| The ongoing Zika virus outbreak has created fear and uncertainty throughout the world because no-one knows how to contain it or cure it as yet. With that being said, I figured that the best way to protect myself from infection was to inform myself. Here are the five W’s of the Zika virus, and how to protect yourself from contracting it:
Who discovered the Zika virus?
Zika was first discovered by scientists in 1947, when a rhesus monkey (pictured) living in Uganda’s Zika forest developed an unknown febrile illness. They were able to isolate a new transmissible agent from the sick monkey, and, in 1952, named it Zika after the forest in which it was discovered. The first recording of human infection was also made in 1954 after a serological (the study of bodily fluids) survey was conducted on people in Uganda and neighboring Nigeria. Some 50 out of 84 people tested were found to have developed antibodies. Another study conducted in India around the same time showed that a significant number of the people tested had developed Zika-specific antibodies, indicating the likelihood that the virus has long been present in various human populations. What is the Zika virus?
The Zika virus is a virus that’s spread by daytime-active mosquitoes that are part of the Aedes genus. They originated in tropical and subtropical zones, however they have now spread around the world. The only place they cannot be found is in Antarctica. Human activity has been in part to blame for the spread of Aedes mosquitoes. An example of this can be seen in how the Asian tiger mosquito made it to the Americas thanks to the used tire trade. Some 1 in 5 people that are infected with the Zika virus through a mosquito bite actually become ill, and the symptoms they exhibit include fevers, rashes, joint pains, conjunctivitis (redness in the eye), muscle pain and headaches. The incubation period for the virus is unknown, however it is believed to range from a few days to one week. Its symptoms usually last for the same period. People do not usually get sick enough to go to hospital if infected with the Zika virus, and it is very rare to hear of a death from the virus too. Zika is related to dengue and yellow fevers, as well as the Japanese encephalitis (inflammation of the brain) and West Nile viruses. It is diagnosed with a specialized blood test, however there is no known cure or vaccine. There have been some media reports of the virus being transmitted sexually, however more evidence is needed to confirm whether this is a cause for widespread concern. Even if it is, the likelihood of this taking place remains very low. Where did the current Zika virus outbreak start? While Zika spread through equatorial Africa and Asia between 1951 and 1981, a bona-fide Zika outbreak wasn’t reported until 2007. That took place on the Pacific island of Yap, and thus remained relatively contained. The current Zika outbreak first began last year in Brazil. Researchers suggested that the virus arrived in the country from French Polynesia sometime during 2014. In May 2015, a dengue-like disease outbreak took hold in northern, northeastern and southeastern Brazil. Many patients were exhibiting flu-like symptoms, followed by rashes and joint pain. The outbreak reached Colombia by October 2015, before reaching other South American countries, as well as the Caribbean in November and December. At the time of writing, there were also confirmed cases in Central America, the United States, Australia and Europe. In fact, the World Health Organization has said that it expects Zika to spread throughout the entire Americas in the coming weeks. When should you be concerned about the Zika infection?
Zika is said to have the most severe effects on pregnant women and children, however anyone is vulnerable to infection. If you have visited one of the affected countries and are exhibiting any of the symptoms mentioned in this article, see a doctor as soon as possible. He or she may prescribe blood tests to conduct further investigations should there be suspicion of you having contracted the virus.
Why has Zika become an international health concern?
As aforementioned, the ongoing Zika outbreak commenced in Brazil in May 2015. The main cause for concern over the virus is the fact that there has been a huge spike in births of babies with microcephaly in the affected regions of that country. That is why the virus’ movement is being tracked and reported on all over the world. Microcephaly is a condition where a baby’s head is much smaller than expected. It occurs because a baby’s brain has not developed properly during pregnancy, or because it stops growing after birth, resulting in a smaller head size. While it can be an isolated birth defect, it can also occur in combination with other major defects, such as developmental delay, intellectual disability and proneness to seizures. In a nutshell, the World Health Organization is doing what it can to halt Zika’s progress in order to protect unborn children. Currently the biggest fear is that there will be an explosion of microcephaly cases around the world. How to Protect Yourself From Contracting Zika
– Avoid traveling to countries where the virus has been confirmed. – If you must, wear long-sleeved shirts and pants. – Stay somewhere air-conditioned or use windows and door screens to keep any mosquitoes outside. – Sleep under a mosquito bed net if possible. – Use insect repellent. – If you have a child, dress in clothing that covers the arms and legs and use mosquito netting to cover cribs or strollers. – Treat your clothing with permethrin (a synthetic insecticide), or purchase permethrin-treated items. – Use protection if you intend to sleep with someone who has just returned from traveling in a Zika-affected region. Source……….www.ba-bamail.com Natarajan |
history
படித்தது ….மனதை தொட்டது …”வேர்களை இழந்து விட வேண்டாம்….”
காமராஜரின் இல்லத்தில் ஈ.வி.கே.சம்பத், குமரி அனந்தன் இருவரும் அவரோடு உரையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது காமராஜர், “ஏம்பா…இந்த கோயில் கோபுரங்களை எல்லாம் ஏன் உசரமா கட்டியிருக்காங்க?” என்று கேட்டார். ஒருவர் சொல்லின் செல்வர், மற்றொருவர் இலக்கியச் செல்வர். கேட்கவா வேண்டும்…“அது நமது ஆன்மிக, கலை, கலாசாரப் பண்பாட்டுப் பெருமை, அழகு, அடையாளம்” என இருவரும் காரணங்களை அடுக்குகின்றனர்.
“அட… அதுக்கெல்லாம் இல்லைப்பா” என்று மறுத்த காமராஜர் கூறினார், “அந்த காலத்தில் ஒரு ஊரில் இருந்து இன்னொரு ஊருக்குப் போகணும்னா நடந்துதான் போகணும், சாலை வசதி, வாகன வசதியெல்லாம் கிடையாது. அப்படி போகிறவர்கள் தாகத்தோடும், பசியோடும் போவார்கள். எங்காவது கோபுரம் கண்ணுல தென்பட்டதுண்ணா… கோபுரம் இருந்தா கோயில் இருக்கும், கோயில் இருந்தா மக்கள் இருப்பார்கள், மக்கள் இருந்தால் நம் பசியும், தாகமும் தீர்வதற்கு வழி பிறக்கும் என்பதை அடையாளப்படுத்தத்தான் கோயில் கோபுரத்தை உசரமா கட்டியிருக்காங்க!” என்று பதில் அளித்தாராம்.
எனக்கும், உங்களுக்கும் கோயில் கோபுரத்தைப் பார்க்கும் போது இந்த எண்ணம் தோன்றியதுண்டா? பெருந்தலைவருக்கு மட்டும் தோன்றியது என்றால் என்ன காரணம்? அவர் எப்பொழுதும் மக்களைப் பற்றி மட்டுமே சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த தலைவர் என்பதால்தான்.
மேற்கண்ட தகவல், தமிழகப்பண்பாட்டின் உச்சத்தைத் தொட்டுக் காட்டுவதாக அமைந்துள்ளது. விருந்து முதலான நம் பாரம்பரிய மரபுகள் அனைத்தும் மனிதத்துவம் சார்ந்தவை. இத்தகைய நம் பாரம்பரிய பண்பாடுகள் பலவற்றை இன்று நாம் இழந்து வருவதோடு,
இலக்கிய வாசிப்பின்மையால் அது குறித்த சிந்தனைகளையும் இழந்து வருகிறோம்.கவிதை சொல்லும் சேதி பூதை தேசிகன் பாடிய கவிதை ஒன்று.
‘என் பாட்டியின் மாமியார்
என் பாட்டியிடம் சொன்னாளாம்…
இந்தப் பானையில் அரிசி
இருக்கிறது
இந்தப் பானையில் உளுந்து இருக்கிறது
இந்தப் பானையில் புளி இருக்கிறது’
என்பாட்டி என் அம்மாவிடம் சொன்னாளாம்…
‘இது அரிசி இருந்த பானை
இது உளுந்து இருந்த பானை
இது புளி இருந்த பானை’
இப்போது என் அம்மா
என் மனைவியிடம் சொல்கிறாள்…
இது அரிசிப்பானை இருந்த இடம்
இது உளுந்துப் பானை இருந்த இடம்
இது புளிப்பானை இருந்த இடம்’
அரிசி போய், அரிசி பானை போய், அரிசி பானை இருந்த இடம் மட்டும் இன்று காலியாக இருக்கிறது. இந்தக் கவிதை, நமது பாரம்பரிய பண்பாட்டுச் சரிவை மிகச் சரியாக அடையாளப்படுத்தி உள்ளது.
விரிந்து கிடந்த திண்ணைகள்
ஒரு காலத்தில் திறந்த மனசு போல வீட்டு வாசல் கதவு திறந்திருக்க… வருகின்றவர்களை அரவணைப்பதற்கு விரியும் கரங்கள் போல வீட்டின் முன் இருபக்கமும் திண்ணைகள் விரிந்து கிடந்தன. ஒரு யாசகனோ, வழிப் போக்கனோ அதில் அமர்ந்தால் தாகமும், பசியும் நீங்கிச் செல்வதற்கு உத்தரவாதம் இருந்தது. இன்று கிராமங்களில் கூட வீடுகளின் முன் திண்ணைகளைக் காண முடியவில்லை.
அதனால்தான், “அன்றைக்குத் தமிழர்கள், முன்பின் தெரியாத மனுசாள உபசரிக்க, வீடுகளுக்கு முன்னால் திண்ணைகளைக் கட்டி வைத்தார்கள். இன்றைக்கோ நாய்களைக் கட்டி வைக்கிறார்கள்” என்றார் திருமுருக கிருபானந்த வாரியார்.
வேர்களை இழந்துவிட்டு விழுதுகளின் பலத்தில், நிழல் தேடும் சமூகமாக நாம் மாறிவருகிறோம். நமது பண்பாடு வளர்த்தெடுத்த அர்த்தமுள்ள வாழ்வியல் மரபுகளை, மீட்டுருவாக்கம் செய்ய வேண்டிய காலத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.
மாறிய காட்சிகள் அதிகாலையில் வீடுகளுக்கு முன்னால் சாணம் மெழுகி, தண்ணீர் தெளித்து, மாக்கோலம் இட்ட காட்சிகளை இன்று கிராமங்களில் மட்டுமே காணமுடிகிறது. நகரியப் பகுதிகளில் அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளில் அடைபட்டுக் கொண்ட தமிழர்கள் ஸ்டிக்கர் கோலம், பெயின்ட் கோலத்தில் திருப்தி அடைந்து விடுகின்றனர். மண் முற்றத்திற்கு எங்கே செல்வது?
வீடுகளுக்கு முன்னால் அடுப்பு கூட்டி, கரும்புகள் நட்டு, அறுவடை நெல்லின் புத்தரிசியை புதுப்பானையில் சர்க்கரையுடன் இட்டு, முந்திரி, ஏலம் மணக்கப் பொங்கலிட்டனர். பொங்கி வழியும் வெண்நுரையில் வாழ்வின் வசந்த அபிவிருத்தியைக் கண்டு, ‘பொங்கலோ! பொங்கல்!’ என்று ஆனந்தக் குரல் எழுப்பினர். இத்தகைய குடும்பங்களில் ஒருவராக இருக்கும் பேறு, இன்று எத்தனைத் தமிழர்களின் வாரிசுகளுக்கு வாய்த்திருக்கிறது?
எங்கள் வீட்டில் புது மண்பானையில் புது அரிசிப் பொங்கலிட்டது உண்டு. மாடுகளைக் குளிப்பாட்டி கொம்புகளுக்கு வர்ணம் பூசி அவற்றை போசித்தது உண்டு. இன்று வீட்டில் மாடுகளும் இல்லை, பொங்கலைக் கொண்டாடிய மூத்த தலைமுறையின் மனசும் இல்லை.
இன்றும் பொங்கல் பானையின் தலையில் வெண்நுரை பொங்கி நிற்கும் காட்சியைப் பார்க்கும் போதெல்லாம், என் பாட்டன், தமிழ் அடையாளத்துடன் தலையில் தொப்பியோ, தலைப்பாகையோ அணிந்திருந்த கம்பீரத் தோற்றம்தான் நினைவிற்கு வருகிறது.
இது ஒருபுறம் இருக்க, தமிழர்களை ஒருங்கிணைத்த கூடிக் குதுாகலிக்கச் செய்த பொங்கல் விளையாட்டுக்களும் அருகிவிட்டனவே. பொங்கலின் கொண்டாட்டங்களான உறி அடித்தல், சடுகுடு, மாடு பிடித்தல், சிலம்பம் போன்ற வீர விளையாட்டுக்களை அரிதாகவே சில கிராமங்களில் நடந்ததை பார்க்க முடிந்தது. இந்த வீர விளையாட்டுக்கள் எல்லாம், கிராமங்களின் அசல் முகம் என்பதற்கு இனி திரைப்படங்களின் பதிவுகள் மட்டுமே சாட்சிகளாகி விடுமோ?
தேசபாதுகாப்பு என்னவாகும் ஜல்லிக்கட்டு கூட இன்று விமர்சனத்துக்கும், சட்ட ரீதியான தடைக்கும் உள்ளாகி நிற்கிறது. ஜல்லிக்கட்டு போன்ற வீர விளையாட்டுக்களைத் தடை செய்து விட்டால், தேசத்தின் வருங்காலப் பாதுகாப்பே கேள்விக் குறியாகி விடும்! தேசப் பாதுகாப்பிற்காக ராணுவத்திற்கு ஆள் எடுத்தால், நம் கிராமங்களில் இருந்து தான் ஆயிரக்கணக்கில் இளைஞர்கள் செல்வார்கள். ஏனென்றால், இயல்பான ஆற்றலை, முனை முகத்து நிற்கும் துணிச்சலை வீர விளையாட்டுக்கள் மூலம் அவர்கள் பெற்றுள்ளதுதான் காரணம்.
ஜல்லிக்கட்டு போன்றவை தடை செய்யப்பட்டால், வீரம் சார்ந்த விளையாட்டுக்கள் முக்கியத்துவம் இழந்தால், அது தேசத்தின் பாதுகாப்பையே உறுதியில்லாமல் ஆக்கிவிடாதா?
எனவே இயற்கையைப் போற்றல்! வேளாண்மையைக் கொண்டாடுதல்! உழவுக்கும் தொழிலுக்கும் உடன் உழைக்கும் ஜீவன் மாடுகளைச் சிறப்பித்தல்! வீரத்தை விளையாட்டுக்கள் மூலம் வளர்த்தெடுத்து அதனை சமூகப் பாதுகாப்புக்கு உரியதாக்கல்! ஜாதி, சமய அடையாளங்களைக் கடந்து, பண்டிகைகள் மூலம் ஒன்றுபடுதல் என தமிழனது பண்பாட்டு மரபுகளைப் போற்றுவோம்!
Source…….
-பேராசிரியர்.மு.அப்துல்சமது,தமிழ்த்துறை, ஹாஜி கருத்த ராவுத்தர் கல்லுாரி,உத்தமபாளையம்.93642 66001
This 81-Year-Old Has Walked over 5,70,000 Km to Spread Awareness Against Tobacco & Alcohol…
At an age when many people want to relax and lead a peaceful life, 81-year-old Bagicha Singh is on a unique mission. He has been walking since the last 23 years and has covered the length and breadth of India more than 21 times. His aim? To spread awareness against tobacco and alcohol consumption, child labour, corruption, and other such social issues.
He has covered over 5,70,000 km till now, and won’t stop as long as he has the strength to serve the nation.
Source: Facebook
A resident of Panipat, Bagicha Singh started his non-stop journey from Jammu to Kanyakumari on February 22, 1993. After his Class 12 exam, he told his parents that he will never get married because he wants to dedicate his life to the country. He carries a 90 kg backpack with two Indian flags waving on 18 feet long poles.
Throughout his journey, Bagicha Singh met many people including politicians and celebrities. And he has several interesting stories to share:
“On my way from Tezpur to Guwahati in Assam, I had to cross a forest… One has to carry dozens of bananas to cross the forest, as herds of elephants stop their human counterparts and don’t let them go unless they are given their ‘tax’. I carried six kilo bananas, and indulged the elephants. Not far ahead on this journey, I was surrounded by a group of Naga tribesmen…They demanded that I hand over all my belongings…That’s when the elephants came to my rescue! The biggest one among them ran towards the group. The men panicked and fled. The elephant then picked up my bag with its trunk and the whole herd walked with me. Once we reached the road, I was given my bag and the herd walked back in,” he told The Time of India in November 2015, when he was on a break in Hyderabad during his 22nd trip.
After waking up at 5:00 each morning, he walks till 12:00 noon, rests for an hour, and again walks till 7:00 pm. Freedom fighters like Subhash Chandra Bose, Chandra Shekhar Azad and Bhagat Singh inspire this octogenarian, who takes a new route in every trip.
Bagicha Singh hopes that the country’s youth will slowly understand the ill effects of tobacco and alcohol. Watch him talk about his journey here:
Source…..Tanaya singh in http://www.the better india .com
Natarajan
9 of the Most Remote Inhabited Islands in the World…!!!
| I can’t get my head around how far away the inhabitants of these islands live from civilization! They are hundreds, if not thousands, of miles from the nearest continental land mass – it’s truly astonishing to think they’re even inhabited at all. Would you dare to visit somewhere so remote? These are 9 of the world’s most remote inhabited islands: | |||||||||||||||||||
| Saint Helena
|
ஜனவரி 8 1994….பெரியவா மஹா சமாதி அடைந்த நாள் …
1994 ஜனவரி 8 ஆம் தேதி ஐயன் மஹா சமாதி அடைந்த பின், வெளி வந்த ஆனந்த விகடனில், அப்போது தொடராக வந்து கொண்டிருந்த ‘அன்பே அருளே’ கட்டுரையின் 8 ஆவது அத்தியாயம். ஸ்ரீ பரணீதரன் மாமா அவர்கள் கைவண்ணம்…
சாக்கியர் கூத்தை பற்றி தொடர்வதற்குள் ஒரு பிரளய கால ஊழிக்கூத்தே நடந்து முடிந்து விட்டது.
நூற்றாண்டு பிறந்த தின வைபவமாக கடந்த மே மாதம் கனகாபிஷேக காட்சியருளி, கோடிக்கணக்கான பக்தர்களின் நெஞ்சங்களை குளிர்வித்த பெரியவா, ஒரே நொடியில் தமது சரீர உடையை உதறிவிட்டு நம் கண்ணிலிருந்து மறைந்து விட்டார்.
1994 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 8 ஆம் தேதி – சனிக்கிழமை பிற்பகல் 2.58 மணிக்கு துவாதசியன்று பெரியவா மகா சமாதி அடைந்து விட்ட செய்தி ஊரெங்கும், நகரங்கள் என்றும், கிராமங்கள் தோறும், நாடு முழுவதும், உலகம் பூராவும், எட்டி விடுகிறது. கோடிக்கணக்கானவர்களின் நெஞ்சங்கள் பதறி துடித்தன. கண்ணீர் பொங்கி பொங்கி பெருகியது. பாசத்தை வளர்த்து கொண்டு விட்ட பக்தர்கள் குமுறி குமுறி அழுதார்கள்.
‘பெரியவா என்னை அனாதையா விட்டுட்டு போயிட்டாளே…’
‘திடீர்ன்னு இப்படி ஏமாத்திட்டு போயிட்டாரே…’
‘இனிமே பெரியவாளை தரிசனம் பண்ண முடியாதே..அந்த கருணை வடிவத்தை காண முடியாதே…அன்பு சிரிப்பை பார்க்க முடியாதே… அமுத பேச்சை கேட்க முடியாதே…’
அப்பா அம்மா போனப்ப ஆறுதலுக்கு, பெரியவா கிட்டே ஓடி வந்தேன். இப்ப பெரியவாளே போயிட்டாளே யாருகிட்டே போவேன்?
‘பெரியவாளுக்கு முன்னாலே நான் போயிடணும் ன்னு பிரார்த்தனை பண்ணிண்டு இருந்தேன். என்னாலே யாருக்கு என்ன பிரயோஜனம்?
பெரியவா இருந்தா உலகத்துக்கே க்ஷேமமாச்சே…’
‘நான் கொடுத்து வெச்சவன் சார், பெரியவா மௌனவிரதம் ஏற்பதற்கு முன்னே ஒரு நாள் தரிசனத்துக்கு போயி இருந்தேன். நிறைய பேசினார் அமோகமா அனுக்கிரகம் பண்ணினா…இப்படியே பேசாம ரொம்ப நாள் உக்காந்திருப்பார் ன்னு நெனைச்சனே… மோசம் போயிட்டேனே…’
‘பெரியவாளை தவிர எனக்கு வேறு யாரையும் தெரியாதே..நாற்பது வருஷமா பெரியவா கூட இருந்து தொண்டு பண்ணினேன்…எவ்வளவு பேசி இருக்கா…ஒரு தரம் என்னை கோவிச்சிண்டுட்டா…ஏண்டா, உன்னை ரொம்ப கோவிச்சிண்டுட்டேனா? வருத்தமா இருந்ததா ன்னு அடுத்த நிமிஷமே குழந்தை மாதிரி விசாரிச்சாளே…எப்பு கோவிச்சிக்க இப்ப பெரியவா இல்லியே…’
‘பெரிய எசமான் உள்ளே படுத்துண்டு இருக்காங்க ன்னு ஒரு தைரியம் இருந்துதுங்க. எட்டி பார்த்தா அவங்க இருக்க மாட்டாங்களே…’
‘தெய்வம் என்னை தனியா விட்டுட்டு போயிடுச்சுங்க…உலகமே இருளோன்னு இருக்குதே..’
இப்படி பல்வேறு தரப்பட்ட பக்தர்கள் கதறி கதறி தீர்த்துவிட்டனர். தன் தாய், தந்தை, குழந்தை, நெருங்கிய உறவினர் இவர்களை இழந்து விட்டவர்கள் போல் என்னிடம் தேம்பி தேம்பி அழுதனர். என் சொந்த துயரத்தை உள்ளடக்கி பொங்கிய கண்ணீரை தேக்கி நிறுத்தி, அவர்களுக்கு ஆறுதல் வார்த்தை சொல்லி தேற்றிக்கொண்டு இருந்தேன்.
என்னால் தேற்ற முடியாமல் போனது அந்த ஆறு வயது சிறுமியைத்தான்.
‘எனக்கு மூணு வயசு இருக்கறப்போ பெரியவா கல்கண்டு கொடுத்தா. அதுக்கப்பறம் பெரியவாளை நான் பார்க்கவே இல்லை. அழைச்சிண்டு போ ன்னு அப்பா கிட்ட எத்தனையோ தடவை சொன்னேன். அழைச்சிண்டு போகலே. இப்போ சாமி கிட்டே போயிட்டாரே.நான் இனிமே பெரியவாளை எப்படி பார்க்கிறது?’ என்று அந்த சிறுமி கண்கலங்கிய போது, எப்படி தேற்றுவது என்று கலங்கி போனேன் நான்.
ஜனவரி முதல் தேதியன்று பத்து நிமிடங்கள் மட்டுமே பெரியவா தரிசனம் இருந்திருக்கிறது. அதற்கு பிறகு பொது தரிசனமே இல்லை. உடல்நிலை சரியில்லை. வைத்தியர்கள் அருகிலேயே இருந்து தேவையான சிகிச்சைகள் அளித்து கொண்டு இருந்தார்கள்.
8-ஆம் தேதி சனிக்கிழமை அன்று உடல் நிலை தேறியது. ஈச்சங்குடியில் வாங்கியுள்ள பெரியவாளின் பூர்வாச்ரம தாயாரின் இல்லத்தில் வைப்பதற்காக தயாரான அப்பா அம்மா படங்கள் அவரிடம் காட்டப்பட்டது. அதை சற்று நேரம் பார்த்து கொண்டிருந்தார்.
பாலுவிடம், ‘நீ கலவை பார்த்திருக்கியோ அங்கே போயிருக்கியோ?’ என்று கேட்டிருக்கிறார்.
எதற்கு திடீர் என்று கலவையை நினைத்துக்கொண்டாரோ?
யாரோ ஒருவர் தரிசனத்துக்கு வந்தார். ‘சௌக்கியமா இருக்கேளா?’ என்று உரத்த குரலில் கேட்டிருக்கிறார்.
‘பெரியவாளோட பழைய குரல் மாதிரி இருந்தது. எங்களுக்கெல்லாம் ஆச்சிரியமாக போய்விட்டது…’ என்றார் திருக்காளாவூர் ராமமூர்த்தி.
‘பிரும்ம ஸ்ரீ சாஸ்த்ரிகள்’ என்று பெரியவா பெயரிட்ட வேதபுரியை பார்த்து ‘கையில் என்ன?’ என்று கேட்டாராம். ‘பெரியவாளோட மரக்குவளை…அலம்ப எடுத்துண்டு போறேன்…’ என்று பதில் கூறி விட்டு போயிருக்கிறார்.
பெரியவா சாதாரணமாக இருப்பதை அறிந்து எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சி. பிக்ஷையை ஏற்றுக்கொண்டு இருக்கிறார். பிறகு படுக்க வைத்து இருக்கிறார்கள். அரை நொடியில்…அனாயாசமாக அப்போது மணி 2.58…
அல்லும் பகலும் ஒவ்வொரு கணமும் கண்ணிமை போல் பாதுகாத்து வந்த திவ்ய சரீரத்தை பார்த்து கதறி தீர்த்து விட்டார்கள் அந்த புண்ணியசாலிகள். மஹா சுவாமிகளுக்கு கைங்கர்யம் செய்தவர்கள் அத்தனை பெரும் பாக்கியசாலிகள். யார் பெயராவது விட்டு போய் விடுமோ என்பதால் அவர்களது பெயர்களை நான் இங்கு குறிப்பிடவில்லை.
அன்று மதியம் இரண்டரை மணி அளவில் ஸ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி சுவாமிகள், பால சுவாமிகளுடன் தாம்பரம் நிகழ்ச்சி ஒன்றுக்கு சென்று வர, பெரியவாளிடம் உத்தரவு பெற்று சென்றதை கண் கலங்கியவாறு கூறினார். சென்னைக்கு செய்தி சென்று, தாம்பரத்தை அடைவதற்கு முன்பே தெரிவிக்கப்பட்டு, இரு சுவாமிகளும் மாலை ஐந்து மணியளவில் ஸ்ரீ மடத்துக்கு வந்திருக்கிறார்கள்.
துறவியேனும் நாற்பது ஆண்டு கால தொடர்பின் பின்னணியும், பல்வேறு நிகழ்ச்சிகளும் நினைவில் அலைமோத ஸ்ரீ ஜெயேந்திரர் நெஞ்சம் குமுறி கண்ணீர் வடித்ததில் வியப்பென்ன? ஒப்புயர்வற்ற குருவின் உபதேசம் பெற்றதற்கும், பிரம்ம ஞானியிடம் பாடம் பயின்றதற்கும், மகானிடம் அறிவுரை கேட்டதற்கும் முற்பிறவியின் நற்பேறு அன்றோ காரணம் என்ற நன்றி கண்ணீர் அல்லவா அது!
அத்தருணம் உள்ளத்தில் எழுந்த சிந்தனைகள் எல்லாம் கூற முடியாமல் துயரமே உருவாக சோகமே வடிவாக அமர்ந்திருந்தாலும் – மறுநாள் நடக்க வேண்டிய சடங்குகளில் தீவிர கவனம் செலுத்தி, பக்தர்களிடம் ஆணைகள் பிறப்பித்துக்கொண்டு இருந்தார்.
பால சுவாமிகள் அங்கும் இங்கும் எங்கும் காணப்பட்டார். ஒரு கணம் தரிசித்து ஆறுதல் பெற காத்திருக்கும் பக்தர்களை சந்தித்தவாறே, தேவையான ஏற்பாடுகளில் கவனம் செலுத்தி கொண்டு இருந்தார்.
என்னை கண்டதும் தனியே அழைத்து சென்று, ‘ஏமாந்து போயிட்டோம்…இன்னிக்கு நன்னா தான் இருந்தா. பேசினா, சிரிச்சா, பிக்ஷை பண்ணினா…தைரியமா இருந்தது. தாம்பரம் போயிட்டு வந்துடலாம் ன்னு புறப்பட்டோம்…எதிர்பார்க்காம சேதி வந்தது.’என்று நடந்தவற்றை கூற தொடங்கினார். நடந்து சென்றவாறே ஒருவருக்கு கையசைப்பு, ஒருவரை அருகில் வரசொல்வது, இன்னொருவரை பார்த்து, ‘ஒ, வந்திருக்கேளா?’ என்று கேட்பது. ‘உங்களுக்கு எப்போ தெரியும்?’ என்று பரிவுடன் விசாரிப்பது…’பிருந்தாவன வேலை வேகமா நடந்து கொண்டு இருக்கிறதா?’என்று பார்வையிடுவது… பம்பரமாக சுற்றி சுழன்று கொண்டிருந்தார் பால பெரியவர்.
பக்தர்கள் கூட்டம் பெருகி கொண்டே இருந்தது. வேகமாக நகர்ந்த க்யு இரண்டு கிலோ மீட்டர் வரை நீண்டது. வெகு விரைவில் தேவையான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருந்தன. காவலர்கள் பணி போற்றத்தக்கதாய் இருந்தது.
மேடையில் பெரியவாளின் திருமேனி ஒளிர்ந்து கொண்டு இருந்தது. நான்கு ஆண்டுகளாக நாம் கண்ட தரிசனம். ஒரே ஒரு வித்தியாசம்…எவ்வித அசைவும் இல்லை…மூலவராகிவிட்ட நிலையில், தெய்வீக சாந்நித்யம் நிலவியது. சுற்றிலும் மடத்து சிப்பந்திகள். அவ்வப்போது, இரு சிஷ்ய சுவாமிகளும் வந்து உடனிருந்தார்கள்.
எதிரில் நகர்ந்த க்யூ வில் கும்பிட்டவர்கள், குமுறி அழுதவர்கள், கன்னத்தில் போட்டு கொண்டவர்கள், கண்ணீர் அஞ்சலி செலுத்தியவர்கள், இஸ்லாமிய பெருமக்கள், கிறிஸ்துவ சகோதர-சகோதரிகள், வெளிநாட்டினர், பல சமயத்தினர், பல மொழியினர் பொது வாழ்வில் பலதுறை சேர்ந்தவர்கள், பெரும் செல்வந்தர்கள், பரம ஏழைகள், தள்ளாடும் முதியவர்கள், ஆண்கள், பெண்கள், சிறுவர்-சிறுமியர்…
ஒரு புறம் ஒலிப்பெருக்கியில் ‘ஜெய ஜெய சங்கர…ஹர ஹர சங்கர…’கோஷம், நாம சங்கீர்த்தனம், பக்தி பாடல்கள், தேவாரம், திருப்புகழ், சகஸ்ர நாம பாராயணம், வேத முழக்கம்…. மேடை நிரம்ப மணம் பரப்பும் மலர் கொத்துக்கள், வாசனை திரவியங்களின் புகை மண்டலம்…தேவலோக சூழ்நிலை…
பன்னிரண்டு மணிக்கு மேல் மகாபிஷேகம் தொடங்கியது. பிரதம சீடர் ஸ்ரீ ஜெயேந்திர சுவாமிகள், குருவின் திருமேனிக்கு முறைப்படி அபிஷேக, அர்ச்சனைகள் செய்வித்து, தூப தீப கற்பூர ஆரத்தி எடுத்து வழிபட்டது, ஆலயம் ஒன்றில் சிவபூஜை நடைபெற்றது போன்ற உணர்வை தோற்றுவித்தது.
இறுதியாக நான்கு மணியளவில் பிருந்தாவன பிரவேச ஊர்வலம் புறப்பட்டு அருகிலிருந்த மாளிகைக்குள் சென்றது.
வெளியே இருந்தவர்களுக்கு புனித திருமேனியின் கடைசி புண்ணிய தரிசனம் அதுவே
Read more: http://periva.proboards.com/thread/10890/06-01-2016/#ixzz3wZpAMVSV
Source…….www.periva.proboards.com
Natarajan
Message For the Day….” Follow Sabari’s Example , who always thought of Rama and His happiness…”
Follow at least one of the nine modes of devotion (Sravanam, kirtanam, etc.). It doesn’t matter how wealthy or learned you are; God is concerned only with the sincerity and purity of your mind and heart and the wholeheartedness and genuine nature of your love. Valmiki was a hunter. Nandanar was of a low caste. Kuchela was a poor man. Dhruva and Prahlada were five-year-old lads. Sabari was a tribal woman, illiterate and uncivilized. But all of them won God’s Grace in abundance, because of their wholehearted devotion, love and surrender. Follow Sabari’s example, who always thought of Sri Rama and His happiness, and dedicated all her thoughts, words, and deeds to Him alone, such that her every action was transformed and sublimated into the highest penance (tapas).Meditation does not mean sitting idle in a particular posture, like posing for a photograph. Like Sabari’s life, your life must become a continuous meditation wherever you are, and whatever you do.
“படித்தேன் , பகர்கிறேன் உங்களுடன்… பெருமை நிறைந்த மார்கழி மாதப் பிறப்பு…! “
பெருமை நிறைந்த மார்கழி மாதப் பிறப்பு…!
மாதங்களில் மிகவும் உயர்ந்தது மார்கழி என்பார்கள்.
அதனால்தான், ‘மாதங்களில் நான் மார்கழியாக இருக்கிறேன்!’
என்று ஸ்ரீகிருஷ்ணனே கூறியிருக்கிறார்.
மேலும் அவரே, கீதையில் “மார்கழி மாதத்தை தேவர்களின் மாதம்” என்று சொல்கிறார்.
அத்தனை சிறப்புகள் வாய்ந்தது இந்த மார்கழி மாதம்.
அதிகாலை எழுந்து கோலம் இட்டு அதில் சாணத்தால் பிள்ளையார் பிடித்து வைத்து கோலத்தை பூக்களால் அலங்கரித்து மார்கழியை வரவேற்கிறோம்.
‘பீடு’ என்றால் ‘பெருமை’ என்று பொருள். பெருமை நிறைந்த மாதம் என்பதே மருவி ‘பீடை’ என்றானது.
அதுவரை இருந்த எல்லா கஷ்டங்களும் நீங்கி வரும் தைத் திங்களில் இருந்து புது வாழ்க்கை அமைய வேண்டும் என பிரார்த்திக்கப்படும் மாதமும் இது தான்.
மார்கழி முப்பது நாட்களும் பாவை விரதம் இருந்து தானே ஆண்டாள் அந்த பெருமாளையே மணாளனாகக் கொண்டாள்.
இதிலிருந்தே அந்த மாதத்தின் பெருமையை உணரலாம்.
விடியற்காலையில் இருந்தே, ஆலயங்களில் வழிபாடுகள் தொடங்கிவிடும்.
அதுபோலவே பல ஆலயங்களில் திருப்பள்ளி எழுச்சி பூஜை தொடங்கி விடும்.
மார்கழி மாதத்தில் கோலத்தில் பூ வைப்பதற்கும், சாணத்தால் பிள்ளையார் பிடித்து வைப்பதற்கும் முன்னோர்கள் காரணங்கள் சொல்லிச் சென்றுள்ளனர்.
பூ வைப்பது ஏன் ?
அக்காலத்தில், திருமணத் தரகர்களோ, மாப்பிள்ளை – பெண் தேவை என்பதற்காக வெளியிடப்படும் கல்யாண விளம்பரங்களோ கிடையாது.
எந்த வீட்டில் பெண் அல்லது பிள்ளை திருமணத்துக்குத் தயாராக இருக்கிறார்களோ,
அந்த வீட்டின் வாயிலில் மட்டும் கோலத்தின் மேல் பூசணிப் பூ வைப்பார்கள்.
ஒட்டு மொத்தமாக எல்லா வீடுகளிலும் வைக்க மாட்டார்கள்.
மார்கழி மாத அதிகாலையில் வீதி பஜனையில் வருபவர்களின் பார்வையில் இந்தப் பூக்கள் தென்படும்.
விவரத்தைப் புரிந்து கொள்வார்கள். தை மாதம் பிறந்த உடனே பேசி, கல்யாணத்தை முடிப்பார்கள்.
இதன் காரணமாகவே மார்கழி மாதத்தில் வீட்டு வாயிலில் இருக்கும் கோலத்தில் பூக்களை வைத்தார்கள்.
அது போலவே மார்கழி மாதத்தில் பல புராதன நிகழ்வுகளும் நடந்துள்ளன.
மகாபாரத யுத்தம் மார்கழி மாதத்தில் நடைபெற்றதாக இதிகாசம் கூறுகிறது.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஆண்டாள் நாள்தோறும் வைகறையில் எழுந்து ,
{ஒவ்வொரு பாசுரமாகப் பாடி, திருமாலை திருப்பாவையால் திருவடித் தொழுது, திருமணம் புரிந்ததும் மார்கழி மாதம்}
என்னும் சிறப்பு மிக்க மார்கழி மாதத்தில் தான்.
இவ்வாறு பல மகத்துவத்தை தன்னுள் அடக்கி வைத்துள்ளது மார்கழி மாதம்.
சிதம்பரத்தில் மார்கழி மாதத்தில் நடைபெறும் ஆருத்ரா தரிசனமும், ஸ்ரீரங்கத்தில் நடைபெறும் வைகுண்ட ஏகாதசியும் மிக முக்கியமான விசேஷங்களுள் ஒன்று.
ஆன்மிக மலர்ச்சிக்கு சிறந்த மாதமாக கருதப்படும் இந்த
{மார்கழி மாதத்தில்} இறைவனை எண்ணத்தால் துதித்துப் போற்றுங்கள்…..
அனைத்து செல்வங்களையும் பெறுங்கள்…..
மார்கழி மாதம் அதிகாலை எழுந்து ஏன் கோலம் போட வேண்டும்?
இந்த மாதத்தில்தான் சூரியன் தட்சிணாயணத்திலிருந்து உத்தராயணத்திற்கு நகர்கிறான்.
அதாவது டிசம்பர் முதல் மே வரை சூரியன் தெற்கிலிருந்து வடக்கிற்கும்,
ஜுன் மாதத்திலிருந்து நவம்பர் வரை வடக்கிலிருந்து தெற்கு நோக்கியும் நகர்கிறான்.
சூரியனின் ஓட்டத்தில் இந்த மாற்றம் நிகழும்போது,
பூமியினுடைய சக்தி சூழ்நிலையிலும் பல மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன.
குறிப்பிட்ட விதத்தில் கோலம் இடுவதன் மூலம் அந்தச் சக்தியை நம் வீட்டிற்குள் கிரகித்துக் கொள்ள முடியும்.
இதனை நீங்கள் விஞ்ஞானப்பூர்வமாக செய்தால் உங்களுக்கு நிச்சயம் பலன் கிடைக்கும்.
குறிப்பாக பூமத்திய ரேகையிலிருந்து 32 டிகிரி அட்சரேகையில் (Latitude) பெரிய மாற்றங்கள் நடைபெறுகின்றன.
தமிழ்நாடு, ஆந்திரா, கர்நாடகா போன்ற மாநிலங்கள் இந்தப் பரப்பில்தான் உள்ளன.
இந்த மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றபோது அதனை பயன்படுத்திக் கொள்ள பல கருவிகள் உருவாக்கப்பட்டன.
யோக முறைகளிலும் பலவிதமான பயிற்சிகள் வகுக்கப்பட்டுள்ளது. நீங்கள் மஹாபாரதக் கதை கேட்டிருப்பீர்கள்.
அதில் பீஷ்மர், தன் உடலில் அத்தனை அம்புகள் ஏறியிருந்தாலும் தன் உயிரை உத்தராயணத்தில் தான் துறக்க வேண்டும் என்று விடாமல் பிடித்து வைத்திருந்தது உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கும்.
உத்தராயணத்தில் உடலை நீத்தால் முக்தி கிடைக்கும் என்னும் நம்பிக்கையே இதற்குக் காரணம்.
எனவே முக்தி நோக்கிலுள்ள மக்களுக்கு மார்கழியில் தொடங்கும் உத்தராயணம் முக்கியமானதாக இருக்கிறது.
எனவே சூரியனின் போக்கில் மாற்றங்கள் நிகழும் போதும், பூமிக்கும் சூரியனுக்குமான தொடர்பில் மாற்றங்கள் ஏற்படும்போதும்,
தேவையான { அறிவு, ஞானம் } இருந்தால், அப்போது ஏற்படும் சக்தி சூழ்நிலையை, நமக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியும்.
{ அதில் ஒன்று தான் கோலம் இடுவதும். }
குறிப்பிட்ட விதத்தில் கோலம் இடுவதன் மூலம் அந்தச் சக்தியை நம் வீட்டிற்குள் கிரகித்துக் கொள்ள முடியும்.
இதனை நீங்கள் விஞ்ஞானப் பூர்வமாக செய்தால் உங்களுக்கு நிச்சயம் பலன் கிடைக்கும்.
உங்களுக்கும், உங்கள் வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கும், உங்கள் வீட்டு சூழ்நிலைக்கும் நன்மையைக் கொண்டு வர முடியும்.
இந்த மாதத்தில் அதற்கான வாய்ப்பு மிகத் தீவிரமாக உள்ளது…
Source….input from a friend of mine…
Natarajan
Moon expense claims, MacGyver moments and other interesting Buzz Aldrin facts…
Former NASA astronaut Buzz Aldrin is pretty clear with about his thoughts on travel to Mars.
AMERICAN astronaut Buzz Aldrin is best remembered for being the second man to set foot onto the surface of the moon during NASA’s Apollo 11 mission.
However, there is much more to the famed astronaut than meets the eye.
Here are 10 facts about 85-year-old that might surprise you.
1. BORN TO WALK ON THE MOON
Buzz’s parents were Edwin Eugene Aldrin Sr and Marion Aldrin.
Nothing seems out of the ordinary here until you discover the mother of the man selected for the Apollo 11 mission was actually born Marion Moon.
So that means Buzz’s career choice was either destiny or a very big coincidence.
2. HIS OWN FIRST ON THE MOON
He may not have been the first man to set foot on the moon, but Buzz Aldrin does hold the dubious honour of being the first man to urinate there.
While making his way down the lander’s ladder, nature came calling and Buzz was forced to perform a lunar leak into a special bag in his space suit.
3. EXPENSE CLAIM
For many, being able to set foot on the moon would be a prestigious honour, but for Buzz it wasn’t enough.
Once returning to Earth, he submitted an expense claim for the Apollo 11 mission, which asked to be reimbursed $AU46.33.
The claim was very accurate in its depiction of “points of travel” with Buzz detailing his travels from Houston to Cape Kennedy to the moon to the Pacific Ocean to Hawaii and then back to Houston.
As the documents show “government meals and quarters” were provided throughout the July 1969 mission, Buzz did not place a claim for those.
However, he did claim for the use of a car for travel between airports on his way to the launch at Cape Kennedy.
The claim was paid by NASA.
4. COOL AS A CUCUMBER
After exploring the surface of the moon, Neil Armstrong and Buzz Aldrin made their way back into the lander so they could start their return journey to Earth.
However, once inside, Buzz discovered a broken circuit breaker lying on the floor of the module.
Following a brief search, it was discovered the circuit breaker was from the ascent engine — a vital component required to lift the lander off the moon.
After phoning mission control for advice, the astronauts were to told they would have to wait overnight for a solution.
So with the possibility of an indefinite stay on the moon surface looming, Buzz did something strange.
He spread out on the floor of the landing module and went to sleep, obviously completely unfazed by the hiccup.
5. MOVE OVER MACGYVER
The following morning, Buzz was told getting the breaker pushed back in was the only solution to getting the lander back into space.
With the component being electrical and his fingers being too large to do the job, Buzz began searching for a tool to use.
The solution came in the form a felt-tipped pen he had in the shoulder pocket of his space suit.
After successfully pushing the circuit breaker in with his pen, the lander was ready for takeoff.
Even more impressive was the fact Buzz still has the very same pen sitting in his home.
6. CUSTOMS DECLARATION
If you think being on the first mission to the moon excludes you from filing those pesky customs declarations, you are sadly mistaken.
Upon returning to Earth, all of the astronauts on board Apollo completed and signed customs forms declaring they were brining “Moon rock and Moon Dust” back.
7. BECOMING BUZZ
Buzz Aldrin was born Edwin Eugene Aldrin Jr on January 20, 1930 in Montclair, New Jersey.
However, his family wasn’t all that keen on the name and ended up nicknaming him Buzz.
The nickname evolved from his younger sister who struggle to pronounce “brother” and would often say “buzzer”.
He legally changed his name in 1988.
8. FLYING HIGH
Long before he was an intergalactic traveller, Buzz had an interest in flying.
This saw him being a test pilot for US Navy and also serving a stint as a fighter pilot.
While on combat missions in Korea, Buzz earned the Distinguished Flying Cross medal for destroying two MIG’s and damaging another.
9. THOSE BLACK MARKS
There is iconic picture of Buzz Aldrin standing on the moon, but closer inspection shows there are two mysterious black marks on the front of his spacesuit.
These are the result of Buzz’s failed attempt to reboard the lander on the surface of the moon.
When trying to jump up to the lander, Buzz didn’t provide enough force and collected his shins on the button rung of a ladder.
Buzz Aldrin has a completely white suit, except for the marks on his shins.Source:News Corp Australia
10. ALL YOU NEED IS A PUNCH IN THE FACE
There are many conspiracy theories floating around questioning the legitimacy of the moon landing.
It is fine to speculate, just don’t approach Buzz Aldrin with your suspicions because if you call him a fraud, he might just punch you in the face.
Source….www.news.com.au
Natarajan
” உப்புமா 20 காசு; பில்டர் காபி 15 காசு : நம்புங்க இது உண்மை விலைதாங்க….” !!!
உணவுப்பொருட்களின் விலையுயர்வால், ஹோட்டல்களில் உணவு வகைகளின் விலைகள் விண்ணைத்தொடும் அளவிற்கு அதிகரித்துள்ள நிலையில், உப்புமா 20 காசு ; பில்டர் காபி 15 காசு என்ற விலை அனைவரையும் திரும்பிப் பார்க்க வைத்துள்ளது.
இந்தியாவின் வர்த்தக நகரமான மும்பை, சினிமா உள்ளிட்ட பல்வேறு துறைகளுக்கு தாய்வீடாக இயங்கி வருகிறது. அத்தகைய சிறப்புமிக்க மும்பை மாநகரில், தென்னிந்தியாவை சேர்ந்த ஹோட்டல் நிறுவனம், 1940ம் ஆண்டு மும்பையில் “கபே மெட்ராஸ்” என்ற பெயரில் ஹோட்டலை துவக்கி, தற்போதும் வெற்றிகரமாக நடத்தி வருகிறது.
தென்னிந்திய உணவுவகைகளை சிறப்பாக விநியோகித்து வந்த கபே மெட்ராஸ் ஹோட்டல் துவங்கி 75 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்துள்ளதையொட்டி, நேற்று (24ம் தேதி) காலை சிலமணி நேரங்களுக்கு, ஹோட்டல் துவங்கப்பட்டபோது இருந்த விலையிலேயே உணவு வகைகளை விற்க திட்டமிட்டனர். அதன்படி..
ரச வடை – 50 காசு
உப்புமா – 20 காசு
பில்டர் காபி – 15 காசு என்ற அளவில் விற்கப்பட்டது.
நாட்டின் வடபகுதி மக்களுக்கு ஏற்கனவே தென்னிந்திய உணவு வகைகளின் மீது அலாதியான பிரியம் இருக்கும் நிலையில், 1940ம் ஆண்டு விலையிலேயே உணவுகள் விற்கப்பட்டது. கபே மெட்ராஸ் வாடிக்கையாளர்களை மேலும் உற்சாகத்திற்குள்ளாக்கியது.
தற்போது அனைவரது கைகளிலும் ஸ்மார்ட் போன் தவழ்ந்துவரும் நிலையில், நேற்று கபே மெட்ராஸ் ஹோட்டலில், உணவு சாப்பிட்டவர்கள், தாங்கள் சாப்பிட்ட உணவு வகைகள் மற்றும் பில்லை, தங்களது ஸ்மார்ட்போனில் போட்டோ எடுத்து உடனுக்குடன் சமூகவலை தளங்களிலும் பதிவேற்றினர்.
Source….www.dinamalar.com
Natarajan
The Go-Getters of Dharavi , Mumbai….
Even as plans to redevelop Dharavi continue to gather dust in government files, its young residents have chalked their own course and chosen to fly high. Hepzi Anthony recounts a few inspiring tales.
Other slums may have laid claim to its tag of being Asia’s largest slum, but within Dharavi are stories of India shining despite its squalor, of grit, determination and fighting against odds to overcome barriers.
Transformation is in the air in Dharavi today, and it is not just physical.
Change is manifest not just in the form of the superficial replacement of slums with buildings or in terms of better quality roads, improved hygiene or even the ATMs coming up there; it is evident from the sharp rise in the socio-economic profile of the average Dharavi resident that has seen a massive upsurge.
Indeed, the story of Dharavi today is of not just buildings replacing the slums but the rise of a new generation that is clearly more educated, more informed and more affluent, too.
As a new generation comes up, the success stories from India are now being replaced by stories of its residents working, studying and even settling down in foreign shores.
From being a symbolic representation of the daily struggle for survival of the urban, migrant and Indian poor in Hollywood films, many people raised there now literally crisscross continents for work or study.
Some, like Jasmine Jacob, discovered that her humble origins and surroundings could not clip their wings of ambition.
Her fascination for the scientific world saw her do research in Nanotechnology and take off to countries like the United States and France.
After completing her post-graduation in chemistry from the Institute of Science, Mumbai, she was for a Department of Atomic Energy scholarship that enabled her for a doctoral study of nanosciences at the Bhabha Atomic Research Centre.
Her superior performance there further earned her a government-funded post-doctoral research study trip to Paris for 15 months.
From there on she moved on to do another course at the University of Notre Dame at Indiana, US. Incidentally, her entire higher study was done entirely with the help of scholarships.
Having found her dream, Jasmine Jacob now inspires the children of Dharavi to dream big and pursue their ambitions.
“Money is not everything. I am a good example of how if you are prepared to work hard, and you have it in you, nothing can stop you,” says Jacob.
Her father, who worked in a private firm and was the sole bread earner in her family, could not afford to pay her fees for higher studies.
“But my teachers ensured that my studies were not affected. They knew of my background and went out of their way to help me. They supported me by finding out and recommending me for scholarships,” she says.
Currently, she is doing research in nanotechnology and continues to reside in Dharavi, though her family has now shifted to a building there.
“Till my third standard, we stayed in a tin house that would be roughly about 10×10 sq ft and then we moved into a brick house. There were lots of infrastructure issues at home and around. It was impossible to study at evenings as everyone would be watching television and there would be so many distractions around,” she recalls.
Having found her dream, Jacob now wants to inspire other students, especially from her locality, to dream big and pursue their dreams.
Not to convent schools where the rich children go, she prefers to go to her former alma mater Kamaraj Memorial School at 90-ft Road to deliver motivational talks to students. Jacob had studied here in Tamil medium till the fourth standard and thereafter shifted to English medium in the same school.
She tells her students to concentrate on their studies and not get scared of the roadblocks on the pathway to their dreams.
“I was so focused and good at my studies that I did not know many students in my class. But, my co-students knew me and wanted to befriend me for my notes. My locality did not matter to anyone,” she says.
Jacob says she never dreamt of working or staying abroad and did not fancy a high-paying job or the lifestyle there.
“I always wanted to be in India and am happy to be here,” she signs off.
Amolik Selvaraj is quite open to the idea of staying in Dharavi even now. But he is practical enough to know that it would not be that easy for his family.
Her view is shared by Amolik Selvaraj, who also crisscrossed the US and the United Kingdom before returning to Pune for work.
Brought up in Dharavi, 46-year-old Selvaraj started working as a data entry operator while graduating from the Dr Ambedkar College in central Mumbai’s Wadala locality.
Along with studies and work, he took to learning computer software languages like Clipper, Foxpro, VB.NET and C#.NET.
This helped him get offers to work as a systems programmer and got him a breakthrough in Maryland, US, in 2007 for about two years. Thereafter, he shifted to quality assurance that kept his career on a high and helped him move to other countries.
In 2011, he moved on to work in Didcot, Oxfordshire, in the UK for a little over a year.
Recently, he shifted to Pune where he works as a senior consultant at Systems Plus Technologies.
Despite staying abroad for many years and having visited places like Washington, London and Oxford, Selvaraj says that he is quite open to the idea of staying in Dharavi even now.
In fact, he continues to emotionally connect with the place and to date his passport and Aadhar card still bear his Dharavi address.
“One of the things about Dharavi is that one would end up running into so many people just like that. Abroad, people never turn up impromptu at your place. They would almost always turn up only after fixing an appointment. The doorbell never rings without one knowing who would be at the door.
“Also, I have lost my spiritual connect after I shifted out of Dharavi. There, I could just walk over to the open church nearby almost any time of the day,” says Selvaraj.
But he is practical enough to know that it would not be that easy for his family.
“Were it not it for factors like my children’s education and good influence, I would have happily shifted back to Dharavi. Things have changed so much now. ATMs are accessible there and the facilities are much better now,” he says.
Reverend Samuel Christudoss, ex- parish priest of Good Shepherd Church, Dharavi, who has resided in and has been observing the area for over a decade, notices: “It is almost routine to hear old people talking about their children being in the US or Germany these days. Apart from those settled abroad, many people travel abroad regularly for work or for study projects. The new generation has lapped up higher education like never before with the result that almost everyone is literate here now.”
The prosperity has percolated downwards too.
“Long back, when I had to live in Dharavi around 1991, I recall being provided with just mats to sleep with bricks for pillow by the church because the people there themselves lived with such basic, primitive means.
“I would be hauled up even if I took a cab for travelling (autorickshaws are not allowed in Dharavi) and questioned as to why I did not walk the distance. Today, when I am re-posted in this place, I see a marked difference here. The very same church now allows me the option of travelling by air-conditioned cabs, a direct result of the younger generation being exposed to a higher standard of living,” he observes.
So, while the much-touted Dharavi Redevelopment Plan continues to gather dust in the files or drawing boards of the Maharashtra government, the people of Dharavi have chalked their own course and risen to fly up high beyond the boundaries of the nation.
Input….Hepzi Anthony in Mumbai ….www.rediff.com
Natarajan
Take off with Natarajan 