Source….www.livemint.com
Natarajan
India
World’s busiest air route is right here in India!…
In 2017 only the Jeju-Seoul Gimpo route (with over 64,991 flights) and Melbourne-Sydney (54,519 departures and arrivals) were busier than Mumbai-Delhi.
It is the third-busiest air route in the world, with as many as 47,500 departures and landings last year.
Yet despite reaching this position, the Mumbai-Delhi route could face serious challenges in sustaining or improving it this year.
The reason? Hardly any additional capacity is now available at Mumbai airport to deploy more flights on this route.
But with the demand growing by 10-12 per cent annually, and with no possibility of adding more flights, flyers will soon face a hike in air fares this year.
According to OAG, an air travel intelligence firm based in the UK, the Mumbai-Delhi air route was the third-busiest in the world last year, with an average of 130 flights between the two cities every day.
In 2016, India was number six in the pecking order of the busiest routes, and this calculation was based on the capacity deployed on the route one way.
In 2017 only the Jeju-Seoul Gimpo route (with over 64,991 flights) and Melbourne-Sydney (54,519 departures and arrivals) were busier than Mumbai-Delhi.
Airlines say the route makes up about 10 per cent of their capacity and revenues, making it by far the biggest market.
And, at an average passenger load factor on this route of 80-90 per cent, this is a lucrative route, on which the demand is growing.
It also reflects the skew that these two markets have in the aviation business in the country as it constitutes more than 35 per cent of the domestic traffic.
Over 10,000 passengers depart every day from Mumbai for Delhi and vice versa and 70 per cent of them are corporate travellers, and this makes the situation even worse as they travel only during the peak hours (6am-8am and 5pm to 7pm).
That is why IndiGo and Jet Airways, each of which has 17 departures from Mumbai, top the list, followed by Air India (11), Vistara (10), GoAir (7), and SpiceJet (4). Yet the writing is on the wall. While most airlines are pushing for more capacity on the route, none is available.
Says a senior executive of a leading airline: “If slots are available, we can achieve a growth rate of 10-12 per cent on this route every year.
“But as slots are not available, the only possibility is to deploy bigger planes. But everyone does not have that flexibility, especially the LCCs. What you will see is fare increases”.
Last year, for instance, only Vistara and IndiGo were given additional slots on the route.
According to estimates of the Centre for Asia Pacific Aviation, the airport, which has a maximum capacity of 50-52 million per annum, is handling 46-50 departures an hour, which pretty close to the global best of around 55.
Currently the airport handles over 45 million passengers a year.
The agency says that the airport would reach its full capacity either by FY18 and surely by 2019, which makes the development of the new airport in Navi Mumbai so important.
Source…www.rediff.com
Natarajan
Prem Behari Narain Raizada…The Man who (literally) Wrote India”s Constitution …
Meet 10 ” Amazing First Ladies ” Honoured By President of India …
The village that gave India its new ISRO chief…..DR.Sivan
A humble son of a farmer who studied in local government run schools, in Tamil medium, is the new head of India’s premier space agency.
Dr K Sivan was born in Sarakkalvilai in Kanyakumari district in 1957. His father was a farmer, and Dr Sivan is the first graduate in the family.
By all accounts, his is an unusual story.
A young Sivan studied in government schools in his native village till the 5th standard, and completed his schooling in neighbouring Valankumaravilai, all in Tamil medium. Later, he graduated from the S T Hindu College in Nagercoil.
He then graduated from the Madras Institute of Technology in aeronautical engineering in 1980 and completed his master’s in aerospace engineering from the Indian Institute of Science, Bangalore, in 1982.
That year he joined ISRO on its Polar Satellite Launch Vehicle project, towards which he contributed in mission planning, design, integration and analysis. He has held various responsibilities during his stint in ISRO, finally going on to head India’s space agency.
At ISRO, he completed his PhD in aerospace engineering from IIT-Bombay, in 2006.
Dr Sivan, who takes over from Dr A S Kiran Kumar on Monday, January 15, for a three-year term, is only the second rocket scientist after G Madhavan Nair to head ISRO.
MAGE: Dr Sivan’s family home in Sarakkalvilai village. He comes here regularly to attend family functions and for the Bhadrakali Amman puja. Photograph: A Ganesh Nadar/Rediff.com
Sarakkalvilai falls on the outskirts of Nagercoil, which is the headquarters of Kanyakumari district, Tamil Nadu. All of a sudden this small village has become the centre of attraction for people near and far, thanks to its famous son.
“Take the next right and it is at the end of the road,” says a villager, and as you reach the house you realise it is as unpretentious as the man who grew up there.
Dr Sivan’s sister-in-law Saraswathi lives in the family house with her daughter. “My eldest daughter got married five months ago and Sivan had come for the function,” she says, her eyes glowing with happiness.
Since the announcement about his appointment, people have been coming in droves to congratulate her, and her face beams with pride.
“I was married 30 years ago into this family and at that time he was already working for ISRO in Thiruvananthapuram. He used to live in a lodge then. He comes home for festivals and family functions,” says Saraswathi.
The conversation is interrupted when former Tamil Nadu Congress president Kumari Ananthan lands up with a dozen supporters to congratulate her.
One of the men who comes along with Ananthan hands her a book with the message, “Please give it to him when he comes next.” Another hands her a monthly magazine.
“He comes here every year for the Badrakali Amman puja which takes place in April-May,” adds his sister-in-law.
“He comes with his family, offers prayers and leaves the same day. He always comes for all family functions. When he is with the family he is always smiling and joking. He never calls, but his wife calls regularly and keeps in touch with us,” Sarawathi says.
“He was a class topper from school to college,” says Dr Sivan’s uncle who lives in the house opposite.
“He was a brilliant student and never went for tuitions or private classes. His father used to pluck mangoes and young Sivan used to go to the market to sell it. He was a helpful child,” the uncle adds.
The school Dr Sivan studied at is also opposite the family house. The retired PT master there recalls him clearly. “He was five years my junior in school, I remember him as a very quiet boy.”
“I too was five years his junior,” another villager pipes in. “You know the final exams used to come during harvest time. His father used to be in the field while Sivan sat on the lower branch of a tree with his books, studying, keeping one eye on the harvest, and run if his father called. He was always studying.”
“When Sivan and I were in school we had a very good headmaster,” the villager adds. “That headmaster planted many trees in the school compound and made every class in charge of a few trees. In the morning, when we came to school, the first thing we did was to water the trees and only after that did we attend school.”
“Kanyakumari is basically an agricultural district,” an elderly villager points out. “Apart from coir, there was no industry here. We all survived on farming. It’s rich fertile soil and there is plenty of water. Paddy, bananas, coconuts, mangoes, rubber is grown here.”
“Sivan was exceptional,” the elderly gent adds, “while he helped his father in the field he continued studying every free moment.”
“As there was only a primary school here we went to nearby Valankumaravilai for our SSC (Class 10). Those days there was no 12th standard. As there was no bus facility we walked.”
A colleague from ISRO, who retired a decade ago and did not want to be named for this feature, recalls, “He (Sivan) would go home only to sleep. He is extremely hard-working and totally focused on his work. He was not only the first graduate from his family, he was also the first graduate from his village.”
“He is a disciplined taskmaster,” says D Karthikesan, former director of the ISRO Propulsion Complex in Mahindragiri, Tamil Nadu.
“He likes to keep everything on schedule and works with a deadline,” adds Karthikesan. “If he thinks there is a problem somewhere he will go and talk to the people actually working on the project, and never limit himself to seniors in the organisation.”
“Though he is a hard taskmaster,” the former ISRO scientist points out, “he is also extremely generous and always looks after the welfare of the people working under him. So people work hard for him.”
“He is a bold decision-maker,” says Karthikesan. “Where others may hesitate wondering if it would work or not, he will say it will work and will do it.”
“Though he followed the schedule strictly,” adds Karthikesan, “he also made sure that all parameters are met at every stage. Whether it is quality or safety, he made sure every parameter was up to the mark before proceeding, and yet kept a tight schedule.”
Dr Sivan has two sons. The elder one has finished his BTech, the younger son is in college.
The school Dr Sivan studied in was built over 60 years ago. “We need to pull it down and build another,” says a villager. A government-run school, the land was given free by Dr Sivan’s uncle.
The village still does not have a bus service, a fact the villagers highlighted to Kumari Ananthan, the Congress politician. Nor does it have a middle, high or higher secondary school.
K Sivan’s ascent bears an uncanny resemblance to another ISRO scientist who was born in a fishing village in Ramanathapuram, also in Tamil Nadu.
That scientist, of course, went on to become the most beloved President this Republic has had.
Source….A.Ganesh Nadar in http://www.rediff.com
Natarajan
புத்தம் புது பூமி வேண்டும்… நித்தம் ஒரு வானம் வேண்டும்!
உலகமே கொண்டாடுகிற ஒருநாள் என்றால், அது, ஜனவரி, 1ம் நாள் தான். புத்தாண்டு என்றால், புதிய நாட்கள் மட்டும் பிறப்பதில்லை; புதிய உலகம் பிறக்கிறது. ஆண்டு பிறப்பு என்றாலே,
ஆங்கில ஆண்டின் ஜனவரி, 1ம் தேதியை தான் குறிப்பிடுகிறோம்.
‘சென்னை’ என, பெயர் மாற்றம் செய்த, 1995ம் ஆண்டு வரை, சித்திரைத் திங்கள் முதல் நாளைத்தான், ஆண்டின் முதல் நாளாக கொண்டாடினர். ஆனால், அதன் பிறகான கொண்டாட்டங்களின் வண்ணங்கள் மாறி விட்டன. ஆயினும், வரலாற்றுக் குறிப்புகள் உட்பட, எல்லாரும் பொதுவாக அறிந்து கொள்ளக் கூடிய வகையில், அனைத்து நிகழ்வுகளையும், ஆங்கில ஆண்டு, மாதம் மற்றும் தேதி ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலேயே குறித்து வைக்கிறோம்.
நம் வயதை கணக்கிடும் போது, நாம் பிறந்த ஆங்கில ஆண்டை மனதில் வைத்து, தற்போது நடக்கும் ஆண்டு வரை எண்ணி, நம் வயதைச் சொல்கிறோம். அதனால், ஆண்டின் துவக்கம் என்பது, ஜனவரி, 1ம் தேதி தான் துவங்குகிறது என கொள்வதில் தவறில்லை.
வரவேற்பு
தீபாவளி, பொங்கல், கிறிஸ்துமஸ், ரம்ஜான் போன்ற பண்டிகைகளுக்கு நிகரான ஆரவார கொண்டாட்டங்கள், புத்தாண்டிலும் இப்போது நிகழ்கின்றன. புதிய ஆண்டை வரவேற்பதற்காகவும், புதிய வாழ்க்கையை தேர்ந்தெடுப்பதற்காகவும், மிக மகிழ்வோடு கொண்டாடும் ஒரு பண்டிகை, ஆண்டின் முதல் நாள் கொண்டாட்டம் தான்!முதல் நாள் இரவே, ஆட்டம், பாட்டம் என, கொண்டாட்டம் துவங்கி விட்டாலும், பெரும்பாலான மக்கள், ஒரு பழக்கத்தைக் கடைபிடித்து
வருகின்றனர்.
முதல் நாள் இரவு, வீட்டில் நிலைக் கண்ணாடி முன், தட்டில் பல வகையான பழங்கள், பணம், காசுகள், நகைகள் போன்றவற்றை, அவரவர் விருப்பத்திற்கேற்ப வைத்து விடுவர்.காலையில் துாக்கம் கலைந்து, அந்தத் தட்டின் எதிரேயுள்ள கண்ணாடியில் கண் விழிப்பர்; இதனால், ஆண்டு முழுவதும் செல்வம் சேரும் என, நம்பப்படுகிறது. இதை, ஆரம்பத்தில் சித்திரைத் திங்கள் முதல் நாள் அன்று தான் கடைபிடித்தனர்.
புது ஆண்டு பஞ்சாங்கம் வாங்கி வந்து, பெரியவர்கள் மூலம் பஞ்சாங்கப் பலனை கேட்பதும், தமிழகத்தின் பல இடங்களில் இன்றும் கடைபிடிக்கப்பட்டு வரும் வழக்கமாக உள்ளது. வாழ்த்துகள் சொல்லிக் கொள்வதிலும், கேக் வெட்டுவதிலும், நாளை முதல் இப்படி தான் என, சபதம் எடுத்துக் கொள்வதிலும் தான், கொண்டாட்டங்கள் இருக்கின்றன என்பது வாடிக்கையாகிப் போனது.
புது ஆண்டு பிறப்பது, நம் வாழ்வை இன்னும் திட்டமிட்டு, கடந்த ஆண்டு செய்த தவறுகளை திருத்தி, வாழ்வை மேலும் சிறப்பாக்கி கொள்வதற்குத் தானே தவிர, இப்படி வரைமுறையில்லாமல் கொண்டாடி மகிழ்வதற்கு அல்ல. ஜனவரி, 1ம் தேதியை, ‘உலக குடும்ப நாள்’ என, அறிவித்து கொண்டாடி வருகின்றனர்.
உலகிற்கு, கூட்டுக் குடும்ப வாழ்க்கையை கற்று தந்தது இந்தியா தான். ஆனால், அந்த அளவிற்கு கலாசாரம், பழமைவாதம் நிரம்பிய இந்தியாவில், குடும்ப உறவுகள் பற்றிய அருமை தெரியாமல், உலக குடும்ப தினம் கொண்டாடும் அளவிற்கு வந்து விட்டோம். தாத்தா, பாட்டி, அப்பா, அம்மா, அண்ணன், அண்ணி என, பெரும் கூட்டமாக கடந்த நுாற்றாண்டு வரை வாழ்ந்துள்ளோம்.இப்படி, உறவு முறைகள் தெரியாமல், அவர்களின் அருமையும், வாழ்ந்த வரலாறும் தெரியாமல், இன்றைய இளைய சமுதாயம், நட்புகளும், பழகியவர்களுமே, தங்களுக்கு முக்கியமானவர்கள் என, இருப்பதால் தான், பெரும் சிக்கல்கள் சமூகத்தில் எழுகின்றன.
பல சமூக சீர்கேடுகளுக்கு அடிப்படை காரணங்களே, அன்பு, பாசம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல், பெரும்பாலான குழந்தைகள் வளர்வதும், முதியோர் இல்லங்கள் அதிகரித்ததும் ஆகும்.
கோவில்களை இரவு, 9:00 மணிக்கு நடை சார்த்தி, அதிகாலை, 4:30க்கு திறக்கும் வழக்கம் என்பது, ஆகம விதிப்படி என்றாலும், அறிவியல்படி நம் முன்னோர்களால் ஏற்படுத்தப்பட்டது. இரவு வேளையில், ஆக்சிஜன் குறைவாக இருக்கும் என்பதால், இப்படி நேரக் கட்டுபாட்டைக் கொண்டு வந்தனர். புத்தாண்டு நாளில், அதுவும், இந்த மார்கழி மாதத்தில், அதிகாலையில் கோவிலுக்குச் சென்று, ஆண்டவனை தரிசிப்பதே நல்லது.
கிறிஸ்தவம்
ஆங்கிலப் புத்தாண்டு என்பது, தமிழர்களால் மட்டுமின்றி, வேறு இனத்தவர்களாலும் கொண்டாடப்படும் முக்கிய நாளாக உள்ளது. ஆனால், ‘ஆங்கிலப் புத்தாண்டு என, ஜனவரி 1ம் தேதியைக் கொண்டாடுவது, கிறிஸ்துவ மதம் தொடர்பானது’ என, சொல்வோரும் உண்டு.ஐரோப்பாவில், கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் செல்வாக்கு நிறைந்த நடுக்காலப்பகுதியில், மேற்கு ஐரோப்பாவின் பெரும்பாலான நாடுகள், ஆண்டின் ஆரம்ப நாளாக, டிசம்பர், 25 – இயேசுவின் பிறப்பு, மார்ச் 1 மற்றும் 25 – இயேசு பிறப்பின் முன்னறிவிப்பு அல்லது உயிர்ப்பு ஞாயிறு போன்ற முக்கிய கிறிஸ்தவ திருவிழா நாட்களைத்தான் தேர்ந்தெடுத்தன.
ஜனவரி, 1ம் தேதி ஆங்கிலப் புத்தாண்டு என்று கூறுவதும் மிகத்தவறு. ஆங்கிலேயர்கள் அதைக் கண்டுபிடிக்கவுமில்லை; அதை அமல்படுத்தவும் இல்லை. அதுபோல், ஏன் இந்த தேதியை ஆங்கிலப் புத்தாண்டு என்று கூற வேண்டும் எனச் சிந்திக்கவோ அல்லது எதிர்கேள்வி கேட்பதோ கூட இல்லை.’இந்நாளை ஒரு விழாவைப்போல் கொண்டாடுவது, இந்தியாவின் வேத கலாசாரம் கிடையாது’ என்றும் கூறி வருகின்றனர்.
இப்படி செய்வது, இந்து தர்மத்திற்கு எதிரானது என்ற வாதத்தை ஏற்க இயலாது. அதே நேரத்தில், நம் பாரம்பரிய பழக்க வழக்கங்களுக்கு எதிராக, அந்தக் கொண்டாட்டம் அமைந்துவிடக்கூடாது என்பதையும், மனதில் கொள்ள வேண்டும்.எந்த கருத்துகள் எப்படி இருந்தாலும், அதைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப் படாமல், நம் மக்கள், கோவில்களில் காத்திருந்து, புது ஆண்டில் இறை தரிசனத்தை பெற, கூட்டம் கூட்டமாக செல்வதை யாராலும் தடுக்க முடியாது.
விருப்பம்
நகைக்கடை, ஜவுளிக்கடை, சினிமா தியேட்டர்கள், கடற்கரை போன்ற இடங்களில், மக்கள் கூட்டத்தை கட்டுப்படுத்தவும் முடியாது. எந்த வசதியும் இல்லாத கிராமப்புறங்களில் கூட, புத்தாண்டு அன்றைக்கு மட்டுமாவது, கோலாகலமாக இருப்பதை, மக்கள் விரும்புகின்றனர்.
கடந்த, 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பெல்லாம், கிராமத்திலும், நகரத்திலும் கூட, கட்டுப்பாடான வாழ்க்கை முறை, பெற்றோருக்கு அடங்கிய பிள்ளைகள், கூட்டுக் குடும்ப வாழ்க்கை என, நன்றாகவே இருந்தது.
ஆனால், மாறி வரும் நகர வாழ்க்கை, மேற்கத்திய நாகரிகம், அறிவியல் வளர்ச்சி, இவற்றின் தாக்கம், மெல்ல மெல்ல நம்மையும் மாற்றி விட்டது என்றே சொல்லலாம்.ஜப்பான், சீனா, கொரியா போன்ற நாடுகள், தங்களது சொந்த காலண்டர்படி உள்ள ஆண்டு பிறப்பையும், சிறப்பாக கொண்டாடுகின்றன; ஆங்கில புத்தாண்டையும் உற்சாகமாகக் கொண்டாடுகின்றனர்.
எனவே, ஜனவரி 1ம் தேதியை, போதையோடு, நண்பர்களோடு கொண்டாடுவதை நிறுத்தி, ஏதாவது ஒரு உருப்படியான காரணத்துடன், உற்றார் உறவினர்களுடன், குடும்பத்துடன் நாம் கொண்
டாடுவதுடன், நம், சொந்த புத்தாண்டு தினத்தையும் கொண்டாட முயற்சிக்க வேண்டும்.
வருட துவக்கத்தில் நல்லது ஒன்றை தீர்மானமாக எடுத்து, நம்முடன் இருக்கும் தீயது ஒன்றை விட்டு விட வேண்டும். நாம் நல்லவற்றை யோசித்து, நல்லவற்றை செய்தால் மட்டுமே, இது சாத்தியப்படும் என்பதை நினைவில் நிறுத்திக் கொள்ளுங்கள். ஒரு நாள் இரவு, வண்ணமய கொண்டாட்டம், பலரது வாழ்க்கையை இருட்டாக்கி விடாமல் அமைத்துக் கொள்வது அவசியம்.
எவ்வாறு கோள்களின் இயக்கம், அதன் சுற்றுப்பாதையை விட்டு விலகுவதில்லையோ, அதுபோல், மனிதனின் வாழ்வானது, சமூகத்தை சார்ந்தே அமையும். அச்சமூகத்துடனான மனிதனுடைய உறவு பலப்பட, பாலமாக அமைவது, அன்பு மட்டுமே.
அதற்கு, ஒவ்வொரு மனிதனும், மானுட சமுத்திரத்தில் ஐக்கியமாவதால் மட்டுமே சாத்தியப்படும். இந்த புத்தாண்டு கொண்டாட்டத்தை, நாம் மாற்றுத்திறனாளிகள், ஆதரவற்றோர், ஏழைகள் என, பகிர்ந்து கொள்வதாக தீர்மானித்துக் கொள்ளலாமே. நம் சந்தோஷம், நம்முடன் மட்டும் முடிந்து விட்டால், அதில் எந்த ஒரு திருப்தியும் இல்லை. நம் மகிழ்வு, மற்றவர்களுக்கும் பகிரப்பட வேண்டும்; அதுதான் உண்மையான மகிழ்வு என்பது, எல்லாருக்கும் தெரிந்த ஒன்று தான்.
அதனால் தான், ஜனவரி, 1ம் தேதியை, ‘உலக குடும்ப நாள்’ என தீர்மானித்து, அன்று பகிர்தலுக்கும், அமைதிக்கும் ஏற்ற நாளாகக் கொண்டாடுகின்றனர்.
எந்த சிறப்பு தினம் என்றாலும், குடும்பத்தில், குடும்ப உறுப்பினர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டாடுவதையே, நம் மக்கள் விரும்பினர்.குடும்பத்துக்குள் பிரச்னைகள் இருக்கலாம்; ஆனால், காட்டிக்கொள்ள விரும்பியதில்லை. கொண்டாட்டம் என்பது வெளியில் கொண்டாடுவது மட்டுமில்லை என்பதை உணர வேண்டும். ஒரு குடும்பம் என்பது, சண்டை சச்சரவோடு இருக்கும்; ஆனால், பாகுபாடு இருக்காது. ஷாப்பிங் மால், பார்ட்டி கிளப், தியேட்டர், பார்க், பீச் இதையெல்லாம் தாண்டி, நிறைய சந்தோஷங்களையும், நன்மைகளையும் கொண்டாட, குடும்ப வாழ்க்கையை நினைவூட்டும் தினம், இது என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.
குடும்ப மரம்
‘பேமிலி ட்ரீ’ எனப்படும், ‘குடும்ப மரம்’ என்பது, குடும்ப நபர்களின் பரம்பரையை குறிக்கும் அட்டவணை. இதை கொடி வழி என்றும் சொல்லலாம்; இது, மரத்தின் அமைப்பை, தலைகீழாக, மூதாதையர் முதல், பேரன் வரை பரம்பரை நபர்களின் குடும்ப மூலத்தின் வரலாற்றை காட்டுகிறது.இதில் குடும்ப நபர்களின் பெயர், புகைப்படம், பிறப்பு, திருமணம், இறப்பு ஆகிய தேதி மற்றும் தொடர்பு குறிப்புகள் இருக்கும். இதை, தாய்வழி உறவு முறை, தந்தைவழி உறவு முறை, கணவன், மனைவி, மகன், மகள் மணவழிக் குடும்பம் என, உறவு முறைகளை விரிவுபடுத்திக் கொள்ளலாம்.
ஒருவரது தாய், தந்தை, பாட்டன், பாட்டி, பூட்டன், பூட்டி பிள்ளைகள், பேரப்பிள்ளைகள், சகோதரர் ஆகியோர், உயிரியல் முறையில் தொடர்பானவர்கள்; இவர்களுடைய உறவுகள், ரத்த உறவு எனப்படுகிறது. ‘உலக குடும்ப தினம்’ ஆண்டுதோறும் ஜனவரி 1ம் நாள் உலகமெங்கும் கொண்டாடப்படுகிறது.இன்று அமைதியையும், மகிழ்ச்சியையும், உறவுகளோடு, நட்புகளோடு பகிர்ந்து கொள்ளவதற்கான நாளாக, இது அமைந்துள்ளது. இன்று, அன்பானவர்கள் அனைவரும் தங்கள் குடும்பத்தாருடன் சேர்ந்து, உணவை, மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வர்.
முக்கியமாக, உணவு தேவை என்ற நிலையில் இருக்கும் மக்களுடன், அதை பகிர்ந்துண்டு மகிழ்வர். அமைதியையும், மகிழ்ச்சியையும், மணி ஓசையை எழுப்பியும், முரசொலித்தும், இந்த உலகை பத்திரமாய் காப்பதாய் கொண்டாடுவர். இந்த ஒரு நாள் உலக குடும்ப தினம் மூலம், உலகம் முழுவதும் அமைதியாய் இருக்க பிரார்த்திப்பர்.
வாரியாரின் புத்தாண்டு சிந்தனை
உழைப்பால் உயர்ந்திடுங்கள்!
* வாழ்வில் உயர்ந்திட வேண்டுமானால், தேனீ போல உழைக்கும் மனிதராக மாறுங்கள். சுறுசுறுப்புடன் எப்போதும் நற்செயலில் ஈடுபடுங்கள்
* சிரித்த முகத்துடனும், நேர் கொண்ட பார்வையுடனும் நடை போடுங்கள். இனிமையும், நன்மையும் தரும் சொற்களையே பேசுங்கள்
* இளகிய தங்கத்தில், நவரத்தினம் ஒட்டிக் கொள்வதைப் போல, மனம் பக்தியில் ஒன்றினால், இறையருள் கிடைத்து விடும்
* குடும்பம் எனும் மரத்தில், மனைவி வேராகவும், கணவன் அடிமரமாகவும் இருக்க வேண்டும். அதில், அன்பு எனும் இலைகள் வளர்ந்து, ஒற்றுமை எனும் கனியைப் பறிக்க வேண்டும்
* கீழ்நோக்கிப் பிடித்தாலும், மேல் நோக்கி எரியும் தீப்பிழம்பு போல, எந்த சூழலிலும், உயர்ந்த சிந்தனை மட்டுமே உள்ளவராக செயல்படுங்கள்
* சுறுசுறுப்புடன் பணியாற்றுங்கள். வளைந்து நிமிர்ந்து வேலை செய்வதால், உடல் பலத்தோடு, அறிவுத் தெளிவும் உண்டாகும்
* நல்லவர்களைத் தேடிச் சென்று பழகுங்கள்; அவர்கள் சொல்லும் நல்ல விஷயங்களை, வாழ்வில் கடைபிடியுங்கள்.
* குடும்பத்தினர் ஒன்று சேர்ந்து, காலை அல்லது மாலையில் கடவுளைத் தினமும் வழிபடுவதால், எல்லாவித நன்மையும் உண்டாகும்
* ஆடம்பர வழிபாட்டை கடவுள் விரும்புவதில்லை; பக்தியோடு கொடுக்கும் எளிய பூவும், நீருமே அவருக்குப் போதுமானது.
செய்து தான் பார்ப்போமே!
இது ஜோசியம் இல்லை; இந்த ஆண்டு முழுவதும் நாம் செய்ய வேண்டிய நல்ல காரியங்கள்; பரிகாரங்கள். செய்து தான் பார்ப்போமே…
மேஷம் – பசுவிற்கு அகத்திக்கீரை கொடுங்கள்
ரிஷபம் – ஏழைகளின் மருத்துவச் செலவிற்கு உதவுங்கள்
மிதுனம் – தானத்திலேயே சிறந்த மற்றும் அவசியமான ரத்த தானம் செய்யுங்கள்
கடகம் – வயதானவர்களுக்கு கம்பளி வாங்கித் தாருங்கள்
சிம்மம் – ஏழைப் பெண்ணின் திருமணத்திற்கு உதவுங்கள்;கூடவே அன்னதானம் செய்யுங்கள்
கன்னி – கட்டட தொழிலாளர்களுக்கு முடிந்த வரை உதவுங்கள்
துலாம் – முதியோர் இல்லங்களுக்குச் சென்று, இயன்ற உதவிகளைச் செய்யுங்கள்.
நண்பர்கள், உறவினர்களையும் உதவி செய்ய வையுங்கள்
விருச்சிகம் – அருகிலுள்ள கோவில் திருப்பணிகளில் பங்கேற்று, முடிந்த பொருள்
உதவியும் செய்யுங்கள்
தனுசு – கோவில் உழவாரப்பணிகளில் ஈடுபடுங்கள்
மகரம் – சாலையோரம் வாழ்பவர்களுக்கு ஆடைகள், உணவு பொருள் வாங்கிகொடுங்கள்.
கும்பம் – மரக்கன்று நட்டு, அவற்றை பராமரியுங்கள்
மீனம் – புற்றுநோயால் அவதிப்படுபவர்களுக்கு உங்களால்முடிந்த சேவையை செய்யுங்கள்.
இந்த ராசிக்காரர்கள் இவற்றை மட்டும்தான் செய்ய வேண்டும் என கணக்கிடாமல், எல்லாருக்கும் நல்லவற்றை செய்ய ஆரம்பிப்போம். நாளும், கோளும் நல்லதாகவே நமக்கு அமையும்.
ஜனவரி பெயர் காரணம்
ஜனவரி என்ற பெயர், ரோமானிய மன்னர் ஜனசின் பெயரிலிருந்து வந்தது. ரோமன் இதிகாசத்தில் துவக்கங்களின் கடவுளாக காணப்பட்ட, ஜானஸ்லானுரியஸ் என்ற கடவுளின் பெயரே, ‘கிரிகோரியன்’ காலண்டரின் முதல் மாதமான ஜனவரிக்கு வழங்கப்படுகிறது.
Source….www.dinamalar.com
Natarajan
வாரம் ஒரு கவிதை…”மேகத்தில் கரைந்த நிலா …”
மேகத்தில் கரைந்த நிலா …
————————-
நிலவு உனக்கு மேகமே மேலாடை
மேலாடை உன் முகம் மறைக்க
முழு நிலவு நீயும் இள நிலவாய்
புன்னகைப்பாய் உன் மேலாடைக்குப்
பின்னால் எப்போதும் !
மேகம் கரைந்து மழை பொழியும்
நேரம் கரை புரண்டு ஓடுது மழை
நீர் வெள்ளம் என் மண்ணில் இன்று !
கடற்கரையின் கரையிலும் கூட
மேகக் கரைசலின் தாக்கம்.. இது
வரை நான் பார்க்காத ஒன்று !
முழு நிலவு நாளில் உன் முகம் காண
வானம் பார்க்கிறேன் நான் இன்று !
மேக மேலாடைக்குப் பின்னால்
மறைந்து இருக்கிறாயா நிலவே ?
இல்லை …நிலவு நீயும் மேகக் கரைசலில்
கரைந்து கீழே என் மண்ணில் விழுந்து
கடல் நீரில் கலந்து விட்டாயா ? …சொல்லு நிலவே !
Source…My Kavithai as appeared in http://www.dinamani.com dated 4th Nov 2017
K.Natarajan
Chandrakant Bhide: Here is Why RK Laxman Was a Fan of this Diligent Typist…
A typist is required to be fast and accurate, and while he proved to be precisely that, Bhide was much more too. Throw in artistic to those set of skills, and you have Chandrakant Bhide.
“Sachin Tendulkar’s curls gave me the most trouble!”
Chandrakant Bhide is a typist by profession. In 1967 he joined the Union Bank of India and worked there for 3 decades.
A rather implausible scenario for Tendulkar’s curls to give him grief, right?
A typist is required to be fast and accurate, and Bhinde proved he was precisely that but more too.
Throw in artistic to those set of skills, and you have Chandrakant Bhide.
“Art helped me meet important people. How else does a modest typist like me get to meet and be appreciated by people like R. K. Laxman and Mario Miranda,” questions Mr Chandrakant Bhide?
Mr Bhide is anything but ‘just a typist’. His art is indicative of his sheer talent and why the likes of the above-mentioned greats were his fans.
Growing up, he always wanted to join an art school – specifically the Sir J.J. School of Art in Mumbai.
But financial constraints forced him to take a more secure job.
“One day I was asked to type out a list of phone numbers, instead of typing a regular list, I made one in the shape of a telephone instrument,” he remembers. That was the beginning of many more artistic endeavours to come.
“I typed out Lord Ganesha using the ‘x’ key and it was published in the Maharashtra Times newspaper in 1975. I slowly started improvising and started using other keys like ‘_’, ‘=’, ‘@’, ‘-’, ‘,’ in my sketches,” recalls Bhide.
His father’s words inspired him to be better and do better. Each sketch takes him about 5-6 hours to complete.
“I hold the paper with my left hand and use the fingers on my right hand to type out the symbols. The different shades in a sketch are added by using a light or a hard touch on the keys. My hands start aching after 10-15 minutes, and so I need constant breaks,” he adds.
One day, Mr Bhide sketched RK Laxman’s, Common Man. It was a time when Xerox machines had just made their appearance. His friend helped him get copies and requested to keep the original.
“I wanted to show the sketch to R.K. Laxman sir. I went to his office without an appointment and showed it to the cartoonist. Laxman sir was so thrilled with it that he said the result could not have been better with a pen and brush. We spent 1.30 hours talking, and I even mentioned my lost dream of studying in Sir J.J. School of Art, and he said, you can be an artist anyway!” he recalls.
Bhide continued to keep in touch with the famed cartoonist and takes great pride in having several original ‘Common Man’ sketches.
Over the years, Mr Bhide has created almost 150 sketches including several of people he admires including Amitabh Bachchan, Dilip Kumar, Sunil Gavaskar, Dr Ambedkar, Lata Mangeshkar and more.
But it was Sachin Tendulkar’s curls that frustrated the master typer! “I finally used the ‘@’ symbol to get it right,” he recalls.
One of his fondest memories was meeting up with renowned cartoonist and illustrator Mario De Miranda via a common friend, the famous Behram Contractor also known as the Busy Bee. “I was nervous when I rang the bell to Mario’s home, but he soon put me to ease. Once he saw some of my sketches based on his famous characters (Ms Fonseca, Godbole and Boss), he autographed one of my sketches with the words – ‘I wish I could draw like you type.’ That was my biggest compliment,” says Mr Bhide.
Mario De Miranda encouraged and inaugurated Mr Bhide’s first exhibition. He went on to hold several more, including ones in festivals like IIT Mumbai’s Mood Indigo and IIT-Kanpur’s Antaragini.
Mr Chandrakant Bhide retired from the Union Bank of India in 1996. He approached the administration department with a request to buy his beloved companion, his typewriter but was denied it as it was against policy. But on the day of his farewell, the chairman of the Bank allowed him to buy it for just Rs. 1.
Today, the typewriter still holds a place of pride in his household. “It has been with me for fifty years now, I understand it, it understands me,” he chuckles.
Source….Uma Iyer in http://www.the betterindia.com
Natarajan
God on the Runway ….
As part of the custom, the idols along with temple elephants are taken to Shangumugam beach for the ritualistic bath.
For two days in a year, the Thiruvananthapuram International Airport halts its flight operations for five hours on the basis of a ‘Notice to Airmen’ (NOTAM).
Respecting a centuries old temple tradition, the airport runway makes way for a grand procession.
Saturday is one of the two days in a year that sees members of the Travancore royal family, temple priests, police, and even elephants walk down the runway, as part of the temple procession. Hundreds of people also escorted the idols past the 3400-metre runway.
Flights have been halted between 4pm and 9pm at Thiruvananthapuram on Saturday.
The ‘Arat’ procession marks the conclusion of the Painkuni festival and the Alpassi festival. Painkuni and Alpassi are references to Tamil months. While Painkuni is in April, Alpassi is in October.
Arat is the ritualistic bath procession of temple idols at Sree Padmanabha Swami temple in Thiruvananthapuram. The procession, which began at 5pm, crossed the runway at 6.30 pm.
As part of the custom, the idols along with temple elephants are taken to Shangumugam beach for the ritualistic bath. The procession sees royal family members wearing traditional attire and carrying swords. All priests along with royal family members take a dip into the sea three times. The idols are also given a ritualistic bath.
The procession returns to the temple on the same route, accompanied by people carrying traditional fire lamps.
They have to, however, ensure that they clear the runway by 8.45pm.
“The ritual was started centuries ago when the Travancore royal family ruled here. Even after the airport was established, the procession continued to pass through the runway. When the airport was established in 1932, it was under the Royal Flying Club. Since then, the runway was open for these processions. Even after it was converted into an international airport in 1991, the practice continued as the tradition is very important to this place,” an airport official told TNM.
Since the runway is part of traditional arat procession route, the Airport Authority of India issues passes to those who participate in it. Only those who have a pass can enter the route and cross the runway to head to the beach.
“There are strict restrictions inside the airport area. CISF officials guarding the area allow only people with passes. We issue the pass only to people in the list given by temple authorities,” he added.
NOTAM is issued a week before these two dates in the year, so that all the international flights can change their schedule. NOTAM is a notice issued to pilots or airline operators before flights, alerting them of the circumstances or changes in aeronautical facilities or about local procedures that affect safety.
Source….Haritha John in http://www.the newsminute.com
Natarajan
India”s Most unusual Post Offices….Our Country Celebrates National Postal Day today…
E-mails may have overshadowed the concept of snail mail, yet post offices still hold a special place in the Indian way of life. Having long had a presence in local communities, they have served as exchange posts for news, gossip and much more.
As the country celebrates the National Postal Day today, here’s a look at three of India’s most unusual post offices.
Send a postcard from any of these unique spots, and you are sure to score some travel bragging rights!
1. The Post Office at Hikkim
Perched at 15,500 ft above sea level in Himachal Pradesh’s strikingly beautiful Spiti Valley, the hamlet of Hikkim is reputedly home to the world’s highest post office.
A small hut with whitewashed walls and a red postbox hanging outside, the quaint post office is 23 km from the town of Kaza and has been functioning since November 5, 1983. With no internet and patchy cell phone signal, the facility is the only conduit to the world for Hikkim’s residents.
This inconspicuous little post office is single-handedly managed by Rinchen Chhering, who has been the branch postmaster for over 20 years. He was chosen for the post when he was just 22 because he could run fast and owned a bicycle!
Every day, two runners take turns hiking to Kaza on foot to deliver mail that is then taken by bus to Reckong Peo, onward to Shimla, further by train to Kalka, from where it is taken to Delhi and sent to its final destination. In winter, everything in the valley freezes – the rivers, the lakes, the mountains. As the snow cover cuts off Hikkim from the rest of the world, the village’s post office also shuts down for six months.
2. The Post Office at Antarctica
Located in Dakshin Gangotri, India’s first scientific base in Antarctica, this post office first became operational on February 24, 1984, after it was established during the third Indian expedition to the frigid ‘White Continent.’ It was a part of the base’s multi-support systems that also included including ice-melting plants, laboratories, storage and recreational facilities.
The Dakshin Gangotri PO was brought under the Department of Post at Goa on January 26, 1988. Scientist G. Sudhakar Rao, who went to Antarctica as a member of the Seventh Indian Scientific Expedition in 1987, was appointed as its first honorary postmaster. Interestingly, in its first year of establishment, nearly 10000 letters were posted and cancelled at this post office.
However, in 1990, Dakshin Gangotri PO in Antarctica was decommissioned after it got half buried in ice. The post office was then shifted to the new permanent research base, Maitri.
Over the years, the unusual spot has become a favourite stop-off for tourists from cruise ships who came to explore the frozen continent and learn about its unique ecosystem. They send out postcards and letters that take between two and six weeks to reach their destinations via Hobart (in Australia).
3. The Post Office on Dal Lake
Built on an intricately carved houseboat, the Srinagar’s Floating Post Office claims to be the only one of its kind in the world. Here you can avail all regular postal services while being afloat on the Dal Lake. A heritage post office that has existed since colonial times, it was called Nehru Park post office before it was renamed by the then chief postmaster John Samuel in 2011.
After a pretty little philately museum and souvenir shop were added to it, the Floating Post Office was formally relaunched in August 2011. Interestingly, the seal used on everything posted from the this is unique, and tourist-friendly post office bears a special design — of a boatman rowing a shikara on the Dal Lake — along with the date and address.
While enthusiastic tourists row to the post office every day to send postcards back home, for the locals, the post office is more than an object of fascination. The islets in Dal Lake are home to over 50000 people (farmers, labourers, artisans and shikaraowners) for whom this state-run facility is the nearest source of postal and banking services.
Source…SanchariPal in http://www.thebetterindia.com
Natarajan
Take off with Natarajan 