Australia’s known for being a pretty badass country — a worthy reputation when your nation is populated by a bunch of outlaws on one of the world’s harshest continents.
What Australia doesn’t want you to know, however, is that in between all that crocodile-wrangling and kangaroo-eating, it got its butt kicked once by a bunch of flightless birds.
The year was 1932. Australian farmers were struggling to save their wheat crops from a fierce, egg-laying pack of scavengers that had migrated into the area. And we’re not talking a pesky flock of chickens, either. This was a battalion of 20,000 emus.
Being Australian, the farmers figured they could probably take out these birds themselves. That plan quickly failed, since there were simply too many birds to handle, though one does wonder how they attempted to solve the problem in the first place.
Regardless, the crops were failing and it was decided reinforcements were necessary. Enter the Royal Australian Artillery.
Major G.P.W. Meredith led two regiments of machine-gun wielding Australian soldiers against the bird infestation, figuring the issue would be taken care of in a few days.
He was wrong.
The emus proved wilier than expected. They dodged bullets with shocking finesse, weaving in and out of troops and scattering into the brush before they could be herded together. Many of the birds that were hit still got away. Whether because of their dense feathers or sheer force of will, they would not not bend to the Aussie military.
Meredith decided to up the ante, organizing a surprise ambush near a dam where 1,000 emus were gathered unawares. This failed as well.
Ego bruised, Meredith decided that the only way to destroy an army of demon emus is to do it yourself. In what no doubt would have made a soul-stirring slow-motion montage, Meredith climbed in the back of a truck and manned its machine gun, firing at the birds as he sped beside them.
The emus outran the truck, leading it through terrain so uneven and wild that the vehicle ended up crashing through a fence in its pursuit. As the emus disappeared into the sunset, the AA had no choice but to accept defeat.
“On 8 November, it was reported that Major Meredith’s party had used 2,500 rounds of ammunition – twenty-five per cent of the allotted total – to destroy 200 emus,” says Johnson. “When one New South Wales state Labor politician inquired whether ‘a medal was to be struck for those taking part in this war’, his federal counterpart in Western Australia, responded that they should rightly go to the emus who ‘have won every round so far.’”
In the end, less than 1,000 of the 20,000 emus were killed, and the farmers were left to weep over their wheat and gather an army of wallabies to fight back.
Totally kidding — the government decided to cut out the middleman and give the farmers the ammunition they needed to finally fry the birds, taking the lives of 57,034 emus and restoring peace once and for all.
Source…www.businessinsider.com
At the end of May, the Oxford Union held a debate on the motion “This house believes Britain owes reparations to her former colonies”. Speakers included former Conservative MP Sir Richard Ottaway, Indian politician and writer Shashi Tharoor and British historian John Mackenzie. Shashi Tharoor’sargument in support of the motion, went viral in India after he tweeted it out from his personal account. The argument has found favour among Indians, where the subject of colonial exploitation remains a sore topic. Here he gives a summary of his views:
Indian economy
At the beginning of the 18th Century, India’s share of the world economy was 23%, as large as all of Europe put together. By the time the British departed India, it had dropped to less than 4%.
The reason was simple: India was governed for the benefit of Britain. Britain’s rise for 200 years was financed by its depredations in India.
By the end of the 19th Century, India was Britain’s biggest cash-cow, the world’s biggest purchaser of British exports and the source of highly paid employment for British civil servants – all at India’s own expense. We literally paid for our own oppression.
De-industrialisation of India
Britain’s Industrial Revolution was built on the de-industrialisation of India – the destruction of Indian textiles and their replacement by manufacturing in England, using Indian raw material and exporting the finished products back to India and the rest of the world.
The handloom weavers of Bengal had produced and exported some of the world’s most desirable fabrics, especially cheap but fine muslins, some light as “woven air”.
Britain’s response was to cut off the thumbs of Bengali weavers, break their looms and impose duties and tariffs on Indian cloth, while flooding India and the world with cheaper fabric from the new satanic steam mills of Britain.
Weavers became beggars, manufacturing collapsed; the population of Dhaka, which was once the great centre of muslin production, fell by 90%.
So instead of a great exporter of finished products, India became an importer of British ones, while its share of world exports fell from 27% to 2%.
‘Clive of India’
Lord Clive was an enigmatic figure in the history of the British Empire
Colonialists like Robert Clive bought their “rotten boroughs” in England with the proceeds of their loot in India (loot, by the way, was a Hindi word they took into their dictionaries as well as their habits), while publicly marvelling at their own self-restraint in not stealing even more than they did.
And the British had the gall to call him “Clive of India”, as if he belonged to the country, when all he really did was to ensure that much of the country belonged to him.
Bengal famine
As Britain ruthlessly exploited India, between 15 and 29 million Indians died tragically unnecessary deaths from starvation.
Four million Bengalis died in the Great Bengal Famine of 1943
The last large-scale famine to take place in India was under British rule; none has taken place since, since free democracies don’t let their people starve to death.
“The starvation of anyway underfed Bengalis is less serious than that of sturdy Greeks,” he argued.
When officers of conscience pointed out in a telegram to the prime minister the scale of the tragedy caused by his decisions, Mr Churchill’s only response was to ask peevishly “Why hasn’t Gandhi died yet?”
Myth of ‘enlightened despotism’
British imperialism had long justified itself with the pretence that it was enlightened despotism, conducted for the benefit of the governed. Mr Churchill’s inhumane conduct in 1943 gave the lie to this myth.
Hundreds of people at a public meeting were shot dead by British troops at the Jallianwala Bagh
But it had been battered for two centuries already: British imperialism had triumphed not just by conquest and deception on a grand scale, but by blowing rebels to bits from the mouths of cannons, massacring unarmed protesters at Jallianwala Bagh and upholding iniquity through institutionalised racism.
No Indian in the colonial era was ever allowed to feel British; he was always a subject, never a citizen.
Indian railways
The railways were intended to help the British get around’
The construction of the Indian Railways is often pointed to as a benefit of British rule, ignoring the obvious fact that many countries have built railways without having to be colonised to do so.
Nor were the railways laid to serve the Indian public. They were intended to help the British get around, and above all to carry Indian raw materials to the ports to be shipped to Britain.
The movement of people was incidental except when it served colonial interests; no effort was made to ensure that supply matched demand for mass transport.
In fact the Indian Railways were a big British colonial scam.
British shareholders made absurd amounts of money by investing in the railways, where the government guaranteed extravagant returns on capital, paid for by Indian taxes.
Thanks to British rapacity, a mile of Indian railways cost double that of a mile in Canada and Australia.
It was a splendid racket for the British, who made all the profits, controlled the technology and supplied all the equipment, which meant once again that the benefits went out of India.
It was a scheme described at the time as “private enterprise at public risk”. Private British enterprise, public Indian risk.
British aid
In recent years, even as the reparations debate has been growing louder, British politicians have in fact been wondering whether countries like India should even receive basic economic aid at the expense of the British taxpayer.
To begin with, the aid received is 0.4%, which is less than half of 1% of India’s GDP.
British aid, which is far from the amounts a reparation debate would throw up, is only a fraction of India’s fertiliser subsidy to farmers, which may be an appropriate metaphor for this argument.
Britons may see our love of cricket or the English language, or even parliamentary democracy, conjuring up memories of the Raj as in television series like Indian Summers, with Simla, and garden parties, and gentile Indians.
For many Indians, however, it is a history of loot, massacres, bloodshed, of the banishing of the last Mughal emperor on a bullock cart to Burma.
Indian soldiers in world wars
More than two million Indian soldiers participated in World War Two
India contributed more soldiers to British forces fighting the First World War than Australia, Canada, New Zealand and South Africa combined.
Despite suffering recession, poverty and an influenza epidemic, India’s contributions in cash and materiel amount to £8bn ($12bn) in today’s money.
Two and a half million Indians also fought for British forces in the Second World War, by the end of which £1.25bn of Britain’s total £3bn war debt was owed to India, which was merely the tip of the iceberg that was colonial exploitation.
It still hasn’t been paid.
Return the Koh-i-Noor diamond’
Maybe Britain could kindly return the Koh-i-Noor diamond’
What’s important is not the quantum of reparations that Britain should pay, but the principle of atonement.
Two hundred years of injustice cannot be compensated for with any specific amount.
I, for one, would be happy to accept a symbolic pound a year for the next two hundred years, as a token of apology.
And maybe Britain could kindly return the Koh-i-Noor diamond to the country it was taken from!
சென்னை மீனம்பாக்கம் பகுதிக்கு வரும்போதெல்லாம், பழவந்தாங்கலில் தான் முகாமிடுவார் காஞ்சி மகாபெரியவா. அப்படித் தங்குகிறபோது, அந்த ஊரின் மையத்தில் உள்ள குளத்தில் நீராடுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.
ஒருநாள்… அதிகாலைப் பொழுதில், குளத்தில் ஸ்நானம் செய்வதற்கு மகாபெரியவா வந்தபோது, அங்கே சிலர் துணி துவைத்துக் கொண் டிருந்தனர். அவர்களில் ஒருவர், அங்கேயிருந்த கல்லில் துணிகளை அடித்துத் துவைத்துக் கொண்டிருக்க, அதைக் கண்ட காஞ்சி மகான் நெக்குருகியவராய், ‘இது துவைக்கற கல் இல்லே; லிங்கம்… சிவ லிங்கம். இதுல துவைக்காதீங்கோ’ என்று சொன்னார்.
அவ்வளவுதான்… குளத்தைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் தபதபவெனக் கூடினர்; சிவலிங்கத் திருமேனியைச் சுற்றி நின்றனர். இதையறிந்த ஊர் மக்கள் பலரும் விழுந்தடித்துக்கொண்டு, குளக்கரைக்கு வந்தனர். அடுத்து காஞ்சி மகான் என்ன சொல்லப்போகிறார் என்று அவரையே மிகுந்த பவ்யத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.
மெள்ளக் கண்மூடியபடி இருந்த மகாபெரியவா, விறுவிறுவெனக் குளத்தில் இறங்கிக் குளித்தார். அங்கேயே ஜபத்தில் ஈடுபட்டார். பிறகு கரைக்கு வந்தவர், சிவலிங்கத்துக்கு அருகில் வந்தார். “இது அர்த்த நாரீஸ்வர சொரூபம். சின்னதா கோயில் கட்டி, அபிஷேகம் பண்ணி, புஷ்பத்தால அர்ச்சனை பண்ணுங்கோ! இந்த ஊர் இன்னும் செழிக்கப் போறது” என்று கைதூக்கி ஆசீர்வதித்துச் சென்றார்.
பெரியவாளின் திருவுளப்படி, குளத்துக்கு அருகில் சின்னதாகக் குடிசை அமைத்து, சிவலிங்க பூஜை செய்யப்பட்டது. பிறகு கோயில் வளர வளர… ஊரும் வளர்ந்தது. பழவந்தாங்கலின் ஒரு பகுதி, இன்னொரு ஊராயிற்று. அந்த ஊர் நங்கைநல்லூர் எனப்பட்டு, தற்போது நங்கநல்லூர் என அழைக்கப்படுகிறது.
சென்னை, பழவந்தாங்கல் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் இருந்து சுமார் 1 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது ஸ்ரீஅர்த்தநாரீஸ்வரர் திருக்கோயில். காஞ்சி மகாபெரியவாள் சுட்டிக்காட்டிய இடத்தில் அற்புதமாக அமைந் திருக்கிறது ஆலயம். சுமார் 50 வருடங்களுக்கு முன்பு, பெரியவா அருளியதால் உருவான இந்தக் கோயில், இன்றைக்கு ஸ்ரீநடராஜர் சந்நிதி, பட்டீஸ்வரத்தைப் போலவே அமைந்துள்ள ஸ்ரீதுர்கை, அர்த்த நாரீஸ்வர மூர்த்தத்துக்கு இணையாக, ஸ்ரீஅர்த்தநாரீஸ்வரி திருவிக்கிரகம் எனச் சிறப்புற அமைந்துள்ளது.
பிரதோஷம், சிவராத்திரியில் நவக்கிரக ஹோமம், புஷ்ப ஊஞ்சல், சுமங்கலிகளுக்கு மஞ்சள் சரடு, வசந்த நவராத்திரி விழா, சிறப்பு ஹோமங்கள், விஜயதசமியில் சண்டி ஹோமம் என ஆலயத்தில் கொண்டாட்டங்களுக்கும் வைபவங்களுக்கும் குறைவில்லை! இன்னொரு சிறப்பு… மகாபெரியவாளின் திருநட்சத்திரமான அனுஷ நட்சத்திர நாளில் (மாதந்தோறும்) சிறப்பு பஜனைகள், ஜயந்தியின் போது பிரமாண்ட பூஜை மற்றும் பஜனைகள் ஆகியன விமரிசையாக நடைபெறுகின்றன. நங்கநல்லூருக்கு வந்து ஸ்ரீஅர்த்தநாரீஸ்வரரை வணங்குங்கள்; குருவருளும் திருவருளும் கிடைக்கப் பெறுவீர்கள்!
This date in science: Apollo 11 and first footsteps on moon
Today is the 46h anniversary of humanity’s historic first steps on the moon. The story in pictures, here.
July 20, 1969. On this date, Apollo 11 astronauts Buzz Aldrin and Neil Armstrong landed their moon module on a broad dark lunar lava flow, called the Sea of Tranquility. Six hours later, Neil Armstrong became the first human being to walk on the surface of a world beyond Earth. Today – July 20, 2015 – is the 46th anniversary of this great achievement. Armstrong and Aldrin spent 21.5 hours on the moon’s surface. They collected 47.5 pounds (21.5 kg) of moon rocks for return to Earth. Then they blasted off in their module from the lunar surface to meet up with Michael Collins in the command module orbiting overhead. They returned safely to Earth and landed in the Pacific Ocean on July 24.
Apollo 11 launch at 13:32:00 UTC (9:32:00 a.m. EDT local time) on July 16, 1969. Astronauts Neil A. Armstrong, Michael Collins and Edwin E. Aldrin, Jr. were aboard.
Apollo 11 left Earth via a type of rocket now no longer used, called a Saturn V. The giant Saturn V rocket was 111 meters (363 feet) tall, about the height of a 36-story-tall building. Read more about the Saturn V rocket.
Apollo 11 orbited Earth one-and-a-half times. Twelve minutes after launch, it separated from the Saturn V, as a propulsion maneuver sent it on a path toward the moon. Here is a view of Earth from Apollo 11, shortly after it left Earth orbit.
Happy Apollo 11 mission officials in the Launch Control Center following the successful Apollo 11 liftoff on July 16, 1969. The famous German rocket engineer Wernher von Braun is second from left (with binoculars). Read more about Wernher von Braun.
Buzz Aldrin looks into a TV camera during the third broadcast from space on the way to the moon.
Earth seen by Apollo 11 astronauts on their way to the moon
Here is the Apollo 11 lunar module – the vehicle that would carry Neil Armstrong and Buzz Aldrin to the moon’s surface. It was called “Eagle.” This photo shows the module in a landing configuration, photographed in lunar orbit from the command module, which was called “Columbia.” Astronauts Michael Collins, alone aboard Columbia, inspected Eagle as it pirouetted before him to ensure the craft was not damaged.
The Eagle lunar module captured this image of the Columbia command module in lunar orbit. Columbia stayed in lunar orbit with Michael Collins aboard during Eagle’s descent and landing.
An early concern of space engineers had been that the lunar regolith, the fine soil covering the moon, would be soft like quicksand. There was some fear that the Eagle lunar module would sink after landing. Hence Armstrong’s comment about the depth of the footpads in the lunar soil as he descended the ladder before stepping onto the moon.
The world watched on television as Neil Armstrong took the first steps on the moon’s surface on July 20, 1969. It was the first time humans walked another world. As he stepped onto the lunar surface, Armstrong said, “That is one small step for [a] man, one giant leap for mankind.”
Buzz Aldrin descends the steps of the lunar module ladder as he becomes the second human being to walk on the moon.
Armstrong and Aldrin at work on the moon. They deployed an U.S. flag and several science experiments, and collected moon rocks.
Here is Buzz Aldrin, who piloted the lunar module Eagle to the moon’s surface, with the LR-3, a reflecting array designed to bounce laser beams fired from Earth back to Earth. This experiment, which helped refine our knowledge of the moon’s distance and the shape of its orbit around Earth, is still returning data from the moon.
The lunar module Eagle on the surface of the moon.
Neil Armstrong in the lunar module Eagle shortly after his historic first moonwalk, when he became the first human to set foot on a world besides Earth.
Michael Collins caught this photo of the lunar module with Armstrong and Aldrin inside – and with Earth in the distance – as the module ascended from the moon’s surface to rejoin the command module. The lunar module docked with the orbiting command module, and, shortly afterwards, the astronauts began their journey back to Earth.
There were no runway landings in those days. Splashdown for the three astronauts was in the Pacific Ocean. Here, they await pickup by a helicopter from the USS Hornet.
Celebration at Mission Control as Apollo 11 draws to a successful end.
Ticker-tape parade for the Apollo 11 astronauts in New York City on August 13, 1969. This section of Broadway is known as the Canyon of Heroes.
Human footprint on the moon.
Bottom line: July 20, 1969 is the anniversary of Apollo 11 and the first human footsteps on the moon.
Long before the bonsai art form of creating miniature trees came to Japan, the wealthy in China were perfecting their craft known as “penzai” and “penjing.” The former means “tray plant” and the latter “tray scenery.” It is from the Japanese pronunciation of “penzai” that the word “bonzai” ultimately derives- “bon” meaning “tray-like” and “sai” meaning “planting.” (The Japanese equivalent of penjing is bonkei, meaning “tray landscape.”)
In the earliest form of penjing, first emerging as a developed art form around 600-700 AD in China, people would collect native trees and grow them in small containers as a part of elaborate miniaturized landscapes. Those tiny landscapes were often given as gifts among China’s elite.
While Buddhist monks and delegations sent from Japan to China had been bringing back to Japan miniaturized crafted landscapes as souvenirs starting not that long after the art of penjing had been established in China, it wasn’t until the Kamakura period in Japan (1192-1333 AD) that the Japanese seem to have adopted this craft. The catalyst for this widespread adoption was the introduction of Zen Buddhism to Japan. Around the same time in Japan, penjing was distilled down to single, miniature trees, rather than miniature landscapes being the focus, with famed Zen master Kokan Shiren being particularly influential in the spread of Zen Buddhism and defining bonsai as an art form.
Besides not strictly being “invented” in Japan, another common misconception about bonsai trees is that they are genetically dwarfed. Instead, they are regular tree and shrub species, traditionally pine, maples, and azaleas, which are manipulated using pruning techniques, including extensive root pruning, to dwarf and shape the plants.
While there are many different styles of bonsai, keeping everything balanced is key for whatever type and shape of bonsai tree that is grown, hence Mr. Miyagi’s lessons to Daniel-san about balance in The Karate Kid:
For instance, if a leaf or a branch is disproportionately large given the size of the tree, throwing the whole thing out of balance, it should be removed. One should also hide any signs of pruning, so that the resulting tree looks just like it was naturally grown that way and a perfect, to scale, miniature of what the full size version of the tree would look like if it had the same shape.
Once Japan adopted the craft from China, it began to spread among all classes of Japanese society. According to bonsai historian Robert Baran, by the late 18th century a show for “traditional pine dwarf potted trees” was held annually in Kyoto where, ”Connoisseurs from five provinces and the neighboring areas would bring one or two plants each to the show in order to submit them to the visitors for ranking or judging.”
After Japan ended its over two centuries of isolation in the 19th century, the bonsai tree would be popularized outside of the country at fairs and expos around the world, including the Paris Expositions (1878, 1889) and the St. Louis World’s Fair (1904).
WWII proved both a blessing and a curse to the growth of the bonsai art form. On the major downside, many growers did not continue in this line of work after the war and numerous extremely old bonsai trees were destroyed. Some effort was given to preserving them, however, such as workers at the Tokyo Imperial Palace continually pouring water over and ultimately rescuing some of the remarkable Imperial Collection as the Palace was burning around them after the allied bombing of Tokyo on May 25, 1945.
On the positive side, at least in terms of helping to continue the popularization of the bonsai tree outside of Japan, many Allied troops occupying Japan admired the art form and even took classes in it, bringing it back with them to their respective homes.
More recently, the art form has been popularized in cinema with, of course, The Karate Kid leading the way.
Today, there is a World Bonsai convention that takes place every four years to showcase the best bonsai masters and their work internationally. Washington D.C. also houses the National Bonsai & Penjing Museumdedicated to the miniaturized trees and landscapes. And if you visit the Tokyo Imperial Palace and tour their bonsai collection, you can spy some of the finest specimens in the world, including one of the oldest known bonsai trees, the Third Shogun (pictured right), which is a five-needle pine that has been steadfastly maintained for an astounding five and a half centuries.
பரமாசார்யா காஞ்சி மடத்துல இருக்கற சமயத்துல அவரை தரிசனம் பண்ண பல ஊர்கள்ல இருந்தும் நிறையப்பேர் தினமும் வருவா. அதுவும் விசேஷ நாள்னா கேட்கவே வேண்டாம். கூட்டம் திமிலோகப்படும். மடத்து சிப்பந்திகள் இங்கேயும் அங்கேயுமா நின்னுண்டு வரிசையை கட்டுப்படுத்திண்டு இருப்பா.
ஒரு சமயம் மகரசங்கராந்தி அன்னிக்கு அதே மாதிரி ஆயிரக்கணக்கானபேர் பெரியவாளை தரிசனம் பண்றதுக்காக மடத்துல குவிஞ்சிருந்தா! அனுமார் வால் மாதிரி நீண்டு இருந்த வரிசையை, மடத்து சிப்பந்திகள் கிரமப்படுத்தி, உள்ளே அனுப்பிண்டு இருந்தா.
அந்த கூட்டத்துல ஒரு தம்பதி நின்னுண்டு இருந்தா. அவாளைப் பார்த்தாலே முகம் முழுக்க ஏதோ ஒரு சோகம் நிரந்தரமா அப்பிண்டு இருக்கறது தெரிஞ்சது. ஆமையா நகர்ந்துண்டு இருந்த வரிசை கொஞ்சம் வேகமா நகராதா, சீக்கிரமா ஆசார்யாளை தரிசிக்க மாட்டோமாங்கற ஏக்கம் அப்பப்போ அவாகிட்டே எட்டிப் பார்க்கறதையும் உணர முடிஞ்சது.
கூட்டம் நகர, நகர நேரமும் சேர்ந்து நகர்ந்து உச்சிக்காலத்தை நெருங்கித்து. அந்த சமயத்துல அந்தத் தம்பதிகள் கிட்டே ஏதோ ஒர பரபரப்பு தொத்திண்டுது. ரெண்டுபேரும் எதையோ முணுமுணுத்துக்கறதும், குறுக்குல போயாவது பெரியவாளை தரிசிக்க ஏதாவது வழி இருக்குமான்னு அங்கேயும் இங்கேயுமா எட்டி எட்டிப் பார்க்கிறதுமா நிலைகொள்ளாம தவிச்சாங்க.
அந்த சமயத்துல அங்கே இருந்த மடத்து சிப்பந்தி, அவாளை ஒழுங்கா நில்லுங்கோ… இப்படி நகர்ந்து நகர்ந்து மத்தவாளுக்கு இடைஞ்சல் பண்ணாதீங்கோன்னு மென்மையா சொன்னார்.
சட்டுன்னு தன்னோட கையில் இருந்த மஞ்சப்பையை உயர்த்தி அந்த சிப்பந்திகிட்டே காட்டினார் அந்த ஆசாமி. “பெரியவா எங்கிட்டே கேட்டதை எடுத்துண்டு வந்திருக்கோம். அவர் பிட்சாவந்தனத்துக்கு போறதுக்கு முன்னால குடுத்துடணும்னு தான் பரபரப்பா இருக்கோம். நீங்க கொஞ்சம் தயசு வைச்சா, கொஞ்சம் முன்னால போய் அவர்கிட்டே குடுத்துடறோம்..’ சொன்னார்.
அவர் காடிடன பைக்கு உள்ளே உருண்டையா ஏதோ இருக்கறது தெரிஞ்சுது. “என்ன கூட்டம் நெறைய இருக்கறதால சுலபமா பார்க்கறதுக்கு வழி தேடறேளா… பெரியவா கேட்டதை எடுத்துண்டு வந்திருக்கோம்னு சொல்லி ஏமாத்தப்பார்க்கறேளா? அதெல்லாம் விடமுடியாது..’ கண்டிப்பாகவே சொன்னார் மடத்து சிப்பந்தி.
“இல்லை.. பொய் சொல்லலை… ஆசார்யா நேத்து எங்க ரெண்டுபேரோட கனவுலயும் வந்து கேட்டார்! அதனாலதான் இந்தக் கொய்யாப்பழத்தை எடுத்துண்டு வந்திரக்கோம்!’ கெஞ்சலா சொன்னா, அந்த தம்பதி.
“யார்கிட்டே கதைவிடறேள்? பெரியவா ஒரு வார்த்தை சொன்னா வண்டிவண்டியா பழத்தைக் கொண்டு வந்து குவிக்க பல பெரிய மனுஷா தயாரா இருக்கா. அப்படி இருக்கறச்சே.. அவர் உங்ககிட்டே கேட்டாரா? அதுவும் கனவுல வந்து இந்த ஒரே ஒரு கொய்யாப்பழத்தை
எடுத்துண்டு வரச்சொன்னாராக்கும்?
வழியில சாப்பிடறதுக்கு வாங்கி வைச்சதை பெரியவா கேட்டான்னு சொல்லிட்டு முன்னால போகலாம்னு பார்க்கறேளோ?’ முன்னால பின்னால இருந்த யாரோ குரல் எழுப்பினா.
அவ்வளவுதான், பேசாம தலையைக் குனிஞ்சுண்டு நின்னுட்டா அந்த தம்பதி. “அவர்தானே கேட்டார்? அதை எப்ப வாங்கிக்கணும்னு அவருக்கே தெரியும்.. நாம் ஏன் அவசரப்படணும்?’ மெதுவா முணுமுணுத்தார் அந்தப் பெண்மணி.
ஆச்சு, மெதுவா நகர்ந்து நகர்ந்து பெரியவாளை அந்தத் தம்பதி தரிசிக்கிற முறை வந்தது. ஆம்படையானும், பொண்டாட்டியுமா ஆசார்யா கால்ல விழுந்தா, பிரசாதத்தை வாங்கிக்கறதுக்காக கையை நீட்டினா.
பிரசாதத்தைக் குடுக்கறக்கு பதிலா, “என்னைப் பார்த்ததும் வந்த வேலையை மறந்துட்டியா? நேத்து ராத்திரி வந்து ஒரு கொய்யாப்பழம் வேணும்னு கேட்டேனே.. கொண்டு வந்தியோ?’ பெரியவா கேட்க, எல்லாரும் அதிர்ந்துபோனா. அவா பொய் சொல்றதா குரல் எழுப்பினவா தலையை குனிஞ்சுண்டா.
அவசர அவசரமா, மஞ்சப்பையில இருந்த கொய்யாப் பழத்தை எடுத்து நீட்டினார் அந்த ஆசாமி. ஆசார்யா தன் பக்கத்துல இருந்த சீடரைப் பார்த்தார். அதோட அர்தத்தை புரிஞ்சுண்ட அந்த சீடர் சட்டுன்னு ஒர மூங்கில் தட்டை நீட்டி அந்தப் பழத்தை வாங்கி, கொஞ்சம் ஜலம் விட்டு அலம்பிட்டு ஆசார்யா பக்கத்துல வைச்சார்.
கனிஞ்சிருந்த அந்தக் கனியை கனிவோட எடுத்து பெரியவா மென்மையா ஒரு அழுத்து அழுத்தினார்.
கிருஷ்ணரோட கால் படறதுக்காவே காத்துண்டு இருந்த யமுனை அவரோட பாதம் பட்டதும் பட்டுனு விலகி வசுதேவருக்கு வழிவிட்ட மாதிர, பரமாசார்யாளோட கரம் படறதுக்காகவே காத்துண்டு இருந்த மாதிரி அந்தக் கொய்யாப்பழம் சட்டுன்னு இரண்டு விள்ளலா பிளந்துண்டுது.
அடுத்து யாருமே எதிர்பார்க்காதபடி, செவேல்னு இருந்த அந்தப் பழத்துல ஒரு பாதியை அப்படியே வாயில போட்டுண்டுட்டார், பெரியவா. இனனொரு பாதியை அந்தத் தம்பதிகிட்டே கொடுத்தார். “நீயும் உன் ஆம்படையாளும் சாப்பிடுங்கோ.. எதை நினைச்சு ஏங்கறேளோ அது கிடைக்கும்!’ ஆசிர்வாதம் பண்ணி அனுப்பினார்.
எல்லாருக்கும் இப்போ அந்த தம்பதிமேல தனி மரியாதை வந்துது. எது மேலயுமே பற்றோ ஆசையோ வைக்காத ஆசார்யா, இவா கொண்டு வந்த பழத்தை வாங்கி, உடனே சாப்பிடறார். மீதியை பிரசாதமாவும் தர்றார்னா, இவா எவ்வளவு பெரிய பாக்யம் பண்ணியிருக்கணும்னு பேசிண்டா.
அவா செஞ்ச பாக்யம் என்ன? பெரியவா அவாளுக்குத் தந்த வரம் என்னங்கறது, சரியா ஒரு வருஷம் கழிச்சு அதே தம்பதி மறுபடியும் ஆசார்யாளை தரிசனம் பண்ண வந்தப்போ தெரிஞ்சுது. ஆமா, இப்போ அவா கையில, பிறந்து ஒண்ணு ரெண்டு மாசமே ஆன குழந்தையும் இருந்துது. தழுதழுப்போட குழந்தையை பெரிவா காலண்டையில போட்டுட்டு ரெண்டுபேரும் நமஸ்காரம் பண்ணினா.
“என்ன உங்க கோரிக்கை நிறைவேறிடுத்தா?’ கேட்கலை மகா பெரியவா.. அவரோட புன்னகையே அதை எல்லாருக்கும் உணர்த்தித்து.
ஆசையே இல்லாத மகான், ஆசையா கேட்கறாப்புல ஒரு கொய்யாப்பழத்தைக் கேட்டு, அதையே ஆசிர்வாதமா தந்து அந்தத் தம்பதியோட ஆசையை பூர்த்தி செஞ்சிருக்கார்னா, அவரை பகவானோட அவதாரம்னுதானே சொல்லணும்
Squirrels plant thousands of new trees each year simply by forgetting where they put their acorns. To those who have ever asked themselves if squirrels play a part in our ecological system – here’s your answer. Every animal has its place, and squirrels have been planting trees with their acorns for countless generations. Thank you Mr. Squirrel!
In a famous study, cattle were penned on their own, with their best friend or with another cow they did not know. They stayed with them for 30 minutes. During that time, their heart rates were measured at 15-second intervals. The research showed that the heart rates of cows that got a friend to ‘hang out’ with, were significantly lower than when they were with a stranger.
The voices of Mickey Mouse and Minnie Mouse got married in real life.
Wayne Allwine and Russi Taylores were married for 20 years together (and probably made some funny noises at home) until Wayne unfortunately passed away in 2009.
Old world charm of the Ho Chi Minh City post office. Photo: Brian Johnston
In this era of Instragrams and emails, sending postcards is a thing of the past. When I was young, I stamp-licked in colonial-era post offices across Asia, and picked up my poste restante at Singapore’s GPO. It’s years since I was in an overseas post office but, luckily, Ho Chi Minh City’s is hard to miss.
It looks like a petite palace on the outside, all apricot paintwork and neoclassical moulding. Green shutters are folded back like butterfly wings. Couples borrow its romantic, Paris-style backdrop for wedding photos. Inside, though, vaulted steel arches are reminiscent of a Victorian-era railway station: no surprise when you learn the building was designed by Gustave Eiffel, who had already made his name designing bridges for French and Vietnamese railways.
Completed in 1891, Saigon post office has the optimistic architecture of a time when rail travel and telegraphy were rapidly expanding. Step inside and you’ll see a frescoed wall to your left that vaunts the telegraph lines snaking over 1930s Indochina. On the opposite wall, a map shows Saigon’s then rapidly expanding suburbs.
The clock above the entrance of the Ho Chi Minh City post office. Photo: Brian Johnston
The post office was completed in 1891. It’s a clever design, light yet airy. Green-painted ironwork clashes with salmon walls and the bright yellow uniforms of post-office staff. The floor is a glory of patterned tiles. But all eyes are drawn down the main hall to a huge portrait of Ho Chi Minh with a Mona Lisa smile. His moustache is impressive, his beard a wispy tangle.
Travellers of a certain age might feel sentimental. There are rows of still-working phone booths of the sort I used in my youth to call home, after considerable discussion with operators and much clicking on the lines. Young Korean tourists find them curious, and pose for photos with the old-fashioned earpieces to their heads. It tells you something about changed times, and the relentless, exhausting speed of our modern communications.
Slow down, look around. Peer through doors and spot workers at desks teetering with documents. Listen to clanking wind chimes from the souvenir shops that have taken over the entrance arcades. At the “parcels and items for packing” counter under the Uncle Ho portrait, watch parcels being wrapped. Elsewhere, locals send flowers and buy tickets for water-puppet shows.
Curved benches inside the post office. Photo: Brian Johnston
A public writer sits by a wooden desk awaiting customers. Duong Van Ngo is in his 80s and has worked for 60 years in this post office. He has wrist bones brittle as a bird’s wings, a full head of grey hair neatly combed. His face is a wrinkled map of history. He must remember the Americans and even the French, and what stories he could write down if he wasn’t scribbling for other people.
I like the colonial, tropical or perhaps communist lack of hurry, measured by the slow drag of flip-flops and the turn of ceiling fans that send wall calendars flapping. Workers sit stupefied behind computers, or read newspapers. Clients stretch and wait patiently, as if they, too, have succumbed to the post office’s opium charms. Only the tourists, who are on holiday, seem in a hurry, with their snap-snap of photos. Sit on a bench and linger a while, and be rewarded by entering a wrinkle in time in the midst of a city of boom and bustle.
It is meaningless to be born as a human being and lead an animal existence. Everyone should live up to the motto – ‘Help ever – hurt never.’ Every educated person should engage oneself in selfless service to the society, with humility and a pure heart. All academic distinctions or even observance of spiritual practices are of little use if there is no love in the heart. The heart is called ‘Hridaya’ in Sanskrit. This term is made up of the two words, ‘Hri’ and ‘Daya’(compassion). The Lord is described as Hridyavasi (the Indweller in the heart). Love and Compassion are inherent in every person. Every being must share their love with others selflessly. Failure to share one’s love is gross ingratitude to society, to which one owes everything. One should give one’s love freely to others and receive love in return. This is the deep significance of human life.
அடுத்த மாதம் தனது 376-வது பிறந்த நாளைக் கொண்டாடவிருக்கும் ‘சென்னை’ மாநகரம் 17 ஜூலை 1996 வரை ‘மெட்ராஸ்’ என்றே அழைக்கப்பட்டது. தென்னிந்தியாவின் வாசல் என்று அழைக்கப்படும் சென்னைக்கு நெடிய வரலாறு உண்டு. கி.பி. ஒன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் உலகெங்கிலும் இருந்து வர்த்தகர்கள் சென்னையைத் தேடி வந்துள்ளனர்.
17-ம் நூற்றாண்டில் ஆங்கிலேயர் சென்னையில் கால்பதித்த பின்னர், இந்நகருக்கு வேறு விதமான அடையாளங்கள் உருவாகத் தொடங்கின.
1639-ல் கிழக்கிந்திய கம்பெனியைச் சேர்ந்த பிரான்சிஸ் டே, ஆண்ட்ரூ கோகன் ஆகியோர் செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டை இப்போது உள்ள இடத்தை வாங்கினார்கள். அந்த இடத்தை விற்ற அய்யப்பன் நாயக்கர், வேங்கடப்பன் ஆகியோரின் தந்தை சென்னப்ப நாயக்கர் நினைவாக, கோட்டைக்கு வடக்கே உள்ள ஊர் சென்னைப் பட்டினம் என்று பெயரிடப்பட்டது. இதற்கு முன்னர் 16-ம் நூற்றாண்டில் போர்த்துகீசியர் சென்னைப் பகுதிக்கு வந்தனர். 1522-ல் சாந்தோம் என்ற துறைமுகத்தை நிறுவினர். அப்போது அவர்கள்தான் சென்னையை ‘மெட்றாஸ்’ என அழைத்தனர்.
அதன் பின்னர் 1688-ல் இரண்டாம் ஜேம்ஸ் மன்னர், மதறாஸ் நகரை முதல் நகரசபையாக அறிவித்தார். இதன் மூலம் இந்தியாவின் முதல் நகராட்சி என்ற பெருமையை மதறாஸ் பெற்றது. ராபர்ட் கிளைவ் தனது ராணுவத் தளமாக மதறாஸைத் தேர்ந்தெடுத்தபோது பிரிட்டிஷ் அரசின் இந்தியக் குடியிருப்புப் பகுதியில் இருந்த நான்கு மாகாணங்களில் ஒன்றாக அறிவித்து, ‘மதறாஸ் மாகாணம்’ எனும் பெயர் சூட்டியது. ஆனால், 1746-ல் செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டையையும் மதறாஸ் மாகாணத்தையும் பிரெஞ்சு அரசு கைப்பற்றியது. மீண்டும் 1749-ல் மதறாஸை ஆங்கிலேயர் கைப்பற்றினர். அதனை அடுத்து திருவல்லிக்கேணி, புரசைவாக்கம், எழும்பூர், சேத்துப்பட்டு ஆகிய கிராமங்கள் சென்னைப் பட்டினத்துடன் இணைக்கப்பட்டன.
அதன் தொடர்ச்சியாக, இந்தியாவின் முக்கிய நகரங்கள் ரயில் மூலம் சென்னையுடன் இணைக்கப்பட்டன. இப்படியாக ஐரோப்பியர்களின் வருகையால் பொருளாதாரத் தலைமைப் பீடமாக வளர்ந்தது மதறாஸ். சுதந்திரத்துக்குப் பின்னர், 1947-ல் மதராஸ் மாகாணத்தின் தலைநகரமாக மெட்ராஸ் தேர்வானது. மொழி வாரியாக மாநிலங்கள் பிரிக்கப்பட்டபோது, அதுவரை மதறாஸ் மாகாணம் என்றழைக்கப்பட்ட மாநிலம் 1969-ல் ‘தமிழ்நாடு’ என பெயர் மாற்றப்பட்டது. மெட்ராஸ், சென்னை என்று இரண்டு பெயர்களில் இந்நகரம் அழைக்கப்பட்டுவந்தது. அந்தக் காலகட்டத்தில் முக்கிய நகரங்களின் பெயர்கள் மாற்றப்பட்டுவந்தன. 1991-ல் திருவேந்திரம் நகரின் பெயர் திருவனந்தபுரம் என்று அதிகாரபூர்வமாக மாற்றப்பட்டது. 1995-ல் மும்பை என்று பெயர் மாற்றம் கண்டது பாம்பே. 1996 ஜூலை 17-ல், மு. கருணாநிதி தலைமையிலான திமுக ஆட்சியில், ‘மெட்ராஸ்’ அதிகாரபூர்வமாக ‘சென்னை’ என்று பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது.
Long before the bonsai art form of creating miniature trees came to Japan, the wealthy in China were perfecting their craft known as “penzai” and “penjing.” The former means “tray plant” and the latter “tray scenery.” It is from the Japanese pronunciation of “penzai” that the word “bonzai” ultimately derives- “bon” meaning “tray-like” and “sai” meaning “planting.” (The Japanese equivalent of penjing is bonkei, meaning “tray landscape.”)
Take off with Natarajan 