சென்னை உள்ளிட்ட தமிழகத்தின் பல பகுதிகளில் கடந்த சில நாட்களாக கனமழை கொட்டித் தீர்க்கிறது. இதையடுத்து மீம்மகன்கள், தங்கள் மீம்களால் மழையை வரவேற்று வருகின்றனர். அவற்றில் பெரும்பாலான மீம்கள் சிரிக்கவும், சில சிந்திக்கவும் வைக்கின்றன. இணையத்தில் பெரும்பாலானோரால் பகிரப்பட்ட மீம்மழைகளில் சில துளிகள்…
Source…..www.tamil.thehindu.com
Natarajan
*
பழந்தமிழர் ஏரிகளைப் பராமரிக்க தனி வாரியம் அமைத்தனர். குடவோலை முறையில் உறுப்பினர்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டார்கள். கரை பராமரிப்பு, கலுங்கு பராமரிப்பு, காவல், நீர் பங்கீடு இவையெல்லாம் ஏரி வாரியத்தின் பணி. ஏரி வாரியத்தினர் குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு ஒருமுறை ஏரிகளில் மேடிட்ட மண்ணை தூர் வாரினர். இது ‘குழி குத்துதல்’ என்று அழைக்கப்பட்டது. ஏரி வாரியம் மட்டுமின்றி பாசனத்தைப் பராமரிக்க கழனி வாரியம், வயல் வழிகளைப் பராமரிக்க தடிவழி வாரியம், வரி வசூலைப் பராமரிக்க பஞ்ச வாரியம் என்றெல்லாம் குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டன.
ஏரிகளைப் பராமரிப்பதற்கான செலவுகள், தானம் மற்றும் மானியமாக வழங்கப்பட்ட நிலங்களின் பாசன வருவாயில் இருந்து பெறப்பட்டது. இந்த நிலங்கள் ‘குளப்பட்டி’, ‘குளப்புறம்’, ‘ஏரிப்பட்டி’ என்று அழைக்கப்பட்டன. ஏரியில் மீன் பிடிப்போர் தங்கள் வருவாயில் குறிப்பிட்ட சதவீதம் ஏரி பராமரிப்புக்காக அளிக்க வேண்டும். இது ‘பாசிப் பட்டம்’ என்று அழைக்கப்பட்டது. மீன் பிடிப்போர், சலவைத் தொழில் செய்வோர் பகலில் ஏரியை காவல் காத்தனர். இரவு காவலுக்கு தனி ஆட்கள் நியமிக்கப்பட்டனர். இதை அகநானூறு (252),
‘துய்யகிழ் பனிமலர் உதிர வீசித்
தொழின்மழை பொழிந்த பானாட் கங்குல்
எறிதரைத் திவலை தூஉஞ் சிறுகோட்டுப்
பெருங்குளம் காவலன் போல
அருங்கடி அன்னையும் துயின் மறந்தனளே’
என்கிறது. அதாவது, ‘அடர்ந்த பனியிலும் அடைமழையிலும் நள்ளிரவிலும் ஏரியைக் காக்கும் காவலன்போல ஓர் அன்னை தன் தூக்கத்தை மறந்தாள்’ என்கிறது பாடல். ஏரியின் காவலனைத் தாயுடன் ஒப்பிட்டுப் பெருமை சேர்க்கும் வரிகள் இவை. அப்படியெனில் ஏரிக் காவலர்கள் எவ்வளவு விழிப்போடு இருந்திருப்பார்கள்!
நிகழ்காலத்துக்கு வருவோம். பாலுட்டி வளர்த்த அன்னையைக் கைவிட்டதுபோல ஏரிகளைக் கைவிட்டு விட்டோம். ஊருக்கெல்லாம் சோறிட்ட ஏரிகள் அநாதைகளாகப் பரிதவிக் கின்றன. தாய் மடி எங்கும் கருவேல முட்செடிகளின் வேர்கள் ஊடுருவி ரத்தம் உறிஞ்சுகின்றன. ஏரிக்கு காவல் யாருமில்லை. ஏரிகளைக் கட்டுப் பாட்டில் வைத்திருக்கும் பொதுப் பணித் துறையிலும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளிலும் ஏரியைப் பராமரிக்க என்று தனியாக ஒரு பணியாளர்கூட கிடையாது. கூடுதல் பொறுப்பாகதான் ஏரிகளை உதவிப் பொறியாளர்கள் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். இன்றைய நிலையில் சராசரியாக 30 ஏரிகளுக்கு ஒரு பொறியாளர் மட்டுமே இருக்கிறார். மைல் கணக்கில் ஊர், ஊராக நீளும் ஏரிகளை வைத்துக்கொண்டு ஒரு பணியாளர் எத்தனை ஊர்களுக்குதான் செல்வார்?
ஏனோ தெரியவில்லை, ஏரிகள் விஷயத்தில் அரசுக்கு ஏக குழப்பம். ஒருங்கிணைந்த திட்டம் ஒன்றுமில்லை. ஒற்றை ஏரியை எத்தனை துறைகள் கூறு போடுகின்றன தெரியுமா? ஏரிக்குள் இருக்கும் மண் கனிம வளத்துறையின் பொறுப்பு. ஏரிக்குள் இருக்கும் மீன்கள் மீன் வளத்துறையின் பொறுப்பு. ஏரியின் அடிநிலம் வருவாய்த் துறையின் பொறுப்பு. சிறிய ஏரிகளின் கரை மற்றும் கலுங்குகள் உள்ளாட்சி அமைப்பின் பொறுப்பு. பெரிய ஏரிகளின் கரை, கங்குகள் பொதுப்பணித்துறையின் பொறுப்பு. ஏரியிலும் அதன் சுற்றிலும் வளரும் மரங்கள் வனத்துறையின் பொறுப்பு. ஆனால், ஏரிக்கு ஒரு பிரச் சினை என்றால் மட்டும் எந்தத் துறையும் பொறுப்பு இல்லை. ஆனால், நாட்டின் இதர மாநிலங்கள் பலவும் ஏரிகளை எவ்வளவு கண்ணும் கருத்துமாக பாதுகாக்கின்றன தெரியுமா?
கர்நாடகம் ஏரி அபிவிருத்தி ஆணை யத்தை உருவாக்கி கர்நாடகா சொசைட் டிஸ் பதிவுச் சட்டம் 1959-ன் கீழ் அதனை ஒரு சொசைட்டியாக பதிவு செய்துள்ளது. அரசியல் குறுக்கீடுகள் ஏதுவும் இல்லாத தன்னாட்சி பெற்ற அமைப்பு அது. ஆட்சிகள் மாறினாலும் ஏரி பாதுகாப்பு, மறு சீரமைப்பு, மீட் டெடுப்பு, மீள் உருவாக்கம், கொள்கை வகுத்தல் எனப் பணிகள் தொடர்கின்றன.
மத்தியப்பிரதேசத்தில் 2004-ம் ஆண்டு ‘ஏரி பாதுகாப்பு ஆணையம்’ அமைத்து ஜப்பான் பன்னாட்டு கூட்டுறவு வங்கியின் உதவியுடன் ஏரிகளைப் பாதுகாக்கிறது. ஒடிசாவின் ‘சிலிகா அபிவிருத்தி ஆணையம்’ இந்தியாவின் மிகப் பழமையான ஏரிகளில் ஒன்றான சிலிகா ஏரிக்கும் வங்காள விரிகுடா வுக்கும் இடையே பாதையை ஆழ மாக்கி, அதன் நீரியல் மற்றும் உவர்ப்பு அமைப்பை மேம்படுத்தியது. இதன் மூலம் அங்கு மீன்பிடித் தொழில் பல மடங்கு மேம்பட்டுள்ளது. இதற்காக அந்த ஆணையம் நீர் நிலை மேம் பாட்டுக்காக உலகளவில் வழங்கப்படும் மிக உயரிய விருதான ‘ராம்சர்’ விருதை 2003-ம் ஆண்டு இந்தி யாவுக்குப் பெற்றுத் தந்துள்ளது. மகாராஷ்டிரா அரசு பல்வேறு தனியார் அமைப்புகளை ஒருங்கிணைத்து ஏரி களைப் பராமரிக்கிறது. மணிப்பூரில் ‘லோகாக் ஏரி அபிவிருத்தி ஆணையம்’, ஜம்மு காஷ்மீரில் ‘ஏரி மற்றும் நீர்வழிகள் அபிவிருத்தி ஆணையம்’, உத்தரகாண்டில் ‘நைனிடால் ஏரிகள் பாதுகாப்புத் திட்டம்’, ராஜஸ்தானில் ‘ஏரி, நதி அபிவிருத்தி திட்டங்களுக்கான கொள்கை நிலைக்குழு’ என பல்வேறு திட்டங்களை செயல்படுத்தி ஏரிகளைப் பாதுகாக்கின்றன. அதேபோல பல மாநிலங்களில் ஏரிகளைப் பாதுகாப் பதற்கென்றே தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் இருக்கின்றன. கேரளா வின் ‘லிம்னாலஜி’ சங்கம், ராஜஸ் தானில் ‘ஜில் சன்ரக்ஷன் சமிதி’, இமாச் சலப்பிரதேசத்தில் ‘சேவ்’ (Social of appeal for vanishing environment), ஹைதராபாத்தில் ‘இந்திய நீர் நிலை உயிரியலாளர்கள் சங்கம்’ ஆகியவை ஏரிகளைப் பாதுகாக்கின்றன.
தமிழகத்துக்கு வருவோம். மத்திய அரசின் தேசிய ஏரிகள் பாதுகாப்புத் திட்டம் (1983-89) என்று ஒன்று இருந்தது. அதில் தமிழகம், கர்நாடகம், ஆந்திரம், கேரளம் உட்பட 14 மாநிலங்களில் அந்தந்த மாநில அரசுகளின் பரிந்துரையின் அடிப்படையில் ரூ.1015.59 கோடியில் 60 ஏரிகள் சீரமைக்கப்பட்டன. மற்ற மாநிலங்கள் எல்லாம் தங்களது வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க ஏரிகளையும் மிகப் பெரிய பாசன ஏரிகளையும் மேம்படுத்திக்கொண்டன. தமிழகமும் ரூ. 12.17 கோடியில் இரண்டு ஏரிகளை மேம்படுத்திக்கொண்டது. எந்தெந்த ஏரிகள் தெரியுமா? ஊட்டி மற்றும் கொடைக்கானல் ஏரிகள். விவசாயிகள் பாசனத்துக்குத் தண்ணீர் இல்லாமல் தற்கொலை செய்துகொண்டாலும் பரவாயில்லை, சுற்றுலாப் பயணிகள் படகில் உல்லாச சவாரி செல்ல வேண்டியது முக்கியம் அல்லவா!
Source…..டி.எல்.சஞ்சீவிகுமார்…www.tamil.thehindu.com
Natarajan
ஓடும் நீரின் வேரை அறுத்த வேதனை வரலாறு…….
இன்று தண்ணீர் பங்கீட்டுக்காக அண்டை மாநிலங்களிடம் பிரச்சி னைகளை தீர்த்துக்கொள்ளும் வழி தெரியாமல் தவிக்கிறோம். உச்ச நீதிமன்றம் வரை சென்றும் தீர்வு கிடைக்க வில்லை. காவிரி நீர் பங்கீடு பிரச்சினை தீராத நிலையிலும் கர்நாடகம், மேகதாட்டுவில் அணையைக் கட்டத் துடிக்கிறது. காவிரி ஆற்றின் நீரியியல் ஓட்டம் முக்கியத் துவம் வாய்ந்த மேகாதாட்டுவில் மட்டும் அணை கட்டப்பட்டுவிட்டால், காவிரியை நாம் கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்க முடியாது.
ஆனால், நமது முன்னோர்கள் துளி பாரபட்சம்கூட இல்லாமல் நீரைப் பங்கீடு செய்தார்கள்.
இன்றைக்கு காவிரி ஆற்றில் தமிழகத் துக்கு மேல் பகுதியில் அணையைக் கட்ட முயற்சிக்கிறது கர்நாடகம். ஆனால், அன்றைக்கு ‘ஆற்றில் இருந்து நீர் எடுத்துவரும் வாய்க்காலுக்கு மேல் பகுதியில் இன்னொரு வாய்க்கால் வெட்டக்கூடாது; ஒரு ஏரிக்கு நீர் வரத்து கிடைக்கும் மேற்பகுதியில் இன்னொரு ஏரி வெட்டக்கூடாது’ என்பது பழந்தமிழர் வகுத்த கடுமையான சட்டம். இதனை ‘காலுக்கு மேல் கால் கல்லலாகாது’ என்று கி.மு. 1117- ஆண்டு ஸ்ரீவல்லப பாண்டியனின் குருவித்துறை பெருமாள் கோயில் கல்வெட்டு குறிப்பிடுகிறது.
தற்போது மதுரையின் சோழவந்தான் கிராமத்தின் அன்றைய பெயர் சதுர்வேதி மங்கலம். அந்தக் கிராமத்தின் ஊர் சபைக் கூட்டத்தில் இந்த விதி இயற்றப்பட்டதாக கல்வெட்டுகள் குறிப்பிடுகின்றன. ஆற்றின் மேல் பகுதியில் புதியதாக ஒரு கால்வாய் வெட்டினால் கீழ் பகுதியில் இருக்கும் பாசனதாரர்கள் பாதிக்கப்படுவார்கள் என்பதை அறிந்திருந்தார்கள் அவர்கள். இந்த விதிகளை மீறி தொண்டை மண்டலத்தில் புலியூர்க்கோட்டத்தில் மாங்காடு நாட்டைச் சேர்ந்த சோழ முத்தரையன் என்கிற அரசு அதிகாரி, பராக்கிரம பாண்டியன் கால்வாய்க்கு மேலாக ஒரு கால்வாயை வெட்டினான். அப்போது மக்களே ஒன்றுசேர்ந்து அரசனுக்குத் தகவல் தெரிவித்துவிட்டு, அந்தக் கால்வாயை மூடினார்கள் என்கிறது கல்வெட்டு குறிப்பு.
அதேபோல ஏரிகளில் தண்ணீர் வெளியேறுவதற்கு அமைக்கப்பட்ட மடை, மதகு, குமிழி, தூம்பு போன்ற அமைப்புகள் நீர்ப் பங்கீட்டு அளவுக்கு கருவிகளாகவும் அமைந்தன. ஒவ்வொரு ஏரியிலும் ஆயக்கட்டுக்குத் தண்ணீர் திறந்துவிடும்போது நான்கு நாழிகைகளுக்கு நீர் பாயும் மதகு ஒன்று, ஆறு நாழிகைகளுக்கு நீர் பாயும் மதகு ஒன்று, 12 நாழிகைகளுக்கு நீர் பாயும் மதகு ஒன்று என தனித் தனி மதகுகள் அமைக்கப்பட்டன. மூன்று மதகுகளையும் ஒருசேர திறந்துவிட்டால் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆயக்கட்டுப் பகுதிக்கு இரண்டு நாழிகைகளில் முழுமையாக தண்ணீர் பாய்ந்துவிடும் என்பது அவர்கள் கண்டுபிடித்த கணக்கு. இந்தக் கணக்கின் அடிப்படையில்தான் மதுராந்தகம் ஏரி, தூசு மாமண்டூர் ஏரிகளில் தண்ணீர் திறந்துவிடப்பட்டன.
இதுதவிர ‘முறைப்பானை’என்கிற முறையும் இருந்தது. அதாவது, 10 முதல் 12 லிட்டர் கொள்ளளவு கொண்ட ஒரு பானையின் அடிப் பாகத்தில் சிறு துளையிடப்படும். ஒரு ஏக்கருக்கு ஒரு துளை, ஐந்து ஏக்கருக்கு ஒரு துளை, 10 ஏக்கருக்கு ஒரு துளை என இந்தத் துளைகள் பல்வேறு அளவுகளில் இருந்தன. மதகைத் திறக்கும் அதே நொடியில் நீர் நிரப்பிய பானையின் துளையை திறந்துவிடுவார்கள். பானையின் நீர் முழுவதும் காலியானால் குறிப்பிட்ட அளவு நிலத்துக்கு தண்ணீர் பாய்ந்ததாக கணக்கிட்டனர். இது சுழற்சி முறை பாசனம் என்று அழைக்கப்பட்டது. தண்ணீர் திறந்துவிடும்போது நாழிகை யைக் கணக்கிட ஆட்கள் நியமிக்கப் பட்டிருந்தனர். இதில் தவறு செய்தால் தண்டனையும் வழங்கப்பட்டது. இதனைப் பின்பற்றிதான் மொகலாயர் ஆட்சிக் காலத்தில் ‘வாரபந்தி’ என்கிற சுழற்சி பாசனமும், 18-ம் நூற்றாண்டில் பாலாற்று ஏரிகளில் ‘மாமூல் நாமா’ என்கிற சுழற்சி முறை பாசனமும் உருவாக்கப்பட்டது. இதைப் பற்றி எல்லாம் தனது ஆய்வுகளின் மூலம் விரிவாக எழுதியிருக்கிறார் பொதுப்பணித்துறையின் வடிவமைப்புப் பிரிவு தலைமை பொறியாளரும் நீர் பாசன ஆய்வாளருமான முனைவர் பழ.கோமதிநாயகம்.
ஏரிகள் உள்ளிட்ட நீர் ஆதாரங்களுக்கு அடிப்படை மழை நீர். அதனை ஏரிகள், குளங்கள் மட்டுமல்லாமல் பல்வேறு தொழில்நுட்பங்களைச் செயல்படுத்தி யும் சேகரித்தனர் பழந்தமிழர். ‘மழை நீர் சேகரிப்பு’ என்கிற விஷயம் கடந்த 15 ஆண்டுகளாகத்தான் பொதுவெளியில் வெகுவாக அறியப்படுகிறது. அதற்கு முன்பு மழை நீர் சேகரிப்பு குறித்த விழிப்புணர்வு நம்மிடையே இருந்த தில்லை. அதிகபட்சம் கூரையில் ஒழுகும் தண்ணீரை பாத்திரத்தில் பிடித்தோம். ஆனால், கி.பி. 10- நூற்றாண்டிலேயே பழந்தமிழர் மழை நீரை சேகரிக்கும் தொழில்நுட்பங்களில் தேறியிருந்தனர். அவர்கள் ஏரிகள், குளங்கள் தவிர கோட்டைகள், மாளிகைகள், கோயில்கள் ஆகியவற்றையும் மழை நீரை சேகரிக்கும் வகையில் கட்டினார்கள். கோட்டைகளின் அடிப் பகுதிகளில் சுடுமண் குழாய்கள் பதிக்கப்பட்டு கோட்டை வளாகத்தில் சேகரமாகும் மொத்தத் தண்ணீரும் அகழிகளில் விடப் பட்டன. அகழிகளில் இருந்து அருகில் இருந்து நீர் நிலைகளுக்குத் தண்ணீர் சென்றது. இதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம், தஞ்சை பெரிய கோயில்.
இந்தக் கோயில் வளாகத்தில் சேகர மாகும் மழை நீர் மற்றும் தஞ்சை நகரத்தில் சேகரமாகும் மழை நீர் இரண்டும் நிலத்தடியில் புதைக்கப்பட்ட சுடுமண் குழாய்கள் மூலம் செவ்வப்பன் ஏரிக்கு (சேப்பன வாரி) சென்றது. சேறு கலந்த அந்தத் தண்ணீர் அந்த ஏரியில் தெளிந்த பின்பு மீண்டும் குழாய்கள் மூலம் சிவகங்கை குளத் துக்குச் சென்றது. இதனை குடிநீராகப் பயன்படுத்தினர் மக்கள். இதை வடிவமைத்தது தஞ்சையை ஆண்ட செவ்வப்ப நாயக்கன். இதன் மூலம் மழைக் காலங்களில் தஞ்சை நகர வீதிகளில் தண்ணீர் ஒரு துளி தேங்கி நிற்கவில்லை என்று குறிப்பிடு கிறது ராஜராஜன் கல்வெட்டு. இன்றைக்கும் தஞ்சை பெரிய கோயில் சுற்றுவட்டாரங் களில் பெரியளவில் தண்ணீர் தேங்கி நிற்பதில்லை. காரணம் அன்றைக்கு திட்டமிட்டு கட்டப்பட்ட நகர வடிவ மைப்பு.
ஆனால், சிறு மழைக்கே பொதுவாகத் தாங்குவதில்லை சென்னை. இப்போது பெய்யும் பெருமழை நகரத்தை நரகமாக்கிவிட்டது நமக்கான கடும் எச்சரிக்கை. முதல் இரண்டு நாட்கள் மழையை ரசித்தவர்கள் எல்லாம் இப்போது மிரண்டுத் தவிக்கிறார்கள். ஏராளமான வீடுகளுக்குள் தண்ணீர் புகுந்து வாழ்வியல்ரீதியாகவும், பொருளாதாரரீதியாகவும் பெரும் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தி உள்ளது.
சென்னை நகரில் மழை நீர் வடிகால்கள் அமைக்கப்பட்ட தொலை நோக்கு காலம் முடிந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. நகரம் பன்மடங்கு வளர்ந்த பின்னும் அதற்கான திட்ட மிடல் இல்லாமல் போய்விட்டது. இப்போது உள்ள வடிகால்கள் நீரியல் ஓட்டத்துக்கு (Flow by gravity) மாறான மட்ட அளவுகள் கொண்டவை. தவிர, பெரும்பாலான மழை நீர் வாய்க் கால்கள் அடையாறு, கூவம், ஓட்டேரி நல்லா ஆகிய சிற்றாறுகளுடன் இணைக் கப்படவில்லை. மழை நீர் வடிகால் களில் இருந்து தண்ணீர் வெளியேறி தாழ்வான பகுதிகளில் தேங்குவதற்கு இதுவும் முக்கிய காரணம். கடந்த 15 ஆண்டுக ளில் சென்னையின் மழை நீர் வாய்க்கால்களில் நடந்திருக்கும் பரா மரிப்பு பணிகள் எந்த அளவுக்கு முழுமை யானவை என்று ஆராய வேண்டிய நேரம் இது.
கடந்த 25 ஆண்டுகளில் மட்டும் போதிய அறிவியல் மற்றும் பொறியியல் ஆய்வுகள் இன்றி, திட்டமிடப்படாமல் கட்டப்பட்ட அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளும், கல்லூரிகளும் அரசுக் கட்டிடங்களும் பற்றி ஒரு கணக்கெடுப்பு நடத்தி னால், கிடைக்கும் புள்ளிவிவரங்கள் மூலமே தெரியும் – ராணுவம் வந்து மீட்கும் அளவுக்கு ஏன் இப்படி சென்னை மிதக்கிறது என்று!.
Source….டி.எல்.சஞ்சீவிகுமார்….www.tamil.the hindu.com
Natarajan
We weren’t done applauding the remarkable decision taken by West Bengal government that directed Kolkata police to include Hijras in the Civic Police Volunteer Force (CPVC), and now comes another good news that says India is set to get its first transgender sub-inspector of Police.
The news comes from Tamil Nadu, a state hailed for forming the first transgenders welfare board, which is said to be the first not only in India but probably in the world.
Madras High Court directed the Tamil Nadu Uniformed Services Recruitment Board (TMUSRB) to appoint K. Prithika Yashini as a sub-inspector, as she is deemed perfectly entitled for the job.
Prithika was born and brought up as Pradeep Kumar. But her journey, unsurprisingly, wasn’t easy. She had to fight a long legal fight to get things going her way.
Image Source: Facebook
According to The Hindu, Chief Justice S.K. Kaul and Justice Pushpa Sathyanarayana of the First Bench made the board realize their failure at not adding the ‘third gender category’ despite the Supreme Court’s direction.
Excited by things turning out in her favour, Prithika who also hopes to become India’s first transgender IPS Officer told NDTV, “I’m excited. It’s a new beginning for the entire transgender community,”
India has seen some significant feats this year in relevance to recognizing the talent sidelining other factors. Manabi Bandyopadhyay (India’s first transgender college principal) and Akkai Padmashali (First transgender recipient of Rajyotsava award) are a couple of notable examples.
Let’s hope more path-breaking decisions like these that give importance to talent over prejudices, are taken often. Let’s hope, people who don’t easily get socially accepted because of their choices that don’t exactly conform to social norms, get to live their dreams.
After all, it is dreams, aspirations and goals we are talking about- things that don’t have any genders or castes or religions.
Ananta Sharma in http://www.storypick.com
Natarajan
(மோர் நிலையை அடைந்த பிறகு அதிலிருந்து எதையும் எடுக்கவும் முடியாது-கலக்கவும் முடியாது.அதுவே முடிவான நிலை.வெள்ளையாக இருக்கும்.சத்துவ மயமான பரமாத்மாவைக் கலந்த பிறகு மேலே தொடர எதுவுமில்லை.)
கட்டுரையாளர்-கணேச சர்மா
தட்டச்சு-வரகூரான் நாராயணன்.
ஃபேஸ்புக் மலரும் நினைவுகள் 29-10-2012
“எல்லோரும் ‘ஈகோ’வுடன் பிறக்கிறார்கள்.அதுதான் ஆரம்பம் அதையே முதலில் சாப்பிடும் ‘தானோடு’சேர்ந்த குழம்பு காட்டுகிறது.பலவிதமாகக் குழம்புவதால் பிடிக்காமல் போகும் வாழ்க்கையே மனசு தெளிந்து விட்டால்,பிடித்துப் போகிறது. ரசமாகி இருக்கிறது. அதனால் பிறக்கும் ஆனந்தம்-இனிமை இவைதான் பாயசம்,பட்சணம். இனிமையையே அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தால் திகட்டிவிடுமே! அதற்கு மேல் போய் பிரும்மானந்தத்துடன் லயிக்க வேண்டாமா?
அதுதான் ‘மோர்’ அந்த நிலை சாஸ்வதமானது.
பாலை எடுத்துக் கொண்டால் அதிலிருந்து தயிர்,வெண்ணெய், நெய் என்று ஏதாவது மாறுதல் வந்து கொண்டே இருக்கிறது.
ஆனால், மோர் நிலையை அடைந்த பிறகு அதிலிருந்து எதையும் எடுக்கவும் முடியாது-கலக்கவும் முடியாது.அதுவே முடிவான நிலை.வெள்ளையாக இருக்கும்.சத்துவ மயமான பரமாத்மாவைக் கலந்த பிறகுமேலே தொடர எதுவுமில்லை.
மோர் சாதம் முடிந்த பின் இலையை எடுத்துவிட்டு எழுந்திருக்க வேண்டியதுதான்!”
இப்படியாக மிகப் பெரிய விஷயத்தை ஒரு சாப்பாட்டு ராமனுக்கு மிக எளிமையாக உபதேசித்துவிடுகிறார் மகா பெரியவர்.
Read more: http://periva.proboards.com/thread/10459#ixzz3qBb7H9Lc
Source…..www.periva.proboards.com
natarajan
‘I like talking in Tamil, and I enjoy eating thayir sadam (curd rice), dosa and idli. My dream is to play at the Margazhi Dance and Music Festival in Chennai, which is held in December. If I make enough money from sangeetham, I will stop working in companies. After all sangeetham is my life.’
Hidenori Ish talks to Shobha Warrier/Rediff.com about his fascinating journey from a small town in Japan to Tamil Nadu, for the love of music.
It is funny talking to a Japanese person in Tamil, but then Hidenori Ishi is almost like a true Tamilian now. He can speak Tamil way better than English; he enjoys eating idli and dosa; and dreams that someday he’d perform at Chennai’s Margazhi Festival. Being fluent in Tamil, he also prefers the interview to be done in Tamil.
Music indeed has no boundaries, and Ishi’s story bears witness to how music can truly alter a person’s life. In 2007, he made Tamil Nadu his home, and since then there has been no turning back.
He learnt the local language, travelled to unknown places in search of a guru, and also learnt to play kanjira and thavil. Today Ishi has a job with the Customer Service Department of Nippon Express (India), and when he is not working, you’ll spot him playing thavil and kanjira at temples and at marriages. Despite his father’s objection, Ishi continues to live in India and presently has no plans of returning home, as sangeetham is his life now.
The inspiring musical journey of 33-year-old Ishi from Japan to Chennai is one filled with awe and wonder.
Growing up in Japan
‘I grew up in Kamakura, a small town which was once the capital of Japan. It is famous for its Zen Buddhist temples and Shinto shrines. My family consists of my grandparents, who are farmers, and my parents. My father worked in a government department, while my mother is a housewife.
‘Though there are no musicians in my family, I was drawn to music because of a close friend, Kohei Ueda, who plays the guitar and the mandolin beautifully. Back in school, Ueda used to have musical concerts in our city, and I never missed a single concert of his. Fascinated by the musical instruments Ueda played, I wanted to join his band. However, back then I couldn’t afford to buy a musical instrument, and my dream remained unfulfilled.
Lessons in English
‘Ueda and I were so crazy about music that the news of an American band performing at the Hawaiian Islands prompted us to make a trip there. It was my first trip abroad, and I didn’t know a single word of English then. Though we had a great time there, we found it difficult to communicate with people. We then decided to learn English, and the very next year, in 2003, Ueda and I headed to Canada. We were there for a year with a working visa so that we could work and also learn English at the same time.
‘Armed with a working knowledge of English, we decided to visit India. After all, it is the land of Buddha, and we have so many Buddhist temples back home. We had heard many stories about India from friends. Then, I started reading about India and the places to see.
The Indian Chapter
‘In 2005, we landed in Delhi, but our first experience was not a pleasant one. It was night and we had to go to the railway station to board a train for Goa. We were looking out for a bus to take us to the station when a person approached us and offered to drop us to the railway station for the same price. We agreed, but they took us to a hotel instead. When we protested, they said there were no trains headed to Goa at that hour. Obviously they were lying. We were dropped to the railway station, but we ended up paying more than we would have paid as bus fare!
‘We then travelled to Goa, Agra, Mumbai and also visited Ajanta and Ellora caves in Aurangabad. When we were in Mumbai, we heard that (Ustad) Zakir Hussain was performing. He has performed in Japan, but we never had the good fortune to hear him live. Not wanting to miss the opportunity, we attended the performance which was brilliant; I still remember every moment of it!
‘From Mumbai, we went to Kashi (Varanasi). A visit to a music school there got us interested in learning to play the tabla. That was the first music class I ever attended. Apart from the classes, I also looked forward to the delicious Bengali food of rice and fish served at the lodge where we were staying.
‘Two-and-a-half months later, I returned home and decided to join Ueda’s band as a part-time tabla player.
Chennai Bound
‘I had carried a few of Zakir Hussain concert DVDs to watch once back home. In one of the DVDs, I saw V Selvaganesh playing the kanjira. It was so mesmerising to watch him! I wanted to return to India and learn to play the instrument. So, I started saving money for my next trip. At that time, my parents had no complaints about me travelling to India.
‘By 2007, I had saved enough to visit Chennai. Unfortunately, in January, when I landed, Selvaganesh’s school was closed for Pongal. Thankfully, one day I visited a kacheri and saw Madipakkam Gopal Krishna playing the kanjira there. It was the first time that I heard the kanjira live. At that time, I didn’t know it was a rare instrument and not many people played it.
‘Drawn to the kanjira, I got Madipakkam Gopal Krishna to train me. For the next six months, until my visa expired, I stayed in a lodge and went to his house every day to learn the kanjira.
‘Later, when I returned with a fresh visa, I made Selvaganesh my guru,and I studied under his guidance till April 2008. I used to practise for five-six hours daily. Selvaganesh gave me plenty of opportunities to play the kanjira at kacheris in temples, which boosted my confidence. By the time I left his place, I was quite articulate in Tamil! Through Selvaganesh, I got introduced to Triplicane K Sekar, and I started learning the thavil from him. Now, I play more thavil than kanjira.
Studying at a College for the First Time
‘As the money I had saved was almost exhausted, I decided to return home. Before heading back, I made a trip to the green city of Thanjavur and Chidambaram to visit the temples there. There I met Thanjavur T R Govindarajan, who was a professor at the Thiruvaiyaru Music College. Hearing about my interest in music, he asked me to enrol for a three-year course to play thavil.
‘That was the first time I attended a college as I had begun working soon after my schooling.
In India Again!
‘After getting my diploma in May 2011 I returned home. However, my heart belonged to India. I had not learnt how to play the keertana on thavil, and I yearned to play more. However, this time, my father wasn’t happy with me returning to India. However, I had made up my mind.
‘Back in India, I went to Chidambaram. I joined the Annamalai University to learn under the guidance of Thirukadaiyur G Babu.
‘In 2014, I got a degree, and by then I had learnt to play the keertana quite well.
Living It up the Local Way
‘Now, I have a 9-5 job in Chennai. Early mornings and weekends are dedicated to playing the thavil at temples and at weddings. I like talking in Tamil, and I enjoy eating thayir sadam (curd rice), dosa and idli. My dream is to play at the Margazhi Dance and Music Festival in Chennai, which is held in December. If I make enough money from sangeetham, I will stop working in companies. After all sangeetham is my life.
‘I’m not sure how long I’ll stay in Chennai, nor do I know what the future holds for me. However, one thing is certain, thavilwill always be a part of my life!’
Photographs: Ramesh Damodaran
Shobha Warrier / Rediff.com in Chennai Source….www.rediff.com
Natarajan
Flight delayed by a few hours? It won’t be as much a waste of time, if you considered taking a mini art tour across Chennai Airport. Over the course of the last couple of years, ever since the new airport was opened in 2013, 37 murals and four sculptures have been installed in both the domestic and international terminals — the most recent ones being those of a Nataraja in Thandavam pose and Yudhisthira’s ratha.
“We were asked to make two sculptures that are reminiscent of Tamil Nadu culture, by the Airport Chairman (R. K. Srivastava), for the Global Investors Meet, which took place in September. So, after a lot of brainstorming, we thought, why not bring out Nataraja and Yudhisthira’s ratha, which people can immediately associate with the heritage here,” says Neelam Dhanda, co-owner of the 12-year-old Sunny Sistems — The Art Gallery, which has executed all the installations at the airport.
The two installations were set up just a few days ahead of the investors meet, on August 30. “The 12-and-a-half-foot-high Nataraja is visible from everywhere in the arrival hall. It’s made of fibre, and has been made to look as if it has been made out of wood, and coloured in the way wooden sculptures are coloured traditionally,” says Uday Dhanda, son of Neelam, who coordinated with 18 artisans to create the works in 55 days.
Yudhisthira’s ratha, one of the five rathas which can be seen in Mahabalipuram, has Arjuna’s Penance (a stone carving at Mahabalipuram) etched on three sides, and the guardians of heaven, or dwarpals, on the back. Placed at the departure section, the 16-foot-high installation, which looks like a slice out of the Shore Temple, is also lit up with 102 lights. “I wouldn’t be surprised if a few people took snaps in front of it and told their friends that they actually visited the site at Mahabalipuram. It is that real,” Uday says with a laugh.
The challenge for the team was to bring out an imposing installation that stands out in the busy venue, but at the same time doesn’t eat into the space that sees thousands of people per day. “So, we had to take care that we consumed only a limited footprint. At first glance, people should be able to connect with it; that was our intention,” says Neelam. “Not everyone is going to take the effort or have the time to visit a gallery or tourist spots here, so the installations are a reflection of what the city has in store for them,” she adds.
The previous installations done by the team include those that depict Tamil festivals, dances and processions, besides those of a horse that’s been hand-made with brass and copper sheets and of a boat that depicts the city’s dependence on the ocean. As far as the International Terminal is concerned, there are swans, peacocks, horses and a separate series on the Indian dance forms.
Natarajan
C Sekar serves thirty kilos of rice to the parrots who have been visiting his place since the last 25 years.
Every morning and evening, Mr Sekar arranges several rows of wooden planks and serves thirty kilos of rice to the birds who have been visiting his place since the last 25 years.
The 62-year-old owner of Camera House says, “What are we going to take back even if we earn a lot? This is just a service for these living creatures. This gives me lot of spiritual satisfaction”.
Mr Sekar avoids travelling out of the city for the love of these visitors. During unavoidable circumstances, he returns on the same day.
“Once, we had arranged my friend to feed the birds. But they just did not land to eat. They are sharp and they know me. Since then, I don’t travel at all,” he said.
He spends 40 per cent of his income to provide food to these birds. On days when he earns good money, the parrots get a special treat. “I feed them American baby corn and guava on days I make good money,” he told NDTV.
However, the 45-year-old house, where he lives on rent, is up for sale. Not willing to abandon these birds, Mr Sekar wants to sell a vintage collection of 4000 cameras to raise money so that he can buy the property.
Mr Sekar says he has the total support of his family.
Source….www.youtube.com
Natarajan
Take off with Natarajan 