Nostalgia – Page 12 – Take off with Natarajan

” நான் வாழை மரம் இல்லை …சவுக்கு மரம் …” !!!

October 28, 2015NatarajanLeave a comment

நகைச்சுவை நடிகர் நாகேஷ் அவர்களின் தன்னம்பிக்கை மிக்க அருமையான வார்த்தைகள்…

– வானொலிப் பேட்டியொன்றில் நாகேஷ்

வானொலி: நியாயமாக உங்களுக்கு வரவேண்டிய நல்ல பெயர் மற்றவர்களுக்குச் செல்லும் போது உங்களுக்கு எப்படி இருக்கும்?

நாகேஷ்: நான் கவலையே படமாட்டேன் சார்.
ஒரு கட்டடம் கட்டும் போது, சவுக்கு மரத்தை முக்கியமா வச்சு சாரம் கட்டி, குறுக்குப் பலகைகள் போட்டு, அதன் மேல பல சித்தாள்கள் நின்னு, கைக்குக் கை கல் மாறி கட்டடம் உயர்ந்து கொண்டே போய் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அது முடிந்த பிறகு, அந்தக் கட்டிடத்துக்கு வர்ண ஜால வித்தைகள் எல்லாம் அடிச்சு, கீழ இறங்கும் போது ஒவ்வொரு சவுக்கு மரமாக அவிழ்த்துக் கொண்டே வருவார்கள்.

கட்டடம் முடிந்து கிரஹப் பிரவேசத்தன்று எந்தக் கட்டடம் கட்டுவதற்கு முக்கிய காரணமாக இருந்ததோ அந்தச் சவுக்கு மரத்தை யார் கண்ணிலும் படாமல் பின்னால் எங்கயோ மறைத்து வைத்துவிட்டு, வேறெங்கேயோ வளர்ந்த வாழை மரத்தை முன்னால் நட்டு கிரஹகப் பிரவேசம் நடத்தி அனைவரையும் வரவேற்பார்கள்.
அத்தனை பெருமையும் வாழை மரத்துக்குப் போய் விடும்.
இதில் உள்ள உண்மை என்ன தெரியுமா? அந்த வாழை மரம் மூன்று நாள் வாழ்க்கை தான் வாழும். ஆடுமாடுகள் மேயும். குழந்தைகள் பிய்த்தெடுப்பார்கள். பிறகு குப்பை வண்டியிலே போய்ச் சேரும்.

மறைந்து கிடக்கிறதே அந்தச் சவுக்கு மரம் கண்ணீர் விடுவதில்லை. அடுத்த கட்டடம் கட்டுவதற்கு தயார் நிலையிலj் என்றைக்கும் சிரித்துக் கொண்டேயிருக்கும்.!!!

நான் வாழை அல்ல…! சவுக்கு மரம்….
Think positive always👍😊

Source….input from a friend of mine

Natarajan

There’s a hidden message written on the back of this family portrait that an Apollo astronaut left on the moon…

October 27, 2015NatarajanLeave a comment

On April 20, 1972, Apollo 16 astronaut Charles Duke took his first steps on the moon. He was 36 at the time and is the youngest human in history to ever walk on the lunar surface.

But that’s not the only achievement of Duke’s that lives on in American history.

NASA John W. Young Astronaut Charles M. Duke Jr., Lunar Module pilot of the Apollo 16 mission, is photographed collecting lunar samples at Station no. 1 during the first Apollo 16 extravehicular activity at the Descartes landing site.

While he was on the moon, he snapped this family portrait of him, his two sons, and his wife, which remains on the moon to this day.

Uploaded by Scoobynaiterpaul123

On the back of the photo Duke wrote:

“This is the family of astronaut Charlie Duke from planet Earth who landed on the moon on April 20, 1972.”

Here’s a clearer copy of the photo Duke gave us. On the far left is his oldest son Charles Duke III who had just turned seven. In the front in red is his youngest son, Thomas Duke, who was five. Duke and his wife, Dorothy Meade Claiborne, are in the background:

Courtesy of Charles Duke

“I’d always planned to leave it on the moon,” Duke told Business Insider. “So when I dropped it, it was just to show the kids that I really did leave it on the moon.”

The photo has since been featured in numerous popular photo books and is a great example of the “human side of space exploration,” Duke said.

When Duke was training to be an Apollo astronaut, he spent most of his time in Florida. But his family was stationed in Houston. As a result, the children didn’t get to see much of their father during that time.

“So, just to get the kids excited about what dad was going to do, I said ‘Would y’all like to go to the moon with me?’” Duke said. “We can take a picture of the family and so the whole family can go to the moon.”

More than 43 years have passed since Duke walked on the moon. And while the footprints that he made in the lunar soil are relatively unchanged, Duke suspects the photo is not in very good shape at this point.

“After 43 years, the temperature of the moon every month goes up to 400 degrees [Fahrenheit] in our landing area and at night it drops almost absolute zero,” Duke said. “Shrink wrap doesn’t turn out too well in those temperatures. It looked OK when I dropped it, but I never looked at it again and I would imagine it’s all faded out by now.”

Unfortunately, there is no way to determine just how faded the photo is because it’s too small for lunar satellites to spot.

Regardless, the photos “was very meaningful for the family,” Duke said. In the end, that’s all that matters, right?

Source…..JESSICA ORWIG……..www.businessinsider.com.au

Natarajan

40 years on, victim of Vietnam napalm attack, Kim Phuc, finally gets burns treatment……

October 25, 2015NatarajanLeave a comment

Kim Phuc shows the burn scars on her back and arms after laser treatments in Miami. Phuc was burned by a napalm bomb in Vietnam more than 40 years ago. Picture: AP Photo/Nick Ut

IN the photograph that made Kim Phuc a living symbol of the Vietnam War, her burns aren’t visible — only her agony as she runs wailing toward the camera, her arms flung away from her body, naked because she has ripped off her burning clothes.

More than 40 years later she can hide the scars beneath long sleeves, but a single tear down her otherwise radiant face betrays the pain she has endured since that errant napalm strike in 1972.

Now she has a new chance to heal — a prospect she once thought possible only in a life after death.

“So many years I thought that I have no more scars, no more pain when I’m in heaven. But now — heaven on earth for me!” Phuc says upon her arrival in Miami to see a dermatologist who specialises in laser treatments for burn patients.

Late last month, Phuc, 52, began a series of laser treatments that her doctor, Jill Waibel of the Miami Dermatology and Laser Institute, says will smooth and soften the pale, thick scar tissue that ripples from her left hand up her arm, up her neck to her hairline and down almost all of her back.

Even more important to Phuc, Waibel says the treatments also will relieve the deep aches and pains that plague her to this day.

With Phuc are her husband, Bui Huy Toan, and another man who has been part of her life since she was 9 years old: Los Angeles-based Associated Press photojournalist Nick Ut.

“He’s the beginning and the end,” Phuc says of the man she calls “Uncle Ut.” ‘‘He took my picture and now he’ll be here with me with this new journey, new chapter.”

A 9-year-old Kim Phuc, centre, runs with her brothers and cousins after a South Vietnamese plane accidentally dropped its flaming napalm on its own troops and civilians. Picture: AP Photo/Nick UtSource:AP

It was Ut, now 65, who captured Phuc’s agony on June 8, 1972, after the South Vietnamese military accidentally dropped napalm on civilians in Phuc’s village, Trang Bang, outside Saigon.

Ut remembers the girl screaming in Vietnamese, “Too hot! Too hot!” He put her in the AP van where she crouched on the floor, her burnt skin raw and peeling off her body as she sobbed, “I think I’m dying, too hot, too hot, I’m dying.”

He took her to a hospital. Only then did he return to the Saigon bureau to file his photographs, including the one of Phuc on fire that would win the Pulitzer Prize.

Phuc suffered serious burns over a third of her body; at that time, most people who sustained such injuries over 10 per cent of their bodies died, Waibel says.

Napalm sticks like a jelly, so there was no way for victims like Phuc to outrun the heat, as they could in a regular fire. “The fire was stuck on her for a very long time,” Waibel says, and destroyed her skin down through the layer of collagen, leaving her with scars almost four times as thick as normal skin.

While she spent years doing painful exercises to preserve her range of motion, her left arm still doesn’t extend as far as her right arm, and her desire to learn how to play the piano has been thwarted by stiffness in her left hand. Tasks as simple as carrying her purse on her left side are too difficult.

“As a child, I loved to climb on the tree, like a monkey,” picking the best guavas, tossing them down to her friends, Phuc says. “After I got burned, I never climbed on the tree anymore and I never played the game like before with my friends. It’s really difficult. I was really, really disabled.”

Kim Phuc now lives in Canada. Picture: Nick UtSource:AP

Triggered by scarred nerve endings that misfire at random, her pain is especially acute when the seasons change in Canada, where Phuc defected with her husband in the early 1990s. The couple live outside Toronto, and they have two sons, ages 21 and 18.

Phuc says her Christian faith brought her physical and emotional peace “in the midst of hatred, bitterness, pain, loss, hopelessness,” when the pain seemed insurmountable.

“No operation, no medication, no doctor can help to heal my heart. The only one is a miracle, (that) God love me,” she says. “I just wish one day I am free from pain.”

Ut thinks of Phuc as a daughter, and he worried when, during their regular phone calls, she described her pain. When he travels now in Vietnam, he sees how the war lingers in hospitals there, in children born with defects attributed to Agent Orange and in others like Phuc, who were caught in napalm strikes. If their pain continues, he wonders, how much hope is there for Phuc?

Ut says he’s worried about the treatments. “Forty-three years later, how is laser doing this? I hope the doctor can help her. … When she was 18 or 20, but now she’s over 50! That’s a long time.”

Waibel has been using lasers to treat burn scars, including napalm scars, for about a decade. Each treatment typically costs $2000 to $2700, but Waibel offered to donate her services when Phuc contacted her for a consultation. Waibel’s father-in-law had heard Phuc speak at a church several years ago, and he approached her after hearing her describe her pain.

At the first treatment in Waibel’s office, a scented candle lends a comforting air to the procedure room, and Phuc’s husband holds her hand in prayer.

Phuc tells Waibel her pain is “10 out of 10” — the worst of the worst.

The type of lasers being used on Phuc’s scars originally were developed to smooth out wrinkles around the eyes, Waibel says. The lasers heat skin to the boiling point to vaporise scar tissue. Once sedatives have been administered and numbing cream spread thickly over Phuc’s skin, Waibel dons safety glasses and aims the laser. Again and again, a red square appears on Phuc’s skin, the laser fires with a beep and a nurse aims a vacuum-like hose at the area to catch the vapour.

The procedure creates microscopic holes in the skin, which allows topical, collagen-building medicines to be absorbed deep through the layers of tissue.

Waibel expects Phuc to need up to seven treatments over the next eight or nine months.

Wrapped in blankets, drowsy from painkillers, her scarred skin a little red from the procedure, Phuc made a little fist pump. Compared to the other surgeries and skin grafts when she was younger, the lasers were easier to take.

“This was so light, just so easy,” she says.

A couple weeks later, home in Canada, Phuc says her scars have reddened and feel tight and itchy as they heal — but she’s eager to continue the treatments.

“Maybe it takes a year,” she says. “But I am really excited — and thankful.”

Source…..www.news.com.au

Natarajan

Message for the Day….” Modesty is the Most Valuable Jewel for a Woman…”

October 24, 2015NatarajanLeave a comment

Modesty is essential for woman. Overstepping the limits of modesty is against her innate dharma; crossing its limits brings about many calamities, including destroying the very glory of womanhood. Without modesty, woman is devoid of beauty and culture. Absence of modesty makes the life of a woman, however rich in other accomplishments, a vacuum. Modesty lifts her to the heights of sublime holiness. Modesty is a blend of these qualities – humility, purity of thought and manners, meekness, surrender to high ideals, sensitivity and sweetness of temper. It is the most invaluable of all jewels for women. Through her innate sense of propriety, a modest woman will ever keep within limits. She becomes automatically aware which behaviour is proper and which is not. Modesty is the true test of a woman’s grandeur. A modest woman will stick only to virtuous deeds and behavior, and will wield authority in the ho

Most Important Airplanes of All Time….

October 24, 2015NatarajanLeave a comment

Ever since the Wright Brothers managed to get their Wright flyer airborne in 1903, the history of aviation has been dotted with a number of fascinating, landmark moments. This list will run through 14 of the most innovative, important and incredible airplanes ever to grace the skies, and tell the remarkable stories that made them such trailblazing groundbreakers.

1. Wright Flyer

The first plane to successfully take flight

Important Airplanes

Image: US Library Congress via wikicommons

The Wright Flyer is famous for being the first airplane to successfully take flight. Designed and built by pioneering inventors and entrepreneurs Orville and Wilbur Wright, it achieved its feat on the beaches of Kitty Hawk, when Orville Wright piloted the airborne plane for 12 short seconds, covering 120 feet. The flight may have been short, but it was to prove one of the moments of the century, and the brothers toured with their plane to show off their achievements to skeptical audiences throughout the world. It was during this tour that they flew about Le Mans in France and kick-started an aviation revolution across Europe that was to change the world.

2. Lockheed SR-71 Blackbird

The fastest airplane ever built

Important Airplanes

Image: Amstrong Photo Gallery via Wikicommons

The Lockheed SR71 Blackbird was a long range, strategic reconnaissance aircraft operated by the US Air Force. Despite the fact that the Blackbird last flew in 1999, it still holds the record for the fastest flight speed ever recorded by an air-breathing manned aircraft at 2,193.2mph (3,529kph), a record that it has held – remarkably – since 1976. It once flew from London to New York (a distance of 3461.53 miles or 5,570.79km) in a ridiculously fast 1 hour 54 minutes in 1972, but Incredible speed was not the Blackbird’s only selling point. Throughout its commission it was also the highest flying plane in the world, capable of flying at an altitude of 85,069 feet or 25,929m. Of course, these attributes were not just for show, they helped the plane carry out crucial reconnaissance missions without detection, and evade missile fire when under attack.

3. Spitfire

The only plane to be manufactured throughout World War II

Important Airplanes

Image: Flickr Airwolfhound

The Supermarine Spitfire was used extensively by the British Royal Air Force and other Allied countries during and beyond World War II. It has achieved iconic status for its role during the Battle of Britain when used by heavily outnumbered allied pilots to repel invaders from the German Luftwaffe. It was also produced in greater numbers than any other British aircraft, and was the only plane to be continuously manufactured throughout the war. It remained in production until 1954.

4. Benoist XIV

The first plane to fly a paying passenger

Important Airplanes

Image: Florida Photographic Collection via Wikicommons

The Wright Brothers had proved that man’s dream of flying could become reality, but it was left to a tiny plane called the Benoist XIV to bring that dream to the paying market. The small plane was specifically designed in the hope of carrying passengers, but suffered problems in its early days. The summer of 1913 saw its first attempts to establish itself as a passenger plane, but the plan failed and the aircraft was a wrecked. It wasn’t until the winter of 1914 that the designer Thomas Benoist partnered with businessman Percival Fansler to offer commercial flights between the Florida cities of St Petersburg and Tampa. Finally, on January 10th 1914 pilot Tony Jannus flew former St Petersburg mayor Abram C. Pheil across the route for the princely sum of $400.00. Although regular flights were priced at $5.00, Pheil had paid more at auction for the honor of being the very first passenger.

5. de Havilland Comet

The first commercial jetliner

Important Airplanes

Image: wikicommons

The de Havilland Comet is regarded as both a trailblazer and a tragedy by aviation historians. It was the first jet-powered passenger plane, capable of cruising at high altitudes – and brought with it new levels of comfort and fresh possibilities for passenger flights. However, the Comet was beset by design faults leading to a number of awful accidents including three incidents in 1954 where planes broke up in mid-air. The tragedies ushered in a new era of extensive accident investigation and informed future aircraft design testing as engineers learned from the mistakes made by the Comet’s designers, including the use of catastrophically inadequate airframes.

6. Messerschmitt Me 262

The first jet-powered military plane

Important Airplanes

Image: Flickr user Peter Gronemann

The German built Messerschmitt Me 262 become the first jet-powered fighter aircraft when it was first commissioned in 1942, bolstering the Luftwaffe fleet in the middle of World War II. Allied attacks on fuel supplies and problems with the reliability of the engines meant that its impact on the direction of the War was not as great as the German military hoped, and it was not in production for very long. However, its jet engines offered a degree of maneuverability and speed that was not replicated elsewhere at the time, and its design would inspire future military aircraft into the jet-powered age.

7. Gossamer Albatross

The first human powered aircraft to cross the English Channel

Important Airplanes

Image: NASA via wikicommons

At first glance, you could be forgiven for thinking that the Gossamer Albatross was the product of aviation experimentation in the early 20th century. However, it was actually designed and built in the late 1970s. Paul B. McGready was the man behind the concept, and the Albatross was intended as a man-powered craft capable of long distance travel. On June 12th 1979, it achieved its ultimate goal when amateur cyclist and keen pilot Bryan Allen successfully flew it from England to France in 2 hours 49 minutes, reaching a top speed of 18mph. The super-lightweight composition of the Albatross has gone on to inspire the design of solar powered electric aircraft seen today.

8. Cirrus SR22

The first plane to have a life-saving ‘whole-airplane parachute’

Important Airplanes

Image: planesmart.com

The Cirrus SR22 has been the best selling single-engine, four-seater aircraft since it was introduced in 2001 – and for good reason. It features a composite construction fitted with a parachute that works on the entire plane. The parachute system has saved well over 100 lives over the course of the Cirrus’s production run, and has given confidence to budding pilots who can take the controls without the same levels of danger associated with other light aircraft. 19 year old Ryan Campbell flew in a Cirrus when he became the youngest pilot to fly around the world in 2014.

9. Concorde

Brought supersonic flights to the masses

Concorde

Image: Flickr user Dean Morley

Concorde is one of only two supersonic jets to ever carry commercial passengers and became synonymous with luxury travel and wealth. It first flew in 1969, but was not actually the first of its type – the Soviet built Tupolev Tu-144 beat it into flight by two months and the two types of plane were to be pitted in a commercial battle for years to follow. However, it was Concorde’s distinctive design that became best known throughout most of the world, and it remains an iconic symbol of aviation history today, even though it took its last flight (in a blaze of publicity) in 2003.

10. General Atomics MQ-1 Predator

The first military ‘drone’

Important Airplanes

Image: U.S Air Force via wikicommons

The MQ-1 Predator was the first ‘unmanned aerial vehicle’ (more commonly known as ‘drone’) to be used in conflict. It is capable of being piloted remotely for up to 14 hours, monitoring its target and completing missions before returning to base. The plane has been used on reconnaissance missions primarily but is also capable of firing missiles, making it a trailblazer for a new era of drone warfare that is changing the face of military conflict.

11. Blériot XI

The first plane to cross the English Channel

Important Airplanes

Image: Bain News Service via Wikicommons

The Blériot XI was designed and piloted by Frenchman Louis Blériot, becoming the first aircraft to successfully fly the 22 miles of the English channel on July 25th 1909. The accomplishment was one of the foremost achievements of the ‘pioneer era’ of aviation in the early 20th century, and sees Blériot take his place alongside the likes of the Wright Brothers as one of the most influential innovators of early aircraft design. His achievements changed the way aviation was viewed and inspired the famous ‘Britain is no longer an island’ headline from British newspaper the Daily Express once news of the successful Channel crossing broke.

12. Boeing 747

The original high passenger capacity ‘Jumbo Jet’

Important Airplanes

Image: Flickr user Kevin White

The Boeing 747 was the original ‘jumbo jet’ built to transport more passengers than ever to faraway vacations. Much of the increase was provided by the ‘upper deck’, typically reserved for first class passengers. For 37 years it held the record for passenger capacity, after being originally introduced in 1970, and its design was even more impressive considering engineers had to hand-draw 75,000 technical sketches in the days before computers could do the job for them. The design was so good, in fact, that further advancements stalled and commercial passenger aviation remained unchanged for a number of years.

13. Bell X-1

The first aircraft to break the speed of sound

Important Airplanes

Image: U.S Airforce via Wikicommons

The Bell X-1 was the product of a research experiment by the National Advisory Committee for Aeronautics and the US Air Force, designed in 1944 and built in 1945. It was intended to break the sound barrier, and it did, achieving the first Mach 1 flight ever on October 14th 1947, in a plane pilot Chuck Yeager named Glamorous Glennis after his wife. The legacy of the Bell X-1 was vast as the research techniques informed future designs of supersonic aircraft and the flight data was crucial to American military design in the latter half of the 20th century.

14. Solar Impulse

The airplane powered by the sun

Solar Impulse

Image: Flickr user Reflexite

Solar Impulse represents the fruits of a Swiss led project to build a solar powered aircraft capable of flying long distances. The project has been in development since 2003 and has achieved a number of successes, included manned test flights, a continental flight across the USA and a re-design that saw the development of Solar Impulse 2, a second model that is currently on a round-the-world trip conducted in 13 stages over two years. As of the 23rd of October 2015, Solar Impulse 2 has completed 8 of those stages and sits in Hawaii ready to complete the final 5 stages of its journey back to Abu Dhabi, from where its journey began in March 2015.

H/T popularmechanics

Source…..www.ba-bamail.com

natarajan

5 Interesting Things You Probably Didn’t Know About The New State Capital of Andhra Pradesh…. Amaravati …

October 23, 2015NatarajanLeave a comment

The foundation stone for building of Andhra Pradesh’s new capital city, Amaravati, was recently laid. Did you know that the small city is very rich in terms of its heritage? Here are five interesting facts you should know about the country’s newest state capital.

After a long wait, Andhra Pradesh is finally ready to welcome its new capital city, Amaravati. Prime Minister Narendra Modi laid the foundation stone for the state’s new capital on Thursday. Here are five interesting facts about the city:

1. Amaravati has about 2,000 year old heritage

amra

Photo: www.trollntroll.com

It is one of the oldest cities in Indian history. A small town in Guntur district, Amaravati has about 2,000 year old heritage. It was the capital of Satavahanas during 2nd and 3rd century BCE. After the fall of kingdoms like Pallavas, it was later captured by Britishers during the colonial period. Its rich heritage includes Amareswara temple, Mahachaitya (the great stupa), Buddhist sculptures and slabs with Buddhist inscriptions.

2. Asia’s largest chilli market is located near Amaravati in Guntur.

amra2

Photo: Alexsoddy.Wikipedia

3. Gautam Buddha, taught the holy ritual of “Kalachakra” in the town of Amaravati, which is home to many ancient Buddhist monks.

budhha1

Photo: JM Garg/Wikimedia Commons

A huge Buddhist stupa was built during Ashoka’s time. The stupa was also carved with panels that depict Buddha’s history.

4. It has India’s biggest railway station, which is the second largest in Asia.

Vijayawada_station

Photo: Abhijitsathe/ Wikipedia

Vijayawada railway station which was constructed in 1888 is one of the busiest railway stations of India. It has more than 250 express and 150 freight trains passing through it, serving 50 million passengers every year. The railway station has ten platforms and is the only station in India to have five entrance gates with booking counters.

5. The world famous Kohinoor diamond came from “Kollur mines” in Kollur Village, which is now part of the Amaravati.

kohinoor_diamond1

Photo: themystery2012.blogspot.in

Source….Shreya Pareek in http://www.thebetterindia.com

Natarajan

இன்று அன்று | 23 அக்டோபர் 1966: ஐ.நா. சபையில் ஒலித்த எம்.எஸ்.ஸின் குரல்!…

October 23, 2015NatarajanLeave a comment

ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஐ.நா. பொதுச் சபைக் கூட்டத்தின் தொடக்க நாளில் உலகின் தலைசிறந்த கலைஞர்கள் கலந்துகொள்ளும் கலை நிகழ்ச்சி நடத்தப்படும்.

1965 செப்டம்பரில் இந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ளுமாறு எம்.எஸ். சுப்புலட்சுமிக்கு அழைப்புவிடுத்தது ஐ.நா. எனினும், அப்போது இந்திய-பாகிஸ்தான் போர் நடந்துகொண்டிருந்ததால், அந்நிகழ்ச்சியை ரத்துசெய்தார் எம்.எஸ். 1966-ல் அவருக்கு மீண்டும் அழைப்பு விடுத்தது ஐ.நா. அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டார் எம்.எஸ்.

அமெரிக்காவின் நியூயார்க் நகரில் உள்ள ஐ.நா. சபையின் அரங்கில் 1966 அக்டோபர் 23-ல் அவரது இசை நிகழ்ச்சி நடைபெற்றது. காஞ்சி மகா பெரியவர் இயற்றிய, ‘மைத்ரீம் பஜத’ என்ற பாடலைத்தான் அன்று பாடினார் எம்.எஸ்.

அப்பாடலுக்கு ஆங்கிலத்தில் பொழிப்புரை எழுதப்பட்டு, அதன் பிரதிகள் பார்வையாளர் அரங்கில் இருந்த பன்னாட்டுத் தலைவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டன. அவர் பாடி முடித்தபின் அனைவரும் எழுந்து நின்று பலத்த கரகோஷம் எழுப்பினர். கரகோஷம் அடங்க ஏறக்குறைய ஒரு நிமிடம் ஆனது!

Source…www.tamil.thehindu.com

Natarajan

“அழகா, சின்னதா கொலு வெச்சு, மனஸார 9 நாளும் அம்பாளுக்கு பூஜை பண்ணினாலே போறும்…சுண்டல் பண்ணனும்னு கூட அவஸ்யமில்ல .. “

October 21, 2015Natarajan1 Comment

ஜய ஜய சங்கர
ஹர ஹர சங்கர

காவேரிக் கரையில் உள்ள மண், மக்கள், ஆடு மாடு அத்தனையுமே செழிப்புதான் !

கும்பகோணம், திருச்சி அதைச் சுற்றிய க்ராமங்கள்…..ப

சுமையை வாரித் தெளித்திருக்கும்.

இந்த மாதிரி ஒரு அழகான, பசுமையான க்ராமம்தான் களத்தூர் !

அந்த ஊரில் உள்ள துர்க்கா பரமேஶ்வரியின் கோவில் மிகவும் அழகானது. சிறிய கோவில் என்றாலும், பூஜைக்கு குறைவில்லாமல் இருந்தது.

அந்தக் கோவிலின் தர்மகர்த்தா அம்பாளின் கைங்கர்யமே வாழ்வாகக் கொண்டவர். மிக மிக நல்ல மனுஷ்யன். நவராத்ரி வந்துவிட்டால், கோவிலா, வீடா என்று போட்டி போட்டுக் கொண்டு அம்பாளுக்கு ஒன்பது நாளும் அலங்காரம், நைவேத்யம், என்று ஏகமாக செலவழித்து அப்படிக் கொண்டாடுவார்.

அண்டா அண்டாவாக சுண்டலும், இனிப்பும் ஒரு பக்கம் தயாராகி, நைவேத்யமாகி, ப்ரஸாதமாகி அக்கம்பக்கம் இருக்கும் க்ராமங்களில் இருந்தெல்லாம் பசியோடு வருபவர்களுடைய குக்ஷியில் போய்ச் சேரும்.

தர்மகர்த்தாவுக்கு மொத்தம் எட்டு குழந்தைகள். ஐந்து பிள்ளைகள்; மூணு பெண்கள். ஒருத்தருக்கும் கல்யாணம் ஆகவில்லை. கடைக்குட்டியான ரமணி ரொம்பச் சின்னப் பையன். நாம் எல்லாருமே பிறக்கும் போதே, பிடரியில் மஹிஷவாஹனனை உட்கார வைத்துக் கொண்டுதானே பிறக்கிறோம்?

அந்த ஜன்மத்தில் வந்த பந்தபாஶங்களை அறுத்து, இருப்போர், போனவர் எல்லாரையும் நிலைகுலையச் செய்து, அடுத்த பிறவியில் தள்ளும், பாஶக் கயிற்றை, எந்த க்ஷணத்தில் நம் கழுத்தில் இறுக்குவான் என்பதே தெரியாதே !

மஹிஷாஸுர மர்த்தினியான லலிதாம்பிகையின் அம்புஜ ஶரணங்களை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டால், அவளுடைய இடது கரத்தில் உள்ள பாஶமானது, மஹிஷவாஹனனின் பாஶக் கயிற்றிலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றி, பிறவா பெருநிலையை அனாயாஸமாக அளித்துவிடுமே !

தர்மகர்த்தா இப்படித்தான் ‘பட்’டென்று ஒரு க்ஷணத்தில் காலமாகிவிட்டார் ! கட்டாயம் துர்க்கையின் மலரடியில் புஷ்பமாகப் போய்ச் சேர்ந்திருப்பார். பாவம். குடும்பமே நிலைகுலைந்தது ! ஆனால், அவர் மனைவி, எட்டு குழந்தைகளை தன் பொறுப்பில், அந்த அம்பாளே விட்டிருப்பதாக நினைத்தாள். தர்மகர்த்தா உயிரோடு இருக்கும்போது, “ஒங்காத்துப் பொண்ணுதான் எங்காத்து நாட்டுப்பொண்” என்று பேசியவர்கள், அவர் போனதும், வசனமும் அவரோடு போச்சு ! என்பதாக காணாமல் போனார்கள்.

கொஞ்சமும் மனஸை தளரவிடாமல்,வீட்டிலிருந்த அண்டான், குண்டான் கொஞ்ச நஞ்சமிருந்த தங்கம், வெள்ளி, பித்தளை ஸாமான்களை விற்றுக் காஸாக்கி, தன்னுடைய ஶக்திக்கு ஏற்றவாறு மூன்று பெண்களுக்கும் எளியமுறையில் கல்யாணம் செய்து வைத்தாள். பையன்கள் நாலு பேரையும் காலேஜ் வரை படிக்க வைத்தாள்.

பையன்களில் மூத்தவன் காலேஜ் முடித்ததும், “அம்மா! இனிமே நீயும், தம்பிகளும் என்னோட பொறுப்பு !…” என்று சொல்லுவதாக கனவெல்லாம் கண்டாள். அது கனவில்தான் முடிந்தது !
படிப்பை முடிக்கும் வரை பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு, அந்த குச்சு வீட்டில், அம்மாவின் ஏழ்மைக் கைகள், அன்போடு போட்ட மோர் ஸாதத்தை, அதிலுள்ள அன்பின் ருசி அறியாமல், வேண்டா வெறுப்பாக ஸாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். படிப்பு முடிந்ததோ இல்லையோ, ‘நீயாச்சு! உன் பிள்ளைகளாச்சு !’ என்று ‘டாடா’ காட்டிவிட்டு எங்கோ சென்றுவிட்டான் ! தன் வாழ்க்கையை தான் பார்த்துக் கொண்டான்.

அண்ணாவுக்கு ஏற்ற தம்பிகளாக, தர்மத்தை கடைப்பிடித்தது ஸ்ரீராமனின் தம்பிகள்தான் !

இப்போது, கலியில், அண்ணாவைப் போல் ‘அதர்மத்தை’ கடைப்பிடித்து, அவன் போன மாதிரியே, அம்மாவையும், கடைசி தம்பி ரமணியையும் அதோகதியாக்கிவிட்டு, மற்ற மூன்று பிள்ளைகளும் நடையைக் கட்டினர்!

ரமணி அப்போது ஒன்பதாம் க்ளாஸ் படித்துக் கொண்டிருந்தான். இப்படிப்பட்ட புத்ர ரத்னங்களை படிக்க வைக்க, அம்மாக்காரி வாங்கிய கடனோ கழுத்தை நெரித்தது ! வீட்டில் அவளும், ரமணியும் மட்டுந்தானே! மாடி போர்ஷனை வாடகைக்கு விட்டு, ஸொல்ப பணத்தில் கஞ்சியோ கூழோ குடித்துக் கொண்டு, மீதியை கடனுக்கு செலுத்தி வந்தாள்.

சிறுவன் ரமணி, பேருக்கேற்றபடி ரமணீயமான குணம். படிப்பை நிறுத்திவிட்டு, உள்ளூர் மளிகைக் கடையில் வேலைக்கு சேர்ந்து, தன் ஸம்பாத்யத்தையும் அம்மாவின் கடனை அடைக்க குடுத்தான் ! இவர்கள் குடுக்கும் பணம், கடலில் கரைத்த பெருங்காயம் போல், கடன் அடையக் கூடியதாக இல்லை!

கடன்காரர்கள் வாயில் வந்ததைப் பேசும்போது, தன்னுடைய அம்மாவின் நல்லகுணத்துக்கு இப்படியெல்லாம் நடக்கிறதே ! என்று தாங்காமல், அம்மாவின் மடியில் தலையை வைத்துக் கொண்டு அழுதான், குழந்தை ரமணி.

அம்பாளுக்கு எவ்வளவு ஆசை ஆசையாய் செய்திருப்பார் தர்மகர்த்தா !

கைவிடுவாளா அம்பிகை? கஷ்டத்தைக் குடுத்து, மிச்சம் மீதி இருக்கும் கர்மாவை [அதுவே கடைசி பிறவி என்பதால்] கழிக்கவிட்டு, தன்னுடைய அதிரடிக் காருண்யத்தை ஒரேயடியாக சொரிந்து விடுவாளே!

ரமணியின் அம்மாவுக்கு அன்று இரவு ஒரு ஸொப்பனம்…..அதில், கரும்புவில்லுக்கு பதில் கருணை தண்டமேந்திய நம்முடைய பெரியவா அவளிடம், ” ஒன்னோட ஆத்துக்காரர் போனதுக்கு அப்றம் நீ……நவராத்ரி கொலுவையும் மறந்துட்டே!…..அதோட, என்னையும் மறந்துட்டே! ரமணிய ஒடனே எங்கிட்ட அனுப்பு…” என்றதும், அப்படியே மனஸ் படபடக்க எழுந்து உட்கார்ந்து கொண்டு, பக்கத்தில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த ரமணியை எழுப்பினாள்.
“ரமணி….கண்ணு…..பெரியவா வந்தாடா ஸொப்பனத்ல ! நவராத்ரி கொலு வெக்கணுமாம்…..ஒன்னை பெரியவா ஒடனே வரச் சொல்றாடா!..”

“அம்மா…பெரியவா இப்போ எங்கியோ வடக்குல இருக்கார்ம்மா..அங்க போக, வர செலவுக்கு நீ எங்கம்மா போவே?….”

இருவருமே இது வெறும் கனவுதான்! என்று துளிகூட ஒதுக்கவில்லை. இருண்ட குகையில் இருப்பவர்களுக்கு, எங்கோ குட்டியாக வெளிச்சம் தெரிந்தால் போறுமே ! விடுவிடுவென்று வெளிச்சத்தை நோக்கி நடையைக் கட்ட வேண்டியதுதானே?

“பெரியவாதானே கூப்டிருக்கா? கவலைப்படாத! அவரே வழி காட்டுவார்…”

விடிந்ததும், மாடி போர்ஷனில் குடியிருக்கும் ஶர்மா வந்தார். மிகவும் நல்ல மனுஷ்யர். அவரும் அவர் மனைவியும் இவர்களிடம் மிகவும் ஆதரவோடும், அனுஸரணையோடும் இருப்பார்கள்.

“அம்மா….நானும், எங்காத்துக்காரியும் நாளான்னிக்கி நார்த் இண்டியா யாத்ரை கெளம்பறோம். திரும்பி வரதுக்கு எப்டியும் ரெண்டு மாஸம் ஆகலாம். ஒன்னோட ரெண்டு மாஸ வாடகையை ஒங்கிட்ட அட்வான்ஸாவே குடுத்துடறேன்……இல்லேன்னா நீ ரொம்ப ஸ்ரமப்படுவே. இந்தாத்துக்கு வந்தப்றம் எங்களுக்கு மனஸ்ல ஒரு நிம்மதி கெடச்சிருக்கு. அதுனால, கடைசி வரைக்கும், ஒனக்கு வாடகை குடுத்துண்டு, இங்கியேதான் இருக்கப் போறோம் ! செரியா?….” சிரித்துக் கொண்டே பணத்தைக் குடுத்தார்.

கரகரவென கண்ணீர் வழிந்தோட,

“மாமா…..பெரியவா தன்னோட லீலையை ஆரம்பிச்சுட்டார்! இன்னிக்கி காலேலதான் பெரியவா கனவுல வந்து நவராத்ரி கொலு வெக்கச் சொல்லிட்டு, ரமணியை ஒடனே அவர்கிட்ட அனுப்பச் சொன்னா…..பணத்துக்கு என்ன பண்றதுன்னு யோசிச்சேன். பாருங்கோ! ஒங்க மூலமா, அதுக்கும் வழி பண்ணிட்டார் !…எனக்கு, பெரியவா எங்க தங்கியிருக்கான்னு கொஞ்சம் விஜாரிச்சு சொல்றேளா?….”

ஶர்மா மாடியை நோக்கி..”வேம்பு! சித்த கீழ எறங்கி வாப்பா…..” என்றதும்

“இதோ வரேன் சித்தப்பா!…” என்றபடி ஒருவர் அங்கே ஆஜரானார்.

அம்மா….இவன் என்னோட அண்ணா பிள்ளை! ரொம்ப வர்ஷமா, பெரியவாகிட்டயே இருக்கான். மடத்லேயே தங்கிண்டு பெரியவாளுக்கு ஸுஸ்ரூஷை பண்ணிண்டு இருக்கான். என்னிக்காவுது இப்டீ…..ஊர் பக்கம் வருவான். நேத்திக்கித்தான் வந்தான். இன்னிக்கி ஸாயங்காலம் அஞ்சுமணி ட்ரெயின்ல கெளம்பி, பெரியவா இருக்கற எடத்துக்குப் போறான். நீ வேணா…ரமணியை இவனோட அனுப்பி வை! பத்ரமா அழைச்சிண்டு போய் பெரியவாளை தர்ஶனம் பண்ணிவெச்சுட்டு, பத்ரமா திருப்பி அனுப்பி வெக்கச் சொல்றேன்”

அம்மாவும் பிள்ளையும் அழுதே விட்டனர் !

இது, பெரியவா போட்ட அடுத்த “ஆனந்த குண்டு” !

“அனுப்பி வை! “என்றதோடு நிற்காமல், அதற்கான பணத்தை ஏற்பாடு பண்ணி, பந்தோபஸ்து பண்ணி, அழைத்துப் போக தகுந்த துணையையும் முன்னாடியே அனுப்பி வைத்து……

“அதான் பெரியவா…!” என்றார் வேம்பு சிரித்துக் கொண்டே!

பூனா பக்கத்தில் ஒரு சின்ன ஊரில் இருந்த பெரியவாளுடைய முகாமுக்கு வேம்புவோடு போனான் ரமணி. நல்ல கூட்டம் !

ஸ்நானத்தை முடித்துக் கொண்டு, அந்த ‘க்யூ’வில் ரமணியை நிற்க வைத்துவிட்டு “இங்க பாரு ரமணி ! இப்டியே கூட்டத்தோட போய்ண்டே இரு…ஒன்னோட டர்ன் வரும். பெரியவாகிட்ட, ஒன்னோட மனஸ்ல இருக்கற எல்லாத்தையும் கொட்டிடு! பயப்படாதே…எனக்கு உள்ள வேலையிருக்கு…..பெரியவாளை தர்ஶனம் பண்ணினதும், இங்கியே இரு. நா….வந்து ஒன்னை அழைச்சிண்டு போறேன். பயப்படாதே, என்ன?” என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார்.

சின்னப்பையனான ரமணிக்கோ அங்கிருந்த கூட்டத்தை கண்டதும், “இந்த ‘க்யூ’ எப்போ நகந்து, எப்போ நா…பெரியவாளைப் பாக்கறது!” என்ற மலைப்போடு, ஏதாவது இண்டு இடுக்கு வழியாக பெரியவாளைப் பார்க்க முடியுமா என்று முயற்சி பண்ணினான். ம்ஹூம்! இவன் குனிந்து, நிமிர்ந்து, குதித்ததுதான் மிச்சம்!

“செரி ….வேம்பு மாமா இங்கியே இருக்கச் சொல்லியிருக்கா. கட்டாயம் பெரியவாளை பாப்பேன்” என்று தனக்குத்தானே முடிவு செய்துகொண்டு “ஹர ஹர ஶங்கர, ஜய ஜய ஶங்கர” என்று கண்களை மூடியபடி சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

யாரோ அவனை லேஸாக தட்டியதும், கண்களைத் திறந்தான்…..

“நீதானே ரமணி? வா….எங்கூட ! பெரியவா ஒன்னைக் கூப்பட்றா !…..”

முழித்தான்!”

இந்த அலைமோதற கூட்டத்ல, பெரியவா என்னை மட்டும் கூப்ட்டாரா?.. “
ரமணிக்கு இது “மூணாவது ஆனந்த குண்டு”

“என்னடா? வேம்பு மாதிரி நானும் பெரியவாகிட்ட கைங்கர்யம் பண்றேன். பெரியவா சொல்லாம, நானா வந்து கூப்டுவேனா? வா…..” என்று சொல்லி, அவனுடைய கையைப் பிடித்து அழைத்துக் கொண்டு, கூட்டத்தை விலக்கிக்கொண்டு, அவனை பெரியவா முன்னால் கொண்டுபோய் நிறுத்தினார், ஒரு பாரிஷதர்.

ஒரு க்ஷணம்! குழந்தை த்ருவனுக்கு முன்னால் ஸாக்ஷாத் மஹாவிஷ்ணு ஶங்குசக்ரதாரியாக நின்றபோது அவன் என்ன ஒரு ஸ்திதியில் இருந்தானோ, கிட்டத்தட்ட ரமணியும் பெரியவாளை அவ்வளவு அருகில் தர்ஶனம் பண்ணியதும், அப்படியொரு அநிர்வசநீயமான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டான்.

பெரிய கூட்டத்தில் அம்மாவின் கையைவிட்டு விட்டு, தொலைந்து போன குழந்தை, கதறி அழுது, மறுபடியும் தன் அம்மாவைப் பார்த்ததும், முதலில் சிரிக்காது, ஸந்தோஷப்படாது. மேலும் பலமாக அழும் ! அம்மா,அதைத் தன் கைகளில் தூக்கிக் கொண்டு, கட்டிக்கொண்டு, தட்டிக் கொடுத்து ஸமாதானம் பண்ணினாலும், அதன் அழுகை ஓய நேரமெடுக்கும்.

இப்போது ரமணி த்ருவனாகவும், கூட்டத்தில் தொலைந்து போன குழந்தை போலவும், இரண்டும் கலந்த மனநிலையில், பெரியவாளைப் பார்த்ததும், “பெரியவா!……ஓ!….என்னோட பெரியவா!” என்று வாய்விட்டு அலறிக்கொண்டு, ஸாஷ்டாங்கமாக அவர் முன் விழுந்து விசும்பி விசும்பி அழ ஆரம்பித்தான்…..

“ரமணி!….அழாதேப்பா…எந்திரு. ஒனக்கு என்னடா கொறை? என்னடா வேணும்?…”

தாயின் குரலைக் கேட்டதும் அழுகை ஜாஸ்தியாகி, திக்கித் திக்கி எல்லாவற்றையும் சொன்னான்.

“பெரியவா……எங்கப்பா தர்மகர்த்தா….அம்பாள்கிட்ட ரொம்ப பக்தியா இருப்பார். திடீர்னு செத்துப் போய்ட்டார்…..என்னோட நாலு அண்ணாக்களையும் அம்மா கஷ்டப்பட்டு படிக்க வெச்சாலும், எங்களை விட்டுட்டு அவாவா பிச்சிண்டு போய்ட்டா பெரியவா…..மூணு அக்காக்களும் கல்யாணம் ஆய்ட்டாலும், சீர், செனத்தி, ப்ரஸவம்ன்னு பிச்சு எடுக்கறா பெரியவா…..

……பாவம் அம்மா! எங்க போவா பணத்துக்கு? பத்தாததுக்கு பழைய கடனே 80,000 இருக்கு! எங்காத்தை வித்து கடனை அடைக்கலாம்-னா, கஷ்டத்ல விக்கறோம்-ன்னு தெரிஞ்சுண்டு, அடிமாட்டு வெலையா 10,000த்துக்கு பேசறா! நா…..படிப்பை நிறுத்திட்டு மளிகைக் கடேல வேலை பாக்கறேன்…..
அம்மாவை என்னால ஸந்தோஷமா வெச்சுக்க முடியலியேன்னு இருக்கு பெரியவா……”

அத்தனை வர்ஷங்கள் குழந்தையிலிருந்தே பட்ட கஷ்டத்தை, கொட்டித் தீர்த்து கதறிவிட்டான் !

பொங்கும் பரிவோடு அவனைப் பார்த்த பெரியவா…

அழாதே……கண்ணைத் தொடச்சுக்கோ! நா…..சொல்றதக் கேளு…..

நாலாவது “ஆனந்த குண்டு”….

..இப்போ ஒங்காத்ல கொலு வெக்கறதில்ல ;
நவராத்ரி பூஜையும் பண்றதில்ல…அப்டித்தானே?”

“அம்மாவுக்கு கனவுல வந்து சொன்னதை ‘ஸத்யம்’-னு நிரூபிச்சுட்டாரே!”
அதிர்ந்து போனான் ரமணி.

“ஆமா…….பெரியவா. அப்பா போனதுக்கப்றம் அம்மா எல்லாத்தையும் நிறுத்திட்டா! வஸதியும் இல்ல…..”

“கொழந்தே!….ஒங்கப்பா பண்ணின மாதிரி தடபுடலா ஊரைக்கூட்டி, அண்டா அண்டாவா சுண்டலும், ஸொஜ்ஜியும் பண்ணி விநியோகம் பண்ண வேணாம். அழகா, சின்னதா கொலு வெச்சு, மனஸார ஒம்போது நாளும் அம்பாளுக்கு பூஜை பண்ணினாலே போறும்! சுண்டல் பண்ணனும்னு கூட அவஸ்யமில்ல….”

என்று சொல்லிக்கொண்டே தன் முன்னால் மூங்கில் தட்டில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பாக்கெட் கல்கண்டையும், பேரீச்சம் பழத்தையும் தொட்டுவிட்டு, பாரிஷதரை விட்டு ரமணியிடம் குடுக்கச் சொன்னார்.
“ரமணி…..இது ரெண்டையும் அம்மாகிட்ட குடுத்து, நவராத்ரிக்கு அம்பாளுக்கு நைவேத்யம் பண்ணச் சொல்லு. நாளன்னிக்கி நவராத்ரி ஆரம்பிக்கறதே! நீ…இன்னிக்கி ஸாயங்காலம் பொறப்டாத்தான், நாளக்கி ஸாயங்காலம் ஊர் போய்ச் சேருவே! மறுநா…காலம்பர கொலு வெக்கறதுக்கு தோதா இருக்கும்…” என்று சொல்லிவிட்டு, பாரிஷதரிடம் ஏதோ சொன்னார்.

அவரும் ரமணியிடம்,

“ரமணி….பெரியவாளை நமஸ்காரம் பண்ணிக்கோ! இந்தா இந்த கல்கண்டு, பேரீச்சம்பழத்தை எடுத்துக்கோ!…” என்றதும், சின்னப் பையன்தானே! அதே ஜோரில் பெரியவாளிடம், “என்ன பெரியவா இது! ஒங்கள பாக்கணும்ன்னு எவ்ளோவ் ஆசையோட வந்தேன்? நீங்க என்னடான்னா….இன்னிக்கே கெளம்பிப் போயி, ஆத்துல கொலு வெக்கச் சொல்றேளே ! இதுக்குத்தானா என்னை இவ்ளோ தூரம் வரவழைச்சேள்?…” அழுகையும், ஏமாற்றமும் கலந்து லேஸாக ஒரு
பாந்தவ்யமான கோபத்தின் ரேக்குகளை அதன் மேல் பரப்பி, கண்கலங்க கேட்டான்.

அவனைப் பார்த்து லேஸாக புன்னகைத்துவிட்டு, பாரிஷதரிடம் அவனை அழைத்துக் கொண்டு போகச் சொன்னார். ப்ரஸாதங்களை எடுத்துக் கொண்டு, அழுகையோடேயே வேம்பு ஐயரிடம் சென்றான். நடந்ததையெல்லாம் கேள்விப்பட்டதும் வேம்பு, ரமணியிடம்

“கொழந்தே ரமணி! பெரியவாகிட்ட இப்டியா கேக்கறது? ‘இதுக்குத்தானா என்னை இவ்ளோ தூரம் வரச் சொன்னேள்?’-ன்னு கேட்டியாமே !

அந்த “இதுக்குத்தானா” குள்ள எத்தனை ரஹஸ்யங்கள், அர்த்தங்கள் ஒளிஞ்சிண்டு இருக்குன்னு ஒனக்கு மட்டுமில்லடா, யாருக்குமே தெரியாது. பெரியவா சொன்னதோட அர்த்தங்களை போகப் போக நீயே புரிஞ்சுப்ப…..செரி செரி ….ஸீக்ரம் ஸாப்ட்டுட்டு கெளம்பு….பாரு! பெரியவா ஒனக்கு ரெண்டு ஜோடி புது வேஷ்டி ஆஸிர்வாதம் பண்ணிக் குடுத்திருக்கா! “

பெரியவாளுடைய அன்பை, வேம்பு ஐயர் சொல்லச் சொல்ல, இப்பேர்ப்பட்ட பெரியவாளுடன் இருக்க முடியாமல், ஊருக்குப் போகணுமே! என்று அழுது கொண்டே ஸாப்பிட்டுவிட்டு கிளம்பியவனிடம்

“பெரியவா குடுத்த கல்கண்டு பேரீச்சம்பழம், வேஷ்டி எல்லாம் இந்தப் பையில வெச்சிருக்கேன். இந்தா….இதைக் கை செலவுக்கு வெச்சுக்கோ!
[ஒரு கவரில் சில நூறு ரூபாய் நோட்டுக்களை போட்டுக் குடுத்தார்] ரயில்ல ஒன்னை ஏத்திவிட நானே வரேன். ரொம்ப பாக்யஸாலிடா நீ! பெரியவாளோட
முழூ ஆஸீர்வாதத்தையும் அப்டியே அள்ளிண்டுட்டே! இனிமே ஒனக்கு ஒரு கொறையும் வராது. ஒன்னோட ரயில்ல வர்றவர் என்னோட ஸொந்தக்காரர்தான்
…. பெரியவா ஒனக்கு எப்டி பந்தோபஸ்து பண்ணி அனுப்பறார் பாரு! ஒன்னை ஒங்காத்துல அவர் கொண்டு விட்டுடுவார். பெரியவா சொன்னபடி, ஒடன்னே
அம்மாவை கொலு வெக்கச் சொல்லிடு….”

பத்ரமாக ஊர் வந்து சேர்ந்தான். போன ஜோரில் திரும்ப வந்த குழந்தையைக் கண்டதும் அம்மாவுக்கு ஒரே பதைபதைப்பு !

“என்னடா ஆச்சு? பெரியவாளைப் பாத்தியா? என்ன சொன்னார்?…..” இப்படியாக ஒரே கேள்வி மயம்!

” அம்மா…அம்மா! பயங்கரக் கூட்டம்! அத்தனை கூட்டத்லயும் என்னை அழைச்சிண்டு வரச் சொல்லி, நன்னா கிட்டக்க தர்ஶனம் பண்ணினேன். நம்மளோட
கஷ்டம் எல்லாத்தையும் அவர்கிட்ட கொட்டித் தீத்துட்டேன்!

பெரியவாளோடேயே இருந்துட மாட்டேனான்னு இருந்துது…ஆனா, ஆஸ்சர்யம் பாரேன்! ஒனக்கு வந்த கனவு நெஜந்தாம்மா ! பெரியவாளே “நீ ஒடனே ஊருக்கு
போயி, அம்மாகிட்ட நா சொன்னேன்னு, கொலு வெக்கச் சொல்லு ! ஒங்கப்பா இருந்தப்போ பண்ணின மாதிரி, பெருஸ்ஸா ஊரைக் கூட்டி தடபுடல் பண்ணாம,
ஆத்துமட்டோட சின்னதா, அழகா பொம்மைகளை வெச்சு, சுண்டல் கூட வேணாம்…இந்த கல்கண்டு, பேரீச்சம்பழத்த தெனோமும் கொஞ்சமா அம்பாளுக்கு
நைவேத்யம் பண்ணினாப் போறுன்னுட்டார்’-ம்மா!”

“பெரியவா சொல்லிட்டான்னா வேற என்ன வேணும்? ஒடனே பரண் மேல வெச்சிருக்கே! அந்த கொலுபொம்மைப் பொட்டியை கீழ எறக்கு….அப்டியே அந்த
சின்ன கொலுப்படியையும் எறக்கு… வேற என்னடா சொன்னா? நம்ம கஷ்டத்துக்கு எதாவுது விடிவு பொறக்குன்னாரா ?…

பெரியவாளை பாத்ததுமே ரொம்ப அழுதுட்டேம்மா! எனக்குத் தாங்கல….இத்தனை வர்ஷமா நீயும், நானும் மட்டுந்தான் வாய்விட்டு பேசிண்டோம்…நமக்கு
சொல்லி அழறதுக்குக் கூட யாருமே காது குடுக்கலியேம்மா! அவர் வேற எதுவுமே சொல்லாட்டாலும், எல்லாத்தையும் கேட்டுண்டு, என்னை அழாதேப்பா-னார்ம்மா!
கொலு வெச்சுட்டு ஒம்போது நாளும் அம்பாளுக்கு ஶ்ரத்தையா பூஜை பண்ணச் சொல்லுன்னு மட்டும் சொன்னார்……”

ஸீதையை லங்கையில் தர்ஶனம் பண்ணியதை திரும்பத்திரும்ப சொல்லியும், கேட்டும், ‘போறாது, போறாது’என்பது போல் ஆனந்தமாய் பேசிப் பேசி அனுபவித்த
ஆஞ்சநேயரும், அவருடன் சென்ற வானரக்கூட்டமும் போல், அம்மாவும், பிள்ளையும் பெரியவாளைப் பற்றி பேசித் தீர்த்தபாடில்லை!

பரணில் இருந்து பொம்மைகள் இறக்கப்பட்டு, பெரியவா சொன்ன மாதிரி, நவராத்ரி ஆரம்பித்ததும், வீட்டில் மாக்கோலம் போட்டு, மாவிலைத் தோரணம் கட்டி,
விளக்கை ஏற்றி வைத்து, அம்பிகையை ஶ்ரத்தையாக பூஜித்தாள். கல்கண்டு, பேரீச்சம்பழம் நைவேத்யம். என்னவோ, அத்தனை வர்ஷங்கள் இல்லாத நிம்மதியும்,
லக்ஷ்மிகரமும் அவர்கள் வீட்டிலும், மனஸிலும் புகுந்தது.

“ரமணி, பெரியவா சொன்னதைப் பண்ண ஆரம்பிச்சதுமே நமக்குள்ள ஒரு அமைதி வந்துடுத்து பாத்தியா….!”

அம்மாவுக்கு கிடைத்த நிம்மதி ரமணிக்கு முழுமையாக கிடைக்கவில்லை.

காரணம்?

“நேத்திக்கி பரண்ல ஏறி கொலுப் பொட்டியை எடுக்கறச்சே…..வேறே எதையோ பாத்தேனே……”
இதே சிந்தனைதான் நிம்மதிக்கு குறுக்கே வந்தது. கிடுகிடுவென்று ஏணியைப் போட்டு, பரணில் ஏறினான்.

அதோ…..மூலையில் ஒரு நசுங்கிப் போன தகரப் பொட்டி!”

அம்மா! இங்க இன்னொரு பொட்டி இருக்கும்மா! அதையும் எறக்கறேன்….எதாவுது பொம்மை இருந்தா அதையும் கொலுல சேத்துக்கலாம்”

அம்மா அதை வாங்கி கீழே வைத்து திறந்தால்……

அதில் பொம்மை இல்லை! ஆனால்…..இதென்ன? ஏதோ பட்டுத் துணியில் சுத்தியிருந்தது!

பயமும் பக்தியும் ஒருசேர, அந்தப் பட்டுத் துணியை மெல்ல பிரித்தால், உள்ளே நாலைந்து ஓலைச்சுவடிக் கட்டுகள்! மஹா அரதப்பழஸு என்பதைப்
பார்த்தாலே புரிந்தது.

என்னடா ரமணி இது! அப்பா, இத இவ்ளோ பத்ரமா பட்டுத் துணில சுத்தி வெச்சிருக்கான்னா….இது ரொம்ப முக்யமான விஷயமா இருக்குமோ?”

“அம்மா! நா……இன்னிக்கி ஸாயங்கால டிரெயின்ல போயி, பெரியவாகிட்ட இந்த சுவடிகளை பட்டுத் துணியோட குடுத்துட்டு வந்துடறேன்…”

“உங்கள் பாரம் எனதே! ” என்று பெரியவா ஸதா சொல்லிக் கொண்டிருப்பதை, நம்மைப் போலில்லாமல், ரமணியும் அவன் அம்மாவும் கேட்கத் தொடங்கியதால்
, “ஓடு! பெரியவாளிடம்!..” என்று சுவடிகளோடு மறுநாளே பெரியவா முன் ஆஜராகிவிட்டான்!

முதல்முறை வந்தபோது இருந்த அழுகையும், குழப்பமும், பயமும், ஸந்தேஹமும் இந்தத் தடவை ரமணியிடம் இல்லை! அவனுடைய வாழ்வில் ரெண்டு நாளைக்கு
முன்பிருந்த அதே பணமுடைதான் இப்போதும் இருந்தது. பின், எப்படி இந்த அமைதி? தெளிவு?

” நம் ஹ்ருதய குகைக்குள் ஸதா மஹாநடனம் புரிந்து வரும் நம்முடைய மஹா மஹா பெரியவாளை அப்படியே மனஸில் கட்டிக் கொண்டுவிட்டான்,
மார்கண்டேயன் பரமேஶ்வரனை கட்டிக் கொண்டது போல்!”

“என் அப்பன், என் அம்மை இருக்கையில் எனக்கென்ன குறை? பயம்?……ஆனந்தமோ ஆனந்தம் மட்டுமே!”

இது பெரியவா அவனுக்குத் தராமல் தந்த ஸர்வகால ஸஹவாஸ வாக்குறுதியால் வந்த த்ருட விஶ்வாஸம்!

வேறு எதுவுமே இல்லை!

பெரியவா எல்லாருக்குமே இப்படியொரு பாக்யத்தை அருளிக் கொண்டிருக்கிறார். ரமணி பிடித்துக் கொண்டான்! நாம்…?

ரமணி பெரியவா இருந்த இடத்துக்குப் போனபோது, தனியான ஒரு இடத்தில் பெரியவா அமர்ந்திருந்தார்.

சில பாரிஷதர்களைத் தவிர, ஜாஸ்தி கூட்டமே இல்லை!

பெரியவா முன்னால் ஸுமார் 60 வயஸு மதிக்கத்தக்க ஒரு பெரியவர் பவ்யமாக கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு நின்று கொண்டிருந்தார். பெரியவாளிடம்
ஏதோ ஸீரியஸ்ஸான விஷயத்தை ப்ரஸ்தாபித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“ஸரஸ்வதி மஹால்…அங்கெல்லாம் விஜாரிச்சியோ?..”

“எல்லா எடமும் சல்லடை போட்டு சலிச்சாச்சு பெரியவா! இந்தியால இருக்கற famous ஜோஸ்யக்காரா, உபன்யாஸக்காரா, ஏன்?ஆர்க்கியாலஜிகாராளைக் கூட
விடலை பெரியவா! எங்கியாவுது, யார் மூலமாவுது, எதாவுது, தெரியாதான்னு அலைஞ்சாச்சு பெரியவா…..அதை யாரு, எங்க ஒளிச்சு வெச்சிருக்காளா, இல்லே, அதோட அருமை தெரியாம எரிச்சோ, தூக்கியோ போட்டுட்டாளோன்னு ரொம்ப பதட்டமா இருக்கு…. எங்கியாவுது அது இருக்கற சின்ன clue கெடச்சாக்கூட
போறும்! எப்டியாவுது அவா கைல கால்ல விழுந்தாவுது கெஞ்சிக் கூத்தாடி வாங்கிண்டு வந்துடுவேன்…..எத்தன லக்ஷங்கள் ஆனாலும் பரவாயில்ல பெரியவா!
ஆனா, அதோட மதிப்புத் தெரியாம, எங்கியோ ஒரு மூலேல அது மக்கிப் போய்டக்கூடாது…. இதான் என்னோட ப்ரார்த்தனை!….”

கண்களில் வழிந்த கண்ணீரை அவர் துடைத்துக் கொண்டிருக்கும்போதுதான், ரமணி உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான்.

பெரியவா அவனைத் திரும்பிப் பார்த்து,

“வாடா! கொழந்தே! வா….வா” என்றதும், ஸரியாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், தகரடப்பாவும், கையுமாக குதித்துக் கொண்டு ரெண்டே எட்டில் பெரியவா முன்னால் நின்றான். தகரடப்பாவை ஒரு பக்கம் வைத்துவிட்டு, ஸாஷ்டாங்கமாக நமஸ்காரம் செய்தான்.

“பெரியவா! நீங்க சொன்னமாரியே அம்மா ஆத்துல கொலு வெச்சுட்டா! ஆனா, மேல பரண்ல கொலுப் பொட்டியோட, இந்த தகரடப்பாவும் இருந்துது பெரியவா! பிரிச்சா… “

என்று பேசிக்கொண்டே அவன் தகரடப்பாவை திறந்ததும்,

“ம்ம்….நல்லதாச்சு போ! அந்த டப்பால இருக்கறதை அப்டியே பட்டுத்துணியோட அந்த மாமாகிட்ட குடுத்துடு! ”

இது ஐந்தாம் ஆனந்த குண்டு!

இதுக்குள்ள ஏதோ ஓலைச்சுவடி இருக்கு பெரியவா…… நீங்க படிக்க வேணாமா?…”
என்று கேட்டுக்கொண்டே, பட்டுத்துணியோடு அந்த ஓலைச்சுவடியை அந்த பெரியவரிடம் குடுத்தான். பணிவோடு வாங்கிக் கொண்டார்.”

“நீ…இத்தன வர்ஷமா இந்தியா முழுக்க தேடி அலஞ்சுண்டு இருந்தியே! இதான்…..அது! “

என்னது! அவரோ வாய்விட்டு அழுதேவிட்டார்!

“ஓ ….பெரியவா! என் தெய்வமே! க்ருபா ஸாகரா! பெரியவாகிட்ட இதப்பத்தி பேசி பத்து நிமிஷம் கூட ஆகல……அதுக்குள்ள இப்டியொரு கருணா வர்ஷமா?
இது கெடைக்கும்னு கனவுல கூட நா…..நெனைக்கல பெரியவா…!”

இந்தக் கொழந்தைக்கு நா….வயஸ்ல பெரியவங்கறதால நமஸ்காரம் பண்ண முடியாத நெலேல இருக்கேன்……”

என்று சொல்லிக்கொண்டே, தன் bag ஐ திறந்து உள்ளேயிருந்ததை அப்படியே எடுத்து பெரியவா முன் இருந்த மூங்கில் தட்டில் வைத்தார், கனகதாரா மாதிரி
கட்டுக்கட்டாக ரூபாய் நோட்டுக்கள்!

“பெரியவா…..மஹாப்ரபோ! இன்னதுதான் வெலை-ன்னு நிர்ணயிக்க முடியாத இந்த அபூர்வமான பொக்கிஷத்துக்கு, என்னால முடிஞ்ச சின்ன ஸமர்ப்பணம்…..
அனுக்ரஹம் பண்ணி ஸ்வீகரிச்சுக்க சொல்லணும்…

அழகாக சிரித்துக் கொண்டே….” ஏது? ஒனக்கு ஊருக்கு போய்ச்சேர நடராஜா ஸர்வீஸ்தானா? காலணா வெச்சுக்காம, எல்லாத்தையும் குடுத்துட்டியே!…” என்று
சொல்லிவிட்டு, ரமணியிடம்,

“இதோ பாருடா! நீ குடுத்த ஓலைச்சுவடிக்காக, இந்த மாமா ஒனக்கு ரெண்டுலக்ஷ ரூவா குடுத்திருக்கார்!…. இப்போ நீதான் இவருக்கு ஊருக்குத் திரும்பிப்
போறதுக்கு, டிக்கெட் காஸு குடுக்கணும்! இந்தக் கட்டுலேர்ந்து ஒரு அம்பது ரூவா எடுத்து அந்த மாமாகிட்ட குடுத்துட்டு, அவரை நமஸ்காரம் பண்ணிக்கோ!…”

“ஹா……!! பெரியவா…! நா…ரெண்டுலக்ஷ ரூவா கொண்டுவந்திருக்கேன்னு எப்டி கரெக்டா சொல்லிட்டேள் பெரியவா?…”

கூடவே ரமணியும் கபடில்லாமல் “அதான! எப்டி பெரியவா? எண்ணிப்பாக்காம சொன்னேள்?…”

பெரியவாளிடமிருந்து வெறும் புன்னகைதான் இதற்கு பதிலாக வந்தது!

“செரி செரி ஊருக்கு கெளம்பற வழியைப் பாரு! ஒங்கூட இந்த பணத்தை எடுத்துண்டு வேம்பு மாமாவும் ஊருக்கு வருவார். எல்லாத்தையும் அவர் பாத்துப்பார்.
ரெண்டு பேரும் ஸாப்ட்டுட்டு கெளம்புங்கோ!…”

அனுக்ரஹம் பண்ண மட்டுமே தெரிந்த கரங்களை உயர்த்தி ஆஸிர்வாதம் பண்ணி, ப்ரஸாதம் குடுத்தார்.

ஊருக்கு வந்த மறுநாளே, வேம்பு ஐயரிடம் பெரியவா குடுத்திருந்த instruction படி, 80,000 ரூபாய் கடன், “ப்பூ!…” என்று ஊதித் தள்ளப்பட்டது ! நவராத்ரி ஆரம்பித்த
நாலாம் நாளே, துர்க்கையாக அவர்களுடைய துக்கத்தைப் போக்கி, மஹாலக்ஷ்மியாக செல்வத்தையும் அருளிவிட்டாள் அம்பிகையான “ஸ்ரீ சந்த்ரஶேகரேந்த்ர” ஸரஸ்வதி !

ஶர்மா தம்பதி நல்லபடி யாத்ரை முடித்துக் கொண்டு வந்ததும், ரமணியின் க்ருஹமும் “ஶங்கரா” என்ற நாமத்தைத் தாங்கியபடி புனர்ஜன்மாவை பெற்றது!

வாஸலிலேயே ஒரு பக்கத்தில் நல்ல தரமான மளிகைப் பொருட்களை, ஞாயமான விலையில் விற்க ஆரம்பித்தான் ரமணி!

அவ்வீட்டில், எந்தக் கார்யமுமே, பெரியவா அனுக்ரஹம் என்ற பிள்ளையார் சுழியோடுதான் ஆரம்பிக்கும்! நல்ல வருமானம்! நல்ல பேர்! பின்னாளில், பெரியவா
சொன்னபடியே, ஶர்மாவின் பெண்ணை ரமணி கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டான்.

கஷ்டமில்லாத, கடனில்லாத வாழ்க்கை, அடிக்கடி பெரியவா தர்ஶனம்!

வேறு என்ன வேண்டும்? பெரியவா சொன்னபடி, தங்கள் வாழ்க்கையின் தேவைகளை எளிமையாக ஆக்கிக்கொண்டு, எதையும் அபரிமிதமாக சேர்த்து வைத்துக்
கொள்ளாமல், பல பேருக்கு அன்னதானம் செய்யும் அளவு, ரமணியின் வாழ்க்கை என்னும் கப்பலுக்கு பெரியவாளே மாலுமியாகவும், கப்பலாகவும், ஸமுத்ரமாகவும்
இருந்தார்.

ஜய ஜய சங்கர
ஹர ஹர சங்கர
Source…input from a friend of mine

Natarajan

படித்து ரசித்தது ….துணுக்கு துளிகள் …

October 18, 2015NatarajanLeave a comment

‘சிரிக்கத் தெரிந்த மனமே’ நூலிலிருந்து:

தமிழ்க்கடல் ராய.சொக்கலிங்கம் நடத்தி வந்த, ‘ஊழியன்’ பத்திரிகை, சுதந்திர போராட்ட காலத்தில், மக்களிடம் செல்வாக்கு பெற்று விளங்கியது.
‘ஊழியன்’ பத்திரிகையில் உதவி ஆசிரியர் வேலைக்கு, புதுமைப்பித்தனை அனுப்பி வைத்தார் எழுத்தாளர் வ.ரா., புதுமைப்பித்தன் அப்பத்திரிகையில் பணியாற்றி வரும் போது, ஆசிரியர் குழுவில் முக்கியமானவராக இருந்த
ஈ. சிவம் என்பவர், புதுமைப்பித்தனுடன் அடிக்கடி சச்சரவு செய்து வந்தார். அதனால், ‘ஊழியன்’ பத்திரிகையை விட்டு விலகினார் புதுமைப்பித்தன்.
சில நாட்கள் சென்றபின், வ.ரா.,வும், புதுமைப்பித்தனும் சந்தித்துக் கொண்டனர். புதுமைப்பித்தனின் ராஜினாமா விஷயத்தை முன்பே அறிந்திருந்த வ.ரா., ‘என்ன புதுமைப்பித்தன்… ஈ.சிவம் எப்படியிருக்கிறார்?’ என்று கேட்டார்.
‘அவர் ஈ.சிவம் இல்லை; எறும்பு சிவம். என்னைக் அறுத்துத் தள்ளி விட்டார்…’ என்றார் புதுமைப்பித்தன்.

‘உலக மேதைகள்’ என்ற நூலிலிருந்து: பிரபல எழுத்தாளர் மார்க் டுவைன் தன் பக்கத்து வீட்டுக் காரரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது, அவரது மேஜை மீது இருந்த புத்தகத்தை பார்த்து, ‘இந்தப் புத்தகத்தை இரவல் தருகிறீர்களா… படித்து விட்டு தருகிறேன்…’ என்று கேட்டார்.
அதற்கு அந்த நண்பர், ‘புத்தகங்களை நான் இரவல் கொடுக்கிறதில்ல; இந்தப் புத்தகத்தை நீங்க அவசியம் படிக்கணும்ன்னு தோன்றினால், என் வீட்டிலேயே உட்கார்ந்து படித்து விட்டுப் போங்கள்…’ என்றார்.
மனவருத்தப்பட்டார் டுவைன். ஆனால், வெளிப் படுத்திக் கொள்ளவில்லை. சில நாட்களுக்கு பின், டுவைன் வீட்டிற்கு வந்த அந்த நண்பர், ‘நண்பரே… உம்முடைய மண்வெட்டியை இரவல் கொடுங்கள்; என் வீட்டுத் தோட்டத்தில் மண்ணை வெட்டிப் பண்படுத்தி விட்டு திருப்பித் தருகிறேன்…’ என்று கேட்டார்.
‘மண் வெட்டியை நான் பிறருக்கு கடன் கொடுப்பதில்லை; உங்களுக்கு அவசியம் என்று தோன்றினால், என் மண்வெட்டியைக் கொண்டு, என் வீட்டுத் தோட்டத்து மண்ணை வெட்டிப் பண்படுத்துங்கள்…’ என்றார் மார்க் டுவைன்.

தமிழறிஞர்கள்’ நூலிலிருந்து: பண்டிதமணி கதிரேசன் செட்டியாருக்கு ஒரு பிரமுகர், விருந்தளித்தார். விருந்து முடிவில், ஒரு தம்ளரில் பால் தரப்பட்டது. பாலை வாங்கிய பண்டிதமணி அதை உற்று கவனித்து, ‘திருப்பாற் கடலில், எவ்வளவு அழகாக சீனிவாசன் துயில் கொள்கிறான்!’ என்றார்.
விருத்தளித்தவர், பால் தம்ளரை வாங்கிப் பார்த்தார். அப்போது தான், பண்டிதமணி சொன்னதன் உண்மை விளங்கிற்று. ‘சீனி’ (சர்க்கரை)யில் வாசம் செய்யக் கூடியது எறும்பு என்பதால், சீனிவாசன் என்று குறிப்பிட்டு, அது, பாலில் மிதக்கிறது என்பதை, பண்டிதமணி நயமாகக் கூறியதை ரசித்தார் அவர்.

‘தெரிந்து கொள் தம்பி’ நூலிலிருந்து: ஆகாய விமானத்தைக் கண்டு பிடித்த, ‘ரைட்’ சகோதரர்கள், ஒரு விருந்துக்கு அழைக்கப் பட்டிருந்தனர். பல அறிவியல் அறிஞர்கள், பொறியியல் நிபுணர்கள் அங்கு வந்திருந்தனர். விருந்துக்கு தலைமை வகித்தவர், ‘அடுத்து, நம் ரைட் சகோதரர்களில் மூத்தவரான, வில்பர் ரைட் தங்கள் சாதனைகள் குறித்துப் பேசுவார்…’ என்று அறிவித்தார்.
வில்பர் எழுந்து, ‘ஒரு தவறு நேர்ந்து விட்டது; என் தம்பி ஆர்வில் ரைட் தான் நன்றாக சொற்பொழிவாற்றத் தெரிந்தவன். எனக்குப் பேசக் தெரியாது…’ என்று கூறி அமர்ந்து விட்டார்.
தலைமை வகித்தவர், ஆர்வில் ரைட்டை அழைத்து, பேசும்படி கூறினார். அவர் ஒலிபெருக்கி முன் வந்து, ‘என் அண்ணன் வில்பர் ரைட் அற்புதமாகப் பேசிவிட்ட பின், நான் பேசுவதற்கு என்ன இருக்கிறது…’ என்று கூறி அமர்ந்து விட்டார்.

Source….தி்ண்ணை!….www.dinamalar.com

Natarajan

Everyone Should Have a Last Day at Work Like This 60-Year-Old Liftman ….

October 17, 2015NatarajanLeave a comment

When was the last time you smiled at a liftman or returned the morning wish of a watchman? Appreciated the kind people who are at your service even when you don’t notice them? These college students from Delhi did something remarkable for a liftman who had been with their institution for 34 years. And, in the process, sent an important message to the rest of us as well.

The watchman, the peon, the liftman, the gardener – aren’t these some of the very first people one sees on entering a college building? And also the first few people whose smiles mark the beginning of a new day for most students who walk the same paths and corridors every day?

While students enter and leave colleges every four to five years, these people keep doing their jobs silently and perfectly, day in and day out. They play a crucial role in the smooth functioning of a college and also form a special bond of friendship with many students.

Dhaniram, the ex-liftman at the School of Planning and Architecture (SPA) in Delhi, is one such person.

This 60-year-old man, respectfully known as Dhaniram ji, spent 34 years of his life working as the liftman at the college. Be it students, parents, visitors, faculty members, or old students who have now become teachers, Dhaniramji knows one and all.

“He is a really nice guy, a very friendly human being and a very important part of the college family,” says Ayush Kamalia, a fourth year student at SPA.

And so, when it was announced a month ago that the liftman is going to retire on Sept. 30, 2015, students knew they had to do something for the man, something that would help him remember the college and its students forever.

So they got together, pitched in money, and organized a full-fledged, colourful, creative, and memorable farewell party for Dhaniram ji, leaving the old man both overjoyed and teary-eyed at the same time.

Dhaniram welcomed to his farewell party On Sept. 23, Dhaniram ji received a very warm and loud welcome by a gathering that had students, faculty members, administrative staff, and just about everyone from the college. –

“Everyone wanted to come together to thank him for his service, for his time and for his gleaming smile that brings out more happy wrinkles than the years he has given to the college,” says Ayush.

Being architecture students, everybody tried to contribute with their creative efforts.

Dhaniram ji was pleasantly surprised with a miniature model of a lift, inside which he found a scroll with a personal message thanking him for being his awesome self, and a memento marking his time in the college. Other gifts included a wallet, belt, wrist watch, and some cash. Faculty members gave gifts as well. One of the most incredible gifts was some graffiti – the students had painted Dhaniram ji’s face inside the lift, capturing his memory for years to come.

Students and teachers also took to the podium to speak about him and thank him – each sharing their own anecdotes and memorable experiences about Dhaniram ji.

The director and heads of departments, who have known Dhaniram ji since they were students, thanked him for understanding the college and contributing to its growth. –

This was followed by an event organised by a college society named Gupshup, which usually invites some eminent personalities from outside to come and give inspirational talks to the students.

This month, the chief guest and speaker at the event was none other than Dhaniram ji.

He was overwhelmed and really excited about the respect he was receiving at the place to which he had dedicated a large part of his life.

There was a ‘Wall of Thanks’ as well, and people wrote their messages on it throughout the day. –

Wall of Thanks

“On days when we did not have our assignments ready, we would ask Dhaniram ji to speak with the concerned faculty and tell them not to take submissions that day. And he would joke around with us. That was the kind of relationship we had with him. First year students who used to enter the college afraid and anxious, always felt calmer after speaking with him. If you were in any sort of trouble, all you had to do was to speak to him to feel better”, says Ayush, remembering his first days at the college. –

Every college, school, office, and administrative building has a Dhaniram – the man or woman who knows every nook and corner of the place, every face, every emotion, and yet, always remains in the background. The SPA students, who took such a wonderful step for Dhaniram ji, have an important message for all – that people like Dhaniram should be given the respect and love they deserve for their extraordinary service. And once in a while, they should be made to feel as special as they make others feel! –

Source….Tanaya Singh …..www.thebetterindia.com

Natarajan