வாதநோய் தொடர்பாக நரம்புக்கோளாறுகளும், பித்தநோய் தொடர்பாக மூளைக் கோளாறும் ஏற்படுகின்றன. இவற்றைக் குணப்படுத்த ஆற்று நீரும், அருவி நீரும் பயன்படுகின்றன. வாதம், பித்தம் இரண்டையும் சோற்று நீர் குணமாக்குகின்றது. இத்தகைய மருத்துவகுணம் கருதியே நாட்டுப்புற மக்கள் காலையில் எழுந்ததும் பழைய சோற்று நீரை அருந்துகின்றனர்.
3.”வேலம் பட்டை பித்தத்தைப் போக்கும்; ஆலம்பட்டை மேகத்தைப் போக்கும்”
வேலம்பட்டையை இடித்து ஒரு குவளை நீர்விட்டுக் காய்ச்சி வடிகட்டி அரைக் குவளையாக்கித் தினமும் காலை வேளை மட்டும் குடித்துவர பித்த நோய்களான, வயிற்றுப்புண், பித்தமயக்கம், கைகால் குடைச்சல் குணமாகும். ஆலமரத்தின் பட்டையைக் குடிநீராக்கி குடித்து வர வாய்ப்புண், வாய்நாற்றம், சிரங்கு, கரப்பான்படை ஆகியன விலகும் என்கிறது பழமொழி.
4. ”மாதா ஊட்டாத அன்னத்தை மாங்காய் ஊட்டும்”
மாங்காய் என்பது மாங்காய் ஊறுகாயைக் குறிக்கும், மாங்காய் ஊறுகாய் பசியைத் தூண்டுகிறது. எனவே உணவில் மாங்காய் ஊறுகாயைச் சேர்த்துக் கொள்வதால் ஜீரண சக்தி அதிகரிக்கும் என்பதை இப்பழமொழி விளக்குகிறது.
5. ”ஒரு போது உண்பான் யோகி; இருபோது உண்பான் போகி; முப்போது உண்பான் ரோகி”
ஒரு வேளை உணவை உட்கொண்டு ஆழ்ந்த யோகப் பயிற்சி மேற்கொள்வதால், மூளையின் அடிப்பகுதியில் ஹைப்போதாலமஸ் என்னும் அமைப்பிற்குக் கீழே உள்ள சுரப்பியானது நரை திரை நோய்களை அணுக விடாது. இருவேளை உணவை உட்கொள்வதால் வாழ்வு நோயற்று இன்பமுடையதாக இருக்கும். மூன்றுவேளை உணவு கொள்பவர்கள் நோயாளிகளாகவே இருப்பர். அஜீரணம், மலச்சிக்கல், குடல்நோய் போன்றவற்றால் இவர்கள் பாதிக்கப்பட்டு, எந்நேரமும் நோயுடன் போராடி வாழும் நிலையை உண்டாக்கும்.
6. ”அழுத பிள்ளை சிரித்ததாம் கழுதைப் பாலைக் குடித்ததாம்”
சில குழந்தைகள் பிறக்கும்போதே நோய்களின் அறிகுறியுடன் பிறக்கின்றன. உள்ளங்கை, உள்ளங்கால் பகுதிகள் நீல நிறமாக இருப்பின் குழந்தை செவ்வாப்பு என்னும் நோயால் தாக்கப்பட்டுள்ளதாக மருத்துவர்கள் கருதுகின்றனர். இதற்குரிய மருந்தாகக் கழுதைப் பால் புகட்டப்படுகிறது என்பதனை இப்பழமொழி குறிக்கிறது.
. ”இருப்பவன் இரும்பைத் தின்பான், போறவன் பொன்னைத் தின்பான்“
உடல் இயங்குவதற்கு இரும்புச் சத்து இன்றியமையாதது. இதன் குறைவால் இரத்தச் சோகை என்னும் நோய் ஏற்படுகிறது. எனவே இரும்புச்சத்து அதிகமுள்ள காய் கறி உள்ளிட்ட உணவுப் பொருளை உட்கொள்ளுதல் வேண்டும். போக இச்சையை விரும்புபவர்கள் பொன்னைப் பஸ்பமாக்கி உண்பார்கள். இதனால் நரம்புக் கோளாறு, சிறுநீரகக் கோளாறு போன்றவை ஏற்படும். இதனைக் குறிக்க, போறவன் பொன்னைத் தின்பான் என்றார்கள்.
8. ”ஆயிரம் வேரைக் கொன்றவன் அரை வைத்தியன்”
இதனைக் கிராமப்புற மக்கள் ஆயிரம் பேரைக் கொன்றவன் அரை வைத்தியன் என்று வழங்குகின்றனர். ஆயிரம் வேரைக் கொன்றவன் அரை வைத்தியன் என்பதுவே இதன் பொருளாகும். நாட்டுப்புற மருந்துகளில் மூலிகைச் செடிகளும் அவற்றின் வேர்கள் மற்றும் பட்டைகளும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இவற்றுள் குறைந்தது ஆயிரம் வேர்களின் பயன்பாடு பற்றி ஒருவன் தெரிந்திருந்தால் மட்டுமே அவன் அரை வைத்தியன் என்ற நிலையைப் பெற இயலும் என்பதை இப்பழமொழி உணர்த்துகிறது.
9. ”அரசனை நம்பிப் புருஷனைக் கைவிட்டாளாம்”
அரச மரத்தைச் சுற்றிவந்தால் குழந்தைப் பாக்கியம் ஏற்படும் என்று யாரோ கூறக்கேட்ட ஒருத்தி, கணவனுடன் சேராமல், அரசமரத்தை மட்டுமே சுற்றி வந்தாளாம். அரசமரமும், வேம்பும் இணைந்த மரத்தினைச் சுற்றிவர காற்றானது கருப்பையில் உள்ள நச்சுக் கிருமிகளை அழிக்கும் தன்மை வாய்ந்தது என்பதை அறிந்தே நம் முன்னோர்கள் பிள்ளையார் சிலையை இந்த மரத்தின் கீழ் வைத்தனர். குழந்தைப் பாக்கியமற்ற பெண்கள் கும்பிடுவதற்கு இதுவே முக்கிய காரணம் ஆகும்.
10. ”ஆலும் வேலும் பல்லுக்குறுதி, நாலும் இரண்டும் சொல்லுக்குறுதி”
ஆலும் என்பது ஆலமரத்தின் விழுதினையும், வேலமரம் என்பது வேப்ப மரத்தின் குச்சியையும், நாலும் என்பது நாலடியாரையும் இரண்டு என்பது திருக்குறளையும் குறிக்கும். இது பொதுமக்கள் அனைவராலும் சாதாரணமாகப் பயன்படுத்தப்படும் பழமொழியாகும். ஆலமரத்தின் விழுதினையும், கருவேல மரத்தின் மரக்குச்சிகளையும் நன்கு மென்று பல்விளக்க, பல் நன்கு பளபளப்புடனும், பல் ஈறுகள் நல்ல பலத்துடனும் காணப்படும் என்னும் செய்தி இப்பழமொழியில் விளக்கம் பெறுகிறது.
11. ”பத்து மிளகு இருந்தால் பகைவன் வீட்டிலும் உண்ணலாம்”
மருத்துவக் குணம் கொண்ட மிளகு நம் உணவில் பயன்படுத்தப்படும் பொருள்களுள் ஒன்றாகும். இந்த மிளகு நஞ்சு நீக்கும் தன்மையுடையது. பகைவர்களின் வீட்டில் உண்ணும் உணவில் விடம் கலந்திருந்தாலும், பாம்பின் விடம் தாக்கியவர்களுக்கு விடத்தின் தன்மையைக் கண்டறிவதற்கும் மிளகு பயன்படுகிறது. பாம்பால் கடியுண்டவருக்கு மிளகின் எரிப்புச் சுவை தெரியாவிட்டால் உடம்பில் விடம் தாக்கி விட்டதாகக் கூறுகின்றனர்.
12. ”விருந்தும் மருந்தும் மூன்று நாள்”
சொந்தக்காரர்கள் வீட்டிற்கு விருந்துக்குச் சென்றால் மூன்று நாள் மட்டுமே இருக்க வேண்டும். நீண்ட நாட்கள் இருப்பின் பகையுண்டாகும். மருத்துவரிடம் மருந்து உட்கொள்ளும்போது, ஒரு மருந்தின் ஆற்றல் மூன்று நாட்களுக்குள்ளாக தெரிந்துவிடும். இல்லையேல் மருந்தை மாற்ற வேண்டும் என்கிறது இப்பழமொழி.
13. ”ஆவாரைப் பூத்திருக்கச் சாவோரைக் கண்டதுண்டோ”
ஆவாரைப் பூ இதழ்களைச் சேகரித்து, நிழலில் உலர்த்திக் காய வைத்து, இடித்து வைத்துக் கொண்டு தேநீர், கோப்பித்தூள் இவைகளுக்குப் பதிலாக உபயோகித்து வர உடல் வறட்சி, உடல் நாற்றம், நீரிழிவு நோய், தோல் நோய் ஆகிய நோய்களைக் குணமாக்குவதால், ஆவாரைப் பூவின் மகத்துவத்தைக் குறிக்க வந்த பழமொழியாகும்.
இதுபோன்று ஏராளமான பழமொழிகள் மருத்துவக் குறிப்புகளை உணர்த்தும் நோக்கில் சொல்லப்பட்டுள்ளன. உலகில் வேறெந்த இனத்தாரும் இப்படிச் சொன்னதில்லை என்பது தமிழர்களுக்கு பெருமையான விடயம்.
Courtesy:
Dr.G VAIDYANATHAN 

Visiting Professor, Dept. of Nuclear Engineering, SRM University

Retired Director(Fast Reactor Tech Group) IGCAR, Kalpakkam             
and A.V.Ramanathan

” படித்து ரசித்து சிரிக்க …” !!!

NatarajanLeave a comment

இடியாப்பத்தின் வாழ்வு தனை நூடுல்ஸ் கவ்வும்

மீண்டும் முடிவில் இடியாப்பம் வெல்லும் …”
……………………….
மனைவி:::: ராத்திரி மேகி ஓகேவா …?

கணவன் …..அது  சாப்பிடக்  கூடாதாம் …பேப்பர்   பாக்கலையா ?

மனைவி…ஐயோ …சரி ..சரி… உப்புமா  பண்ணவா /

கணவன் ….போற உசிரு  மேகிலேயே  போகட்டும் …!!!

…………..

source…www.kumudam.com

Natarajan

 

 

 

 

 

 

 

படித்து ரசித்தது ….” இரண்டரை வயது முதல் இப்படி ஒரு ஓட்டம் தேவையா …” ?

Natarajan1 Comment

விளையாட விடுங்கள்!

பால் மணம்
மாறா வயதில்
பள்ளிக்கு
படை எடுக்கிறோம்!

சாட் பூட் த்ரீ
விளையாடும் நேரத்தில்
ஏக், தோ, தீனை
நெட்டுரு செய்கிறோம்!

மணல் வீடு கட்டி
விளையாட முடியவில்லை…
‘மவுஸ்’ பிடித்து
மனதை திசை திருப்புகிறோம்!

ஒளிந்து பிடித்து விளையாட
ஆசையாய் இருக்கிறது
உடனிருந்து விளையாட
தம்பி, தங்கை இல்லை
தனிமைச் சிறையில்
தத்தளிக்கிறோம்!

கல்லா, மண்ணா
விளையாட ஆசை தான்
டவுன்லோடு செய்வதற்கே
நேரம் போதவில்லையே!

பாரதி சொன்னதை போல்
மாலை முழுவதும் விளையாட
ஏங்குகிறோம்!
ஆனால்,
‘எக்ஸ்ட்ரா கரிகுலரில்’
எங்களை இழக்கிறோம்!

அடுத்த வீட்டு பிள்ளைகளை கூட
அறியவில்லை நாங்கள்
பூட்டிய வீட்டிற்குள்,
‘பத்திரமாக’ இருப்பதால்!

கண்ணை விற்று
சித்திரம் வாங்கச் சொல்கிறீர்
சிலந்தி வலையில்
மாட்டிக் கொண்ட
சிறு பூச்சிகளாய்
சிக்கித் தவிக்கிறோம்!

இரண்டரை வயது முதல்
இப்படி ஒரு ஓட்டம்
எங்களுக்கு தேவை தானா!

உங்களைப் போலவே
உரிய வயதில்
அனைத்தையும் கற்போம்
அதுவரையில்
எங்களைக் கொஞ்சம்
விளையாட விடுங்களேன்!

 

Source…. எஸ்.ஆர்.சாந்தி, மதுரை. in http://www.dinamalar.com

Natarajan

“கிராமத்தில் இருந்து வருபவர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும் …’

NatarajanLeave a comment

“தன்னோட தீர்மானத்தை மத்தவாளுக்கு எந்த ரூபத்துல

வந்து வேணும்னாலும் தெரியப்படுத்துவார்-பெரியவா!”

(கிரிவலம் சம்பவத்தில் நடந்த அற்புதம்)

நன்றி-இந்த மாத குமுதம் பக்தி

77134_693849987312454_1034041963_n.jpg
சர்வேஸ்வரன் சகல ஜீவராசிகளுக்கு படியளக்கறவர். சதா சர்வ காலமும் அவரோட நினைப்பெல்லாம் லோக ரட்சணம் பத்திதான் இருக்கும்னு புராணங்கள் எல்லாம் சொல்றது.

சாட்சாத் அந்தப் பரமேஸ்வரனோட அம்சமாவே வாழ்ந்த பரமாசார்யாளும் அப்படித்தான். எப்பவும் எல்லாரும் நன்னா இருக்கணும். யார் யாருக்கு என்னென்ன தேவையோ அதை தேவை அறிஞ்சு பண்ணணும்கறதையே எப்பவும் சிந்தனையா வைச்சுண்டு இருந்தார்.

திருவண்ணாமலைக்குப் பக்கத்துல காஞ்சி கடலாடின்னு ஒரு கிராமம் இருக்கு. சிங்கம், புலி எல்லாம்கூட உலாவிண்டு இருந்துது. பக்ல்லயே அங்கே போறது ரொம்ப சிரமம். அந்த இடத்துக்குப் பக்கத்துல பெரிய மலைகள் எல்லாம் இருக்கு. அந்த மலைகள்ல ஒண்ணுல பரமேஸ்வரனும், ஈஸ்வரியும் கோயில்கொண்டிருக்கா. அந்த மலைக்குப் பேரு பர்வதமலை. சுவாமி, மல்லிகார்ஜூனர். அம்பாள் பிரமராம்பிகை.

பௌர்ணமியில திருவண்ணாமலையில கிரிவலம் போறமாதிரி பர்வத மலையை மார்கழி மாசம் ஒண்ணம்தேதி பிரதட்சணம் பண்றது சுத்துவட்டாரத்துல உள்ள கிராமத்து மக்களோட வழக்கம். பரமாசார்யா எப்போல்லாம் அந்தப் பக்கமா போறாரோ அப்போல்லாம் அந்த மலையை பிரதட்சணம் பண்ணிடுவார். தோராயமா முப்பத்தஞ்சு, முப்பத்தாறு கிலோமீட்டர் தூரம் சுத்திவர வேண்டியது இருக்கும். ஆசார்யா கூட போறவாள்லாம், மேல்மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்க நடப்பா. ஆனா, பெரியவா வழக்கமா சாதாரணப் பாதையில நடக்கறதைவிட ரொம்ப வேகமா, அதேசமயம் கொஞ்சமும் தடுமாறாம அந்த மலைப்பாதையில நடப்பார்.

ஒருதரம் மார்கழி மாசம் ஒண்ணாந்தேதி அன்னிக்கு பர்வத மலையை வலம் வரணும்னுட்டு முதல்நாளே போய்பக்கத்துல முகாம் போட்டுட்டா பெரியவா. சரியான பாதை இல்லாத அந்தக் காலத்துலயே கிட்டத்தட்ட ரெண்டு லட்சம்பேர் கிரிவலம் பண்ணுவா. அதனால விடியற்காலம்பற மூணு மணிக்கே பிரதட்சணம் பண்ண ஆரம்பிச்சுடணும்னு தீர்மானிச்சார், ஆசார்யா.

அதுக்கப்புறம் பெரியவா கூட வந்த சிப்பந்திகள் எல்லாரும் போஜனம் பண்ணிட்டு தூங்கப் போயிட்டா. பாதிராத்திரி இருக்கும். சிப்பந்தியில ஒருத்தர் திடீர்னு எழுந்து உட்கார்ந்தார். தான் எழுந்துண்டதோட இல்லாம மத்தவாளையும் எழுப்பினார்.

பெரியவா என் சொப்பனத்துல வந்து, “நீங்கள்லாம் சின்ன வயசுக்காரா. பசியைத் தாங்கிண்டு பிரதட்சணம் பண்ணுவேள். சுத்துப்பட்டு கிராமத்துல இருந்தெல்லாம் பலரும் வராளே… அவாள்லாம் சாப்பாட்டுக்கு என்ன பண்ணுவா? கைக்குழந்தை இருந்தாலும், அடுத்தவேளை சாப்பாட்டுக்கே கஷ்டப்பட்டாலும் எல்லாத்தையும் சகிச்சுண்டு. குழந்தைகளையும் தூக்கிண்டு பிரதட்சணம் பண்றாளே அவாளுக்கு சாப்பிட ஏதாவது பண்ணக்கூடாதா?’ன்னு கேட்டார்னு சொன்னார்.

உடனே இன்னொருத்தர், “எனக்கும் அதேமாதிரி கனவு வந்துது. பண்டிகை, நாள் நட்சத்திரம்னாதான் இனிப்புப் பண்டமெல்லாம் பண்ணணுமா? அன்னதானத்துலயும் இனிப்புப் பலகாரத்தை சேர்த்துக் குடுத்தா, பாவம் ஏழைகள் சந்தோஷப்படுவா இல்லையா?’ எப்படின்னு பெரியவா சொல்றமாதிரி இருந்துது.

அவ்வளவுதான் எல்லாரும் எழுந்துண்டுட்டா. கிரிவலம் வர்றவாளுக்கு அன்னதானம் பண்ணறது. அதுவும் இனிப்போட தர்றதுன்னு தீர்மானிச்சா. ஆனா, பரிசாரகர் சொன்ன ஒரு விஷயம் அவாளை யோசிக்க வைச்சுது. முகாம்ல கொஞ்சமே கொஞ்சம்தான் அரிசி இருக்கு. அதைவைச்சுண்டு, எப்படி லட்சக்கணக்கானவாளுக்கு அன்னதானம் பண்ண சமைக்கறதுன்னுதான் கேள்வி எழுப்பினார் அவர்.

அந்த அர்த்தராத்திரியில எங்கேயும் போய் அரிசி கேட்கவோ, வாங்கிண்டு வரவோ வசதி கிடையாது. அன்னதானம் பண்ணணும்னா, விடியற்காலம்பறவே சமையல் பண்ணிடணும் அதனால என்ன செய்யறதுன்னு அவா யோசிச்சுண்டு இருந்தப்போ, முகாமோட வாசல்ல மாட்டுவண்டி ஒண்ணு வந்து நின்றது.

அதுல இருந்து இறங்கிவந்த ஒருத்தர், “என்ன ஆச்சர்யம்! எல்லாரும் தூங்கிண்டு இருப்பேள்னு நினைச்சேன். முழிச்சுண்டு இருக்கேளே… நான் பக்கத்து ஊர்க்காரன். பரமாசார்யா பிடி அரிசித் திட்டத்தை அறிவிச்சதுல இருந்து எங்க ஊர்க்காரா எல்லாரும் அதைத் தட்டாம செஞ்சுண்டு இருக்கோம். மூணுமாசமா சேர்த்த அரிசியை காஞ்சிபுரத்துல கொண்டு வந்து தரலாம்னு நினைச்சுண்டு இருந்தப்போ, ஆசார்யா இங்கேயே முகாம் போட்டிருக்கான்னு தெரிஞ்சுது. அதான் இங்கேயே கொடுத்துடலாம்னு கொண்டு வந்தேன்’ சொல்லிவிட்டு அரிசி மூட்டைகளை இறக்கிவைக்க ஆரம்பிச்சார்.

கிட்டத்தட்ட முப்பது மூட்டை அரிசியோட சர்க்கரை, உளுந்தும் இறக்கிவைச்சார். அதெல்லாமும் சிலர் குடுத்ததா சொன்னார். “விடியற்காலம்பறவே எனக்கு முக்கியமான வேலை இருக்கு. அதனால ஆசார்யாகிட்டே என்னோட வந்தனத்தை சொல்லிடுங்கோ, நான் புறப்படறேன்’னு சொன்னவர் பதிலுக்குக்கூட காத்துண்டு இருக்காம புறப்பட்டுப் போயிட்டார்.

அன்னதானத்துக்கு ஆசார்யாளோட அனுகிரகம் கிடைச்சுடுத்துங்கறதைப் புரிஞ்சுண்டு மளமளன்னு அடுப்பைப் பத்தவைச்சு சமையலைத் தொடங்கினா எல்லாரும் உளுந்தும் சர்க்கரையும் கிடைச்சுட்டதால ஜாங்கிரியும் சேர்த்துத் தரலாம்னு தீர்மானிச்சு பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டா.

எல்லாரும் சமைக்கறதுல தீவிரமா இருந்ததுல மணியைக்கூட பார்க்கலை. தீர்மானிச்சபடி மூணுமணிக்கு டாண்ணு பிரதட்சணத்தை ஆரம்பிச்சட்ட ஆசார்யா, சமைச்சுண்டு இருந்தவா பக்கம் மெதுவா திரும்பினார். “முப்பது மூட்டை அரிசி… அன்னதானம் பண்ண போதுமோன்னோ! பக்குவமா பண்ணி ஒருத்தர் விடாம எல்லாருக்கும் குடுத்துடுங்கோ!’ சொன்னவர், மௌனமா புன்னகைச்சட்ட நடக்க ஆரம்பிச்சுட்டார்.

வந்தது முப்பது மூட்டை அரிசிங்கறதை யாருமே மகா பெரிவா கிட்டே சொல்லலை. அது மட்டுமல்லாம, அன்னதானம் பண்ணணும்னு ஆசார்யா நேரடியா யார்கிட்டேயும் சொல்லலை. சொப்பனத்துல வந்த காட்சியை வைச்சுதான் பாதிராத்திரியில தீர்மானமே பண்ணினாங்க. இதெல்லாம் எப்படி அவருக்கு தெரிஞ்சுது? இதையெல்லாம்விட புரிஞ்சுக்கவே முடியாத புதிர் என்ன தெரியுமா? சமைச்ச முப்பது மூட்டை அரிசி ரொம்ப சரியா கிரிவலம் வந்த கடைசி நபருக்குக் குடுத்ததோட தீர்ந்துடுத்து. அதுக்கப்புறம் யாரும் வலமும் வரலை. அன்னமும் மீறலை.

கிரிவலம் வர்றவாளுக்கு அன்னதானம் பண்ணணும்கறதை தீர்மானிச்சது யாரோ, அவரேதான் அதுக்கான அரிசி உள்ளிட்ட எல்லாத்தையும் கொண்டுவந்து சேர்த்திருக்கார்ங்கறது அப்போதான் எல்லாருக்கும் புரிஞ்சுது. தெய்வம் அசரீரியாவோ கனவுல வந்தோ பேசும்னு சொல்லுவாளே, அதேமாதிர பரமாசார்யாளும் தன்னோட தீர்மானத்தை மத்தவாளுக்கு எந்த ரூபத்துல வந்து வேணும்னாலும் தெரியப்படுத்துவார்ங்கறதையும் உணர முடிஞ்சது.

Read more: http://periva.proboards.com/

Natarajan

 

Meet Saravanan….Chennai Super King’s Super Fan ….!!!

NatarajanLeave a comment

Saravanan has attained the status of Chennai Super Kings

Saravanan has attained the status of Chennai Super Kings’ super fan and is a hugely popular figure at the Chepauk. (BCCI)

The afternoon sun is at its harshest in Chennai, as it always is during May. The Chennai Super Kings players arrive at the MA Chidambaram stadium in Chepauk and get set for another match in the most testing of conditions. Right opposite the stadium, despite the scorching heat, H Saravanan, arguably their biggest fan, is busy with his own preparation: getting his body covered in yellow paint with the name ‘Dhoni’ and the number ‘7′ written in bold across his chest.

Three years ago, Saravanan was threatened by security personnel when he went to the team hotel with a hope of meeting MS Dhoni. Now, he travels with the Chennai team for all their Indian Premier League matches, interacts with the players like he’s a part of the side and even leads their victory lap after their final home match.

Saravanan is the Chennai version of Sudhir Kumar Chaudhry, the Sachin Tendulkar fanatic – that rare fan who almost sacrifices their own life to follow their heroes.

Saravanan, like Chaudhry, hails from a modest background. His father is an autorickshaw driver and mother a housewife. But, unlike Sudhir, who abandoned his family and job to dedicate his life to follow Tendulkar and now the Indian team, Saravanan has a stable job as a warehouse in-charge at a construction material company in Chennai. By his own admission, Saravanan is “nowhere close to Sudhir”, but stresses that Dhoni and Chennai are his “life and biggest priority”.

“Sudhir is great. He has done a lot and he’s definitely an inspiration,” says Saravanan, even as the painter carries on with his job. “I’m nowhere near and I can’t even be compared with him. But Tendulkar already has such a fan and I wanted Dhoni also to have one such fan. More importantly, I wanted to be that fan.”

Initially a fan of Tendulkar, Saravanan’s admiration for Dhoni started after India’s victory in the 2007 World T20. It took an accident in 2010 and a World Cup victory under Dhoni in 2011 to inspire him to make the leap to being a super-fan.

“My only ambition then (2007) was to get an autograph from Dhoni,” he recalls. “But I didn’t know where and how to proceed with it as he had no connection with Chennai and I had no connection with cricketers. Luckily for me, in 2008, he came to Chennai through the IPL and I sensed a chance.”

At first, Saravanan was just like any other fan, only his face painted while supporting Chennai. “I met with an accident and injured my leg in December 2010 and was stuck to bed for six months. It forced me to watch every single match of the 2011 World Cup and the IPL. India won the World Cup and

Chennai won the IPL, so it was a double boost for me and my love for Dhoni grew rapidly. I wasn’t there for 1983 World Cup, so this really moved me. I badly wanted to do something in return for Dhoni.”

The injury forced him to miss the 2012 IPL as well, but his passion didn’t wane. In 2013, he started painting his entire body, and instantly became a hit among spectators in Chennai. Friends and relatives mocked him, but Saravanan had already become a mini-celebrity in the stands, with people queueing up to take pictures with him.

Lack of funds and Chennai’s home matches moving out of the city were major roadblocks, but Saravanan worked his way around both and gradually became an official fan of the franchise. A fellow Chennai supporter created a social media profile in his name and after repeated requests, the franchise officials agreed to take him along for a couple of matches in Ranchi during the Champions League Twenty20 2013.

“That was the first time I went away from Chennai to watch a match,” he says. “Again in 2014, there were no matches in Chennai. I had become a fanatic by then and couldn’t imagine the possibility of missing Chennai’s matches. Kasi Viswanathan, the Tamil Nadu Cricket Association secretary, helped me a lot and the franchise took me to all matches during the India leg of the tournament. It cost me Rs 50000 in 2013 but the franchise takes care of most of my expenses now and I have seen all Chennai matches in India from then.

“I missed only one match,” he admits, “because I got engaged that day. The first time I met my fiancee, I told her very clearly that this is my life and my biggest priority. Everything else comes after this.”

Saravanan’s routine starts five hours before a match. He rents a room opposite the stadium and gets his friend, who is no professional painter, to completely paint his body in yellow. On an average, around 15 small bottles of paint are used and Saravanan has to stand throughout the painstaking process. He does not sit even during the match to avoid the paint peeling off and consumes only water during the whole period, which comes to around 11 hours.

Finally, it all seemed to pay off, when at an event in Bangalore last year, he met his idol.

“I went fully painted as I wanted him to see me like that first time,” he says, the pride in his voice evident. “Suresh Raina, Brendon McCullum and Ravindra Jadeja walked in front of me and I was looking at them, when Dhoni suddenly came from behind. I was speechless and immediately fell at his feet. He lifted me and spoke something, but I couldn’t understand anything as it was all in Hindi. I have a language problem with him and the only thing I know is that he calls me ‘yellow man’.

“I share a good rapport with some other players too. R Ashwin often asks me with concern why I do all this and why I spoil my body, but, luckily, I’ve not had any allergy or skin problems until now. I’m not scared of it.”

In a tournament where squads and loyalties are fluid, Saravanan is an exception. Is all this worth it though?

“Definitely. I don’t expect anything for what I do,” he says. “All this is only for happiness. When fans call me Dhoni when I walk on the street with the paint on, I feel happy … I’m Chennai’s Dhoni. He’s Ranchi’s Dhoni.”

 

Source….www.ibnlive.com

Natarajan

படித்து ரசித்தது …” கட்டாய வசூல் கூடாது …”!!!

NatarajanLeave a comment

பரந்தாமன் எழுதிய, ‘ராஜாஜி நூற்றுக்கு நூறு’ நூலிலிருந்து:
இரண்டாம் உலகப் போரின் போது, ஆங்கில ஏகாதிபத்தியம், தன் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட நாடுகளிடமிருந்து உணவாக, பொருட்களாக மற்றும் பல வகையிலும் ஆதரவு திரட்டியது போல, இந்தியாவிலும் திரட்டியது. இப்பணியில், ஆங்கிலேய அதிகார வர்க்கம் வெளிப்படையாகவே ஈடுபட்டிருந்தது.
ராஜாஜியை பின்பற்றக்கூடிய தலைவர்களுள் ஒருவர், யுத்த நிதி வசூலை வெளிப்படையாக எதிர்த்துப் பேசியதன் மூலம், ‘ஜெர்மனிக்கு ஆதரவாக இருந்தார்…’ என்று குற்றம் சாட்டி, அவர் மீது வழக்கு தொடுத்தனர். ஆங்கிலேய அதிகாரிகள். அவர், அவ்வழக்கை எதிர்த்து, இரு வழக்கறிஞர்களை நியமித்த ராஜாஜி, ‘அரசுக்கு எதிராக ஜெர்மானியர்களை ஆதரித்து பேசினார் என்று சொல்வது சரி அல்ல; இது, அதிகாரிகளின் கற்பனை. மக்களாக வலிய வந்து, போர் நிதி தருவதை அவர் தடுக்கவில்லை; அவர் எதிர்த்ததெல்லாம், மக்களிடம் கட்டாயமாக வசூலிப்பதை தான்…’ என்று, அவர்களுக்கு பேச சொல்லி யோசனை தந்தார்.
இது, சாதாரண வாதம் போல தெரிந்தாலும், அவரது மதிநுட்பமும், ஆழ்ந்த சட்ட அறிவும், அதிகாரிகளை இதில் சிக்க வைத்து விட்டது. அவர் எதிர்பார்த்தபடியே அதிகாரிகள் மாட்டிக் கொண்டனர்.
அரசு சட்ட நிபுணர்களோ, ‘கட்டாய போர் நிதி வசூலிக்கவில்லை; பணமோ, பண்டமோ, மக்களாக விரும்பி முன் வந்து வழங்க வேண்டும் என்று தான் அரசு அறிவித்திருந்தது…’ என்று வாதிட்டனர். இப்படி அவர்கள் பதில் சொல்வர் என்று எதிர்பார்த்த ராஜாஜி, அதற்கு ஒரு பதிலையும் வழக்கறிஞர்களுக்கு சொல்லி தந்திருந்தார்.
அதன்படி வழக்கறிஞர்கள், ‘எல்லா அதிகாரங்களையும், தன்னகத்தே கொண்டுள்ள ஆட்சி, சாதாரணமாக வேண்டுகோள் விடுப்பது கூட, மறைமுகமாக கட்டாயத்தில் சேர்ந்தது தான். மக்கள், அதை சர்க்கார் உத்தரவாகத் தான் எடுத்துக் கொள்வர்…’ என்று கூறி,
வேலொடு நின்றான் இடுஎன்றது போலும், கோலொடு நின்றான் இரவு – என்ற திருக்குறளைச் சொல்லி,
‘மனித சஞ்சாரமில்லாத காட்டு வழியே, ஒரு மனிதன், தனியாக மூட்டையோடு வருகிறான்; எதிரில், கையில் வேலோடு வருபவன், ‘அந்த மூட்டையை கொடு…’ என்று அதிகாரமாக கேட்டாலே போதும், ‘கொடுக்காவிட்டால் வேலால் குத்துவேன்…’ என்று சொல்லத் தேவையில்லை. என்பதுதான் இக்குறளின் விளக்கம்…’ என்றதும், வழக்கு தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது.

Source……..www.dinamalar.com

Natarajan