communication – Page 89 – Take off with Natarajan

” வெள்ளத்தில் தனியார்மயம்: இது என் அனுபவம்….”

December 11, 2015NatarajanLeave a comment

மழையில் பல சாயங்கள் வெளுக்கின்றன. அதில் தனியார்மயமும் ஒன்று. இது என் அனுபவம். டிசம்பர் 2 இரவு திருச்சியில் ஒரு பெற்றோரிடமிருந்து தகவல் வருகிறது, “எங்களுடைய மகளும் வேறு சில பெண்களும் ஒக்கியம் துரைப்பாக்கம் பகுதியில் வெள்ளம் சூழ்ந்த பகுதியில் சிக்கிக்கொண்டுள்ளனர். கைபேசியிலும் தொடர்புகொள்ள முடியவில்லை. வசிக்கும் வீட்டின் முதல் மாடியில் மின்சார வசதியற்ற நிலையில் இருக்கின்றனர்” என்று.

திருவள்ளூர் மாவட்டத்தில் வசிக்கும் நான் புறப்பட்டேன். உதவிக்கான பொதுத் தொலைபேசிகள்கூடச் செயலிழந்திருந்தன. முதலில் ஆவடிக்கும் அங்கிருந்து கோயம்பேட்டுக்கும் சென்றபோதுதான் திருவான்மியூர், தாம்பரம் பகுதிகளுக்குப் பேருந்து சேவையே கிடையாது என்று தெரிந்தது. சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, “சிறப்புப் பேருந்து இருக்கிறது, மதுரவாயில் உள்சுற்றுவட்டப் பாதை வழியாகச் செல்லும். தாம்பரம் தவிர வேறு எங்கும் நிற்காது” என்று கூறினர். பிறகு தாம்பரம் சென்றபோது, ‘அந்தப் பகுதியில் கழுத்தளவு நீர் இருக்கிறது, உங்களால் போக முடியாது’ என்று எம்.டி.சி. நேரக்காப்பாளர் தெரிவித்தார். மாற்றுவழி என்ன என்று கேட்டபோது, இங்கிருந்து கிண்டி சென்று அங்கிருந்து திருவான்மியூர் செல்லலாம் என்றார். கிண்டியிலிருந்து திருவான்மியூருக்குத் தனியார் வேன்கள்தான் சென்றன.

திருவான்மியூர் பஸ் நிலையம் அருகிலேயே தண்ணீர் பெருக்கு. அங்கிருந்த காவலர்களை அணுகியபோது, அவர்களும் அங்கெல்லாம் போக முடியாது என்றே தெரிவித்தனர். அச்சம் அதிகரித்தது. பிறகு, சரக்கேற்றும் மினி லாரியில் எஸ்.ஆர்.பி. டூல்ஸ் வரை செல்லலாம் என்று கூறினர். அந்த மினி லாரியில் ஏறி அடுத்த தெரு திரும்பியதும் தொடை அளவுக்குத் தண்ணீர் பாய்ந்தது. அந்த லாரி அதற்கு மேல் செல்லாது என்று கூறிவிட்டனர். அங்கிருந்து மற்றொரு மினி லாரியில் ஒக்கியம் துரைப்பாக்கம் சென்றேன். அந்தப் பெண்கள் தங்கியிருந்த பகுதிக்குச் செல்லவே முடியாது, கழுத்தளவு தண்ணீர் என்றே அங்கும் அச்சமூட்டினர். இதற்குள் மதியம் 2 மணியாகிவிட்டது. துணிந்து அந்த இடத்துக்கே சென்றாகிவிட்டது. கரும் பச்சை நிறத்தில் பாசி பிடித்த தண்ணீரிலிருந்து கொப்புளங்கள் வந்தன. அதிலிருந்து மெல்ல ஒரு தலையும், பிறகு தோளும், பிறகு உருவமும் வெளிப்பட்டது. அவர் ஒரு இளைஞர். “இங்கிருந்து 4-வதாக இருக்கும் வீட்டிலிருந்தே இந்த நிலையில் வருகிறேன். நீங்கள் போக வேண்டிய இடம் இன்னும் உள்ளே பள்ளத்தில் இருக்கிறது, எப்படிப் போவீர்கள்?” என்றார். எனக்கு நீச்சலும் தெரியாது. அந்தக் குடியிருப்பின் இன்னொரு பகுதிக்குச் சென்றேன்.

நேரம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மணி 3.20 ஆகிவிட்டது. வானம் கறுக்கத் தொடங்கியது. மீண்டும் மழை வந்தால் நீர்மட்டம் உயர்ந்துவிடும். என்ன ஆனாலும் பரவாயில்லை என்று நீரில் இறங்க ஆரம்பித்தேன். முதலில் முழங்கால், பிறகு தொடை, அதன் பிறகு வயிறு, பின் மார்பு வரை தண்ணீர் ஏறியது. கையில் ரொட்டி, பழங்களைப் பையில் போட்டு எடுத்துச் சென்றிருந்தேன். அது தலையில்.

தண்ணீர் மேலே ஏற ஏற, நீரில் இறங்கியபோது நல்ல வேளையாக இரு இளைஞர்கள் டிரம் படகுடன் வந்தார்கள். “பெரியவரே மூழ்கிடாதீங்க. நாங்க அழைத்துச் செல்வோம்” என்றவர்கள் என்னை அதன் மீது ஏற்றினார்கள். இரு டிரம்களைக் கயிறுகளால் பிணைத்துக் கட்டி மறுபக்கத்தில் மரப்பலகை இருக்கையைப் பொருத்தியிருந்தனர். டிரம் நிலையாக மிதப்பதற்கு அதனுடன் ஒரு ஸ்டூலையும் சேர்த்துக் கட்டியிருந்தனர். இந்த டிரம் படகைத் தயாரிக்க அவர்கள் எங்கே கற்றார்கள் என்று வியப்பாக இருந்தது. இளைஞர்கள் இருவரும் ஜெயின் கல்லூரி மாணவர்கள். குறிப்பிட்ட இடத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். வீடு மூழ்கியிருந்தது. கார் நிறுத்தும் போர்டிகோ படித்துறையாகப் பயன்பட்டது.

நான் தேடிச் சென்ற வீட்டில் 3 பெண்கள் மாடியில் இருந்தனர். பெண்களையும் என்னையும் அதே படகில் ஏற்றிக்கொண்டு வந்து கரை சேர்த்தனர். கண்களில் கண்ணீருடன் கையசைத்து அவர்களிடமிருந்து விடைபெற்றோம். வழியில் மேலும் 2 பெண்கள் சேர்ந்துகொண்டனர். பெரம்பூரில் ஒருவர் சகோதரருடன் வீடு போய்ச் சேர்ந்தார். பிறகு, வந்த வழி திரும்பிப் பயணமாகி வீடு வந்து சேர்ந்தோம். இரவு 10 மணி. கதை இதோடு முடியவில்லை. இனிதான் முக்கிய கட்டம்.

இரு நாட்களுக்கும் மேல் தண்ணீருக்கு நடுவில் சிக்கி, மின்சாரம் இல்லாததால் வெளியே தொடர்புகொள்ளாமல் இருந்த 4 இளம்பெண்களும் குளித்து, இரவு உணவு உண்டு, தங்களுடைய கைபேசிகளை உயிர்ப்பித்து அலுவலகம் உட்பட எல்லோரிடமும் தாங்கள் பத்திரமாக இருக்கும் தகவல்களை அனுப்பினார்கள். பெண்களின் வீட்டிலிருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் வடிந்து ஐந்து நிமிடங்கள் இருக்காது. அவர்கள் அலுவலகத்திலிருந்து ஒரு தகவல் செல்பேசியில் வந்தது. “வாழ்த்துகள். நீங்கள் இனி சென்னையில் அவதிப்பட வேண்டாம். நாளையே பெங்களூரு சென்றுவிடுங்கள். நாளையே வேலையைத் தொடர வேண்டும்!”

நான்கு பெண்களும் “ஊருக்குப் போய்ப் பெற்றோரைப் பார்த்துவிட்டு இரு நாட்கள் ஓய்வுக்குப் பின் திரும்புகிறோம்” என்றதற்கு, “ஏற்கெனவே வேலைகள் கெட்டுவிட்டன; தாமதித்தால் ஐதராபாத் செல்ல வேண்டியிருக்கும்” என்பதே மறுமொழி. பெண்கள் நால்வரும் மறுநாள் அதிகாலையே பெங்களூரு புறப்பட்டுச் சென்றார்கள்.

தனியார்மயம் தொடர்பாக நிறையப் பேசுகிறோம். கடந்த ஒரு வாரமாக நான் கேள்விப்படும் தனியார் நிறுவனக் கதைகள் பல கண்ணீர்விட வைக்கின்றன. தனியார்மயத்துக்கு மூளை என்னவோ நிறையத்தான் வேலை செய்கிறது; இதயம்தான் இறுகிப்போய்க் கிடக்கிறது!

– ரங்காச்சாரி, தொடர்புக்கு: rangachari.v@thehindutamil.co.in

Source….www.tamil.thehindu.com

Natarajan

” மகா கவி பாரதியார் , பாரீஸ் வெள்ளம் பற்றி எழுதிய ஒரு பதிவு “…பாரதி பிறந்த நாளில் ஒரு நினைவலை…

December 11, 2015NatarajanLeave a comment

நன்றி: சீனி. விசுவநாதனின் “கால வரிசைப்படுத்தப்பட்ட பாரதி படைப்புகள்’ – அல்லயன்ஸ் பதிப்பகம், சென்னை – 4.

சமீபத்தில் சென்னையைத் தாக்கிய பெருமழையைவிடக் கடுமையான மழையால் 1910-இல் பிரெஞ்சு நாட்டு தலைநகர் பாரீஸ் பாதிக்கப்பட்டது. 1910 ஜனவரி, பிப்ரவரி மாதங்களில் பாரீஸை மூழ்கடித்த அந்த வெள்ளம் குறித்து, இப்போதுபோலத் தகவல் தொலைத்தொடர்பு வசதி எதுவும் இல்லாத நிலையிலும் மகாகவி பாரதியார் தனது விஜயா (14.02.1910), இந்தியா (19.02.1910) இதழ்களில்
விவரமாக எழுதியிருக்கிறார். அன்றைய மொழி நடையை மாற்றாமல், பாரதியாரின் பிறந்த தினமான இன்று அதை மறுபதிவு செய்கிறோம். நூறாண்டுகளுக்கு முன்பு பாரீஸ் எதிர்கொண்ட சோதனைகள்

பலவற்றையும் இப்போது சென்னையும் எதிர்கொண்டது என்பதுதான் வியப்பு – ஆசிரியர்.

நமக்குச் சென்ற வாரம் தபால் மூலமாகக் கிடைத்த கடிதங்களாலும் பத்திரிகைகளாலும் பாரீஸ் வெள்ளத்தைக் குறித்து, பின் எழுதும் விபரங்கள் வந்திருக்கின்றன. கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சேன் நதியில் பிரவாகம் அதிகரித்துச் சுற்றுப்பக்கங்களிலெல்லாம் பரவிவந்தது. பூமிக்குள் இருப்புப்பாதை போட்டு ரயில் வண்டிகள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் சுரங்கவழிகளில் முதல்முதல் தண்ணீர் நிறைந்து அவ்வழியாக ரயில் வண்டிகள் ஓட்ட முடியாமல் நிறுத்தப்பட்டன.
பிறகு வெளிரோட்டுகளில் பரவி, பாரீஸில் பள்ளமாக இருக்கும் பாகங்களிலெல்லாம் நீர் தங்கிவிட்டது. குதிரை வண்டிகள் வெகு கஷ்டத்தோடு தெருக்களில் இங்குமங்குமாகப் போய் கடைசியில் தண்ணீர் அதிகரிக்கவே வண்டிகளின் நடமாட்டமேயில்லாமல் போய்விட்டது. டிராம் வண்டிகளும் மேடான தெருக்களில்தான் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.
வரவரத் தண்ணீர் அதிகரிக்கவே அநேக தெருக்களில் டிராம் வண்டிகூடச் செல்ல முடியவில்லை. கேதோர்úஸ என்னும் பாகத்திலிருந்த ரயில்வே ஸ்டேஷன் தண்ணீரில் முக்கால் முழுகிவிட்டபடியால் அந்தப் பக்கத்து ரயில் வண்டி ஓடவே யில்லை.
எங்கெங்கு பார்த்தாலும் தெருக்களில் சுமார் 20 அடி தண்ணீர் நிறைந்திருந்தபடியால் சிறு படகு மூலமாகத்தான் ஜனங்கள் நடமாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். வெள்ளம் அதிகமாகும் என்று நன்றாகத் தெரிந்தபொழுதே பாரீஸ் பட்டணத்து முக்கிய போலீஸ் உத்தியோகஸ்தரான (Prefect de Police) ஷெர்புர், பிரெஸ்ட், தொன் கெர்க்கலே முதலிய துறைமுகங்களுக்குத் தந்தி கொடுத்து சிறு படகுகளைத் தகுந்த மனிதர்களோடு வரவழைத்தார். பாரீஸிலுள்ள படகுகளும் இவைகளும்தான் இப்போது தெருக்களில் நடமாடுவதற்கு உபயோகப்படுகின்றன.

அநேக தெருக்களில் தண்ணீர் முதல் மாடி வரைக்கும் வந்துவிட்டிருக்கிறது. அந்த வீட்டுக்குள் செல்ல வேண்டியவர்கள் படகுகளின் மேல் மாடியிலிருக்கும் ஜன்னலண்டை போய், அதற்குள் நுழைந்து உள்ளே குதிக்க வேண்டியதாயிருக்கிறது. அநேக வீடுகளில் ஜனங்கள் ஜன்னல் வழியாக அடிக்கடி போய்வருவதற்குத் தகுந்த சாரம் கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். வீட்டுக்குக் கீழ்பாகத்திலிருந்த ஆடு, மாடு, குதிரை முதலிய மிருகங்கள், பக்ஷி வகைகளெல்லாம் அடியோடு நாசமாய்விட்டன. இவைகளின் சவங்கள் தண்ணீரில் மிதந்து கிடக்கின்றன.
ழார்தென் தேப்ளாந்த் என்னுமிடத்திலிருக்கும் உயிர் மிருகங்களெல்லாம் தண்ணீர் தங்குவதினால் கஷ்டப்படுகின்றன. கூண்டிலிருக்கும் பாம்புகளும் கரடிகளும் தத்தளிக்கின்றன. ஆனால், அங்கு சீக்கிரத்தில் நீர் வடிந்து விடும்.
தின்பண்டங்களின் விலை வெள்ளத்தினால் அதிகமாய் விடவில்லை. படகில் ஏறிப்போய் வீடுகளில் கொடுக்க வேண்டியிருப்பதால் ரூபாயிக்கு ஆறு காசு விகிதம் விலை உயர்த்தப்பட்டது. சில பாகங்களில் ரொட்டி சுடுபவர்கள் அடுப்புகளில் தண்ணீர் நிறைந்துவிட்டபடியால் தண்ணீர் எட்டாத இடங்களிலிருக்கும் ரொட்டிக் கிடங்குக்காரர்கள் தங்கள் அடுப்பில் ரொட்டி தட்டிக் கொள்ளும்படி இவர்களுக்கு அனுமதி கொடுத்தார்கள். வெளியில் எப்பொழுதும் பனி பெய்துகொண்டே இருந்தது.
ராணுவ உத்தியோகஸ்தர்களும், ராணுவச் சேவகர்களும் ஓச்சல் ஒழிவில்லாமல் ஜனங்களுக்கு ஓர் ஆபத்தும் நேரிடாவண்ணம் இரவும் பகலும் இங்குமங்கும் போய்க்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஓர் ஆஸ்பத்திரியில் தண்ணீர் வரக் கண்டு அங்கிருந்த நோயாளிகளை யெல்லாம் மெதுவாக எடுத்துக்கொண்டு தகுந்த இடத்தில் கொண்டுபோய் விட்டார்கள்.
வெள்ளத்தினால் பெருத்த கஷ்டம் பாரீஸில் ஒரு பாகமாகிய ஆல்போர்வீல் என்னுமிடத்தில்தான். அங்கு தண்ணீர் சுமார் 25 அடி ஆழம் வரைக்கும் தங்கிற்று. அங்கு சுமார் 18,000 பேர்கள் தண்ணீரால் சூழப்பட்டுத் தம்தம் வீடுகளை விட்டு வெளியில் வர முடியவில்லை. இவ்விடத்தில் அநேக படகுகள் சென்று சுமார் 9,000 ஜனங்கள் வரைக்கும் மேல் ஜன்னல்கள் வழியாக இறங்கச்செய்து தப்பித்து விட்டனர். மற்றவர்கள் அங்கிருக்கும் ùஸாத்துகளைக் காக்கும் பொருட்டு வெளியில் செல்ல ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. தங்களுக்கு என்ன கஷ்டம் நேர்ந்தாலும் தாங்கள் அங்கே யிருப்பதாகப் பிடிவாதம் செய்கிறார்கள்.

இதற்குத் தகுந்தாற்போல் இந்த ஆபத்து காலத்தில் அநேக அபாஷ் என்னும் திருடர்கள் இருட்டில் படகு போட்டுக் கொண்டு போய் காலி வீடுகளையும், கொஞ்சம் பேர்களிருக்கும் வீடுகளையும் கொள்ளையடிக்கிறார்கள்.
இந்தக் கொள்ளைக்காரர்களைப் பிடித்து நியாயஸ்தலத்தில் விசாரணைக்குக் கொண்டுவருவது இப்பொழுது அசாத்திய மாகையால், அவர்களை உடனே தண்டிக்கப் பின்வரும் விளம்பரத்தை அதிகாரிகள் செய்திருக்கிறார்கள்.
“”அனுதாபமே காட்டக்கூடாது. ஆல்போர்வீலிலும் அதைச் சுற்றியிருக்கும் வீடுகளிலும் ராணுவச் சேவகர்கள் காபந்து செய்து வருகிறார்கள். அவர்களுக்குக் கொடுத்திருக்கும் கண்டிப்பான உத்தரவானது “கொள்ளை யடிக்கும்’ அபாஷ்களை உடனே சுட்டுவிட வேண்டியது”. இவ்வளவு கண்டிப்பான உத்தரவில்லாவிட்டால் அச்சமயத்தில் பந்தோபஸ்து செய்வது கஷ்டம்.
ஷான்ஸ்எலிúஸ என்னுமிடத்திலும் சிறிது தண்ணீர் ஏறிக்கொண்டு வருகிறது. அங்கிருக்கும் ஜனங்கள் மண்ணினாலும், சிமெண்ட் சுண்ணாம்புகளினாலும் சுவர் போட்டுத் தண்ணீரைத் தடுத்துக் கொண்டு வருகிறார்கள். லூவர் என்னும் அரண்மனைக்கு ஓர் ஆபத்தும் நேரிடாவண்ணம் பாதுகாக்கப்படுகிறது.
இந்த பாரீஸ் நகரத்தார் எப்பொழுதும் தங்கள் புன்சிரிப்பை விட்டுவிடுகிறதில்லை. தெருக்களில் படகுகள் போகும்பொழுது பார்த்து சிரித்த முகத்துடன் “”இந்தக் காட்சியைக் காண நாம் வெனிஸ் நகரம் போகவேண்டுமென்றிருந்தோம்; அது இங்கேயே வந்துவிட்டபடியால் நாம் இனி அங்கு போக வேண்டியதில்லை” என்கிறார்கள்.
வெள்ளத் தண்ணீர் ஊரெல்லாம் பரவி, குடிக்கும் நீரைக் கெடுத்துவிட்டபடியால் ஜனங்களெல்லோரும் தண்ணீரைக் காய வைத்துக் குடிக்க வேண்டுமென்றும், கறிகாய்களை நன்றாக வேகவைத்துச் சாப்பிடும்படியும் அதிகாரிகள் விளம்பரம் செய்திருக்கிறார்கள். நீர் வடிந்த உடனே வீட்டுக்குள் போவதாயிருந்தால் அங்கு அடைந்திருக்கும் சேறை நன்றாக வாரிவிட்டு சுண்ணாம்பு பூசி பிறகு வாசம் செய்யும்படி கேட்டுக்கொள்ளுகிறார்கள்.

ஜனங்களுக்கு இப்பொழுது நேர்ந்திருக்கும் விபத்தில் உதவி புரியும் பொருட்டு அநேக கனவான்கள் நன்கொடை செய்திருக்கிறார்கள். பத்திராதிபர்கள் மூலமாக நன்கொடை ஜனவரி மாதம் 28-ந் தேதி வரைக்கும் சேர்த்தனுப்பியது 1036302 பிராங்குகள். நன்கொடை செய்ய வேண்டியவர்கள் கீழ்க்கண்டிருக்கும் விலாசத்திற்கு அனுப்பலாம்.
Le Syndicat, 37, Rue Chateaudun, Paris.
நேற்றைய வரையில் பாரீஸ் வெள்ளத்தைக் குறித்து வந்த தந்திகளை யெல்லாம் நமது தந்திப் பத்தியில் பிரசுரித்திருக்கிறோம். பின்னிட்டு வந்த தந்திகளால் பாரிஸின் நிலைமை மெத்தப் பயங்கரமாய் இருக்கின்றது. úஸன் ஆற்றில் இன்னும் வெள்ளம் அதிகரித்து வருகிறது. அனேக வாராவதிகளின் கைப்பிடிச் சுவர்களுக்கு மேல் சில அடி உயரம் வெள்ளம் ஓடுகிறது. மழை ஓய்ந்தபாடில்லை. இராக் காலங்களில் பனிக்கட்டிப் புசலடிக்கிறது. பகலில் அந்தப் பனிக்கட்டிகள் உருகி ஆற்றில் வெள்ளம் அதிகரிக்கிறது. இந்தப் பனிக்கட்டிக் காற்று மழையால் இங்கிலாந்திலும் பிரான்ஸிலும் பல தந்திகள் தடைபடுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.
பிஸ்கே வளைகுடாக் கடலில் இந்தப் பனிப்புசல் அடித்ததால் ஒரு பிரெஞ்சு டார்பிடோ படகு கரையின் பேரில் மோதி விட்டது. அதிலிருந்தவர்கள் உயிர் பிழைத்தார்கள். இஸ்பானியா, பிரான்ஸு துறைமுகங்களில் பல படகுகள் முழுகிப் போய்விட்டன.
பாரீஸ் நகரத்தில் ஜனங்களுக்கு இன்றுவரையில் சுகமாகவே ஆகாரம் கிடைத்து வந்தது. உணவுகள் ரயில் மார்க்கமாயும் படகு மார்க்கமாயும் வந்து கொண்டிருந்தன. இப்பொழுது வெள்ளம் அதிகமாய் பரவிப் பூமியை மூடிவிட்டபடியால் உணவுகளைப் பாரீஸுக்குள் கொண்டுபோக அஸாத்தியமாய் விட்டது. ரூ – தே – தொமீனிக் எனும் பாரீஸ் நகரத்தின் ஒரு பாகத்தில் ஜனங்கள் சென்ற புதன்கிழமை முதல் ஆகாரமில்லாமல் வெள்ளத்தால் அடைபட்டுக் கிடக்கிறார்கள்.
ஆகார விஷயமாக முதல் கலகமும் உண்டாய் விட்டது. பவுபோர்க் டெம்பில் எனும் ஒரு பாகத்தில் உணவின் விலையை உயர்த்திய இரண்டு ரொட்டிக் கிடங்குகள் பசியால் பீடிக்கப்பட்டு நிராசையாய் இருந்த ஜனங்களால் கொள்ளை யடிக்கப்பட்டன. ஐந்து வெடிகள் கலகக்காரர்களின் பேரில் ஒரு ஜன்னல் வழியாய்ப் பிரயோகிக்கப்பட்டன. ஒரு ஸ்திரீ காயமடைந்தாள்.

உணவுப் பொருள்கள் விலை யதிகமாய் விட்டபடியால் ஊரெங்கும் குழப்பமாய் இருக்கிறது. கலகங்கள் எங்கே நடக்கிறதோ என்று அதிகாரிகள் பயப்படுகிறார்கள். úஸன் கரையோரத்தில் போட்டிருந்த ஆர்லியன்ஸ் இருப்புப் பாதை இடிந்து விழுந்து போய்விட்டது. ஜனங்களின் துக்கம் சொல்லி முடியாது.
ஆயிரக்கணக்கான ஜனங்களுக்குத் தர்ம சாப்பாடு போட்டு தர்மத்திற்கு இடம் தரப்பட்டிருக்கிறது. தொத்துக் கொள்ளை வியாதி எங்கே உண்டாய் விடுகிறதோ என்ற பயம் இன்னும் அதிகரித்து வருகிறது. சாக்கடைக ளெல்லாம் எல்லாப் பாகத்திலும் உடைத்துக் கொண்டு ஓடுகின்றன.
மழை இன்னும் விட்டபாடில்லை. வானமே ஓட்டையாய் விட்டதுபோல் பொழிந்து கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு வியாபாரமாவது நடைபெறவே யில்லை. தங்கள் தங்கள் காரிய ஸ்தலத்திற்குப் போக ஒருவருக்கும் ஸரிப்படவே யில்லை. காரிய ஸ்தலங்களுக்குப் போகலாமென்றால் வெள்ளத்தால் தடை.
அதையும் தாண்டிக் கொண்டு போனால் எந்த நிமிஷத்தில் புசல் மழையினால் வெள்ளம் அதிகப்பட்டுவிட்டால் வீட்டிலுள்ள பெண்டு பிள்ளைகளுக்கு அபாயம் வந்து விடுகிறதோ அல்லது அவர்களை உயிர் தப்ப வைத்து அப்பால் கொண்டு போவது அஸாத்தியமாய் விடுகிறதோ என்று இதே ஸதா எல்லாருக்கும் கவலையாய் இருக்கிறது.
பாரீஸில் நடுப்பட்டணம் வெள்ளத்தில் மூழ்கி ஒரு பெரிய ஏரிபோல் காணப்படுகிறது. சரித்திரங்களிலும் தற்காலத்திலும் பிரஸித்தி பெற்ற பல கட்டிடங்களை வெள்ளம் சூழ்ந்து கொண்டு விட்டது.
பிளாஸ் தெ-லா கொன்கொர்து, ஷான்ஸ் எலிúஸ இவற்றின் கோபுர வாசல்களைப் பலமாக மண், கல் முதலியவைகள் போட்டு அடைத்து விட்டார்கள். ùஸன்த் லொஜோ எனும் பாகமானது பலமான ஒரு பகுதி சேனையாட்களால் காக்கப்பட்டு வருகிறது. சில தெருக்களில் வெள்ளம் பெருகுவதும் குறைவதுமாய் இருக்கிறது. வீடுகளெல்லாம் இடிந்து விழுந்து கொண்டும் விழுந்து விடும்போலும் இருக்கின்றன.
ஸ்ரீ மகா நெப்போலியன் சேனா வீரர்களில் காயம் பட்டவர்களுக்காகக் கட்டிவைத்த ஒத்தேல் – தெùஸன் வலித் என்னும் கட்டிடத் தருகில் தெருக்களில் ஏழடி ஜலம் நிறைந்திருக்கிறது.

கிராண்ட் விலியர்ஸ் எனும் பெரிய அணைக்கட்டு உடைத்துக் கொண்டு அந்தப் பாகமெல்லாம் அநேக மைல் விஸ்தீர்ணமுள்ள ஒரு பெரிய ஏரிபோல் காணப்படுகிறது. ஜனங்களில் பெரும்பாலர் ஓடி உயிர் தப்பி விட்டார்கள். மற்றவர்கள் வெளியே போக முடியாமல் தங்கள் வீட்டிலேயே அடைபட்டிருக்கிறார்கள்.
பிளாஸ் – தெ – லோபேராவிலும், புல்வார்ட் – தெ – காப்புஸன்னிலும் வெள்ளம் சற்று தணிந்திருக்கிறது. ஆனால் விளக்குக் கம்பங்களும் மரங்களும் சில கட்டிடங்களும் விழுந்து கொண்டே இருக்கின்றன. பிரதான நகர சுரங்கக் குழாய் இருப்புப்பாதை யுள்ளிருந்து பேரிரைச்சலுடன் ஜலம் வெளியே வந்து விழுந்து கொண்டிருக்கிறது.
இவ்வளவு நாசகரமான வெள்ளத்திற்கும் காரணம் என்னவென்றால் இதுவரையிலும் இல்லாத அவ்வளவு விசேஷமாய் பனிக்கட்டியுடன் இடைவிடாமல் மழை பெய்ததுதான்.
இந்த விபத்தால் கஷ்டப்படுகிறவர்களின் ஸஹாயத்திற்காகக் கிறிஸ்தவர்களின் பரமாசிரியரான மஹாகனம் பொருந்திய போப் என்பவர் ஒரு பெருந்தொகையான பணம் ஸஹாயம் செய்திருக்கிறார். லண்டன் மேயரும் ஒரு ஸஹாய நிதி ஏற்படுத்தி இருக்கிறார். இதற்குப் பிரிட்டிஷ் சக்கரவர்த்தி 1000 கினியும் அவருடைய பத்னி அலக்ஸாண்டிரா சக்ரவர்த்தினி 1000 பவுனும் நன்கொடையளித்தனர் என்று கேட்டு ஸந்தோஷிக்கிறோம்.
இந்தியாவிலும், வைஸிராய் முதலானவர்களும், ஸ்வதேச சிற்றரசர்களும், கனதனவான்களும் முக்கியமாய் நமது புதுவை, காரைக்கால், ஏனாம், மாஹி, சந்திரநாகூர் வாஸிகளும் ஒரு பெரிய நிதி சேர்த்து இந்தக் கஷ்ட நிலையில் பிரான்ஸு ஜனங்களுக்கு உதவி செய்தால், ரொம்ப மஹோபகாரமாய் இருக்கும். பிரான்ஸின் தலைநகரான கீர்த்தி பெற்ற பாரீஸின் பெருவெள்ள அபாய நிலைமையை இம்மட்டுடன் கருணைக் கடலான கடவுள் நிறுத்துவாராக! நமது ஆலயங்களில் இந்தக் கஷ்ட நிவாரணத்திற்காக அவரவர்கள் கடவுளைத் தொழுது பிரார்த்திப்பாராக!

Source…..www.dinamani.com

Natarajan

Dig for Crystals at Oklahoma’s Great Salt Plains…..

December 11, 2015December 11, 2015NatarajanLeave a comment

The Great Salt Plains in Alfalfa County, in northwestern Oklahoma, the United States, is the only place in the world where hourglass-shaped selenite crystals are found. Millions of years ago this area was covered by a large inland sea. The sear was eventually cut off and the water evaporated away, leaving behind thick layers of salt that were subsequently covered by dirt and erosion from surrounding mountain ranges. As groundwater rises to the surface through the salt-saturated sand, it takes salt along with it and deposits them on the surface as a thin crust. It is the concentrated saline solution combining with gypsum that promotes the growth of selenite, a crystalline form of gypsum. These crystals are found buried only a few feet below the surface, under an area that’s 11,000 square miles in size.

Selenite crystals dug up from the lake bed. Photo credit: Neal/Flickr

Gypsum crystals are affected by the environment they grow in. The finer the soil, the more clear the crystals. The crystals found on the Great Salt Plains are chocolate brown in color due to the presence of iron oxide in the soil, and because these crystals form in wet soil, sand and clay particles are included within the crystal. These particles often form an “hourglass” shape inside the crystal. This hourglass shape is unique to selenite crystals that grow on the Salt Plains of northwest Oklahoma.

Aside from hourglass-shaped crystals, single crystal blades, penetration twins, and clusters are also found here. Some crystals that have been found here measured up to seven inches and weighed as much as 38 pounds. Because these crystals are so unique, they were designated as the State Crystal of Oklahoma in 2005.

The Great Salt Plains itself is a protected State Park. However, every year between April and October, the west edge of the Great Salt lake is opened up digging, attracting rock enthusiasts from all over America and beyond. Collectors are permitted to take up to 10 pounds of crystals, but for personal use only. Selling of crystals is illegal.

Photo credit: Neal/Flickr

Source: www.fws.gov

http://www.amusingplanet.com

How two IAF pilots saved the day….

December 11, 2015NatarajanLeave a comment

In a precarious mission, Wing Commander Charles Simon and Squadron Leader S Venkatramanan and crew rescued a woman in the final stage of pregnancy from atop a water tank in Chennai. She delivered twins the next day!

Archana Masih/Rediff.com spoke to the pilots about that dramatic day.

IMAGE: Wing Commander Charles Simon and Squadron Leader S Venkatramanan rescued the pregnant lady from atop a water tank in flood-ravaged Chennai.

When Wing Commander Charles Simon and Squadron Leader S Venkatramanan launched their Cheetah helicopter from the Tambaram Air Force base on December 3, they had no idea what lay ahead that day.

Chennai had received its worst rainfall in 100 years on December 1-2 and the two Indian Air Force pilots along with several other helicopter pilots had been flying rescue missions from sunrise to sunset since December 1.

In the five days of the Chennai deluge, WinCo Simon and Sqn Ldr Venkat flew 30 sorties and did 36 rescues — but what they did on day 3 was not only unusual and praiseworthy but humanly touching.

With all communication lines broken down, the pilots received instructions from their operational control centre to rescue a young woman in the final stage of pregnancy. She was marooned on the roof of her home.

Armed only with approximate GPS coordinates, the pilots flew out in search of the pregnant woman. But what they encountered was a sea of houses with 10 to 12 people atop each roof.

It was the proverbial needle in a haystack kind of situation.

IMAGE: The pilots with Corporal Arun Singh, left, and Corporal Rahul Kumar, right, who were part of the rescue team.

“We literally flew roof-to-roof in search of her. Since the sound of the chopper drowns all other sounds, we had to communicate in sign language with people on the roofs,” says Wing Commander Simon, a Category-A flying instructor at the IAF’s Flying Instructors School.

The very best of pilots make it to Category-A; they are entrusted with the task of training future instructors.

“There were around 1,000 people on different terraces and it was hard to spot her. We were circling for 10, 15 minutes and it seemed there was no hope of finding her,” adds co-pilot Squadron Leader Venkatramanan, a Chennai native who will complete ten years in the IAF next week.

“I was on the left side of the chopper and looking at every woman if she had a bump,” he says with good humour on the phone from Chennai.

Just then they spotted Deepthi Velchamy, the lady they had set out to rescue. Since her pregnancy would not permit her to be winched up, the pilots indicated that she be brought to the top of the water tank on the terrace.

Some personnel wearing orange overalls, indicative of the National Disaster Relief Force, were also on the terrace. They put Deepthi in a chair and positioned her on the tank.

The pilots, accompanied by Corporals Arun Singh and Rahul Kumar, meanwhile, circled around and made the approach. As WinCo Simon maouvered the chopper, Sqn Ldr Venkat seated on the side of the water tank, provided vital verbal navigation.

“Left… Left… Lower… Steady… Stop… Stop…” Sqn Ldr Venkat’s instructions must have sounded somewhat like this.

The chopper hovered low, its left skid (the Cheetah has sleigh-like landing gear) gently touched the water tank; its right skid was in the air. Deepthi was helped into the aircraft; tears were running down her face.

Sqn Ldr Venkat gestured to her that all would be okay and ten minutes later, they brought her to the Tambaram Air Base, where an Air Force lady gynaecologist awaited her. According to the rules, rescued civilians are flown to the air base and handed over to the civil administration.

It was here that Deepthi revealed that she was due for delivery that day itself and hers was a complicated case. Her medical papers were not with her and she needed to be urgently admitted to the Ramachandran Hospital that was aware of her medical history.

Since the roads were blocked and water-logged, the pilots were given clearance to airlift her to the hospital. At the medical college hospital, WinCo Simon was lucky to find a basketball court to land the chopper.

Deepthi delivered twin girls the following day. With all communication lines down, her request for rescue was conveyed to the authorities by her concerned sister in America.

Overwhelmed by the circumstances, her husband Karthik told the Press Trust of India, ‘I salute these brave men.’

But the two pilots say they are trained for situations like this.

IMAGE: Stranded people waiting to be transported to safer places from the Tambaram Air Base.

“Hovering with a skid on a rooftop and with limited reference is challenging,” says WinCo Simon who was part of the team that rebuilt the Car Nicobar Air Force base after the 2004 tsunami.

“It was team work of pilots and crew. We are trained for such ops and the IAF is always geared up for any mission as the situation demands.”

The IAF operated 13 helicopters in torrential rain and marginal weather, flying 195 sorties, airlifting 450 stranded people, including women, infants and senior citizens. They rescued some other pregnant women too. Transport aircraft airlifted 30 National Disaster Relief Force teams, five Indian Army columns and also evacuated 770 stranded civilians.

“Personally, it was a very satisfying task, while professionally every helicopter pilot is trained to accomplish these kind of tasks,” says Sqn Ldr Venkat, who has flown rescue ops in Kashmir in the winter snowfall of 2008-2009.

IMAGE: WinCo Simon, left, has been involved in rescue and relief ops after the 2004 tsunami in Car Nicobar. Sqn Ldr Venkat, right, flew rescue missions in the Kashmir snowfall of 2008-2009.

“Once you are in the cockpit and start flying, you need all your skills and follow the rules. That is what we keep in mind while flying without getting too emotional about what we achieve,” he adds.

Both the pilots have done stints with the UN Peacekeeping Mission in Congo and are the first ones in their families to join the armed forces. They are quite surprised with the interest their mission has elicited, and attribute it to a video that one onlooker shot and uploaded on YouTube.

“My parents were quite thrilled because I am the only one in the family to make to the TV news,” laughs Sqn Ldr Venkat.

After the IAF wound down its ops in Chennai, the two pilots visited the hospital to meet the new mother and twin girls. They carried two bouquets on behalf of Air Chief Marshal Arup Kumar Raha. Since the babies were in the ICU, they could not see them, but were inundated with thank yous from the family.

“Saving somebody’s life is unparalleled,” says Wing Commander Simon, “It is something that will last a lifetime.”

Archana Masih / Rediff.com

Source……www.rediff.com

Natarajan

Message for the Day…” Avoid evil deeds, hateful and harmful thoughts, and don’t get attached to the world”

December 10, 2015NatarajanLeave a comment

The net result of all this living and toiling is whatever comes to memory at the last moment of life. Therefore direct the entire current of life towards acquisition of the mental tendency (samskara) that you want to have during the last moment. The feeling that dominates the moment of death works with great force in the coming life. This truth must guide a person for the journey of this life too, for inborn desires are the wherewithal for this journey as well as for the journey after this. Therefore from tomorrow, always keep death, which is inevitable, before the eye of memory and engage yourself in the journey of life with good wishes for all, with strict adherence to truth, seeking always the company of the good, and with the mind always fixed on the Lord. Avoid evil deeds, hateful and harmful thoughts, and don’t get attached to the world. If you live thus, your last moment will be pure, sweet, and blessed.

Sathya Sai Baba

” How One Pair of Chappals Changed the Lives of Two Brothers…”

December 10, 2015December 10, 2015NatarajanLeave a comment

Here’s a heartwarming story that will bring home the lesson that the simplest of things in life cannot be taken for granted.

As told by Poonam Tyagi to the better india .com

……………………………………

Ranjeet and Sanjeet are two brothers, enrolled with us for free tuition classes. Sons of a rickshaw puller, they would occasionally substitute for their father in the rickshaw queue at the metro station, waiting for new customers while their father would drink a quick cup of tea. Stopping this practice became our pre condition to teaching them, and they agreed.

Before I proceed further, you need to know, who “we” are and why do these children come to “us.”

I think most of us have an in-built desire to help others. It takes shape in many ways – trying to teach an underprivileged person is one of them.

Ranjeet and Sanjeet

In a place like India, where domestic servants are generally illiterate, in many households you will see the lady of the house trying to teach the basics of language and maths to the help in the house. I also grew up seeing my mother teaching our domestics. Our servants sitting next to her in the winter, peeling peas and reciting tables, was a common sight. Even the sabziwala would take out his notebook after giving her the vegetables and would show her his homework!

After quitting my job as a computer teacher to start my own NGO, I started helping out the children of my maidservant in their studies. My good friend Radha was also doing the same thing, but in a much better way. She had asked the children she taught to bring their friends as well and was taking daily classes for them.

In the winter, both of us decided to sit in the sun and continue with our classes together – where I would teach the children maths and science, while Radha took care of English, general knowledge and moral science.

It gave us a lot of visibility and some other maids, guards, our society plumber, etc., also started enquiring if they could bring their children to us to study. Soon, “free tuitions bymadam log” became popular.

We were also lucky to get some wonderful volunteers. Mrs. Bawa had retired as a principal and took to the job as a fish to water. Sheetala, Shashi and Sangeeta became regular teachers. That forced us to become more organised and we divided the children according to age groups and set up a timetable for the study of different subjects.

Now, Radha and I run these classes in two shifts in our respective homes, based on the government school timings in our building. Since the government school teaches girls in the morning and boys in the afternoon, we have the opposite schedule – we teach boys in the morning and girls in the evening.

Ranjeet and Sanjeet are two of our students. Though real brothers, they are poles apart in their nature and intelligence level. While one has a flair for maths and is blessed with a photographic memory, he is restless and lacks interest in the regular way of learning. The other one makes up for his low IQ with his sincerity and hard work.

The two boys are generally on no talking terms with each other. We soon realised they never come to the classes together. Rather, they would take turns to attend the classes. We thought the reason for this was sibling rivalry and didn’t give the matter a second thought. Until one fine day, when I had only two students, I managed to get the introvert brother in a talking mood.

Besides other things, the shocking truth emerged as to why they don’t attend the classes together. The bone of contention here was the one pair of chappals (slippers) that both the brothers were supposed to share.

I remember watching an award winning foreign film (Afghan I think) on TV once, where a brother and sister were sharing a pair of running shoes. It was a beautiful touching story, very well narrated – convincing to me because it was happening far away in some war affected country. But believe me, in my wildest dreams I wouldn’t have believed that such things happen right under our nose, in the capital of our country no less and not in any remote village!

I discussed the matter with the other volunteers and soon “Project Chappal” was launched. In order to help maintain the dignity of the boys we decided to buy slippers for all the children.

We were keen to get some good quality branded stuff but they vetoed it. All of them had seen and liked something or the other in the local shukkar bazaar (Friday market) and wanted to buy from there.

The kids, at shukkar bazaar (Friday market)

Without mobile phones, assembling at one place in the crowded market was a major task. But they coordinated beautifully and even bargained with the shopkeepers, making sure that all the little ones bought something slightly bigger than their current size that they could grow into.

For most of them it was the first time they were taken to any shop and allowed to choose something on their own. There were no parents around to force decisions on them and, as far as we were concerned, the entire bill was way below our budget. We started looking around to see what we could buy them next – T-shirts or caps for the boys and leggings for the girls!

Once the shopping was over and they were allowed to wear their new purchases back home, their happiness knew no bounds. We found so much joy in looking at their innocent faces beaming with pride.

What a contrast to children from affluent families! You come across so many of them in leading malls these days, purchasing footwear at exorbitant prices – but they hardly look happy because it’s no big deal for them.

The kids show off their brand new chappals

The shopping trip worked as a big incentive for our kids to be regular in attendance and to do so many other things properly too. We learnt a lot from making a small difference in their lives. We never knew that spending a small amount of money would bring so much happiness to them and us.

As far as Sanjeet and Ranjeet are concerned, they are almost regular now. At least they keep smiling at each other. With Sanjeet, talking is not easy in any case. The best part is that they will never know the other children owe them something and should be thankful to them – for all their new chappals!

– Poonam Tyagi

Source…..www.the betterindia.com

Natarajan

This 77-Year-Old Retired Engineer Made Thousands of Bengalureans Think of the Environment This Year…

December 10, 2015December 10, 2015NatarajanLeave a comment

Unfortunately, festivities and filth go hand in hand these days. But N.S. Ramakanth is on a mission to ensure that people celebrate festivals more responsibly and do not contaminate their environment in the process. He has been fighting for a cleaner Bengaluru for several years and recently executed a successful cleanliness drive after the Ganesha festival.

N.S. Ramakanth left his job as chief engineer with a German company and came back to Bengaluru in 1989 when his mother fell sick. On returning to his birthplace, he was appalled to see the polluted and filthy environment in the city. He decided not to take up another job but to devote his time to raising awareness about the poor waste management in the metropolis.

Now 77 years old and still going strong, Ramakanth can be seen chasing municipal corporation officials of the Bruhat Bangalore Mahanagara Palike (BBMP) to clean up the filthy lakes in the city.

NS Ramakanth has successful given shape to a cleanup drive after Ganesha festival.

He also hounds bureaucrats to solve garbage problems, encourages citizens to get involved with civic issues, and motivates volunteers when they conduct cleanliness drives.

Quite recently, Ramakanth was seen running a successful campaign to minimise the waste generated during the Ganesha festival at Sankey Tank, a man-made lake in western Bengaluru.

“After the festival, tonnes of garbage can be found around the water bodies. We need to come up with solutions to stop this kind of mess from happening again and again. We also need to carry out effective operations to clean the area after festivals. But the first step is to spread awareness among people to minimise the waste,” he says.

In keeping with this line of thinking, Ramakanth first prepared a small 10-minute skit to engage city residents. Along with a few volunteers, he performed the play in different places to raise awareness about how people generate huge amounts of waste during the festival.

The skit had an interesting script. Lord Ganesha sends Narada to the earth to check on the celebrations of the Ganesha festival. When Narada comes to earth he sees drunk people dancing, noisy crackers being burnt, and broken Ganesha idols lying around after the festivities. Narada reports this to Ganesha who is so hurt by people’s behaviour that he decides not to give any phal to them,” says Ramakanth.

Apart from the skit, Ramakanth also organised eco-friendly Ganesha idol making workshops for the public. He also brought local artisans from the outskirts of the city to different localities within Bengaluru.

Thanks to his efforts, a larger number of people opted for clay Ganesha idols this year.

“People were saying that local artisans work too far away and it is not feasible to go there to get mud idols. So I brought the artisans close to their residential areas to get them to avoid using plaster of Paris (PoP) and plastic idols,” he says.

Many people also said they wanted bigger idols and mud idols were not available in large sizes. Ramakanth had a solution to this as well. He helped the citizens get customised mud idols, which were five to six feet tall. “I thought it important to provide them with solutions. This is how they will welcome change,” he says.

He also talked to them about the harmful effects of PoP idols and how animals and water creatures die due to the immersion of such idols in water bodies. Ramakanth’s regular interventions and awareness sessions were a huge success and many people in his locality opted for eco-friendly Ganesha idols.

He also advised people to immerse the Ganesha idols in small drums in their own homes and then feed the water to plants rather than going to public water bodies for immersion.

“I don’t understand why people travel so far to dispose the idols. It creates so much noise and pollution. They should celebrate the festival in a neat and healthy way,” says Ramakanth.

After spreading awareness about celebrating the festival more responsibly, it was now time to take up a cleanliness drive.

Kalyani, a small step-well near Sankey Tank, is the site of idol immersions every year and collects a large quantity of filth. Ramakanth had the well cleaned within a week and collected truckloads of the dumped idols to put on display for the citizens to see.

He then pumped out the highly polluted, thick, black remains in the Kalyani to a nearby drain. About 12-15 BBMP workers manually bucketed out the sludge. “All the sewage is supposed to be routed to an STP. But even then, it won’t treat mercury and lead. And that’s something we have no solution for right now,” says Ramakanth.

He sent all the flowers and leaf rejects for composting to eliminate the stink from the well.

“We made sure that segregation of all the biodegradable waste took place at the spot and sent it for composting immediately,” he adds.

As the senior most member of the Solid Waste Management Round Table, he worked for hours instructing civic officials to keep the work going to minimise pollution in the tank water.

Ramakanth tracked the number of idols immersed over the period of 11 days. A total of 1,28,620 idols went into the Kalyani this year. Of these, 61,620 were made of clay and the rest (67,000) were PoP idols.

“I just wanted to see if the awareness campaigns had made any impact on the people. I was impressed. The progress was not bad at all. Almost 50 percent of them were clay idols this year and this was a big achievement,” says Ramakanth.

Ramakanth’s journey does not end here. He is persuading BBMP to completely ban PoP idols from hereon. He has also asked the Pollution Control Board to put up the names of potters who make larger clay Ganesha idols on its website so that people can make use of them.

While changing mindsets and habits may seem like an overwhelming task, Ramakanth is not to be deterred. He has high hopes of making his beloved city pollution and filth free in the future.

All pics: savitahiremath.com

Source………Shreya Pareek in http://www.thee better india.com

Natarajan

‘People wished to pray and we wanted to help them, that’s all’….

December 10, 2015December 10, 2015NatarajanLeave a comment

It was a simple gesture of cleaning a temple but this act by a group of Muslim youths went viral on the internet. Members of the Jamaat-E-Islami Hind, who are involved in flood relief work in Tamil Nadu, speak to S Saraswathi.

The sun is out in Chennai and relief and rehabilitation work is on in full swing. Along with the various government agencies, a large number of NGOs have pitched in to provide some comfort to the broken and battered people of Chennai.

Good Samaritans have been out on the streets, wading through the still stagnant and dirty water helping people get back on their feet. However, one beautiful gesture has moved the Chennai-ites.

A bunch of youngsters from the Jamaat-E-Islami Hind, a non-governmental organisation, helped clean two temples and a mosque in the flood ravaged areas of Kotturpuram and Saidapet.

Pictures of the youngsters cleaning the temple went viral on social media. With over 3000 members in Tamil Nadu, this NGO has been hard at work from the first week of November.

Jalaludeen, secretary of the group in Tamil Nadu, explains how it was all part of their work and promises they will not rest until they have done everything they can for the flood victims of Chennai.

“To be very frank, we did not go into the area with any intention of cleaning a particular mosque or temple. Since the rain subsided, our members have been on a cleanliness drive. The entire city is filthy with garbage strewn about in every direction. We noticed that the people were finding it extremely difficult to move about with all the sludge and debris that was left behind by the draining water.

“The stench from the rubbish was overwhelming at places. There is a high risk of infection in the coming weeks, which could be even more dangerous than the floods. These past few days, we have helped clean over 10 different areas like Ennore, Adambakkam, Pulianthope. Kotturpuram, Velachery, Perumbur, Saidapet, Dasamakkan, Kannigapuram and Chindadripet.

“We were in Kotturpuram when we found that two mosques and a temple in the area were in a pathetic condition. There was no pre-plan or motive, nor did we realise we would create such a buzz. People wished to pray and we wanted to help them do it. It was as simple as that.

“Actually, our work has been going on for over a month now. The rains in the first week of November were also bad and even then we helped with the relief work.

During this last week, when it was pouring steadily, we were providing food to the stranded victims. We had made arrangements at one of the mosques for food to be prepared. For four consecutive days, starting Wednesday, we distributed 12,000 packets of food every day.

“But when we realised that more help had arrived and lots of people were also doing the same, we decided to move on with the cleaning work.

“Our work has been organised in a phased manner.

“The second phase will involve distributing books and other stationery to students who have lost everything in the floods. In the third phase, we will provide some basic cooking utensils to the women. And finally, we also have plans to help them rebuild their homes.

“There is a lot more to be done, and we will not rest until we have done all we can. This is not the first time, nor will it be the last that we have come out in support of people in need. This is what we do — we help people in need, disaster or otherwise.”

S Saraswathi in Chennai

Source……..www.rediff.com

natarajan

Message for the Day…” There is no such thing as woman alone being bound and men being free; both are equally bound by the rules of dharma…”

December 9, 2015NatarajanLeave a comment

Just as the woman should consider one person and one person alone as her master and husband, the man too has to be faithful to one woman and one woman alone, as his mate, his wife. She has to consider the husband as Divine and worship him and minister to and follow his desires for the fulfilment of her duty of loyalty to the husband (pativrata);so too, man should honour his wife as the ‘mistress of the home’ and act in accordance with her wishes, for she is theGrihalakshmi (Goddess of prosperity of the home). Only then can he deserve the status of ‘man’. Name and fame, honour and dishonour, vice and wickedness, good and bad are all equal and uniform to both men and women. There is no such thing as woman alone being bound and men being free; both are equally bound by the rules of dharma. Both will fall into adharma if they conduct themselves without due consideration of the attributes mentioned above.

Rice could be the answer to China’s pollution problem…..

December 9, 2015December 9, 2015NatarajanLeave a comment

China has long had an issue with pollution. It is claimed to contain the greatest amount of pollution, with that over 1 million deaths in 2010 as a result.

Beijing is widely reported to be one of the most polluted cities in the world. With China’s industrial economy, this is perhaps not so surprising.

However, a large amount of pollution comes from an area which one might not expect: agriculture. The use of nitrogen-based fertilizers has had dramatic effects on air, water, and soil quality in China.

“With only 7% of the world’s farmland, China uses 35% of all the world’s nitrogen fertilisers. This is beginning to have severe environmental consequences.”

Rice: Nitrogen Related Pollution

Excess nitrogen can have a number of negative effects on the environment. It can kill fish and other marine life, reduce crop productivity, and poison the water supply.

A major consequence of nitrogen fertilisers has been air pollution. When nitrogen oxides react in the air, they interact with industrial pollution to form a dense fog known as smog. Not only can smog cause health problems such as asthma, its presence in the air promotes global warming.

Rice is a staple of the Chinese diet. It needs nitrogen-based fertilisers in order to grow effectively. However, this may soon be about to change.

Traditionally, a great deal of Chinese rice is grown in the northern provinces. The genetic make-up of the rice grown in northern China means that it cannot easily absorb nitrogen-based substances from the soil. Because of this, Nitrogen-based fertilisers are used to provide these vital nutrients.

However, with genetic modification, this could no longer be the case. Scientists have proposed cloning a gene from indica rice, and placing it into the native species. The gene is known as a ‘nitric booster’, and it improves the ability for plants to absorb nitrogen-based nutrients from the soil. As a result, much lower levels of fertilizer need to be used.

“Researchers at the Chinese Academy of Sciences found that when genetically modified, the rice species could achieve the same yield with only half as much fertiliser. Thus, reducing related pollution by half.”

This scientific breakthrough could have a significant effect on pollution. By reducing fertiliser usage, nitrogen pollution will decrease. This will contribute towards a reduction in smog, reducing the incidence of pollution-related health complications.

Also, China’s contribution to global pollution will decrease, and marine life will be less at risk. Although this is only the beginning, developments like this may help promote a shift towards a greater desire to tackle pollution in China.

Though it has yet to be implemented, it shows steps in the right direction. With a rapidly aging population, even small pollution prevention suggestions are better than nothing.

Read the original article on BRIC+. For more news, views and insights into culture and commerce from the emerging world, BRIC+. BRIC+ is also available on Facebook. Copyright 2015. Follow BRIC+ on Twitter.

Source……www. businessinsider.com

Natarajan