Attitude

108 ஆம்புலன்ஸ் சேவை தெரியும்… `515 கணேசன் கார் சேவை’ தெரியுமா?

NatarajanLeave a comment

108 ஆம்புலன்ஸ் சேவை நமக்கெல்லாம் தெரிந்திருக்கும்… `515 கணேசன் இலவச கார் சேவை’ தெரியுமா? தமிழ்நாட்டின் ஒரு மூலையில் இருக்கும் ஆலங்குடியில் இருந்துகொண்டு மகத்தான மக்கள் சேவை செய்துகொண்டிருக்கிறார் கணேசன். வயது 70-ஐத் தாண்டிவிட்டது. ஆனாலும், `உதவி’ என்று யார் கேட்டாலும், காரை எடுத்துக்கொண்டு ஓடுகிறார். பிரசவம், அவசர சிகிச்சை… எனப் பல உதவிகளுக்காக 46 வருடங்களாக ஒரு ஆம்புலன்ஸ் போலவே செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது கணேசனின் அம்பாசிடர் கார்.

 

 

 

 

 

 

 

புதுக்கோட்டையிலிருந்து சுமார் 21 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கிறது ஆலங்குடி. ஊரில் இறங்கி, `கணேசன்…’ என்ற பெயரைச் சொன்னால் யாருக்கும் தெரியவில்லை. `515…’ என்றால் உடனே அடையாளம் தெரிந்துகொள்கிறார்கள். ஒரு டீக்கடைக்காரரிடம் `515 கணேசன்’ குறித்து விசாரித்தோம்… “நேரம் காலமெல்லாம் பார்க்க மாட்டாரு. உதவினு யார் கேட்டாலும், காரை எடுத்துக்கிட்டுக் கிளம்பிடுவாரு. அக்கம்பக்கத்துல இருக்குற புதுக்கோட்டை, தஞ்சாவூர், சிவகங்கை ஊருங்க மட்டும் இல்லை… சமயத்துல வெளி மாநிலங்களுக்குக்கூட அவரோட கார் பறக்கும். `கையில் காசு இல்லை’னு சொன்னா, `எனக்குப் பணம் முக்கியம் இல்லை’ம்பாரு. அவர்கிட்ட இருக்குற பணத்தைச் செலவு செஞ்சு உதவி செய்வாரு 515. (அவரை `515’ என்றுதான் ஊர் மக்கள் அழைக்கிறார்கள்). பெத்த புள்ளைக்கு அஞ்சு ரூபா தர்றதுக்கு யோசிக்கிற இந்தக் காலத்துல இப்படியும் ஒரு மனுஷர். சாதாரண ஓட்டு வீட்டுலதான் குடியிருக்காரு. `ரேஷன் கடை அரிசியும் பருப்பும் இருந்தாப் போதும்… எங்க வயிறு நிறைஞ்சிடும்’னு சொல்லிட்டு வர்றவங்களுக்கு எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாம உதவி செய்வார். இவரோட நல்ல எண்ணத்துக்கு ஏராளமான பரிசுகள் கிடைச்சிருக்கு. வேற என்ன… ஏகப்பட்ட பட்டங்கள், சான்றிதழ்கள்தான். இவ்வளவு ஏன்… அவர் தெருவுல இருக்குறவங்க, அவங்களோட வீட்டுக்கு வழி சொல்லணும்னா எப்படிச் சொல்வாங்க தெரியுமா… `515 வீட்டுலருந்து நாலு வீடு தள்ளி எங்க வீடு இருக்கு’, `515 வீட்டுக்கு எதிர்ல எங்க வீடு…’ இப்படியெல்லாம்தான் சொல்வாங்க’’ என்று சொல்லி கணேசன் மீதான எதிர்பார்ப்பைக் கூட்டுகிறார் டீக்கடைக்காரர்.

பல வருடங்களாக இப்படி ஒரு சேவை செய்ய வேண்டும் என்றால் ஒன்று, அவர் பெரும் பணம் படைத்தவராக இருக்க வேண்டும். அல்லது, ட்ரஸ்ட் ஏதாவது நடத்தி, நிதி திரட்டி, அதைக்கொண்டு உதவி செய்பவராக இருக்க வேண்டும்.’ – இப்படியெல்லாம் யோசித்தபடி வழி விசாரித்துக்கொண்டு `515’ வீட்டுக்குச் சென்றோம். நாம் நினைத்ததுபோல அவர் வீடு பெரிய பங்களா எல்லாம் இல்லை. சாதாரண பிளாஸ்டிக் கூரை வேய்ந்த எளிமையான வீடு. வீட்டுக்கருகில் அழகழகான குட்டிக் குட்டிச் செடிகள்… சிவப்பு நிறத்தில் சாயம் பூசப்பட்ட தரை. மலர்ந்த முகத்தோடு நம்மை வரவேற்றார் கணேசன். நரைத்த தலை, லுங்கி, சாதாரணமான ஒரு சட்டை. `இவரா மக்கள் சேவை செய்பவர்?’ என்று ஆச்சர்யமாக இருந்தது. நம்மை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டதுமே சரளமாகப் பேச ஆரம்பித்தார் கணேசன்…

“ஆலங்குடிதான் எனக்குச் சொந்த ஊர். அப்பா ஒரு மாட்டுத் தரகர். என் சின்ன வயசுலயே அப்பா, அம்மா தவறிட்டாங்க. அப்புறம் நானா ஏதேதோ வேலை பார்த்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமா முன்னேறினேன். வாழ்க்கையில முன்னேறிக் காண்பிச்சவங்க எல்லாருக்குமே மனைவிதான் உதவியா இருப்பாங்க. எனக்கும் என் மனைவி தெய்வானைதான் எல்லாமே. எங்களுக்கு அஞ்சு பெண் குழந்தைங்க… எல்லாருக்கும் கல்யாணமாகிடுச்சு…’’ என்றவரிடம், “அது ஏன் உங்களை `515’-னு எல்லாரும் கூப்பிடுறாங்க?’’ என்று கேட்டோம்.

அது, 1968-ம் வருஷம். ரோட்ல நடந்து போய்க்கிட்டு இருந்தேன். ஒருத்தர், தன்னோட மனைவியை ஒரு தள்ளுவண்டியிலவெச்சு தள்ளிக்கிட்டுப் போய்க்கிட்டிருந்தாரு. ஏன்னு பார்த்தப்போதான் தெரிஞ்சுது… அந்தப் பொண்ணு நிறைமாத கர்ப்பிணினு. என் மனசு உடைஞ்சு போயிடுச்சு. வீட்டுக்கு வந்து, என் மனைவி தெய்வானைகிட்ட விஷயத்தைச் சொன்னேன். `இந்த மாதிரி இருக்கறவங்களுக்கு உதவறதுக்கு ஏதாவது பண்ணணும்’னு என் ஆதங்கத்தையும் சொன்னேன். அவங்க, `இதை உங்களால மாத்த முடியுமா… இப்படி கஷ்டப்படுறவங்களுக்கு உங்களால என்ன பண்ண முடியும்’னு கேட்டாங்க. `முடியும்’னு சொன்னேன். நான்வெச்சிருந்த பழைய இரும்புக்கடையை வித்தேன். 17,500 ரூபா கிடைச்சுது. அந்தப் பணத்துல, செகண்ட் ஹேண்ட்ல ஒரு அம்பாசிடர் கார் வாங்கினேன். அந்த காரோட நம்பர் TNZ-515. நான் முதன்முதல்ல வாங்கின காரோட நம்பரையே `515 இலவச சேவை கார்’னு பேரா வெச்சேன். `உதவி’னு கேட்குறவங்களுக்கு, நேரம் காலம் பார்க்காம காரை எடுத்துட்டுப் போய் என்னால ஆனதைச் செய்றேன்…’’ அடக்கத்தோடு சொல்கிறார் கணேசன்.

கிட்டத்தட்ட 46 வருடங்களாக இந்தச் சேவையைச் செய்துவருகிறார் கணேசன். அதற்காக யாரிடமும் பணம் வாங்குவதில்லை. காருக்கு டீசல் போடுவது, அது ரிப்பேர் சரி பார்ப்பது… என அனைத்துச் செலவுகளையும் அவரே பார்த்துக்கொள்கிறார். கார் சேவைக்கு வேளை வராத நேரத்தில், பழைய இரும்பு, தகரம் போன்ற பொருள்களை வாங்கி விற்கும் கடை நடத்துகிறார். இதுவரை 19 அம்பாசிடர் கார்களை வாங்கியிருக்கிறார் கணேசன். ஒரு கார் பழுதாகிவிட்டது, இனி ஓடும் கண்டிஷனில் இல்லை என்று தெரிந்ததுமே அடுத்த காரை வாங்கிவிடுவார். எல்லாமே செகண்ட் ஹேண்ட் கார்கள்தான். அத்தனைக்கும் `515’தான் பெயர். அவரேதான் முதலாளி, அவரேதான் டிரைவர்!

இதுவரை இரண்டாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட கர்ப்பிணிகளை பிரசவத்துக்கு ஏற்றிச் சென்றிருக்கிறது, விபத்துக்கு ஆளான நான்காயிரத்துக்கும் மேற்பட்டோரைச் சுமந்து சென்றிருக்கிறது 515 கார். அது மட்டுமல்ல… பணம் இல்லாமல், சடலத்தை ஊருக்குக் கொண்டு போக முடியாமல் தவிப்பவர்களுக்கும் இவரின் கார் உதவிக்கு ஓடி வரும்… இலவசமாக! அப்படி, இது வரை 5,400 சடலங்களை பல ஊர்களுக்குக் கொண்டு சேர்த்திருக்கிறது. கொச்சின், பெங்களூரு, தூத்துக்குடி… என கணேசன் பயணித்த ஊர்கள் எண்ணற்றவை. நாம் அவரைப் பார்ப்பதற்கு சற்று முன்னர்தான் திருநெல்வேலி வரை ஒரு கர்ப்பிணியை அழைத்துச் சென்று, விட்டுவிட்டு வந்திருந்தார்.

நாம் அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே செல்போனில் அவருக்கு அழைப்பு! உள்ளே போனவர், கார் சாவியுடன் வெளியே வந்தார். `நீங்க என் மனைவி தெய்வானைகிட்ட பேசிக்கிட்டு இருங்க. பக்கத்துல ஒரு பொண்ணுக்குப் பிரசவ வலியாம்… ஆஸ்பத்திரியில விட்டுட்டு வந்துடுறேன்.’’ நம் பதிலை எதிர்பாராமல், காரை எடுத்துக்கொண்டு விரைந்தார் கணேசன். `காலம் மாறினாலும், சிலரின் குணங்கள் மாறாது’ என்பார்கள். உலகெங்கும் நாம் அறியாத எத்தனையோ கணேசன்கள், பிரதிபலன் பார்க்காமல் யாருக்கோ உதவி செய்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். 515 கணேசனின் சேவையை மனமார வாழ்த்தலாம், வணங்கலாம்!

Source….Priyadharshni in http://www.vikatan.com

Natarajan

 

வாரம் ஒரு கவிதை….” என் முதல் கனவு “

Natarajan2 Comments

 

என் முதல் கனவு
—————
அம்மாவின் கருவறையில் நான் கேட்ட முதல் ஒலி
அம்மாவின் குரலும் பாட்டும் …இதுதான் உன் அம்மா
என்று என் அம்மாவின்  முகத்தை என் மனத்
திரையில் படம் பிடித்துக் காட்டியது
என் முதல்  கனவே ..அதுவே  நான்
பார்த்த முதல் ஒலியும் ஒளியும் !
நான் கண்ட அந்த முதல் கனவு  நனவு ஆனது என்
அம்மாவின் முகம் நான் பார்த்த முதல் நாள் !
வாழ்வில் எத்தனை எத்தனை கனவுகள் !
கனவு அத்தனையும் நனவாகவில்லையே !
அத்தனை ஏன் ?  நேற்று இரவு கண்ட
கனவு என்ன என்று விடிந்தால் புரிவதில்லையே !
என் முதல் கனவு மட்டும் எனக்கு இன்னும்
மறக்க வில்லையே !  ஏன் ?
அது எனக்கு முதல் கனவு மட்டும் அல்ல !
நனவை கனவில் அடையாளம் காட்டிய
இனிய புதுமைக் கனவும் அதுவே !
இன்றும் என்றும் அதுவே எனக்கு
முதல் கனவு ! முடிவே இல்லாத
முதன்மை கனவும் அதுவே !
My Kavithai  in http://www.dinamani.com dated 26th Nov 2017
Natarajan

வாரம் ஒரு கவிதை ….” யாருமில்லாத மேடையில் …”

Natarajan2 Comments
யாருமில்லாத மேடையில் …
————————–
குளியல் அறையில் நான் பாடிய
பாட்டு …யாருமில்லாத மேடையில்
அரங்கேறிய என் முதல் கச்சேரி !
என் வீட்டு மொட்டை மாடியில்
நான் ஆடிய நடனம் …யாருமில்லாத
மேடையில் என் முதல் நாட்டியம் !
நிலைக் கண்ணாடி முன் நின்று
நான் பேசிய பேச்சு ..யாருமில்லாத
மேடையில் என் முதல் சொற்பொழிவு !
யாருமில்லாத மேடையில் பேசி,
பாடிய நான் இன்று யாரும் இல்லாத
ஒரு அரங்கு முன்னாலும் பேசத்
தெரிந்த ஒரு திறமைசாலி !
ஆம் …எனக்கு வேலை இன்று
ஒரு தொலைக் காட்சி செய்தி
வாசிக்கும்  மேடையில் !!!
My Tamil Kavithai in http://www.dinamani.com dated 19th Nov 2017
Natarajan

வாரம் ஒரு கவிதை…”மேகத்தில் கரைந்த நிலா …”

NatarajanLeave a comment
மேகத்தில் கரைந்த நிலா …
————————-
நிலவு உனக்கு மேகமே மேலாடை
மேலாடை உன் முகம் மறைக்க
முழு நிலவு நீயும் இள நிலவாய்
புன்னகைப்பாய் உன் மேலாடைக்குப்
பின்னால் எப்போதும் !
மேகம் கரைந்து மழை பொழியும்
நேரம் கரை புரண்டு ஓடுது மழை
நீர் வெள்ளம் என் மண்ணில் இன்று !
கடற்கரையின்  கரையிலும் கூட
மேகக் கரைசலின் தாக்கம்.. இது
வரை நான் பார்க்காத ஒன்று !
முழு நிலவு நாளில் உன் முகம் காண
வானம் பார்க்கிறேன் நான் இன்று !
மேக மேலாடைக்குப் பின்னால்
மறைந்து இருக்கிறாயா நிலவே ?
இல்லை …நிலவு  நீயும் மேகக் கரைசலில்
கரைந்து கீழே என் மண்ணில் விழுந்து
கடல் நீரில் கலந்து விட்டாயா ? …சொல்லு நிலவே !
Source…My Kavithai as appeared in http://www.dinamani.com dated 4th Nov 2017
K.Natarajan

Chandrakant Bhide: Here is Why RK Laxman Was a Fan of this Diligent Typist…

NatarajanLeave a comment

A typist is required to be fast and accurate, and while he proved to be precisely that, Bhide was much more too. Throw in artistic to those set of skills, and you have Chandrakant Bhide.

“Sachin Tendulkar’s curls gave me the most trouble!”

Chandrakant Bhide is a typist by profession. In 1967 he joined the Union Bank of India and worked there for 3 decades.

A rather implausible scenario for Tendulkar’s curls to give him grief, right?

A typist is required to be fast and accurate, and Bhinde proved he was precisely that but more too.

Throw in artistic to those set of skills, and you have Chandrakant Bhide.

 

 

 

 

 

 

Chandrakant Bhide and a typed out sketch of RK Laxman’s the Common Man

“Art helped me meet important people. How else does a modest typist like me get to meet and be appreciated by people like R. K. Laxman and Mario Miranda,” questions Mr Chandrakant Bhide?

Mr Bhide is anything but ‘just a typist’. His art is indicative of his sheer talent and why the likes of the above-mentioned greats were his fans.

Growing up, he always wanted to join an art school – specifically the Sir J.J. School of Art in Mumbai.

But financial constraints forced him to take a more secure job.

“One day I was asked to type out a list of phone numbers, instead of typing a regular list, I made one in the shape of a telephone instrument,” he remembers. That was the beginning of many more artistic endeavours to come.

 

“I typed out Lord Ganesha using the ‘x’ key and it was published in the Maharashtra Times newspaper in 1975. I slowly started improvising and started using other keys like ‘_’, ‘=’, ‘@’, ‘-’, ‘,’ in my sketches,” recalls Bhide.

His father’s words inspired him to be better and do better. Each sketch takes him about 5-6 hours to complete.

 

 

 

 

 

Bhide’s sketches of Bal Gangadhar Tilak and Sardar Patel done on the typewriter

“I hold the paper with my left hand and use the fingers on my right hand to type out the symbols. The different shades in a sketch are added by using a light or a hard touch on the keys. My hands start aching after 10-15 minutes, and so I need constant breaks,” he adds.

One day, Mr Bhide sketched RK Laxman’s, Common Man. It was a time when Xerox machines had just made their appearance. His friend helped him get copies and requested to keep the original.

 

 

 

 

 

A huge fan of RK Laxman’s work, Bhide has made several sketches of Laxman’s iconic “Common Man”, winning him the famous illustrator’s admiration

“I wanted to show the sketch to R.K. Laxman sir. I went to his office without an appointment and showed it to the cartoonist. Laxman sir was so thrilled with it that he said the result could not have been better with a pen and brush. We spent 1.30 hours talking, and I even mentioned my lost dream of studying in Sir J.J. School of Art, and he said, you can be an artist anyway!” he recalls.

Bhide continued to keep in touch with the famed cartoonist and takes great pride in having several original ‘Common Man’ sketches.

Over the years, Mr Bhide has created almost 150 sketches including several of people he admires including Amitabh Bachchan, Dilip Kumar, Sunil Gavaskar, Dr Ambedkar, Lata Mangeshkar and more.

But it was Sachin Tendulkar’s curls that frustrated the master typer! “I finally used the ‘@’ symbol to get it right,” he recalls.

One of his fondest memories was meeting up with renowned cartoonist and illustrator Mario De Miranda via a common friend, the famous Behram Contractor also known as the Busy Bee. “I was nervous when I rang the bell to Mario’s home, but he soon put me to ease. Once he saw some of my sketches based on his famous characters (Ms Fonseca, Godbole and Boss), he autographed one of my sketches with the words – ‘I wish I could draw like you type.’ That was my biggest compliment,” says Mr Bhide.

Mario De Miranda encouraged and inaugurated Mr Bhide’s first exhibition. He went on to hold several more, including ones in festivals like IIT Mumbai’s Mood Indigo and IIT-Kanpur’s Antaragini.

Mr Chandrakant Bhide retired from the Union Bank of India in 1996. He approached the administration department with a request to buy his beloved companion, his typewriter but was denied it as it was against policy. But on the day of his farewell, the chairman of the Bank allowed him to buy it for just Rs. 1.

Today, the typewriter still holds a place of pride in his household. “It has been with me for fifty years now, I understand it, it understands me,” he chuckles.

Source….Uma Iyer in http://www.the betterindia.com

Natarajan

 

 

 

God on the Runway ….

NatarajanLeave a comment

As part of the custom, the idols along with temple elephants are taken to Shangumugam beach for the ritualistic bath.

For two days in a year, the Thiruvananthapuram International Airport halts its flight operations for five hours on the basis of a ‘Notice to Airmen’ (NOTAM).

Respecting a centuries old temple tradition, the airport runway makes way for a grand procession.

Saturday is one of the two days in a year that sees members of the Travancore royal family, temple priests, police, and even elephants walk down the runway, as part of the temple procession. Hundreds of people also escorted the idols past the 3400-metre runway.

Flights have been halted between 4pm and 9pm at Thiruvananthapuram on Saturday.

 

The ‘Arat’ procession marks the conclusion of the Painkuni festival and the Alpassi festival. Painkuni and Alpassi are references to Tamil months. While Painkuni is in April, Alpassi is in October.

Arat is the ritualistic bath procession of temple idols at Sree Padmanabha Swami temple in Thiruvananthapuram. The procession, which began at 5pm, crossed the runway at 6.30 pm.

As part of the custom, the idols along with temple elephants are taken to Shangumugam beach for the ritualistic bath. The procession sees royal family members wearing traditional attire and carrying swords. All priests along with royal family members take a dip into the sea three times. The idols are also given a ritualistic bath.

The procession returns to the temple on the same route, accompanied by people carrying traditional fire lamps.

They have to, however, ensure that they clear the runway by 8.45pm.

“The ritual was started centuries ago when the Travancore royal family ruled here. Even after the airport was established, the procession continued to pass through the runway. When the airport was established in 1932, it was under the Royal Flying Club. Since then, the runway was open for these processions. Even after it was converted into an international airport in 1991, the practice continued as the tradition is very important to this place,” an airport official told TNM.

Since the runway is part of traditional arat procession route, the Airport Authority of India issues passes to those who participate in it. Only those who have a pass can enter the route and cross the runway to head to the beach.

“There are strict restrictions inside the airport area. CISF officials guarding the area allow only people with passes. We issue the pass only to people in the list given by temple authorities,” he added.

NOTAM is issued a week before these two dates in the year, so that all the international flights can change their schedule. NOTAM is a notice issued to pilots or airline operators before flights, alerting them of the circumstances or changes in aeronautical facilities or about local procedures that affect safety.

 

 

 

 

 

 

 

 

Source….Haritha John in http://www.the newsminute.com

Natarajan

 

 

வாரம் ஒரு கவிதை …” வான வேடிக்கை “

NatarajanLeave a comment
வான  வேடிக்கை ….
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
இடி மின்னல் வேடிக்கை காட்டி வானம்
நான் தப்பாமல் நனைக்கிறேன் உன் மண்ணை !
வேடிக்கை காட்டியே  இந்த உலகுக்கு  உயிர்
கொடுப்பது  என்  வாடிக்கை !
உயிர் கொடுக்கும்  எனக்கு நீ கொடுக்கும் பரிசு
என்ன தெரியுமா உனக்கு ?..மகனே !
வான வேடிக்கை என்னும் பெயரில் வானம்
என் நாடித்  துடிப்பையே அடக்க நினைக்கிறாயே !
மகனே …இது நியாயமா ?
நீல வானம் வேண்டும்,  மாசில்லா காற்று
வேண்டும் எனக்கு என்று மேடையேறி பேசி விட்டு
எந்த ஒரு வெற்றி விழாவுக்கும் வேண்டும் ஒரு
வான வேடிக்கை என்று நீ கேட்பது வேடிக்கையிலும்
வேடிக்கை மகனே !
கரி எடுத்து என் முகத்தில் பூசி விட்டு ,வேண்டாம்
எனக்கு கரு வானம் …வேணும் எனக்கு
ஒரு நீல வானம் என்னும் உன் வாதம் ஒரு
ஒரு வேடிக்கை வினோதம் , மகனே !
My Kavithai in http://www.dinamani.com dated 23rd Oct 2017
Natarajan

The Buddhas of Bamiyan….

NatarajanLeave a comment

 

On the cliff face of a sandstone mountain, visible from the ancient Silk Road near the town of Bamiyan in Afghanistan, are two massive voids left by two monumental statues of Buddha that once stood there. In 2001, the nearly 1,500 year old statues were blown to bits by the Taliban in an act of violence that shook the entire world, and set a disturbing precedent which has been imitated in recent years by Islamic State fighters in the Middle East.

For a long time, Buddhism was an important religion in the Indian subcontinent and Central Asia, having been introduced during the early Kushan period, in the 1st century. Along the Silk Road, on which Bamiyan lies, are several Buddhist monasteries, chapels and sanctuaries constructed inside caves carved into the mountains. In several of the caves and niches, often linked by galleries, there are remains of wall paintings and seated Buddha figures.

 

 

 

 

 

 

The 175 feet high Buddha statue in Bamiyan, Afghanistan, destroyed in 2001. Photo credit: Afghanistan Embassy

The two most prominent figures were the giant Buddha statues destroyed in 2001. The larger of the two stood 175 feet tall, and was one of the largest standing Buddha carvings in the world. The second figure was also enormous and measured 120 feet in height. Both figures were carved into niches of the cliff side in high relief. The main bodies were hewn directly from the sandstone cliffs, but details were modeled in mud mixed with straw, coated with stucco. This coating had worn away a long time ago, but in the early days, it served to enhance the expressions of the faces, hands, and folds of the robes. Both statues were originally painted—the larger one in carmine red and the smaller one in multiple colors. The area near the heads of both Buddha figures and the area around the larger Buddha’s feet were carved in the round, allowing worshippers to walk around as a form of worship.

Much of what we know about the monumental Buddha sculptures comes from the travelogue of the Chinese monk Hsuan-Tsang, who traveled to Bamiyan in the 7th century. Hsuan-Tsang described Bamiyan as a flourishing Buddhist center “with more than ten monasteries and more than a thousand monks”. He also noted that both Buddha figures were decorated in “dazzling golden color and adorned with brilliant gems”. Historians believe that the monumental Buddha sculptures were carved into the cliffs between the 3rd to 6th centuries A.D. They were perhaps the most famous cultural landmarks of the region attracting numerous pilgrims from all around.

After the Islamic invasion in the 9th century, the presence of a large Buddhist cultural icon in Afghanistan greatly disturbed the Muslim rulers. The 17th century Mughal emperor, Aurangzeb, and the 18th century Persian king Nader Afshar, both tried to destroy the statues by using heavy artillery but failed to inflict any noticeable damage. It was the Afghan king Abdur Rahman Khan who eventually managed to destroyed its face.

In 2001, the leader of the Taliban movement ordered that all statues and non-Islamic shrines in the different areas of the Islamic Emirate must be destroyed. Accordingly, in March the same year, Taliban fighters laid explosives at the base and the shoulders of the two Buddhas and blew them to pieces.

Later in an interview, the Taliban supreme leader Mullah Omar defended his actions by saying:

I did not want to destroy the Bamiyan Buddha. In fact, some foreigners came to me and said they would like to conduct the repair work of the Bamiyan Buddha that had been slightly damaged due to rains. This shocked me. I thought, these callous people have no regard for thousands of living human beings – the Afghans who are dying of hunger, but they are so concerned about non-living objects like the Buddha. This was extremely deplorable. That is why I ordered its destruction. Had they come for humanitarian work, I would have never ordered the Buddha’s destruction.

The only silver lining in the cloud was, that after the destitution, several new caves and wall paintings were discovered, including fragments of a previously unknown 62-foot long reclining Buddha.

Sources: Wikipedia / Khan Academy

Source…. Kaushik in www. amusingplanet.com

Natarajan

வாரம் ஒரு கவிதை… ” நிசப்த வெளியில் …”

NatarajanLeave a comment

 

நிசப்த வெளியில் …
———————
கருவறை வாசம் மட்டுமே   நிசப்த வாசம் ஒரு சிசுவுக்கு
இந்த மண்ணில் வந்து பிறந்த  நேரம் முதல் சத்தம்
சத்தமே எங்கும்  எதிலும் !
சப்தம் தவிர்த்து நிசப்தம் தேடி ஓடுவது எங்கே ?
வாழ்வில் ஒலியும்  சப்தமும்  தேவைதான்
ஆனால் வாழ்வே சப்தமாகலாமா ?
ஒளி மயமான எதிர் காலம் தேடும்  குழந்தைக்கு
கிடைப்பது ஒலி மயமான இரைச்சலும் அலைச்சலும்தான் !
அண்ட வெளியிலும் இல்லையே இன்று நிசப்தவெளி !
நாளும் பல  விண்கலம் அண்டவெளியில் சுற்றி சுற்றி
நிசப்த வெளியின் தனித்துவமே தகர்ந்து விட்டதே !
சப்தம் மறந்து நிசப்தம் தேடி ஓடுவது எங்கே ?
நிசப்தம் தேடி நாம் ஓடிட வேண்டாமே  …நம் வீட்டைத்
தேடி ஓடி வரும் நிசப்த வெளி நாம் நினைத்தால் !
வாரம் ஒரு நாள் …ஒரே ஒரு நாள் …கொடுப்போம்
விடுமுறை நம் வீட்டு தொலைக் காட்சிப் பெட்டிக்கு !
எப்போதும் சிணுங்கும் கைபேசிக் குழந்தைக்கும்
தப்பாமல் தர வேண்டும் ஒரு நாள் ஓய்வு !
இரைச்சல் இல்லாத ஒரு ஒரு வீடும்  நிசப்த
வெளியே !  அலைச்சல் இல்லாத வழியும்
இதுதான் நிசப்தம் தேடி ஓடுவோருக்கு !
My Kavithai in http://www.dinamani.com dated 16th oct 2017
Natarajan

Joe Reginella’s Memorials to Disasters That Never Happened…!!!

NatarajanLeave a comment

 

Most remember October 29th, 1929—also known as Black Tuesday—as the day when the New York stock market crashed. However, it was also the day when one of the most horrific tragedy involving human-animal conflict happened at the Brooklyn Bridge.

On that awful day a trio of three circus elephants, including the star attraction—a thirteen-foot-tall African elephant named Jumbo, was to cross the Brooklyn Bridge and into New York. The event was greatly publicized and crowds of people came from miles around to see Jumbo. While crossing the bridge, something caused the animals to panic and what was to be a slow and deliberate cross suddenly became a deadly stampede as the three elephants charged into the cheering crowd. Aside from scores of human casualty, two of the elephants died in the stampede, while Jumbo escaped to freedom through the Holland Tunnel and lived out his days at an elephant sanctuary.

 The memorial to the 1929 Brooklyn Bridge Elephant Stampede. Photo credit: Joe Reginella

When a new bronze memorial to the tragedy was unveiled at the Brooklyn Bridge Park last month, it left visitors scratching their heads because no one ever remembered hearing or reading about the Brooklyn Bridge Elephant Stampede of 1929. That’s because the tragedy never happened. It’s a satirical piece of art by sculptor Joe Reginella.

Last year, the prankster-artist erected another memorial to yet another fabricated tragedy—the so-called Staten Island Ferry Disaster—in Battery Park. The story goes, that on November 2nd, 1963, a Staten Island Ferry with over 400 people onboard was attacked by a giant octopus and was pulled beneath the water resulting in the death of all passengers. According to Reginella, the disaster went almost completely unnoticed by the public because it was overshadowed by another more “newsworthy” tragedy that occurred that day—the assassination of President John F. Kennedy.

As part of the hoax, Reginella created a fake documentary, fabricated newspaper articles and distributed flyers to puzzled tourists sending them to a nonexistent museum on Staten Island.

 

 

The memorial to the 1963 Staten Island Ferry Disaster. Photo credit: Ula Ilnytzky

The idea for the hoax came to him when Reginella was taking his 11-year-old nephew on the ferry between Manhattan and Staten Island. To satisfy the kid’s curious questions, such as if the waters were infested with shark, Reginella fabricated the story of a giant octopus attack.

“The story just rolled off the top of my head,” he told The Guardian, and it evolved to become “a multimedia art project and social experience – not maliciously – about how gullible people are”.

In the early few days after the memorial was unveiled, Reginella sat close by with a fishing pole pretending to fish so that he could eavesdrop on the conversations. Sometimes he overheard people wondering why nobody ever heard of it. Others simply stared out at the water and walked away.

While the Staten Island Ferry Disaster never happened, there is actually a bit of interesting history behind Reginella’s latest hoax—the Brooklyn Bridge Elephant Stampede. Elephants belonging to the Barnum and Bailey’s Circus did actually cross the Brooklyn Bridge in 1884, when the circus came to town. One of the elephants, a thirteen-foot and seven-ton African, was actually named Jumbo. He was accompanied by twenty other elephants, seven camels and ten dromedaries in what was known as Barnum’s legendary “elephant walk.”

Neither memorials are permanent, and are displayed only on specific days and times. Consult the memorials’ websites for timing before you decide to visit.

www.sioctopusdisaster.com
www.bbelephantstampede.com

Source….Kaushik in http://www.amusingplanet.com

Natarajan